Twitter-icon

นิยายแนวใหม่ ที่เปิดให้คนอ่านได้โหวตแนวนิยายที่ชอบและอยากให้ไรต์แต่ง ลองเข้ามาอ่าน เข้ามาโหวตนิยายเรื่องสั้นเรื่องต่อไปด้วยกันนะคะ! ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ch.01 ศิลปินติสท์แตก&เด็กซน (ปิดโหวตแล้วค่ะ)

ชื่อตอน : Ch.01 ศิลปินติสท์แตก&เด็กซน (ปิดโหวตแล้วค่ะ)

คำค้น : Ch.01

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 18:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ch.01 ศิลปินติสท์แตก&เด็กซน (ปิดโหวตแล้วค่ะ)
แบบอักษร

'นิทรรศการศิลปะและวัฒนธรรม'

ป้ายผ้าใบห้อยลงมาจากข้างบน โชว์ข้อความเด่นหราที่บ่งบอกถึงคอนเซ็ปงานด้านในตัวอาคาร รูปร่างแปลกตาหลากสีสัน

สัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์ ศิลปินชื่อดังระดับประเทศได้รวมตัวกันนิทรรศการเกี่ยวกับงานศิลปะ ให้ผู้ที่สนใจเข้ามาเยี่ยมชมและศึกษากันได้เต็มที่ และวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะจัดงานนี้ขึ้น ผู้คนเลยเบาตาลงไปมาก

"อย่าลืมทำใบงานตอบคำถามให้ครบนะนักเรียน แล้วเอามาส่งครูบนรถตอนขากลับด้วย" ชายวัยกลางคน สวมชุดเครื่องแบบราชการ พร้อมมีป้ายห้อยคอว่าเป็นครูผู้สอน ยืนพูดอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนกลุ่มใหญ่ที่ด้านหน้าตึก

มีโรงเรียนหลายแห่งที่ติดต่อเข้ามาเพื่อขอทำเรื่องให้นักเรียนเข้ามาทัศนศึกษาที่นี่ ส่วนมากก็จะมากันช่วงวันแรกๆที่เปิดให้เข้าชม แต่โรงเรียนนี้ดันพานักเรียนมาช่วงที่ไม่ค่อยครึกครื้นซะอย่างนั้น

"พามาทัศนศึกษาแล้วทำไมต้องทำใบงานด้วยวะ"

"ค่อยลอกเพื่อนที่หลังก็ได้ เราไปเดินดูงานเถอะ" หลังจากที่ปล่อยนักเรียนให้แยกย้ายกันไปเดินชมงานศิลปะ แต่ละคนก็กระจายไปตามจุดต่างๆกับกลุ่มของตัวเอง

'ดิน' กับเพื่อนเก็บใบงานที่ครูให้ลงกระเป๋า และเลือกที่จะไม่สนใจ เดินถือโทรศัพท์เล่นไปถ่ายรูปไป ทำทุกอย่างเหมือนที่เพื่อนคนอื่นทำยกเว้นแต่การทำใบงาน

"มึงดูแจกันอันนั้นดิ สวยว่ะ" เพื่อนในกลุ่มของดินชี้ไปที่แจกันสีสวยที่ตั้งอยู่บนโต๊ะจัดแสดง

"เออ สวยจริงว่ะ" ชายหนุ่มม.ปลายให้ความสนใจแจกันใบนั้นทันที ไม่รู้ว่าด้วยสีสันสีฟ้าราวน้ำทะเลหรือลวยลายที่สลักสวยงามอยู่บนตัวแจกันกันแน่ที่มันดูน่าดึงดูด

ปกติดินก็ไม่ได้ชอบหรือสนใจอะไรในงานศิลปะอยู่แล้ว เพราะเขาโตมากับครอบครัวที่เป็นวิทย์-คณิตกันทั้งบ้าน ไม่มีใครสักคนในบ้านที่เกี่ยวข้องกับงานศิลปะเลยสักคน แต่แจกันใบนี้สวยจริงๆ

"แตะได้ป่าววะ"

"มึงจะบ้าหรอไอ้ดิน เดี๋ยวตกแตก" ดินทำท่าจะเอื้อมไปจับแจกันทรงหยดน้ำที่มีฐานเป็นทรงโค้งงอ คล้ายกับก้นของตุ๊กตาล้มลุก แต่โดนเพื่อนร้องห้ามซะก่อน เพราะของที่นำมาตั้งโชว์นี่คงราคาแพงไม่เบา

"ไปเดินดูโซนอื่นเถอะมึง"

"เออๆ กูขอถ่ายรูปแป๊บ" ว่าแบบนั้นจบแล้วดินก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแจกันใบนั้นไว้หลายรูป ปล่อยให้เพื่อนคนอื่นเดินล่วงหน้าไปก่อน ถ่ายเสร็จก็เก็บมือถือเข้ากระเป๋าให้เรียบร้อย

แต่ก่อนจะไป...

แตะนิดนึงคงไม่ล้มหรอก ทรงเหมือนตุ๊กตาล้มลุกแบบนั้น...

ขอ Touch สักนิดนะครับ~

แปะ~

เพล้ง!

...

ไอ้ฉิบหายเอ๊ยยยยย!

มือบางยื่นไปแตะเบาๆ แต่มันกลับทำให้แจกันใบสวยหล่นลงจากโต๊ะจัดแสดง แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆอยู่บนพื้นพร้อมกับดอกไม้ปลอมที่ใส่ประดับไว้

"...นายทำอะไร"

!!!

"ขะ ขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจ" ดินยกมือไว้ปรกๆ เงยหน้ามองชายแปลกหน้าแต่งตัวประหลาด อย่างกับหลุดมาจากอีกมิติหนึ่ง แต่ที่ดูน่ากลัวไม่ใช้ลักษณะภายนอก แต่เป็นแววตาคมๆภายใต้แว่นตาพิลึกนั่นที่กำลังมองมาต่างหาก

"มีเรื่องอะไรกันครับ"

"...ครู ผมไม่ได้ตั้งใจนะ ผม..."

"ไอ้เด็กนี่มันทำแจกันผมแตก" ร่างสูงพูดเสียงเย็น ครูและนักเรียนคนอื่นที่อยู่แถวนั้นวิ่งกรูเข้ามามุงกันหมด รวมถึงเพื่อนของดินด้วย

"ไอ้ดินแม่งเอาแล้ว..." เพื่อนของเด็กหนุ่มกุมขมับพลางส่ายหัวไปมาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะพวกเขาเองก็รู้ดีว่าดินชอบหาเรื่องเข้าใส่ตัวตลอด

"ขอโทษแทนนักเรียนของผมด้วยนะครับ เขาคงไม่ได้ตั้งใจ"

"...ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผมยืนมองเขาอยู่" เจ้าของแจกันจ้องดินตาเขม็ง เด็กนี่มันเป็นใครมาจากไหนถึงกล้าทำผลงานของผมแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดีแบบนี้!

"มานี่!"

"อ๊ะ! เดี๋ยว...ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ ครูช่วยด้วย!" มือเรียวพยายามจะคว้าแขนของเพื่อนและครูที่ยืนอยู่ตรงนั้น แต่เอื้อมไปไม่ถึง ส่วนมืออีกข้างก็ถูกร่างสูงฉุดกระชากไปตามทาง

"คุณปล่อยผมสักทีสิ!"

"..." ร่างบางดิ้นไปมา สบัดมือออกหวังให้มันหลุดออกจากมือใหญ่ แต่ก็เสียแรงเปล่า ร่างสูงเจ้าของแฟชั่นล้ำยุคจูงแขนของดินแล้วพาเดินเข้ามาในส่วนของเจ้าหน้าที่ และเดินลึกเข้ามาเรื่อยๆ จนมาถึงโถงทางเดินยาวปูด้วยพรมสีเขียวอ่อน ด้านข้างมีประตูเหมือนกับเป็นห้องพัก

"เข้าไป" ดินโดนดันเข้ามาในห้องห้องหนึ่งที่อยู่สุดทางเดิน ร่างสูงจัดการเปิดไฟแล้วเดินมานั่งที่โซฟากลางห้อง

"ดินใช่ไหม"

"...ครับ" ชายหนุ่มยืนเก้ๆกังๆ เอามือมาผสานอยู่ด้านหน้า เหล่สายตาสอดส่องรอบห้องเหมือนกำลังสำรวจ

"รู้ไหมว่าแจกันที่เธอทำแตกมันมูลค่าเท่าไหร่"

"ผะ ผมไม่รู้ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมขอโทษ!" ร่างบางรัวคำพูดออกมาจนเกือบจะฟังไม่เป็นศัพท์ สองมือกำเข้าหากันแน่นด้วยความเกร็ง

"...เด็กซน"

"..."

"ฉันอาร์" ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมจ้องมองเด็กตรงหน้าจั้งแต่หัวจรดเท้า

"อาร์?"

"องุ่น" ... ถ้าเป็นเวลาปกติดินคงจะมองบน กรอกสายตาไปมาด้วยความเหนื่อยหน่ายกับมุขแป๊กๆนี่ แต่ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ถูก พูดอะไรไม่ออก ตอนแรกนึกว่าอาร์จะย่อมาจากอะไรที่ดีกว่านี้เสียอีก

นี่เขาต้องมาอยู่กับคนบ้าหรอเนี่ย!?

"ฉันชื่อองุ่น"

"เอ่อ... ครับ" ไม่รู้จะพูดอะไรเลยตอบไปแบบนั้น

"จะชดใช้ยังไง ค่าแจกันฉันน่ะ" ชายร่างสูงถามถึงเรื่องของแจกัน ดินกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้ยินคำถามนั้น ในหัวคิดถึงหน้าพ่อกับแม่แล้วในตอนนี้ เพราะลำพังตัวเขาเองคงหาเงินมาไม่ได้แน่

ชายหนุ่มได้แต่เงียบแล้วส่งสายตาแทนคำพูดออกไป ซึ่งอีกฝ่ายก็สามารถรับรู้ได้ในทันที

"ไม่มีเงินสินะ"

"..." องุ่นถอนหายใจพลางส่ายหน้าเอือมๆ ทำให้ดินยิ่งรู้สึกกดดันมากขึ้นไปใหญ่

"ผมจะหามาคืนให้ครับ!"

"โดยขอมาจากพ่อแม่นายน่ะหรอ?" องุ่นเอ่ยเสียงเรียบ แล้วคำพูดของเขาก็ทำเอาดินพูดอะไรไม่ออก ได้แต่นั่งนิ่งๆแล้วกุมมือตัวเองไว้จนเหงื่อชุ่ม

"คะ ครับ... แต่ผมจะเอามาให้แน่ๆ"

"ฉันไม่ไว้ใจ เด็กซนที่เพิ่งจะรู้จักหน้ากันหรอกนะ" ร่างสูงในชุดสูท กางเกงดำเสื้อเชิ้ตสีเหลืองและ เสื้อคลุมสีแดง รองเท้าแตะตราช้างดาวพูดขึ้น ก่อนจะเสยผมสีน้ำตาลของตัวเองไปด้านหลัง

"นายต้องจ่ายฉันมาเดี๋ยวนี้"

"แต่ผมไม่มีเงิน"

"งั้นก็จ่าย... ด้วยร่างกายของนายสิ"

!!!

ดินที่ได้ยินแบบนั้นแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเอง จากที่ยืนอยู่แล้วกลับถอยกรูดไปเรื่อยๆจนหลังติดกำแพง เด็กหนุ่มภาวนาขอให้ตัวเองหูฝาด และได้ยินประโยคเมื่อกี้ผิดไป แต่ปฏิกิริยาของอีกคนทำให้เขารู้ดีว่า ที่เขาได้ยินนั้นมันถูกต้องแล้ว...

ร่างสูงถอดเสื้อคลุมสีแดงสดออก แล้ววางพาดไว้บนพนักโซฟา เสื้อเชิ้ตสีเหลืองข้างในถูกปลดกระดุมออกจนหมด เผยให้เห็นกล้ามอกล่ำ ผิดจากที่เห็นภายนอก แว่นตาสีส้มลายสับปะรดถูกถอดออกแล้ววางไว้ใกล้ๆกัน

ความจริงแล้ว ถ้าการแต่งตัวขององุ่นลดความพิสดารลงไปอีกนิดหน่อย หญิงสาวมากมายที่เดินผ่านรอบตัวคงหลงกันหัวปักหัวปำ ไม่ว่าจะเป็นทั้งร่างกายและใบหน้าที่สุดแสนจะไร้ที่ติ แถมยังส่วนสูงสมชายนั้นอีก

แต่ก็อย่างว่า ศิลปินอย่างเขามันติสท์แตก

"นี่ผมเป็นพูดชายนะ! คุณพูดบ้าอะ..."

"ผู้ชายฉันก็ทำได้ ถอดเสื้อผ้าซะดิน" น้ำเสียงแหบพร่าและดวงตาที่แวววับนั่น ทำให้ดินรู้ได้ในทันทีว่าองุ่นไม่ได้ล้อเล่น

เด็กหนุ่มที่ยังไม่แม้แต่จะบรรลุนิติภาวะ ได้แต่กุมเสื้อนักเรียนของตัวเองแน่นจนเนื้อผ้ายับ สายตาล่อกแล่ก พยายามหาทางหนีออกไปจากห้อง แต่ประตูก็อยู่ไกลเกิน แถมตอนนี้ร่างสูงยังมายืนขวางไว้อีก

"ไม่งั้นเรื่องนี้คงถึงหูผู้ปกครองกับทางโรงเรียนแน่"

"..." องุ่นพูดขู่ เดินเข้ามาประชิดเด็กน้อยที่ติดกับดักของเขาช้าๆ ยิ่งเห็นอีกคนเหงื่อแตกพลั่กกับท่าทางรนๆนั่นยิ่งสนุกที่ได้แกล้ง

"หึ จะเอาละนะ เจ้าหนูดิน..."

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

อีกครึ่งหนึ่งจะมาต่อสัปดาห์หน้าค่ะ

ล้อเล่นนนน~

.

.

.

.

.

"มะ ไม่! ปล่อยผม... อื้มมม!" ริมฝีปากบางถูกปิดลงอีกครั้ง เมื่อร่างบางกำลังจะพูดประโยคเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาเพื่อห้ามชายร่างสูงใหญ่อีกคน

องุ่นปล้ำจูบดินราวกับกระหายมานาน เพราะช่วงที่เขาโหมฝานหนักเพื่อจัดทำแกลอรี่ เขาไม่ได้ไปเที่ยว  ไปสังสรรค์ รวมถึงทำเรื่องอย่างว่ากับใครที่ไหน

ทีแรกที่เห็นดินเดินเข้ามาในแกลอรี่ เขาก็ไม่ได้คิดอะไร และเห็นเป็นเพียงนักเรียนชายหุ่นดีหน้าตาน่ารักคนหนึ่งก็เท่านั้น แต่ในตอนที่เขาได้เห็นแววตาของเด็กหนุ่ม ยามที่มองแจกันใบนั้น เขาก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที

เพราะเขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มม. ปลาย ที่กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ จะมาให้ความสนใจอะไรมากมายกับงานศิลปะในห้องจัดแสดงนี้ แต่ละคนที่เข้ามาก็เพียงเพื่อจะทำใบงานส่งครูก็เท่านั้นเอง แต่ดินนั้นแตกต่าง...

"อึก อือออ..." เสียงครางแผ่วๆดังออกมาจากลำคอ องุ่นลูบไล้ไปทั่วตามร่างกายที่ดูจะเล็กกว่าที่เห็นจากภายนอก ...นึกว่าจะตัวใหญ่กว่านี้นะเนี่ย

ยิ่งได้สัมผัส ความต้องการก็ยิ่งมากขึ้นจนองุ่นแทบทนไม่ไหว ยกตัวเด็กหนุ่มขึ้นอุ้มแล้วพาไปที่ห้องนอน วางร่างบางๆลงบนเตียงพร้อมกับตามขึ้นไปคล่อมไว้ โดยริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงติดกัน

"อึก จะจูบให้ตายเลยรึไงวะ!" ดินเริ่มทนไม่ไหว หันหน้าหนีแล้วตะโกนออกมาแบบนั้น ก่อนจะหอบหายใจรัว จะหายใจไม่ออกตายอยู่แล้ว!

"หึ ของจริงมันต่อจากนี้ต่างหาก" องุ่นยกยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางเลียริมฝีปากแห้งผากของตัวเองด้วยความกระหายอยาก

ฝ่ามือใหญ่ไล่ปลดกระดุมเสื้อนักเรียนออกจนหมด เผยให้เห็นแผ่นอกบางที่สะท้อนขึ้นลงระรัว ผิวขาวๆตามฉบับลูกคุณหนูของคนไทย มันข่างดูน่ามองนัก ไหนจะจุดน่ารักๆที่ประดับอยู่บนอกนั่นอีก

"หยุด! ผมไม่เอาแล้ว ผมขอโทษ ปล่อยผม!!!" ดินยังคงโวยวายไม่เลิก ดีดดิ้นไปมาและพูดแต่คำเดิมๆไม่ยอมหยุด จนองุ่นเริ่มหงุดหงิด กระชากเข็มขัดนักเรียนออกมามัดแขนทั้งสองข้างของร่างบางไว้

"นิ่งๆน่า ครั้งเดียวก็ชดใช้ค่าแจกันได้แล้ว" เสียงทุ้มเอ่ย แล้วถอดกางเกงนักเรียนขาสั้นออก รวมถึงชั้นในตัวน้อยที่ปกปิดส่วนสำคัญเอาไว้ ดินหน้าขึ้นสีทันทีที่เห็นอย่างนั้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากหลับตาและหันหน้าหนี

"น่ากินจริงๆ"

"...ไอ้โรคจิต!!!"

โครม!!!

ร่างบางรวบรวมแรงที่เหลืออยู่ ถีบเข้าใส่ที่สีข้างของอีกคนอย่างแรง จนองุ่นล้มลงไปกองกับพื้น ส่วนดินก็รีบคว้าผ้าห่มแล้ววิ่งไปยังประตูทันที แต่มือเล็กๆนั่นยังไม่ทันจะได้แตะลูกบิด ผ้าห่มที่ห่มไว้ก็ถูกกระชากกลับไปเสียก่อน ทำให้ตัวของเขาโดนดึงไปด้วย

"แสบนักนะไอ้เด็กนี่ ดื้อแบบนี้ล่ะฉันชอบนัก" ร่างสูงวิ่งเข้ามาประชิดข้างหลัง แล้วจับตัวของดินเอาไว้ ลากกลับมาที่เตียงเหมือนเดิม

ร่างบางดิ้นไม่รู้จักเหนื่อย อีกฝ่ายเลยจับคว่ำหน้าและนั่งทับไว้ไม่ให้ขยับ ในขณะที่องุ่นคว้าเจลหล่อลื่นในตู้ข้างเตียงมาบีบใส่มือตัวเอง ตาก็มองก้นสวยๆเป็นประกาย

สวบ!

"อ๊าก! เจ็บ!!!!" ร่างบางสะดุ้งตัวโยน น้ำตาใสไหลคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร ความเจ็บที่ช่องทางด้านหลังและนิ้วของอีกคนทำเอาดินอยากจะร้องออกมาดังๆ แต่ก็ทำได้แค่อ้าปากค้างด้วยความจุกและเจ็บ...

"ตอดดีจังนะ..." เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู นิ้วขององุ่นยังคงขยับเข้าออกจากช้าไปเร็ว และเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆจนถึงสี่ เพื่อให้เด็กหนุ่มตรงหน้าได้มีโอกาสปรับตัวซะก่อน

"จะใส่แล้วนะ"

"อึก อย่า... ผมเจ็บ ผม.... อื้ออออ!" พูดไม่ทันขาดคำ แก่นกายใหญ่ที่เพิ่งหลุดพ้นออกมาจากกางเกงสีดำก็สอดใส่เข้าไปข้างในทันที

"ซี๊ดดด โคตรดี..." แต่ใส่ไปได้แค่ครึ่งก็ต้องหยุด ไม่อย่างนั้นช่องทางด้านหลังจะเกิดการฉีกขาดเอาได้

"อึก ฮึก..." ดินร้องไห้ น้ำตาไหลเป็นสาย ความเจ็บปวดแล่นเข้ากระแทกอย่างจังจนแทบทรุด สองมือกำเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความรู้สึกนั้น

องุ่นก็ยังคงค้างไว้แบบนั้นไม่ขยับ ถึงเขาจะดูอยากมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ได้หน้ามืดตามัวถึงขนาดจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บมากมาย ที่อารมณ์ขึ้นในตอนแรกก็เพราะเด็กมันดื้อ และหัวเสียที่โดนถีบก็เท่านั้น

"อ๊ะ! อือออ" ร่างบางกัดปากกลั้นเสียง เมื่อองุ่นใช้นิ้วสะกิดที่ยอดอกเบาๆ แต่ถี่รัวจนร่างเล็กกระตุก เกิดมา 17 ปียังไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อนเลย...

"อยากครางก็ครางมาเถอะ ฉันอยากฟัง" องุ่นพยายามพูดปลอบ จูบซับแผ่นหลังบางพลางขยับมือไม่หยุด ก่อนจะเริ่มขยับเอวสอบในจังหวะช้าๆ

"ใครจะไป อ๊ะ! ทำเสียงหน้าอายแบบนั้น" ร่างบางถึงกับกัดฟันพูด แต่ในใจก็ไม่รู้สึกเจ็บหรือกลัวอะไรอย่างตอนแรก กลับกันมันเริ่มรู้สึกดีด้วยซ้ำ

นี่เขาโรตจิตตามไอ้โรคจิตนี่แล้วเรอะ!?

"หึ จะทนได้สักกี่น้ำ" ร่างสูงยกยิ้มในใจแล้วเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ร่างกายของเด็กหนุ่มตอดรัดตัวตนขององุ่นดีเยี่ยมอย่างคาดไม่ถึง ไม่นึกว่าตัวแค่นี้จะทำให้เขารู้สึกดีขนาดนี้ได้

ชักจะติดใจแล้วสิ

ปึก ปึก ปึก!

สะโพกแกร่งกระแทกเน้นๆ รุนแรงและรัวเร็วจนดินแทบจะรับสัมผัสทั้งหมดนั่นไว้ไม่ทัน แต่ต้องยอมรับว่ามันดีกว่าที่คิดไว้ ความเจ็บปวดหายไปหมดแล้วในตอนนี้ เหลือไว้แต่เพียงความรู้ดีเท่านั้น

"อ๊าาา!"

"...อะไร? ฉันไปโดนอะไรดีๆเข้าให้รึไง?" ร่างบางกระตุกถี่ๆ ยามที่่องุ่นกระแทกกายไปโดนจุดๆหนึ่งในร่างกาย ร่างสูงเห็นปฏิกิริยาของอีกคนแล้วยิ่งกระแทกเข้าไปโดนซ้ำ จนดินแทบจะขาดใจ

"ยะ อย่า ผมไม่ไหว... อ๊ะ อะ....." น้ำเสียงขาดห้วงบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังจะถึงฝั่งเต็มที ร่างสูงจึงไม่รีรออัดกระแทกใส่แรงลงไปไม่ยั้ง มือสองข้างลูบไล้ไปตามอกและแวะสะกิดยอดอกเล่น ปากที่ว่างจูบกัดแผ่นหลังด้วยความอัดอั้น

"อะ อ๊าา!"

"อึก! ฮึ่มมม"

"ของปลอม?"

"ใช่ มันเป็นของเลียนแบบ เพราะของจริงมันใส่ดอกไม้อยู่ที่บ้านฉัน"

หลังจากเสร็จกิจกรรมเรียกเหงื่อบนเตียง ดินก็หลับยาวและตื่นขึ้นในช่วงเย็น เขาจำเรื่องทุกอย่างได้ดี ถึงแม้ว่ามันจะปุบปับไปหน่อยแต่ก็เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้แย่อะไร ถึงเขาจะยังเป็นนักเรียนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะแต่เขาก็ไม่มีทางท้องแน่นอน เลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก

พอตื่นขึ้นมาก็ยังมีหลบหน้าบ้าง เพราะเหม็นขี้หน้าร่างสูงไปแล้วโดยปริยาย แต่คืนนี้เขากลับบ้านเองไม่ไหวเลยต้องให้องุ่นไปส่ง เลยไม่อยากดื้อนัก เหนื่อยก็เหนื่อยเจ็บก็เจ็บ ไม่อยากเล่นตัวอะไรมากมายแล้วด้วย -*-

"คุณหลอกผมนี่!!!" แต่ตอนนี้ดินกำลังหัวร้อนสุดๆ เพราะองุ่นเดินหน้าตายเข้ามาบอกว่า แจกันที่เขาทำเต็มน่ะมันไม่ใช่ของจริง! เป็นแค่ชิ้นเลียนแบบที่นำมาจัดแสดงเท่านั้น วัสดุก็ไม่เหมือนกันแถมราคาถูกกว่าของจริงเยอะเลยด้วย!

"ฉันต้องกันเด็กซนๆแบบนายมาทำแตกไง ถ้านายทำของจริงแตกนายโดนหนักกว่านี้แน่ ดิน"

"..." ได้ฟังแบบนั้นก็ได้แต่ฮึดฮัดในใจ ฮึ่ยๆๆ!

เขาเสียท่าให้กับคนบ้า โรคจิตแถมยังหน้าหล่อคนนี้เรอะ!? ถึงเขาจะทำผิดจริงก็เถอะ แต่ของที่เขาทำเสียหายมันไม่ใช่ของจริงสักหน่อย แล้วดันมาเสียตัวให้กับไอ้... ไอ้คุณองุ่นเนี่ยนะ!? ถึงมันจะดูแย่ในตอนแรกแล้วรู้สึกดีในตอนหลังก็เถอะ...

แต่มันก็... ฮึ่ยๆๆๆๆ!

"กลับได้แล้ว เดี๋ยวไปส่ง"

"..."

"แล้วก็... แกลอรี่ฉันอยู่ตรงนี้ เปิดต้อนรับเธอตลอด 24 ชั่วโมงนะ :)"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ไม่ได้แต่ง nc นานมันก็จะแปลกๆหน่อย555

เอาจริงรู้สึกว่าสกิลการแต่งฉากนี้นี่คือดรอปลงไปเยอะมาก แต่ก็จะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้นค่ะ

หวังว่าจะสนุกกันนะคะ :)

.

.

.

.

.

***เปิดโหวตเรื่องต่อไปค่ะะะ เป็นอาชีพของ 'เมะ/ฝ่ายรุก'***

1. เชฟ

2. อาจารย์มหาลัย

.

.

.

.

.

*****ปิดโหวตวันที่ 8 (พุธ) นี้นะคะ*****

*****ถ้าผลโหวตเท่ากันจะเลือกแต่งตามข้อแรกนะคะ :)*****

 

 

 

 

 

*****ปิดโหวตแล้วนะคะ~! ผลที่ออกมาคือ.... 2. อาจารย์มหาลัย ค่าาาา*****

ความคิดเห็น