สวัสดีลีดเดอร์ทุกท่านจ้าาา^^

เปา&บราวนี่ ตอนที่2 มึงมีอยู่จริง

ชื่อตอน : เปา&บราวนี่ ตอนที่2 มึงมีอยู่จริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 410

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2562 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปา&บราวนี่ ตอนที่2 มึงมีอยู่จริง
แบบอักษร

วันถัดมา


@ สระว่ายน้ำของคอนโด



"ที่นี่เนี่ยนะ แล้วให้กูแต่ชุดมาซะพร้อมเลย"มันให้ผมใส่กางเกงว่ายน้ำมาเรียบร้อยเลยครับ


"ใช่ ●.● จะได้เรียนเลย โค้ชปี>๐<"ไอ้อุ่นตะโกนเรียกใครสักคน


"ใครว่ะ"ผมถามวันนี้เด็กเต็มสระเลยเว้ยอาย


"เป็นโค้ชสอนว่ายน้ำที่นี่เราจะให้พี่เขาสอนให้ดิณดิณ"



"โค้ชปีๆๆๆ >๐<"มันตะโกนอีกครั้ง



"อ่าวน้องอุ่นโทษทีพี่ยุ่งอยู่กับเด็กๆเลยไม่ได้ยิน"โหหห หุ่นโครตล้ำ ซิคแพ็คเป็นรอนเลยโว้ย


"นี่นักเรียนว่ายน้ำดิณดิณอยากสูงโค้ชปีช่วยด้วย○.○"มึงก็บอกความจริงหมดเลยเนอะ


"อะอ่อ สวัสดีครับพี่ชื่อปีนะ"


"คะครับ โค้ช"กูอึ้งกับหุ่นพี่แกอยู่


"เรียกพี่ดีกว่า อุ่นชอบเปลี่ยนชื่อพี่ตลอด"


"ครับมันเป็นแบบนี้แหละ"


"นินทาเราหรอ ○.○"ทีอย่างงี้ล่ะรู้ทันไม่ต้องให้อธิบาย


"เปล่าพูดถึงเฉยๆ"มันทำแก้มพองลมใส่ผมน่ารักตายแหละมึง


"หึๆ น้องดิณดิณ"พี่แกเรียก


"ไม่ใช่พี่ผมชื่อบราว"


"โทษๆพี่เห็นว่าน้องอุ่นเรียก"พี่แกเกลาหัวแกเขิน


"อุ่นมันมั่วพี่"


"แล้วนี่..."


"คือผมว่ายน้ำไม่เป็นครับเลยอยากให้พี่สอน"


"งั้นคงต้องเริ่มจากพื้นฐานเลยสิ"พี่ปีทำหน้าคุ้นคิด


"พี่คิดค่าเรียนยังไงครับ"แพงๆมานี่ผมสูงไม่ไหวนะ


"ไม่เป็นไรพี่สอนให้ฟรีเราแค่ตั้งใจเรียนก็พอ" พี่ปีอย่างใจดี


"ไม่ดีมั้งครับ เราพึ่งรู้จักกันเองผมเกรงใจ"


"หึๆ ไม่เป็นไรพวกเด็กๆพี่ก็สอนให้ฟรีจะให้พี่คิดเงินบราวได้ไงจริงมั้ย"พี่ปียิ้มให้ผม


"อย่างนั้นหรอครับถ้างั้นก็ได้ครับ" โอกาสทองของฟรีบราวชอบ


"งั้นก็ไปวอร์มร่างกายก่อน"


"สระลึกมั้ยพี่ผมกลัว"


"ไม่ลึกสระผู้ใหญ่ก็ 1.8 เมตรได้ "นี่ไม่ลึกของพี่แกแล้วใช่มั้ย กูสูง168 เซนท่วมหัวสิครับงานนี้


"มีหวงยางป้ะ"


"ฮ่าๆ ไม่มีครับมีแค่โฟมแรกๆใช้โฟมไปก่อนนะ"พี่ปียิ้มใจดีให้ผม ไอ้ก็อยากขอไปฝึกในสระเด็กก่อนแต่ก็อายไม่กล้าบอก


"ครับผม เดี๋ยวผมขอคุยกับอุ่นก่อนนะครับ"


"ครับ งั้นพี่ไปดูเด็กๆก่อน"ว่าแล้วพี่ปีแกก็เดินลงไปในสระ พึ่งสังเกตว่ารอบสระมีบรรดาแม่ๆเต็มไปหมดเลยมาดูลูกจำเป็นมั้ยที่ต้องทำหน้าฟินแบบนั้น


"อุ่นมึงไปรู้จักพี่เขาได้ไงใจดีสอนกูฟรีด้วย"


"ก็เรามานั่งกินหนมกับอ่านหนังสือที่นี่บ่อยๆเลยเจอ•.•"


"หรอ กูไม่ใช่คนที่คอนโดเจ้าของเขาจะด่ากูป้ะ"อันนี้กังวลหน่อยครับเพราะบางที่เขาไม่ให้คนนอกเข้ามาเล่น


"ไม่หรอกมั้งก็โค้ชปีไม่ดุอะไรดิณดิณนี่"อุ่นพูดแล้วก้มลงไปสนใจเบเกอรี่ที่หอบมาด้วยเน้นว่าหอบเพราะมันเอามาเป็นถาด แต่เดี๋ยวนะพี่ปีไม่ว่าอะไร...... คือ?


"เฮ้ยยยย มึงอย่าบอกนะว่า"


"เจ้าของ●~● หม่ำๆ"มันพูดหน้าตาเฉยพร้อมยัดโดนัทครึ่งชิ้นเข้าปากขอให้มึงอ้วน


"นี่มึงรู้จักกับคนระดับนี้เลยหรอว่ะ"


"อาห้ะ โค้ชปีใจดีชอบซื้อขนมมาแจกเรากับน้องๆ"มันชี้ไปหาเด็กในสระ


"เออ แล้วมึงไม่ว่ายหรอ"


"ไม่! เราจะกินหนม หม่ำๆ ○~○อร่อยไม่ให้หรอก" ร่างเล็กตรงหน้าเอาถุงขนมไปซ่อนไว้ด้านหลังตัวเอง ขอ ให้ มึง อ้วน ไอ้งก!!!


"ถึงมึงแบ่งกูก็ไม่กินโว้ย ไอ้หมูอ้วน"


"อ้ะ! ทำไมดิณดิณพูดแบบนี้เราโกรธ"


"เชิญครับตามสบายกูไปและ"


จากนั้นผมก็ไปวอร์มร่างกายวิ่งรอบสระ ตีขาในน้ำตามที่พี่ปีสั่ง


"เริ่มแรกบราวต้องไม่กลัว มีพี่อยู่ด้วยไม่จมแน่นอน"พี่เขาให้ผมว่ายจากอีกฝั่งไม่ถึงอีกฝั่งซึ่งห่างกันพอสมควร


"พี่ต้องตามผมติดๆเลยนะ"


"ครับๆ ตีขาแรงๆนะ"


"อื้ม"พี่เขาให้ผมว่ายไปมาอยู่นั้นแหละ




"อุ้ย!เย็น!"ผมผลักหน้าหนีไอเย็นที่มาสัมผัสที่แก้ม ตอนนี้ผมเรียนเสร็จแล้วครับพี่ปีบอกว่ายังต้องฝึกอีกเยอะเลยสรุปคือก็ยังว่ายไม่ได้ผมกลัวนี่


"ดื่มน้ำก่อนแล้วนี่บราวอยู่ห้องไหน"เอาแล้วไง


"คะ คือผม"


"ครับว่าไง"


"บอกแล้วพี่อย่าว่าผมนะผมไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกไอ้อุ่นต่างหาก"


"อ่าวหรอพี่คิดว่าเราอยู่นี่"อ่าวนี่ไม่ว่าอะไรกูหน่อบหรอ


"พี่ไม่ว่าผมหรอที่มาใช้สระ"


"ปกติก็ไม่อนุญาตินะแต่บราวเป็นเพื่อนอุ่นแล้วยังเป็นนักเรียนของพี่แล้วด้วย...เอาเป็นว่ายกให้เป็นกรณีพิเศษ"ยิ้มใจดี


"จริงดิพี่! ขอบคุณมากครับสอนผมฟรีทีนึงแล้วยังให้ใช้สระอีกอะโครตเกรงใจ"เกรงใจจริงๆนะครับ พอได้ยินว่าให้เข้ามาใช้ได้นี่หูผมตั้งเลย


"แล้วบราวรู้ได้ไงว่า..."


"อ่อ อุ่นมันบอกอะพี่ว่าพี่เป็นเจ้าของ"ผมไม่รู้หรอกว่าพี่เขาจะพูดอะไรแค่เดาเฉยๆแล้วมันก็ถูก


"หรอ หึๆไม่ใช่ของพี่หรอกของพ่อพี่ต่างหาก"พี่ปีว่าขำๆ


"อ่าวหรอครับ"


"พี่แค่มาช่วยดูเท่านั้นเอง"


"งั้นพี่ต้องเฝ้าที่นี้ตลอดเลยดิ"


"เรียกว่าเข้ามาดูความเรียบร้อยของที่นี่จะดีกว่า คนเฝ้าน้องชายพี่"


"อ๋อ"



"หึ เอาๆ ว่ายรอบสระหนึ่งรอบแล้วกลับบ้านได้" พี่ปีว่า


"คร้าบบบบ"





"วันนี้ขอบคุณพี่มากนะครับที่ช่วยสอนผม"ผมยกมือไหว้


"ไม่เป็นไรๆ เจอกันพรุ่งนี้นะถ้าใครถามก็บอกว่าพี่ให้เข้ามาใช้ได้"


"ขอบคุณมากพี่ไว้เจอกัน"ผมยกมือโบกลาพี่เขา






"○.○ เป็นไงบ้าง"อุ่นถามหลังจากที่ผมเดินมาหามัน


"ก็ดีพี่เขาใจดี"


"ใช่มั้ยล่ะ โค้ชปีใจดีมากๆแต่น้องโค้ชปีดุมากๆเลยป้าๆบอกมา"


"หรออย่างงี้แหละถึงเป็นพี่น้องกันแต่ก็คนละคน"


"อื้ม ขึ้นห้องดีกว่านะเราเริ่มหิวแล้ว"


"อ่าว แต่มึงพึ่งกินหนมไปนะ" มันต้องเป็นไม่ความดันก็เบาหวานตายสักวันผมว่า


"ของว่างขนมร้านนี้อร่อย"


"ร้านไหนมึง"


"ไม่รู้สิไม่ได้อ่านชื่อร้านเลย แต่เจ้าของร้านชอบให้ขนมเรามาเยอะแยะใจดีมากๆ"


"เออๆ ช่างเถอะกูหนาวแล้วเข้ากันเถอะรีบกลับด้วยเนี่ยเดี๋ยวโดนป๋าสวด"ป๋าชอบบ่นเวลาผมกลับดึกอะครับเขาเป็นห่วงนั้นแหละ


"อื้ม•.•"




 หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็รีบออกจากห้องไอ้อุ่นเมื่อวานก็ไม่ได้นอนบ้านถ้าวันนี้กลับดึกอีกนะโดนแน่


"แม่งกุญแจรถไปไหนว่ะ"วันนี้ผมขับมอไซร์มาครับและกุญแจก็หายหรือว่าอยู่บนห้องอุ่นไม่ดิเราเอามาแล้วชิบหายครับ


ร่างบางเทของในกระเป๋ออกมาทั้งหมด


"อยู่ไหนเนี่ยอยู่ไหนโอ๊ยยยยย"วินาทีนี้ผมไม่สนใจอะไรแล้วครับสนแค่กุญแจรถผมเท่านั้นแหละ


เจอแล้ว!ผมรีบยื่นมือไปหยิบกุญแจที่ตกอยู่ใต้รถมอเตอร์ไซส์คันข้างๆ กลิ้งไปซะไกลเลยนะมึง


"อ้ะ! ฉิบหายแล้ววววว"


โครมมมมมม เมื่อผมเอื้อมมือจะไปหยิบกุญแจดันเซไปชนรถ ฉิบหายจริงๆแล้ว ผมจะไม่โวยวายแบบนี้เลยเลยถ้ารถที่ผมทำล้ม(อย่างแรง)เป็นมอเตอร์ไซส์ธรรมดาแต่นี่มันBMW s1000rrแต่งเต็มอย่างหล่อ ตอนนี้มันลงไปนอนหงายกับพื้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


"จะซวยอะไรขนาดนี้ว่ะกู เจ้าของอยู่มั้ยเนี่ย"ผมมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นใครนี่ผมควรรีบหนีใช่ป้ะงั้นไปนะครับบายยยย ว่าแล้วผมก็รีบคอมรถบิดกุญแจรถคันเป็นล้านผมไม่มีเงินชดใช้ให้หรอก อีกอย่างรถราคาขนาดนี้คงไม่พังง่ายๆอย่างดีก็มีรอยถลอกนิดๆหน่อยๆ



"ทำของคนอื่นพังแล้วหนีแบบนี้แจ้งตำรวจจับดีมั้ย" น้ำเสียงเย็นยะเยือก


เสียงนิ่งๆดังมาจากด้านหลังทำให้ร่างบางสะดุ้งโหยง ซวยแล้วไงไอ้บราวมึง


"คะคือผมขอโทษผมไม่ได้ตั้งใจ"ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ณ ตอนนี้ร่างบางก็ยังไม่กล้าหันหน้าไปหาเจ้าของเสียงนั้น


"ดับรถแล้วลงมาคุยกัน"โหหห เสียงเย็นๆชวนขนลุก


"........"เอาไงดีกูต้องหนีให้ได้ดิ ดังนั้นผมจึงดับรถเพราะถอยรถออกจากที่จอดไม่น่าจะทันจึงตัดสินใจส่า......วิ่ง!!!!




พรึบบบ แขนผมถูดกระชากอย่างแรง เฮ้ย มะมึงวิ่งตามมาตอนไหนเนี่ย!


โอ๊ย! แม่งแรงเยอะสัสบีบแขนกูกระดูกจะแตกมั้ยเนี่ย ผมไม่กล้ามองหน้ามันได้แต่ก้มหน้าอย่างเดียว


"ขอโทษครับ"ผมพยายามสบัดแขนออกมันวิ่งเร็วหรือผมขาสั้น?บอกที


"หยุดคิดหนีได้แล้วไม่งั้นผมจะโทรหาตำรวจนะ"แค่เสียงมันกูก็กลัวจนหัวหดแล้ว



"หันมานี่!"



พรึบบบบ


กึก!!!!!


ไม่จริงงงงงงง


บ้า! เรื่องนี้มันบ้า ตอนนี้สมองหัวใจตับไตไส้พุงผมหยุดทำงานไปแล้วเพราะอะไรหน่ะหรอก็เพราะไอ้คนที่จับผมไว้นี่ไง


"ผมจะแจ้งตำรวจ"มันพูดนิ่งๆ หน้าตายด้านแบบนี้ กวนบาทาแบบนี้ มัน มัน มันไอ้คนที่เข้าฝันมาปู้ยี่ปู้ยำผมทุกคืนนี่หว่า


"มะไม่! ผะผมขอโทษผมตกใจเลยหนีขอโทษอย่าแจ้งตำรวจเลยนะ"ร่างบางยกมือไหว้


".........."


"............"มันเงียบครับผมเลยเงียบตอบช๊อคสุดชีวิต นี่มึงมีอยู่จริงหรอว่ะหรือว่าตอนนี้กูฝันกูแค่ฝันใช่มั้ย



#อัพครบจ้าาาา พี่เค้ามีอยู่ค่ะบราวไม่ใช่แค่ฝัน กรี๊ดดดดดดด


เปา: หมดกันที่สร้างมา (หมายถึงรถ)


ไรท์: เอาน่ามันเป็นงานนี่


เปา: เอาเครื่องสำอางมาเผามั้ยสลับกัน


ไรท์: ม่ายยยยยย


เปา: มันคืองาน


ไรท์: มันไม่กี่ยวเลยต่างหากความแค้นของแกล้วนๆ


เปา: ไม่รู้สิ (ยิ้มชั่วร้าย)


มันต้องทำอะไรสักอย่างแน่ๆ ไอ้เลวววว


















ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว