email-icon facebook-icon

ช่วงนี้โควิท-19กำลังระบาด ไรท์ขอให้ทุกท่านปลอดภัยดุแลสุขภาพตัวเองด้วยการ ใส่แมส ยื่นห่าง กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ ด้วยความห่วงใยจากไรท์ค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 237

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2562 18:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

เสียงเรียกอยู่ข้างหูทำให้ผมรำคาญมากขึ้นทุกทีผมหันหน้าซุกเข้ากับหมอนใบใหญ่แต่สิ่งที่ตามรังควาญยังไม่หยุดทำให้ผมล้วงเอาปืนที่ซุกใต้หมอนขึ้นมาจ่ออะไรก็ช่างที่สร้างความหงุดหงิดในการนอนของผม

"ลูกพี่นั่นคุณจิน"ใครซักคนตะโกนบอกผมก่อนที่ผมจะขึ้นนกเหนี่ยวไกผมผงกหัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"เหี้ยเอ้ย"ใบหน้าขาวซีดที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆเตียงของผมทำเอาใจแป้ว

"มาทำไม"ผมทำเสียงดุรีบลดปืนลงแล้วมองหน้าเนื้อตัวผมเปลือยเปล่าตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้าผมเริงร่ากับสาวๆจนเพลิน

"คือ..ธงไม่กลับบ้าน"เสียงจ๋อยๆหน้าหมองทำให้ผมต้องสถบเสียงดัง

"แล้วทำไมไม่ให้เด็กตามล่ะครับมาเองทำไม"ผมขยับตัวเอาผ้าห่มมาพันรอบเอวแต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมขยับยืนก้มหน้านิ่งผมถอนหายใจเฮือก

"คุณจินออกไปรอผมที่ตรงโซฟาก่อนครับขอแต่งตัวก่อน"ผมลดน้ำเสียงหงุดหงิดลง

"ไอ้ปอมึงมาพาคุณไปไอ้เชี่ยนี่ทำไมปล่อยให้เข้ามาได้วะมึงจะโดนกูยิงทิ้งซักวันใช้งานไม่ได้เรื่อง"ผมหันไปด่าไอ้ตัวดีที่ยืนเอามือกุมเป้าก้มหน้านิ่ง

"โธ่พี่ผมห้ามแล้วนะ"

"เอ่อ..ธงอย่าโกรธน้องเค้าเลยผมเองครับที่ให้พามาผมกลัวธงจะเป็นอะไรไปก็เมื่อคืนธงบอกว่าจะกลับบ้านผมก็รอ"คุณจินเสียงสั่นมือสั่นจนผมต้องถอนใจเฮือก

"นี่ได้นอนหรือเปล่า"ผมถามเสียงดุมือยังจับผ้าห่มพันเอวอีกมือก็จับข้อแขนขาวเอาไว้คนที่ยืนก้มหน้าส่ายหน้าน้อยๆ

"ทำไมไม่นอนหืมมีอะไรกลัวอะไรหรือเปล่า"

"มะ..ไม่ใช่ผมรอธงไงก็ธงบอกจะกลับ"

"สัสเอ้ย"ผมสถบเบาๆไม่ได้โกรธเขาหรอกครับผมโกรธตัวเองมากกว่า

"ไปกลับบ้านไอ้ปอมึงพาคุณเขาไปรอที่รถกูขอเปลี่ยนเสื้อผ้าแปปเดียว"ผมสั่งไอ้ปอที่ยืนหน้าซีดอยู่ตรงประตูก่อนจะก้มลงบอกคนตรงหน้า

"คุณจินลงไปรอผมที่รถก่อนนะเดี๋ยค่อยคุยกันไม่นานหรอก"ผมทอดเสียงอ่อนลงให้เขาหายกลัว

"อื้ม"ยังก้มหน้าอยู่อีกแฮะผมนึกในใจ

"เงยหน้าหน่อยสิ"ผมสั่งคุณจินค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตาดวงตาแดงกล่ำเพราะอดนอนใบหน้าซีดเซียวเล่นเอาผมใจอ่อนไม่น้อย

"ไปครับลงไปก่อนนะขอเวลาเดี๋ยวเดียว"ผมยิ้มให้พร้อมกับพยักหน้าให้คุณจินเดินออกไป

"ไอ้เอกมึงมานี่ดิ๊"ผมกัดฟันเรียกพอคุณจินเดินพ้นห้องวีไอพีที่ผมเอาน้องๆมาสนุกกัน

"ทำไมไม่ดูวะปล่อยเข้ามาได้ไง"ผมถามเสียงเข้ม

"โธ่ลูกพี่คุณจินโทรหาพวกผมตั้งแต่ตีสามแล้วครับพวกผมก็บอกลูกพี่ติดงานแต่เค้าก็ยืนยันว่าลูกพี่บอกจะกลับบ้านเป็นไงล่ะทีนี้เมียตามแจ"มันยังปากดีผมเลยโบกหัวมันไปที

"เมียเหี้ยอะไร"ผมดุแล้วรีบแต่งตัวกลังคนที่รถรอนาน

"แล้วเอาไงอะลูกพี่"

"ไม่แล้วไงพวกน้องๆไปไหนหมดวะ"

"ลุกออกไปตั้งแต่คุณจินเข้ามาแล้วเหอะพอมาถึงก็ยืนเม้มปากหน้าแดงตาแดงใครจะกล้าอยู่วะพี่พวกผมนี่กลัวพี่แกจะปล่อยโฮออกมาแล้วด้วยซ้ำ"

"เออๆมึงเอาเงินนี่ไปให้พวกน้องๆมันด้วยเดี๋ยวยังไงกูโทรมาสั่งงานนายล่ะวะอยู่ไหน"

"นายกำลังคุยกับคุณคิสครับ"

"หือทำไมยังคุยกันวะ"

"โหนายรักคุณคิสจะตายลูกพี่ไม่รู้อะไรคุยกันทั้งวันว่างตอนไหนคอลคุยกันตอนนั้น"

"ผัวเขาไม่อาละวาดเหรอไงวะเนี่ย"

"จะเหลือเร๊อะแต่คุณคิสแน่ชิบหายเลยอะด่าคำเดียวคิงส์แม่งกริบเลย"ไอ้เอกมันบอกผมส่ายหน้าพอแต่งตัวเสร็จก็รีบลงไปที่รถเห็นคุณจินนั่งเงียบๆรออยู่

"หิวหรือเปล่า"

"นิดหน่อยครับ"คุณจินตอบเสียงเบา

"ทีหลังไม่ต้องรอนะครับบางทีผมมีธุระ"

"แต่ธงบอกว่าจะกลับนี่"แน่ะมีเถียง

"ขอโทษครับคราวหน้านอนก่อนเลยนะไม่ต้องรอกับข้าวทำเป็นหรือเปล่า"

"อื้มแล้วทำไมธงไม่กลับบ้านล่ะไหนรับปากแล้ว"ผมหันมามองคนนั่งข้างก่อนจะกลับไปมองถนน

"คือบางทีผมก็มัวแต่วุ่นๆพอวุ่นแล้วก็เลยลืมมันเคยชินเพราะอยู่คนเดียวมานานน่ะครับ"ไหนๆละแจงแม้งให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า

"คราวหลังธงไม่กลับบ้านก็บอกสิครับผมจะได้ไม่ต้องรอ"น้ำเสียงสั่นๆทำเอาผมพูดไม่ออก

"ขอโทษด้วยนะครับคราวหน้าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้วนี่ง่วงหรือเปล่าแวะกินโจ๊กมั๊ยเจ้านี้อร่อยมากด้วย"ผมปะเหลาะ

"ขอบคุณครับ"เจ้าตัวบอกเสียงแผ่วคำตอบ?สรุปว่ากินสินะผมเลี้ยวรถเข้าไปในซอยเหล่าลูกค้าขาประจำมารอจนแทบจะไม่มีที่นั่ง

"ไปนั่งรอก่อนเลยผมจอดรถก่อน"

"ธง"

"หืม"

"ถ้าธงง่วงก็ไม่ต้องก็ได้นะเดี๋ยวกลับไปกินที่ห้องก็ได้ครับ"

"เห้อนี่คุณจินผมบอกอะไรให้นะไม่ต้องเกรงใจผมคุณเองก็เหมือนเจ้านายผมคนหนึ่งเหมือนกันเพียงแต่ช่วงนี้คุณจัสไม่ว่างผมก็มีหน้าที่ต้องคอยดูแลคุณแล้วอีกอย่างเจ้านายก็บอกแล้วว่าให้คุณเรียนรู้งานจากผมเพราะฉะนั้นไม่ต้องเกรงใจกันอีกนะครับ"ผมบอกเสร็จก็ลงรถเดินไปเปิดประตูอีกฝั่งให้คุณจินออกมายืนเก้กัง ดูท่าจะไม่ชินละมั้ง ผมแตะศอกให้เดินนำไป

"เฮียเหมือนเดิม อีกชามเอาเยี่ยวม้าด้วย"ผมสั่งให้เขาแหละครับ

"เออๆหายหน้าไปนานเลยนะอาธงนี่เมียลื้อเหรอหน้าตาดีนี่หว่า"แปะเจ้าของร้านทักซะผมไปไม่เป็นคนที่ตัวเตี้ยกว่าก็หน้าแดง

"ใช่ที่ไหนเจ้านายเถอะเฮีย"

"เหรออั๊วะขอโทษด้วยนะเห็นท่าทางเอาใจอีเหือเกินอั๊วะเลยเข้าใจผิดฮ่าๆๆๆ"ผมส่ายหน้าช้าๆแตะแขนให้เจ้าตัวไปนั่งด้านในใกล้ๆพัดลม

"กินไข่เยี่ยวม้าหรือเปล่า"

"ครับ"

"ลองดูเจ้านี้อร่อยมากถ้าชอบวันหลังจะพามาอีก"ผมบอกแบบไม่ได้คิดอะไรแต่ลืมคิดไปครับเวลาบอกอะไรเจ้าตัวเค้าจะถือว่าเป็นคำสัญญา

"จริงนะ"

"ครับ"ผมตอบสั้นๆเมื่อคืนใช้พลังไปเยอะจนน้ำแทบจะหมดตัวพอโจ๊กมาถึงผมก็ซัดเลยต่างกับคุณจินขานั้นค่อยๆปรุงแล้วปรุงอีก

"ไม่อร่อยเหรอปรุงไม่เสร็จอีก"

"เสร็จแล้วครับแต่ผมไม่ชอบกินขิง"

"อ้าวแล้วไม่บอก"ผมลากถ้วยมาแล้วตักขิงออกมาจนเกือบหมดแล้วเอาโจ๊กของตัวเองใส่คืนให้ปากก็ตะโกนสั่งโจ๊กเพิ่ม

"ธงครับ"

"หืม"

"วันนี้เราจะทำอะไรกัน"

"ไม่ทำวันนี้นอนพรุ่งนี้ค่อยเริ่มงานครับวันนี้คุณทำไม่ไหวหรอก"ผมบอกปากก็สวาปามโจ๊กเข้าปากไม่หยุดคนตรงหน้าเป่าแล้วเป่าอีกกว่าจะเอาใส่ปากได้ซักคำแถมกินก็เลอะปากเสียอีกผมลืมตัวใช้นิ้วโป้งปาดเอาโจ๊กที่เลอะปากแดงๆนั่นแรงๆไปทีแล้วเอากลับมาดูดเข้าปากตัวเองด้วยท่าทางปรกติแต่คนที่ไม่ปรกติก็เห็นจะเป็นเจ้าตัวที่นั่งทำหน้าอึ้งรวมถึงโต๊ะข้างๆผมเงยหน้าขึ้นถลึงตามองรอบๆโต๊ะเขาก็หลบสายตา

"กินสิ"ผมบอกห้วนๆกลัวเจ้าตัวจะเขินจนไม่กล้ากินห่าเอ้ยผมก็ลืมตัวไปเขามันลูกคุณหนูผมมันกรรมกรไปทำแบบนั้นคงดูไม่ดี

"ขอโทษทีผมลืมตัวไป"

"มะ..ไม่เป็นไรครับ"ผมกินอิ่มก็นั่งมองคนที่ค่อยๆกินโจ๊กไปเรื่อยๆกระทั่งเสียงเรียกเข้าดังขึ้นผมรีบกดรับมีคนเดียวแหละครับที่ผมตั้งริงโ?นเอาไว้แบบนี้

"ครับนาย"

"อยู่กับคุณจินครับ"

"ที่ไหน...ผมจะเอาคุณเขาไปไว้ไหนล่ะนายโธ่มันเสี่ยงอยู่นะนั่น"คุณจัสสั่งงานโคตรเสี่ยงมาให้ผมไปทำลำพังผมเองไม่มีปัญหาหรอกครับจะมีก็แต่คุณหนูนี่แหละ

"ห๊ะให้หอบหอบไปด้วยไม่ตลกอะผมเอาไปคืนเจ้านายแล้วกันแล้วค่อยกลับมาเอา"ผมนิ่วหน้าเมื่อนายผมดูท่าจะไม่ยอม

"ครับๆตกลงครับหอบไปด้วยก็หอบไปด้วย"ผมบอกอย่างว่าง่ายปรายตามองคนตรงหน้าที่ทำท่าจะร้องไห้อีกแล้วผมถอนใจเบาๆบางครั้งความปากหมาของผมก็ทำให้คนอื่นคิดมากเหมือนกันแฮะ

"จะร้องทำไม"ผมพยายามถามด้วยเสียงอ่อนโยนเท่าที่จะทำได้

"ผมขอโทษครับที่มาเป็นภาระให้"คุณจินเสียงเครือผมถอนใจซ้ำว่ากันตามจริงตั้งแต่รู้จักเขามาผมถอนหายใจเปลืองโคตร

"คิดมากผมบอกหรือยังว่าเป็นภาระ"ผมดุหน่อยๆ

"แต่ธงบอกว่า"

"งานมันอันตรายเอาคุณไปด้วยผมกลัวดูแลไม่ไหวเจ้านายจะได้ฆ่าผมตายถ้าคุณเกิดบาดเจ็บมา"

"จัสตินไม่ได้เป็นอะไรกับผม"คุณจินบอกเสียงแข็งเชี่ยแล้วที่นายบอกว่าฟัดกันไปแล้วคืออะไรวะ

"ยังไงก็เถอะครับ"ผมไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธเขาอาจจะอายก็ได้ใครจะรู้

"แล้วเอายังไงให้ผมไปด้วยไหมครับผมจะได้เริ่มเรียนรู้งานเลย"

"ไม่ง่วงเหรอครับ"ผมไม่ตอบแต่ถามกลับ

"นิดหน่อยครับ"

"งั้นก็หลับไปในรถถึงแล้วเรียกรีบกินเถอะครับ"ผมสั่งเห็นคุณหรูจินจ้วงเอาๆแล้วอดขำไม่ได้เออแฮะมีมุมน่ารักกับเขาเหมือนกันแฮะผมอดขำไม่ได้แล้วต้องสะดุดกับความคิดตัวเองเห็นผู้ชายน่ารักนี่ใจคอไม่ดีเลยหว่ะ

"ไม่ต้องรีบขนาดนั้นงานมันรอได้"ผมทอดเสียงอ่อน

"แค่กๆ ครับ"ผมดันแก้วน้ำดื่มให้เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาอีกทำให้ผมนิ่วหน้า

"อะไรวะ"

//ลูกพี่ไอ้เม่นโดนยิง//

"หือที่ไหน"

//โกดังสามพี่//

"เอามันไปที่โรงบาลคนของเรามีเท่าไหร่วะ"

//ร้อยกว่าพี่//

"เออดูไว้เดี๋ยวกูไป"ผมลุกพรึ่บขึ้นทันทีกำลังจะก้าวก็ต้องชะงักเพราะคนที่นั่งหน้าเหว๋อ

"อิ่มหรือยัง"

"อื้ม"พออื้มผมก็วางเงินแล้วคว้าแขนลากหลุนๆออกไปที่รถทันทีเร็วแค่ไหนผมไม่รู้รู้แค่เหยียบคันเร่งจนมิดคนข้างๆนี่หน้าขาวไปแล้ว

"ไหนจับตัวได้หรือเปล่า"พอจอดรถได้ผมก็กระโจนออกไปหาลูกน้องที่ยืนรอเป็นแถว

"ไม่ทันลูกพี่"

"ห่าพวกมึงดูแลกันยังไงวะให้เกิดเรื่องแล้วของล่ะเสียหายหรือเปล่า"

"ไม่ครับพวกผมขนไปไว้ที่อื่นแล้ว"

"เออดีแล้วนี่กูรีบมางานนายก็ยังคาอยู่ห่ายุ่งชิบหาย"ผมด่าพวกมันเชิงบ่นไปด้วย

"เอ่อ..ลูกพี่"

"หือผมไม่สนใจมัวแต่สำรวจความเสียหายจนไอ้เสือกมันสะกิด

"ห่าอะไรวะ"ผมเอาตีนยันหลังมัน

"เมียลูกพี่อะ"ผมชะงักเมีย...เดี๋ยวนะเชี่ยผมลืมอีกแล้ว

"เมียพ่องเพื่อนเจ้านายปากหมานะมึง"ผมสาวเท้าก้าวยาวๆไปที่รถ

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

"เปล่าๆผมไม่เป็นไร"คุณจินส่ายหน้าแต่ที่ผมเห็นนี่คือใบหน้าขาวยิ่งซีดจนแทบจะเป็นผีอยู่แล้วผมถอนใจอีกเฮือก

"ขอโทษทีผมรีบกลัวความเร็วเหรอครับ"

"นิดหน่อยครับ"คุณจินพยักหน้าน้อยๆผมหันหลังให้กัดกรามกรอดลูกน้องที่เห็นหน้าผมต่างก็กลัวจนหัวหดผมหงุดหงิดจนอยากจะฆ่าคนจริงๆให้ตายเหอะนี่เจ้านายเอาอะไรมาโยนให้ผมรับผิดชอบวะ อ่อนแอ งอแง ขี้กลัว ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบเด็กที่ยืนมองหน้าผมบุ้ยปากเป็นอันรู้กันว่าห้ามสูบสินะผมหลับตานับหนึ่งถึงสิบ

"มึงพาคุณจินไปนั่งที่ม้าหินอ่อนไปหาอะไรเย็นๆให้ดื่มกูจะไปทำงาน"ผมสะบัดเสื้อเชิ๊ตสีดำที่ใส่ออกแกะกระดุมจนหมดเหลือแค่ซิกแพคเดินดุ่มๆเข้าไปในโกดัง

"ของเจ้านายเหรอลูกพี่"

"เอออยากได้ป่ะกูจะขอให้"

"แหะๆไม่เอาอะดูท่ทางผมคงต้องเลี้ยงแบบเทวดาแน่ๆเนื้อตัวสะอาดสะอ้านชิบหายโคตรคุณหนูอะไม่มีบุญพอจะดูแล"

"หึ"ผมตอบสั้นๆแล้วก้าวหายไปด้านในสอบถามลูกน้องที่เหลือจนเวลาผ่านไปเกือบจะค่ำ

"ไม่มีอะไรเสียหายมากครับนาย"ผมโทรรายงาน

//มึงทำเรื่องที่กูสั่งหรือยังวะ//

"ยังครับพอดีมีงานนี้แทรกเข้ามาก่อน"

//เออถ้างั้นพรุ่งนี้สายๆก็ได้ลองไปเลียบๆเคียงๆดูก่อนถ้ามันไม่โอเคก็ถอยออกมาเลย//

"ครับนาย เอ่อผมมีอีกเรื่อง"

//อะไร//

"คุณจิน"

//ฮ่าาาาาาาาาาๆๆๆ เป็นไงมึงไม่ถูฏใจหรือไง//

"ครับนายผมคงดูแลไม่ไหว"ผมรับหน้าเฉย

//กูยกให้มึงแล้วมึงเอาไปดูแลเหอะหว่ะสงสารชิบหายโยนกันเป็นลูกบอลเลยกูได้แล้วก็จริงแต่ก็ก็ไม่ได้ชอบนี่หว่ากูชอบน้องคิส//

"โธ่นายพูดเป็นเล่นคนนะครับไม่ใช่ตุ๊กตายาง"

//เออหว่ะสงเคราะห์เถอะถ้าไม่ไหวจริงๆค่อยว่าแต่กูว่านะ น่าตาใช้ได้เลยแถมพ่อยังเป็นเจ้าพ่ออีก//

"ไม่เอานายจะฆ่าผมมั๊ยล่ะ"

//เอาเป็นกูสั่งมึงห้ามปฏิเสธ//

"ชัดครับนายสรุปว่าผมจะทำอะไรก็ได้ใช่ไหมเป็นของผมแล้วนี่"

//เออ ตามสบายแต่มึงอย่าไปแกล้งเยอะล่ะแม้งเกิดเป็นอะไรขึ้นมาซวยทั้งองค์กร//

"ครับ"ผมถอนใจสรุปว่าต้องวางแผนกันใหม่สินะพอวางสายเสร็จผมก็เดินออกมาด้านนอกเห็นไอ้พวกนั้นนั่งพัดนั่งปัดให้คนที่นอนฟุบอยู่ตรงม้าหินอ่อน

"อะไรวะ"

"เบาลูกพี่คุณจินนอน"ผมถึงกับส่ายหน้า

"แล้วทำไมไม่ให้ไปนอนในรถปล่อยให้นอนตรงนี้ทำไม"

"ดื้อชิบหายเหอะพี่เห็นแบบนี้อะพึ่งจะนอนไปเมื่อกี้เองนั่งสัปงกนานละ"

"เวรเออๆไปเปิดรถกูจะอุ้มไป"ผมตรงเข้าไปช้อนคุณจินขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงใบหน้าอ่อนใสซีดขาวดูท่าจะหลับไม่สบายนักมีจุดแดงๆคงโดนยุงกัดผมจ้องใบหน้าหวานๆนั่นไม่รู้นานแค่ไหนจนลูกน้องเอ่ยทักถึงรู้ตัว

"แยกย้ายพรุ่งนี้มาเจอกูที่บริษัทกูจะลงสุพรรณ"ผมสั่งแล้วขับรถดิ่งกลับคอนโดคนที่นอนไม่รู้ตัวถูกอุ้มไปวางไว้บนเตียงที่ดูเหมือนจะยังไม่ได้ใช้นี่คงไม่นอนเลยสินะผมลูบใบหน้านุ่มๆนั่นเบาๆปากแดงระเรื่ออ้าเผยอออกเล็กน้อยดูล่อตาล่อใจใช่หยอกผมค่อยๆบดปากหนาตัวเองลงไปช้าๆ

"อื้อออ"

"อยู่เฉยๆน่ะ"ผมกระวิบบอกชิดปากคุณจินเบิกตากว้างแต่ผมไม่สนใจก้มลงไปดูดเอาน้ำหวานในปากกัดริมฝีปากนุ่มจนรับรู้ถึงกลิ่นเลือดลิ้นหนาซอกซอนตาหาลิ้นเล็กที่พยายามดันลิ้นผมออกกระทั่งเจ้าตัวทุบอกผมแรงๆให้รู้ว่าหายใจไม่ออกผมถึงถอนปากออกมองคนใต้ร่างที่นอนหน้าแดงหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด

"หวานแฮะ"ผมเลียริมฝีปากที่เลอะเลือดจากปากแดงๆที่บวมเจ่อขึ้นมา

"กลัวหรือเปล่า"ผมถามเบาๆคุณจินไม่ตอบผมถือว่านั่นคือคำตอบรับทอดร่างทาบลงไปบนร่างบางที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงปากหนาๆบดเบียดปากแดงฉ่ำนั่นจนคุณจินครางไม่รู้ว่าด้วยความเจ็บหรือความเสียวกลิ่นคาวเลือดอบอวนอยู่ในปากน้ำหวานที่ผมดูดดื่มยิ่งทำให้หลงมัวเมาจนแทบลืมหายใจ

"พะ..พอ  อือออ"เสียงแว่วๆทำให้สติผมเริ่มกลับมาผมยกยิ้มน้อยๆที่มองเห็นร่างเล็กระทวยอยู่บนที่นอน

"น่ารัก"ผมจุ๊บปากแรงๆไปทีนึงแล้วรีบลุกขึ้น

"ไปอาบน้ำแล้วนอนได้แล้วพรุ่งนี้เราต้องไปสุพรรณกัน"ผมไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ถึงแม้รู้ว่าคุณจินอยากจะถามแต่ผมไม่มีคำตอบให้หรอกครับ


ความคิดเห็น