- อ่านฟรี 3 ชั่วโมงเช่นเคยฮะ - ขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และแรงสนับสนุนนะค่า🙏😊 - ไม่ได้อัพทุกวัน.. LOVE YOU ALL 😊

ชื่อตอน : SAY HI 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.2k

ความคิดเห็น : 84

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2562 22:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
SAY HI 1
แบบอักษร

​1

K University

@โรงอาหารวิศวะ

"ก็ว่าลงมาเร็วอยู่นะมึง" ไข่มุกเกาหัวตัวเองมองเหล่านักศึกษาวิศวะไม่ว่าจะทั้งหญิงและชายที่ยืนต่อแถวรอซื้อข้าวอยู่อย่างคับคั้ง

"ทะเลกินไร?" ถุงแป้งหันมาเลิกคิ้วถามฉันที่เดินมองรอบๆเงียบๆ

"คิดไม่ออกว่ะ" ฉันส่ายหน้ารัว

เรื่องกินนี่เรื่องใหญ่แต่คิดไม่ออกจริงๆอ่ะ แกก็ดูคนดิ

ประชากรคณะวิศวะน้อยซะที่ไหนละคะ ฮ่าๆๆๆๆ ฉันคิดถูกที่มาเรียนวิศวะแต่คิดผิดที่ลงมาทานข้าวช้ายังไงล่ะ เพราะอาจารย์ปล่อยตรงเวลาเป๊ะแต่เพราะถุงแป้งมัวแต่นั่งทำงาน

"โทรบอกกูด้วยแล้วกันถ้าคิดออก" ถุงแป้งตบบ่าฉันแล้วถอนหายใจเอือม

ฉัน ถุงแป้ง และไข่มุกจบมาจากโรงเรียนเดียวกัน แต่แค่ไข่มุกคนเดียวที่อยู่คนละห้องกับฉัน ถุงแป้งอยู่ห้องเดียวกับฉันตั้งแต่มอหนึ่งถึงมอหก ต้องเรียกว่าเพื่อนซี้ รู้ลึกรู้จริง แค่มองตาก็รู้ใจ

เธอคิดเหมือนกันมั้ยบีหนึ่ง เออแบบนี้เลย!

กับไข่มุกก็ไม่ใช่ว่าพึ่งมาสนิทนะคะ แม้ว่าจะอยู่คนละห้องก็ตามแต่เราเคยเรียนด้วยกันตอนมอหนึ่งนะ พอมอสองก็แยกไปอยู่ห้องอื่นน่ะค่ะ

และการที่เราสามคนมาเรียนคณะเดียวกัน สาขาเดียวกับแบบนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกค่ะ แต่เพราะรู้ว่าจะเรียนคณะนี้เราก็มาติวและสมัครสอบก็มาด้วยกันสามคนนี่แหละค่ะ

ตอนแรกป๊าฉันไม่อยากให้เข้าคณะวิศวะเลยด้วยซ้ำท่านอยากให้ฉันเข้าสถาปัตย์มากกว่า ก็เพราะว่าทั้งป๊ากับม้าจบสถาปัตย์มอเดียวกันทั้งคู่ไง

ส่วนที่ฉันมาสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้เพราะเล็งไว้ตั้งแต่มอห้าแล้ว จริงๆมันก็ใกล้บ้านฉันด้วย อีกอย่างมอจีที่ป๊าจบมาก็อยู่ไกลอ่ะ

ที่นี่ก็ไม่ได้ไม่สะดวกสบาย มีห้าง มีตลาด มีแหล่งของอร่อยๆเยอะแยะมากเลยด้วยซ้ำ

แค่นั้นเอง..

เราเปิดเทอมมาได้เข้าอาทิตย์ที่สองแล้วล่ะค่ะ การรับน้องก็เลื่องลือสมชื่อคณะนี้จริงๆ แต่รุ่นพี่บอกมาว่าปีฉันถือว่ารับน้องเบาสุดแล้ว ไม่เหมือนปีก่อนๆ

ตอนแรกก็แอบกลับการรับน้องเหมือนกัน แต่พอเอาเข้าจริง มันก็ยังโหดอยู่แต่ก็สนุกดี สนุกก็ช่วงพี่ๆไม่ตึงเครียดกันนั่นแหละค่ะ

ส่วนเรื่องพี่ว้ากนี่หลีกเหลี่ยงไม่ได้จริงๆค่ะ สมชื่อพี่ว้ากจริงๆ

แต่เห็นเพื่อนๆคนอื่นๆเขาพูดมาว่านี่แค่รองประธานว้ากลงยังว่าน่ากลัวแล้ว อาทิตย์นี้ประธานว้ากเข้าของจริง

รอโดนว้ากได้เลยปีหนึ่ง!

โอเค เราตัดสินใจไปต่อแถวร้านอาหารตามสั่งที่คนเริ่มน้อย ฉันยืนต่อแถวคนสุดท้ายก็เอาคางไปวางบนไหล่ไข่มุก ที่มันไม่ว่าเพราะมันไม่บ้าจี้น่ะค่ะ แต่ถ้าทำแบบนี้กับถุงแป้งฉันก็จะโดนฝ่ามือฟาดเข้าให้ได้

"เอาผัดเผ็ดปลาดุกอย่างเดียวค่ะ" ถึงคิวฉันก็บอกป้าแม่ค้าที่ถือจานข้าวพร้อมกับรอฉันสั่งแล้ว

"ได้แล้วจ้ะแม่หนู" ป้าขานรับและตักอย่างรวดเร็วก่อนจะยืนมาให้ฉันและรับเงินจากฉันไป

ฉันเดินตามไข่มุกไปหาที่นั่งว่างก่อนจะเจอกับโต๊ะหนึ่งที่เขากำลังลุกพอดี

พรึ่บ!

"ลุย!!" ไข่มุกทิ้งตัวนั่งลงก็หยิบช้อนส้อมมาจับและเริ่มกินทันที

ก็รู้ว่าไม่ได้กินข้าวเช้ามาแต่ไม่ต้องกินเหมือนปอบลงขนาดนั้น

"อีไข่ อีกนิดมึงจะลากไปกินในน้ำแล้ว" ถุงแป้งเอ่ยขึ้น

"เผื่อลืมว่ากูเป็นคนค่ะ" ไข่มุกเหลือบมองถุงแป้งที่นั่งข้างกัน

ฉันหัวเราะก่อนจะตักข้าวเข้าปากคำแรก "..."

ระหว่างที่นั่งกินไปเรื่อยๆถุงแป้งเอ่ยขึ้น

"เอ้า ในเพจคณะมีรูปมึงด้วยว่ะทะเล" ถุงแป้งยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าเพื่อที่จะให้ฉันดู

ฉันหรี่ตามองเพราะตัวเองสายตาสั้น

"ไหนๆๆๆ ต้องส่องแล้ว" อีไข่พูดแล้วหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเปิดเฟชบุ๊คดู

ฉันหยิบโทรศัพท์ของถุงแป้งมาดูบ้าง

@หนุ่ม-สาวชาววิศวะ

คนนี้สะดุดตาแอดมาค่ะทุกโค้นนนนน น้องหมวยมากกก ผิวเนียนอย่างกับผิวเด็ก ชาวเราจะไม่พลาดได้ยังง้ายยย นี่เลยๆๆๆ  ผู้หญิงสาขานี้ดีจริงๆค่าาา

'น้องน้ำทะเล ปี 1 ภาคเครื่องกลนั่นเองจ้าาาา ' กรี๊ดดดด

หนูลูกกกกก ใจป้าละลายแล้ววว>,<

อะๆๆๆๆ เปิดวาร์ปไอจีค่า ig : namthale_

 

ฉันมุ่ยหน้าเมื่ออ่านสเตตัสที่แอดมินเพจคณะอัพลง เอาซะไปไม่เป็นเลย

"ประเด็นคือติดกูแต่แม่งเบลอไง" ถุงแป้งถอนหายใจ

"ใครเป็นตากล้องวะถั่มจิงงงง" ไข่มุกหัวเราะ

"มึงเบลอแล้วสวยป้ะ" ฉันถามขึ้น

"สวยดิ มึงงงงสันจมูกกูมาเป็นสันเขื่อนเลยจ้ะแม่" มันลูบๆดั้งตัวเองไปมายกยิ้มอย่างภูมิใจ

"เออ ดีนะกูเขียนคิ้วมา" ฉันว่า

"ไม่งั้นมึงไม่รอดอีสัส5555555"

ฉันไหวไหล่ก่อนจะคืนโทรศัพท์ให้ไอ้แป้งมันคืน กลุ่มเราก็แบบนี้แหละค่ะไม่ได้เรียบร้อยเหมือนหน้าตาสักเท่าไหร่ คำยงคำหยาบก็หลุด กูมึงนี่ไม่ได้ต้องพูดถึงจ้า อย่างที่อ่านๆกันมา

เป็นไงขัดกับหน้าตาสวยๆของเราสามคนมั้ยคะ ?

ไม่แปลกใจที่โดนเขม่น55555555 #ขำแห้งแล้วจ่ะ

หลังจากที่กินเสร็จเรานั่งคุยกันต่อเพราะเหลือเวลาอยู่เยอะ

"เห็นว่าวันนี้ประธานว้ากจะเข้า กูนี่เสียวสันหลังรอเลย" ไอ้แป้งลูบแขนตัวเองป้อยๆ

"แค่รองว้ากทีน้ำตากูแทบเล็ดแล้วมึงเอ๊ยยย" อีไข่เสริม

"งานนี้กูว่ามีร้อง"

"มึงร้อง?"

"เออ" ฉันขานรับตัวเอง "อีผี!"

"55555 อย่าไปกลัว มันเป็นหน้าที่" ถุงแป้งพยักพเยิดหน้าบอกเรา

"อย่าให้เป็นแบบวันแรกที่เราสามคนโดนว้ากก็พอ" ฉันนึกถึง

ใช่ค่ะ วันแรกที่เข้าเชียร์น้องคือเราสามคนสาย โดนว้ากต้อนรับเลยค่าาา ว้ากเละ ว้ากยาวไปเลยล่ะ ฉันนี่ยืนก้มมองปลายเท้าตัวเองจนปดวคอไปหมด สะดุ้งทุกครั้งที่รองว้ากพวกฉันสามคน

ตั้งแต่นั้นมาก็โดนเพ่งเล็งมาตลอดเลย..

"อันนั้นน่ากลัวจริง กลับหอไปกูนอนไม่หลับเลย" อีไข่ส่ายหน้า "หน้าพี่แกแม่งติดตาชิบหาย"

"วันนี้ก็เซฟตัวเองแล้วกันนาจา.."

"แน่นอน! กูจะนั่งไม่หือไม่อือกับพวกมึงเลย" ฉันเอ่ยติดตลก

"เดี๋ยวๆๆๆ แบบนั้นก็เกินไปไงเพื่อนเล.."

ฉันหัวเราะขำก่อนที่เราจะลุกขึ้นเอาจานข้าวไปเก็บ ช่วงบ่ายไม่มีเรียนเราสามคนตกลงกันว่าจะไปสิงอยู่ที่ห้องสมุดกันก่อนจะถึงเวลาเข้าเชียร์

.

.

@ห้องสมุด

เราสามคนหาที่นั่งก่อนจะแยกย้ายกันไปหยิบหนังสือมาอ่าน ฉันที่ได้หนังสือแล้วกำลังจะเดินกลับโต๊ะก็ต้องชะงักเมื่อโต๊ะที่ว่างข้างๆมีรุ่นพี่ปีสามมานั่งอยู่สามคน

และสามคนนี้คือพี่ว้าก..

ฉันลอบกลืนน้ำลายแล้วมองซ้ายมองขวาหาเพื่อนตัวเอง ก่อนจะไปเจออีไข่ที่กำลังเดินมา

ฉันหันขวับไปแล้วก้าวเท้าเดินไปหามันอย่างรวดเร็ว

"ทำหน้าอย่างกับเห็นผี" อีไข่เอ่ยติดตลกเมื่อฉันเดินมาหยุดตรงหน้ามัน

"ยิ่งกว่าผีกูบอกเลย"

อีไข่ขมวดคิ้วแล้วชะเง้อมองไปที่โต๊ะเรา "เวรมั้ยล่ะมึง กูก้าวขาไม่ออกเลย!"

"กูไม่ต่างกัน" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนจะร้องแต่ก็ร้องไม่ออก

"ย้ายที่ก็ไม่ทัน โต๊ะเต็มอีก"

"ทางที่ดีก็คือเดินไปแบบเจียมเนื้อเจียมตัวขั้นสุด" ฉันหันกลับไปมองอีกครั้ง

"ไปมึง ลุย ท่องไว้แค่พี่ว้าก แค่พี่ว้าก.." ไข่มุกคล้องแขนฉันแล้วเดินกลับไปทางโต๊ะ

"แค่เหรอมึง นั่นพี่ว้าก มึงอย่าบอกว่าแค่" ฉันส่ายหน้า

"เออ กูกลัวจนขี้หดตดหายแล้วอีทะเลมึงนี่ ใจร่มๆ เดี๋ยวไก่ตื่น"

ฟู่วว..

ฉันถอนหายใจออกมาเมื่อเดินมาถึงโต๊ะตัวเองที่มีกระเป๋าวางอยู่ โชคดีที่พวกเขาสามคนไม่ได้สนใจว่าใครจะเดิน ใครจะมานั่งต่างคนต่างก้มหน้าและเขียนงานของตัวเอง

ครืดดดด

ฉันค่อยๆขยับเก้าอี้ออกช้าๆพยายามเบาเสียงที่สุดแต่!

ตุ้บ!

ขวับ!

O.o!!

ชิบหายแล้วนังน้ำทะเล ทำไมแกไม่วางหนังสือก่อนแล้วค่อยเลื่อนเก้าอี้ว่ะอีนี่! ทันทีที่ฉันทำหนังสือล่วงลงพื้นเสียงดังตุ้บแก๊งค์พี่ว้ากก็เงยหน้ามามองฉันทันที

ฉันเหลือบมองอีไข่เห็นมันเอามือกุมขมับทันที

กูขอโทษเพื่อนไข่ ทะเลผิดไปแล้ว..

"เอ่อ.. ขอโทษค่ะ" ฉันก้มศีรษะให้พวกเขาก่อนจะรีบก้มเก็บแล้วนั่งลงฟุ้บโต๊ะทันที

"..." ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา

ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบและรับรู้แรงดึงเก้าอี้ตรงข้ามฉัน ฉันเงยหน้ามองพบกับถุงแป้งที่กำลังดึงเก้าอี้ออกและเหลือบมองรุ่นพี่เป็นระยะๆ

พอมันนั่งลงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เกือบเป็นแบบกูแล้วมึง..

เราสามคนต่างนั่งอ่านหนังสือกันอย่างเงียบๆโดยที่สามารถสื่อสารกันได้แค่เงยหน้ามองตากันแค่นั้น เอาจริงพี่ว้ากไม่ได้น่ากลัวแต่เพราะความโอเว่อร์ของพวกเราสามคนน่ะค่ะ มันคือการแสดง55555555

"พวกคุณไม่มีเรียนบ่ายกันเหรอครับ"

หืม?!

"..." ฉันชะงักก่อนจะเหลือบมองถุงแป้งที่นั่งตรงข้าม เห็นว่ามันมองมาที่ฉันเหมือนกัน

"คุณสามคนนั้นแหละ"

พรึ่บ!

"เอ่อ.. ไม่มีค่ะ" เป็นไข่มุกที่สะดุ้งแล้วปิดหนังสือก่อนจะหันไปตอบพี่ว้ากที่ชื่อ 'นาที'

"..." พี่นาทีพยักหน้ารับแล้วก้มเขียนงานต่อ

ไข่มุกหันมาเลิกคิ้วใส่กัน เลิ่กลั่กทั้งสามคนเลยอีเวร ก่อนที่มันจะเม้มปากแน่นแล้วเอามือป้องปาก

"หล่อมาก.." มันเอ่ยแบบไม่มีเสียงแต่ฉันรับรู้ว่ามันดีดดิ้นมากแค่ไหน

ไหนตอนแรกบอกกลัว..

 

 

ถุงแป้ง

cr. Miyeon (G-idle)

 

ไข่มุก

cr. Kyungmin (kkmmmkk)​

 

----

อัพดึกมั้ย ? ไม่เนอะ55555555555

ตอนแรกเป็นไงบ้างงงง ? ไม่ถูกใจ เม้นท์ติชมได้ฮะะ

บอกก่อนว่าอาจจะไม่ได้อัพทุกวันแล้ว อาจจะมาวันเว้นวันไม่ก็สองวันครั้ง แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าไรท์จะยุ่งมากแค่ไหนนะคะ

ไม่หายแน่นอนจะอัพไปเรื่อยๆจนกว่าจะไม่มีคนอ่านเลย!

 

#ลมทะเล

1 เม้นท์ 1 กำลังใจ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว