ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

LESSON 3. 100% [แก้ไขแล้ว]

ชื่อตอน : LESSON 3. 100% [แก้ไขแล้ว]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 268

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 01:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
LESSON 3. 100% [แก้ไขแล้ว]
แบบอักษร

 

 

 

ห้องนอนใหญ่ชั้นบนสุดในคอนโดหรูใจกลางเมืองกรุง มีเจ้าของร่างเล็กกำลังนั่งทำหน้าอึนบนเตียงคิงไซต์ ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆมองไปรอบห้องอย่างมึนงง

"..." เอ่อ.. ที่นี่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย  ..เท่าที่จำได้ก็.....

 

 

 

"เหี้ย!" โจรขึ้นบ้าน!? ไม่ใช่ดิ แมร่งบุกบ้านกูเลยนี่หว่าไอ้เหี้ย!

"เฮ้ย! ปลาคุณหญิง!! ..แต่เอ๊ะ?" จำได้ว่าตอนอยู่บนรถหันกลับไปมองทุกอย่างเป็นปกติ ไฟก็กลับมาสว่างเหมือนเดิม..

อ่อ งั้นหายห่วง

เฮ้ออ

ค่อยสบายใจหน่อย..

 

 

 

"ก็เหี้ยละไอ้แบม!" ร่างเล็กสบถเสียงดังพร้อมมองหาเครื่องมือสื่อสารของตัวเอง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าทำตกตอนที่โดนฉุด(?) แล้วตอนนี้มันก็หายไป ไอ้ชิปหาย!!

เจ้าของดวงตากลมตวัดมองไปที่ประตูบานใหญ่พร้อมก้าวขาลงจากเตียงในใจคิดว่าคงไม่มีใครอยู่เพราะแมร่งโคตรเงียบ

 

วูบ~

 

"โอ๊ะ.." เพียงแค่เท้าเล็กสัมผัสกับพื้นพรมร่างทั้งร่างก็เซถลาลงไปนั่งแหมะที่เตียงตามเดิม มือเรียวยกขึ้นมานวดขมับเบาๆ คงเป็นผลข้างเคียงมาจากยาที่พวกนั้นฉีดใส่ พอลองเอามือแตะๆตรงที่โดนฉีดยาก็รู้สึกเจ็บจี๊ดๆ และเขาเดาได้เลยว่ามันต้องเป็นลอยแดงแน่ๆ!

พอหายจากอาการมึนหัวหลังจากนั่งตั้งสติมาซักพัก คนตัวเล็กก็ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู แล้วออกจากห้องมาอย่างเงียบเชียบ

 

 

ผวั่ะ!

 

เสียงแรกและภาพแรกที่เห็นหลังจากออกมาจากห้อง คือร่างของไอ้มหาแมวและเพื่อนๆของมันล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น มุมปากมีเลือดไหลออกมาไม่น้อย ร่างเล็กซี๊ดปากเบาๆ เจ็บแทนไอ้เหี้ย

ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ ตากลมเบิกกว้าง

 

นั่นมัน..

 

"ผมขอโทษครับนายน้อย" ไอ้มหาแมวรีบลุกขึ้นยืนก้มหน้ามองพื้น เพื่อนๆมันเห็นอย่างนั้นก็รีบลุกขึ้นยืนตามถึงแม้ว่าจะเซเล็กน้อยเพราะความมึนก็ตาม นี่แค่หมัดเดียวนะ!

"ฉันสั่งว่ายังไง" เสียงทุ้มราบเรียบแต่แฝงความหงุดหงิดไม่น้อยถามออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ อะไรก็ไม่เท่าที่แบมแบมจำเสียงนี้ได้ขึ้นใจ

 

ไอ้พี่มาร์ค!

 

"ให้ไปรับเมียนายน้อยครับ" โอโห บ้านพ่อมึงเรียกว่ารับอ่อแบบนั้น

แต่เดี๋ยว!?

"ใครเมียใครครับให้พูดใหม่" ผมพูดขัดออกไปทันทีที่ไอ้มหาแมวพูดจบ กูยังไม่มีผัว

เอ้ย!

กูเป็นผู้ชาย ไม่ใช่เมียใครทั้งนั้น!!

"ตื่นแล้วหรอ" เจ้าของร่างสูงใหญ่ถามพร้อมกับเดินเข้ามาหา

"ยัง ละเมอเดินออกมา" ขอโทษ เห็นหน้านิ่งๆแล้วมันอดไม่ได้จริงๆ - -

"เพื่อนเล่น?" ถามกลับไม่จริงจังนักกับการกวนตีนของผม แต่มือใหญ่ก็ฉุดให้ผมเดินตามไปนั่งบนโซฟาตัวยาวพร้อมล็อกเอวซะแน่นหนา ไม่ต้องรักกูขนาดน้านนน

"ไม่เป็นเพื่อนเล่น เป็นผัวเล่นก็ได้นะ" ขออีกมุก

"หึ ไม่ต้องบอกเดี๋ยวก็ได้เป็น" เอ๊ะ! เดี๋ยว กูพูดเล่น TT

ยังอึนกับคำพูดของพี่มาร์คไม่ทันหายก็ต้องซี๊ดปากออกมาด้วยความเจ็บ เหตุมาจากมือหนาที่ยกขึ้นมาลูบบนลอยแดงที่อยู่ตรงต้นคอผม

"แดง" ครับ ไม่บอกกูก็พอเดาได้ว่าแมร่งต้องแดง แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นเว้ย!

"ประเด็นคือทำไมก.. ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่" คิ้วหนาได้รูปยกขึ้นสูงเชิงถามว่ามึงจะพูดหยาบกับกูหรอ เป็นเหตุให้ผมต้องรีบเปลี่ยนคำพูดอย่างไว กลัวโดนจูบอีกครับ เดี๋ยวเคลิ้ม ถุย!

"มาอยู่ด้วยกัน" หะ?? เดี๋ยว?

"แล้ว?"

"ไปรับ" โอโหพ่อมึง

"ที่บ้านเรียกแบบนั้นว่าไปรับ??" กูล่ะอยากจะผูกคอตายวันละสามสิบแปดรอบไอ้แม่ย้อย (ขอโทษครับพี่เป็ด ผมติดแม่ย้อยมาจากพี่)

"ผิดพลาดนิดหน่อย" ไม่หน่อยแล้วหรรม!

ผมพูดไม่ออก ได้แต่มองหน้าร่างสูงสลับกับพวกไอ้มหาแมวไปมาอย่างเหวอๆ

"วี" เสียงทุ้มเรียบที่ดังมากกว่าปกติทำให้ผมสะดุ้ง ตาก็มองไปที่คนมาใหม่ที่น่าจะชื่อวี เจ้าของร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสวยเรียบนิ่งที่เหมือนถอดแบบมาจากเจ้านายเด๊ะ!

"ครับนายน้อย" เสียงทุ้มหวานราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเคารพนับถือ

"จัดการ" ตาคมดำสนิทปรายมองลูกน้องของตนที่ทำงานไม่ได้เรื่อง

"ครับนายน้อย" ประโยคที่เหมือนถูกเซ็ทไว้เอ่ยออกมาอีกครั้งพร้อมกับโค้งรับคำสั่งลงเล็กน้อย ไม่ถึงอึดใจชายฉกรรจ์ชุดดำร่างสูงใหญ่สี่ถึงห้าคนก็เดินเข้ามาเหมือนเตรี๊ยมกันไว้พร้อมที่จะลากพวกไอ้มหาแมวออกไป

"เดี๋ยว!" ผมร้องขึ้นมาอย่างตกใจหลังจากที่มองหน้าพวกไอ้มหาแมว มือก็ตีแปะๆลงบนแขนแกร่งที่รัดเอวผมอยู่

ส่งผลให้บรรดาลูกน้องทั้งหลายที่อยู่ในเหตุการณ์ตกใจ หายใจติดขัด

กูแค่สะกิด ไม่ได้ตัดนิ้วเจ้านายมึง ถึงจะสะกิดแรงไปหน่อยก็เถอะ

เจ้าของแขนแกร่งก้มลงมามองหน้าผมในเชิงถามว่า 'อะไรของมึง'

"จะทำอะไรพวกเขาหรอ" ได้ข่าวว่าพวกมาเฟียเวลาลงโทษลูกน้องนี่โคตรโหด แล้วดูพวกไอ้มหาแมว หน้าตาน่าสงสาร

"ถามทำไม?"

"อย่าทำอะไรพวกเขาเลย ไม่ใช่เรื่อยร้ายแรงอะไร แค่ปลาคุณหญิงไม่ตายก็พอใจละ" อืม แค่นั้นจริงๆ มีค่ากว่าชีวิตกูอีก พวกไอ้มหาแมวมองผมเหมือนเป็นเทวดามาโปรดพวกมันออกจากนรกที่ยมบาลกำลังจะออกคำสั่งให้โยนลงกะทะทองแดง

"ปลา?"

"ใช่" ร่างสูงหันไปพยักหน้าในเชิงออกคำสั่ง(ไล่) ทุกคนก็พร้อมใจกันเดินออกไป แมร่ง แค่นี้ก็เข้าใจแล้วหรอวะ คุยกันทางจิตรึ?

"มาต่อเรื่องของเราก่อน" ผมบอกร่างสูงตาก็มองไปที่ประตูที่พึ่งปิดลง แต่ก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะหันมาอีกทีใบหน้าหล่อๆก็ห่างจากใบหน้าผมไม่ถึงคืบ

"อืม.. เรื่องของเรา" ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก ร่างหนาๆขยับแนบชิดร่างของผมมากกว่าเดิม

"เดี๋ยวๆ ไม่ใช่แบบนั้นนะ!" ผมแหวออกมาเสียงดัง มือเรียวยกขึ้นมาดันอกว้างที่โถมตัวขึ้นมาคร่อมตัวผม มือหนาลูบไล้ไปมาบนเอวขอด โอ้ยยยย กูอยากกรี๊ดแต่กลัวเสียแมน เสียวแว๊บเลยกุไอ้แม่ย้อย

"เรื่องของเราไงที่รัก หึหึ"

"ไม่ไม่ ไม่ใช่แบบนี้สิ เดี๋ยว! ใจเย็นก๊อนนนนนนนนน!"

 

 

 

 

 

 

50%

 

 

 

 

 

 

หลายปีผ่านไป..

 

 

 

ล้อเล่น

 

 

 

ฮ่าาาาาา

 

 

 

"นี่ เมื่อไหร่ผมจะได้กลับบ้าน" ผมพลิกตัวเงยหน้าขึ้นไปถามเจ้าของร่างสูงที่นั่งทำงานอยู่ตรงโต๊ะทำงาน

"จนกว่าคุณแม่จะกลับมา" แม่ใครรู้มั้ย แม่ผมเอง เนียนนะครับมาร์ค ต้วน

"โทรศัพท์" อยู่มาจะครบอาทิตย์อยู่แล้วยังไม่ได้ติดต่อไอ้ยูคไปเลย ทุกคนจำได้มั้ยครับ ในวันเกิดเหตุผมกำลังจะไปไหน

 

ถั่วต้ม!!!

 

ป่านนี้ไอ้เพื่อนสุดที่รักไม่แจ้งความไปแล้วรึ ไอ้แบมคนนี้หายไปทั้งคน

 

ตุบ

 

โทรศัพท์เครื่องหรูลอยผ่านโต๊ะทำงานล่วงตุบลงโซฟาข้างๆตัวผม แต่ประเด็นคือมันไม่ใช่ของกูงายยยย

"โทรศัพท์ของผมล่ะ!" ผมขึ้นเสียงใส่อีกคนให้รู้ว่ากำลังจะหงุดหงิด แบมแบมคนนี้จะพ่นไฟใส่แล้วนะคุณมาร์ค!

"บนรถ" ตอบเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจกับอารมณ์ของคนตัวเล็ก เมื่อวานเค้าสั่งให้ลูกน้องไปเอามาให้ไอ้ตัวแสบที่นอนบ่นแง๊วๆอยู่บนโซฟา แต่ตอนเดินขึ้นมาบนห้องกลับลืมไว้บนรถซะงั้น

คนตัวเล็กทำหน้าหงิกใส่แต่ท่านรองประธานหาได้สนใจไม่ ตั้งใจทำงานเหมือนกลัวว่ามันจะไม่มีให้ทำอีก ก็เพราะว่าเขาต้องรีบเคลียร์งานทุกอย่างให้เสร็จภายในวันนี้ เขาจะได้มีเวลาอยู่กับไอ้ตัวแสบ หึหึ

"ดีนะจำเบอร์ไอ้ยูคได้" จะจำไม่ได้ได้ยังไง มันใช้เบอร์นี้มาตั้งแต่สมัยเรียนที่มัธยมจนตอนนี้มันยังใช้อยู่เลย

แบมแบมกลิ้งไปมาบนโซฟาตัวใหญ่ระหว่างรอสายจากเพื่อนรัก ใหญ่จนเค้าสามคนนอนได้สบายๆ

 

มีอะไรจะบอกด้วยแหละ เมื่อกี้เผลอแสกนลายนิ้วมือตัวเองเพราะลืมตัวแต่แมร่งเสือกแสกนได้ด้วย ง่อววว เขินได้มั้ยครับท่านรองประธาน

'สวัสดีครับ' เพ้อเจ้อกับตัวเองได้ไม่นานปลายสายก็กดรับ แบมแบมดีดตัวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น ไม่รู้ตื่นเต้นทำห่าอะไร

"ยูคจ๋าาาาาาาาา" คำเรียกแปลกๆที่ร่างบางใช้เรียกเพื่อนส่งผลให้ท่านรองประธานที่นั่งเคลียร์เอกสารอยู่หมวดคิ้วฉับเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของแก้มกลมที่นั่งยิ้มแป้นกับโทรศัพท์

ยูคจ๋า?

ทำไมต้องมีจ๋า?

'แบมแบม?' เพื่อนตัวสูงถามออกมาอย่างแปลกใจ

"ช่ายยย แบมเองงงง"

'มึงเอาเบอร์ใครโทรมา'

"ลูกของเพื่อนแม่" ก็ยังทำตัวอารมณ์ดี ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังหน้าหงิก

'แล้วทำไมถึงใช้เบอร์ลูกเพื่อนแม่โทรมา โทรศัพท์มึงล่ะ แล้วตอนนี้มึงอยู่ไหน ทำไมวันนั้นมึงไม่มาหากู รู้มั้ยกูรอมึงจนร้านมันจะปิด สาวก็ไม่ได้อึ๊บ โทรไปก้ไม่รับ แถมติดต่อไม่ได้อีกเล..'

"โว้วๆๆ ใจเย็นครับที่รัก กูตอบไม่ทัน" ผมรีบดักคอขัดเพื่อนรักก่อนที่มันจะถามยาวไปมากกว่านี้

 

พรึบ

 

ผมหันไปมองร่างสูงที่อยู่ๆก็ลุกขึ้นยืน ตาคมมองมาที่ผมนิ่ง

"หะ?" คืออะไร อยู่ดีๆมองมาเหมือนกูไปฆ่าพ่อฆ่าแม่มึงอ่ะ

"เพื่อน?" อ๋อ

"ใช่ครับ เพื่อน ทำไมหรอ?" อยู่ดีๆก็ถามคืออะไร

'มึงคุยกับกูหรือคุยกับใครแบม' ยูคยอมถามขึ้นมาอย่างสงสัย

"กูคุยกับลูกเพื่อนแม่ คนที่กูบอกว่ามาอยู่ด้วยนั่นแหละ" ปากก็ตอบเพื่อนสุดที่รักตาก็มองร่างสูงที่เดินอ้อมโต๊ะมานั่งข้างๆผมอย่าง งงๆ ว่ามาทำไม

"เปิดโฟน" เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบ ไม่ใช่ประโยคขอร้องแต่เป็นประโยคคำสั่ง แล้วผมก็เสือกบ้าจี้ทำตามที่พี่มันบอก ไม่ได้กลัวเลยนะจริงๆ

'ลูกเพื่อนแม่หรือผัวเอาให้แน่ จากที่ฟังๆมานี่ท่าทางจะหวงมึงน่าดูเลยนะเพื่อน' เดี๋ยว มึงจับท่าทางอะไรได้ กูว่ากูก็ยังไม่ได้อะไรนะ รึป่าววะ เริ่มไม่แน่ใจละ

"ผัวพ่อมึงสิ" ผมแหวทันควันหลังจากที่ตั้งสติได้ มีแต่คนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆเนี่ยแหละที่ชอบใจ ได้ข่าวตะกี้ยังทำหน้าเป็นหมีโดนแย่งน้ำผึ้งอยู่เลยนะครับ

"หึ ผัวหรอ เข้าท่านะ" เดี๋ยวสิครับมาร์ค ต้วน ไวไฟนะเราอ่ะ (แกน่ะตัวดีเลยไยหนู อย่าลืมว่าเค้าฉุดเธอมานะ)

'ชัดเลย กูกะแล้วคนอย่างมึงมีเมียไม่ได้หรอก สภาพน่าจะเป็นเมียเขามากกว่า เอาล่ะกูเข้าใจละ คราวหน้าถ้าไม่ว่างก็บอกกูตรงๆ ไอ้เราก็อุสส่าเป็นห่วงนึกว่าเป็นอะไร ที่ไหนได้ติดผัวนี่เอง งั้นแค่นี้นะ ยินดีด้วย ในที่สุดเพื่อนกูก็ขายออก ต่อไปนี้กูคงไม่ใช่ไม้กันหมากันแมลงหวี่แมลงวันละ ให้ผัวมึงทำแทนละกัน บายเพื่อน'

ติ๊ด

"อ...อะ.." ไอ้เหี้ยยยย!!! จุกคอ พูดอะไรไม่ออก

 

วอทเดอะติดผัว??!!

 

ฮัลโหลเพื่อน!!!!!!!!!!!!!!

 

ฮือจบกัน ยูครู้โลกรู้ พูดอะไรไม่ออก น้ำลายฟูมปากเหมือนจะช็อคตาย

 

"หึ ช็อค" ใช่ กูช็อค

 

โดนฉุด มีผัว เฮ้ยยยยยย!!

 

ยังไม่ได้กันเลย

 

ถุย ไม่ใช่ละกู

 

"เอาล่ะ" ผมเงยมองร่างสูงที่ลุกขึ้นยืนจัดเสื้อให้เข้าทรง จะหล่อไปไหนอ่ะครับคุณ..

 

!! แล้วจะไปชมทำไมเล่า!

 

"เตรียมตัวให้พร้อม อีกครึ่งชั่วโมงจะพาออกไปข้างนอก" แล้วนางก็เดินไปนั่งทำงานต่อ..

ผมกระพริบตาปริบๆมองอย่าง งงๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของร่างสูงไปอย่าง งงๆ เหมือนกัน

 

 

 

 

 

ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง

 

 

"มาทำไมอ่ะ?" เงยหน้าขึ้นไปถามคนที่เดินจูงมือผมอยู่ข้างๆ

"เสื้อผ้า" เออหว่ะ ตั้งแต่มาอยู่กับพี่มาร์คผมก็ใส่เสื้อผ้าของพี่มันมาตลอด วันนี้ก็ใส่ชุดเดิมที่โดนฉุดมาวันนั้น ฮืออออ พูดทีไรกูก็ช้ำใจ แมร่ง สภาพกูตอนนี้ไม่เหมือนคนโดนฉุดเลยแย่เม็ด TT

 

"สวัสดีค่ะ ร้านGGยินดีต้อนรับค่ะ สนใจสินค้าตัวไหนสอบถามได้เลยนะคะ" พนักงานสาวทักขึ้นอย่างดีใจเมื่อเห็นลูกค้ากระเป๋าหนักเดินเข้ามาในร้าน นี่มันคุณมาร์ค นักธุรกิจไฟแรง โอ้แม่เจ้า หล่อสมคำล่ำลือ

 

"เลือกเอา" คนตัวสูงบอกเสียงเรียบแล้วเดินไปนั่งรอที่โซฟารับแขก

 

 

หลังจากนั้นก็กลายเป็นผมที่ลากคนตัวสูงเดินเข้าร้านนั้นทีร้านนี้ที..

 

 

 

 

80%

 

 

 

 

 

"พี่มาร์ค"

"หืม"

"พี่เป็นนักศึกษามหาลัยจริงปะเนี่ย!" ตากลมจ้องมองคนที่นั่งทำงานอยู่บนโต๊ะผู้บริหาร ก่อนจะเข้ามาเห็นป้ายแปะหน้าประตูทนโท่ว่า 'รองประทาน' ที่ผ่านมาไม่เคยสงสัยเพราะรู้ว่าเค้าเป็นใคร แต่แบบ เฮ้ย! อะไรคือนักศึกษามหาลัยปี3 เป็นทั้งนักธุรกิจรายใหญ่ที่แมร่งโคตรโหดหรือเรียกง่ายๆว่า มาเฟีย เป็นทั้งรองประธานของธุรกิจครอบครัวตระกูลต้วน

แม่เจ้า!!!

มีแววสบายอ่ะครับไอ้แม่ย้อย (ยืมหน่อยครับพี่เป็ด)

ทุกคนคงสงสัยใช่มั้ยครับว่าทำไมผมถึงดูง่ายจังทั้งๆที่โดนฉุด(?)มาได้ไม่นาน ไอ้ไม่นานเนี่ย

จะครบเดือนแล้วครับไอ้หอยนางฟ้า!

แมร่งไม่ยอมให้กูไปไหนเลย

ดอนโดไปบริษัทไปโกดังไปห้างไปร้านอาหาร วนอยู่แค่นี้ งานการกูก็ไม่ได้รับ ไม่ได้ทำ ดีที่แมร่งปิดเทอม เด้าใจชิปหาย

"ดูไม่เหมือนนักศึกษาหรอ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยราบเรียบแต่แฝงความอ่อนโยนอยู่มาก ผมมองหน้าพี่มันแบบ 'นี่มึงยังต้องถามอีกหรอ?' พี่มาร์คเงยหน้าขึ้นมามองผมเพียงเสี้ยววิก่อนจะก้มลงไปทำงานต่อ แต่สายตามีแววขบขัน

 

กูเห็นนะ!

 

ก็อกๆ

 

"เข้ามา"

แหม เข้มเชียว ปากสวยเบะลงอย่างหมั่นใส้

"เอ่อ..คุณเกรซลูกสาวของท่านทูตมาข้อเข้าพบท่านค่ะ" 'พี่วิภา' เลขาคนสวยที่สวยทั้งใบหน้าและจิตใจ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจและเบื่อหน่าย

"ได้นัดไว้รึป่าว" พี่มาร์คถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจ มือหนาก็ทำหน้าที่เซ็นเอกสารที่เช็คแล้วเรียบร้อย

"ไม่ได้นัดค่ะ เธอจะเข้ามาให้ได้ สภาพตอนนี้พร้อมวีนสุดๆ" พี่วิภาหันมาสบตากับผมสีหน้าเหนื่อยใจเหมือนผ่านเรื่องแบบนี้มาบ่อยจนเอือมละอา ผมมองเธออย่างเห็นใจ

"ไล่ออกไป" บ๊ะ! พ่อคุณ ทำแบบนั้นมันจะดีนะ ถุย!

"ได้ค่.."

"เดี๋ยวครับ" ผมพูดขัดออกไปเสียงเรียบแต่แววตาเป็นประกายบ่งบอกว่ากำลังเจอเรื่องสนุก

พี่มาร์ควางปากกาลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม ท่าทางนิ่งมากจนเดาไม่ออกว่าพี่มันคิดอะไรอยู่ แต่ตอนนี้ผมไม่สน

"คุณเกรซอะไรนั่นน่ะ เป็นอะไรกับพี่หรอครับ" ผมถามออกไปอย่างโคตรสุภาพให้รู้เป็นนัยๆว่า กูจริงจังนะ กูต้องการเสือกนะ รีบๆบอกมานะ

"แค่ลูกสาวของลูกค้ารายใหญ่" แขนแกร่งยกขึ้นกอดอกพร้อมกับขายาวที่ยกขึ้นไขว่ห้าง ตาคมมองคนตัวเล็กอย่างประเมิน

ไอ้ตัวแสบของเค้าคิดจะทำอะไร

"สำคัญมั้ย?" ถามออกไปเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่

พี่มันมองหน้าผม ปากหยักยกยิ้มมุมปาก

เลขาสาวหันมามองตาโต นั่นลูกสาวของลูกค้ารายใหญ่เลยนะคะ!

"ไม่" ตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะก้มลงไปทำงานต่อ ใจดวงน้อยลิงโลด คิดว่ามันต้องสนุกมากแน่ๆ และเค้ารู้ว่าพี่มาร์คต้องรู้แล้วแน่ๆว่าเค้าคิดจะทำอะไร

"ปะ พี่วิภา" ร่างเล็กลุกขึ้นเดินไปหาเลขาสาวที่ยังยืนงงอยู่ตรงหน้าประตู

"ไปหาลูกสาวท่านทูต หึหึ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

 

 

 

แหม คิดจะทำอะไรคะแบมแบม~~

 

 

ความคิดเห็น