facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฟีลอสxบายู(เซนทอร์) ตอนที่1

ชื่อตอน : ฟีลอสxบายู(เซนทอร์) ตอนที่1

คำค้น : เซนทอร์,ฟีลอส,บายู,นิยายวาย,villaingxxl

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฟีลอสxบายู(เซนทอร์) ตอนที่1
แบบอักษร

 

— เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของไรท์ ไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวกับตำนานจริงๆ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านกันด้วยนะคะ คิดเสียว่าอ่านเพื่อความบันเทิงก็พอเด้อ — 

 

"บายู!! ไอ้เด็กเหลือขอ เจ้าอยู่ไหนออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้!! " 

เสียงตะโกนเรียกโหวกเหวกภายในบ้านทำให้เด็กหนุ่มที่ทำอาหารมื้อค่ำอยู่ในครัวรีบวิ่งออกมาหา'เดร็ค'ผู้พ่อเลี้ยงของตัวเอง 'บายู'อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กกับพ่อเลี้ยงขี้เมาของเขาเพียงแค่สองคน หลังจากที่แม่เขาเสียชีวิตไปเมื่อปีที่แล้วเพราะอาการป่วยหนักที่รักษาไม่หาย ส่วนพ่อแท้ๆ ของบายูที่เป็นทหารได้เสียชีวิตไปตั้งแต่บายูยังเล็กเมื่อตอนไปออกรบ 

หลังจากสงครามสิ้นสุดลงประชาชนหลายเมืองก็อยู่กันอย่างอดอยาก บางที่ขาดแคลนอาหารและน้ำอย่างหนัก โชคดีที่หมู่บ้านของบายูนั้นอยู่ในชนบทที่มีป่าไม้อุดมสมบูรณ์เลยไม่อดอยากเท่าที่อื่น แต่ชาวบ้านแถวนี้ก็ยากจนโดนและกดขี่จากผู้ที่มีอำนาจมากกว่าอยู่ดี 

บายูต้องทนอยู่กับพ่อเลี้ยงของตัวเองด้วยความอดทนเป็นอย่างมาก ทั้งโดนกดขี่ ใช้ให้ทำงานหนักสารพัดราวกับทาส หากเขาทำอะไรไม่ถูกใจก็จะถูกเดร็คทุบตีจนเจ็บตัวอยู่บ่อยครั้ง เขาเคยฮึดสู้ต่อต้านพ่อเลี้ยงแต่ผลที่ได้รับคือโดนทุบตีและถูกไล่ออกไปนอนนอกบ้าน เขาสู้แรงของเดร๊คไม่ได้เพราะพ่อเลี้ยงตัวใหญ่กว่าเขามาก เมื่อไม่มีทางเลือก ไม่ที่ไป บายูจึงจำใจต้องอดทนอยู่แบบนี้ 

"ข้าอยู่นี่ พ่อมีอะไรจะเรียกใช้ข้างั้นหรือ" 

เด็กหนุ่มเอ่ยถามเมื่อออกมาเจอชายร่างใหญ่วัยกลางคนผู้เป็นพ่อเลี้ยงของตัวเอง กลิ่นเหล้าที่อบอวลทำให้บายูต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูก เดร็คไม่ทำงานอะไรเลยเอาแต่ผลาญเงินที่ให้เขาไปรับจ้างหามาไปใช้เล่นพนันและซื้อเหล้าดื่ม เขาให้ลูกเลี้ยงของตัวเองทำงานหนักแทบตายในขณะที่ตัวเองรอเอาเงินจากบายู ถือซะว่าเป็นการตอบแทนที่เขาให้เด็กเหลือขอนี่อาศัยอยู่ด้วย เขาไม่เคยมองว่าบายูเป็นเหมือนลูกตัวเองจริงๆ ด้วยซ้ำ 

"ข้าหิว ไปหาอาหารมาให้ข้ากินเดี๋ยวนี้!! "พ่อเลี้ยงขี้เมาสั่งบายูเสียงเข้ม วันนี้เขาหงุดหงิดมากที่เล่นพนันเสียจนเงินหมดตัวต้องกลับบ้านมามือเปล่า 

"ข้ากำลังทำอาหารรอพ่ออยู่พอดี รออีกนิดคงได้กินแล้ว" 

เด็กหนุ่มตอบพ่อเลี้ยงตัวเองเสียงสั่น เขาก้มหน้าหลบสายตาของเดร็คที่จ้องมองใบหน้าและร่างกายของเขา บ่อยครั้งที่บายูเห็นพ่อเลี้ยงมองตัวเองด้วยสายตาดูไม่น่าไว้ใจแบบนี้ เขารังเกียจสายตาของเดร็คมากแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้ชายคงไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล 

"เจ้านี่มันโง่จริง!! ข้าหิวยังต้องมารออีก ทีหลังก็หัดทำอาหารรอข้าให้เร็วกว่านี้สิวะ" 

เดร็คพูดพร้อมกับใช้มือผลักหัวลูกเลี้ยงของตัวเองด้วยความหงุดหงิด ในสายตาเขาบายูก็เป็นแค่เด็กผู้ชายร่างเล็กที่อ่อนหัด ร่างกายมันช่างดูบอบบางผิดแปลกจากผู้ชายในหมู่บ้าน แถมใบหน้าก็ดูมีเสน่ห์จนน่าน่าหมั่นไส้ ถ้าหากว่ามันเป็นผู้หญิงคงจะงดงามมาก 

"ก็ข้าพึ่งรับจ้างกลับมาก่อนหน้าท่านได้ไม่นานนี่" 

"อย่ามาเถียงข้านะไอ้เด็กเหลือขอ รีบไปจัดการเตรียมอาหารมาให้ข้าได้แล้วไป!! " 

พอโดนพ่อเลี้ยงตะคอกใส่บายูก็รีบเดินกลับเข้าไปในครัวรีบจัดการทำอาหารให้เสร็จโดยเร็วไปทั้งน้ำตา เขาคิดถึงพ่อและแม่ที่จากไป หากเลือกได้เขาก็ไม่อยากอยู่กับพ่อเลี้ยงที่ใช้เขาเยี่ยงทาสแบบนี้หรอก ที่แม่เขายอมให้เดร็คเข้ามาในชีวิตก็เพราะคิดว่าผู้ชายคนนี้จะดูแลเขากับแม่ได้แต่มันไม่ใช่เลยสักนิด พ่อเลี้ยงเขามันก็เป็นแค่ไอ้งั่งขี้เหล้าติดพนันแค่นั้นแหละ 

คืนนี้บายูนอนไม่หลับเขาจึงออกมานั่งกอดเขาดูพระจันทร์อยู่หน้าบ้าน เขารู้สึกหดหู่กับชะตาชีวิตของตัวเองมาก หาเงินมาเหนื่อยแทบตายก็ถูกพ่อเลี้ยงยึดไปจนหมด 

เวลาดึกขนาดนี้คนในหมู่บ้านคงหลับใหลกันหมด คงมีแค่เขาที่มานั่งเหม่อมองพระจันทร์เต็มดวงอยู่แบบนี้ มันช่างสุกสว่างและงดงามมากในสายตาของเด็กหนุ่ม บายูไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าของเขายามที่ต้องแสงจันทร์มันงดงามมากแค่ไหน งดงามจนปลุกสันดานดิบของคนที่แอบมองเขาอยู่ออกมาได้อย่างไม่ยาก 

บายูนั่งอยู่ด้านนอกอยู่นานก่อนจะลุกแล้วเดินกลับเข้ามาในบ้านเพื่อพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้เขาต้องออกไปทำงานแต่เช้า แต่พอกลับเข้ามาเด็กหนุ่มก็ตกใจที่เห็นพ่อเลี้ยงของตัวเองนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ บายูถอยหนีโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นว่าพ่อเลี้ยงลุกขึ้นแล้วเดินมาหาเขาด้วยท่าทางคุกคามไม่น่าไว้วางใจ 

"ขะ ข้านึกว่าพ่อหลับไปแล้ว" 

"จะว่าไปหน้าตาเจ้าก็ดีมากจริงๆ เจ้ารู้ไหมเคยมีพวกเศรษฐีมาขอซื้อเจ้าไปรับใช้ด้วยล่ะ" 

คำพูดของพ่อเลี้ยงทำให้ดวงตาคู่สวยของบายูเบิกกว้าง เขาเคยพอรับรู้มาบ้างว่ามีผู้ชายหน้าตาดีในหมู่บ้านหลายคนที่ใช้เรือนร่างแลกกับเงิน ให้ผู้ชายด้วยกันใช้เป็นเครื่องระบายความใคร่เนื่องจากผู้หญิงในหมู่บ้านของเขามีน้อยและส่วนมากก็มีครอบครัวกันหมดแล้ว หลายครั้งที่มักมีผู้ชายมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ แต่บายูก็ไม่เคยสนใจ 

"พ่อพูดอะไร ข้าเป็นลูกของท่านนะ"เด็กหนุ่มพยายามพูดเตือนสติชายร่างโตที่เดินเข้ามาจับตัวเขา กลิ่นเหม็นสาบบวกกับกลิ่นเหล้าที่ติดตัวของพ่อเลี้ยงทำให้บายูรู้สึกปั่นป่วนจนอยากจะอ้วกออกมา 

"ก็แค่ลูกเลี้ยงที่เป็นภาระ ชีวิตเจ้าเป็นของข้า ข้าจะทำอะไรกับเจ้าก็ได้!! " 

เดร็คพูดพร้อมกับออกแรงกระชากเด็กหนุ่มร่างบางให้ตามเขามา ก่อนจะผลักร่างของบายูให้ล้มลงไปบนฟูกนอนจนเด็กหนุ่มนิ่วหน้าเพราะความจุก จากนั้นพ่อเลี้ยงที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะจิตใจต่ำทรามได้ขนาดนี้ก็ตามมาคร่อมทับไว้ 

"อึ่ก!! พ่อจะทำบ้าอะไร ปล่อยข้านะ!!! " 

"ข้าอุตส่าห์ให้เจ้าอาศัยอยู่ด้วย ไม่ไล่ให้ไปอดตายอยู่ข้างนอก เจ้าก็ควรตอบแทนข้างบ้างสิบายู"ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำพูดจากปากของคนที่ตัวเองเรียกว่าพ่อมาตลอด 

"อย่างทำแบบนี้กับข้า ขอร้อง ปล่อย!! ท่านช่างมีจิตใจที่ต่ำทรามยิ่งนัก" 

เพี๊ยะ!!! 

แรงตบจากฝ่ามือใหญ่ทำให้บายูหน้าหันไปอีกฝั่งมุมปากของเด็กหนุ่มปริแตกมีเลือดซึมออกมา ดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอเพราะไม่คิดว่าพ่อเลี้ยงจะทำแบบนี้กับเขาได้ลงคอ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เดร็คสำนึกขึ้นมาได้ ยิ่งได้มองใบหน้าที่ชวนให้ลุ่มหลงชายร่างโตก็ยิ่งอยากครอบครองโดยไม่สนถูกผิดและไม่สนแม้บายูจะเป็นบุรุษ หากมันสามารถทำให้เขาระบายความใคร่ได้เขาก็จะทำ 

"หุบปากซะเจ้าโง่!! หึ! ไว้ถ้าข้าทำกับเจ้าเสร็จข้าจะขายเจ้าให้กับพวกเศรษฐีแล้วเอาเงินใช้ให้สมใจ" 

"ไม่!! ฮึกก ปล่อยข้านะ อย่าทำข้า อื้อออ!!!! " 

บายูดิ้นหนีด้วยความตกใจและความกลัวกับสิ่งที่เลี้ยงพูดว่าจะขายเขาให้กับพวกเศรษฐี เขารังเกียจสัมผัสจากคนที่มีจิตใจต่ำทรามจนแทบจะอ้วกออกมา 

เมื่อเด็กหนุ่มหันหน้าหนีบ่ายเบี่ยงเดร็คจึงก้มหน้าลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนแทน และพอบายูดิ้นหนักขึ้นไม่ยอมง่ายๆ ก็ถูกพอเลี้ยงชกเข้าที่ท้องจนจุก น้ำตาของเด็กหนุ่มไหลออกมาด้วยความอัปยศอดสูกับสิ่งที่ตัวเองเผชิญอยู่ตอนนี้ 

"อืมม เจ้านี่ตัวหอมชะมัด ข้าน่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว" 

ยิ่งได้ยินเสียงสัตว์เดรัจฉานพูดขึ้นมาแบบนี้บายูก็ยิ่งร้องไห้หนัก เด็กหนุ่มกัดฟันกำมือตัวเองแน่นก่อนจะรวบแรงเฮือกสุดท้ายผลักชายร่างโตออกไป ก่อนจะยกเท้าถีบตรงหน้าท้องจนเดร็คหงายหลังล้มลงไปบนพื้น 

"เจ้า!!! ไอ้เด็กเหลือขอ กล้ามากนะที่มาทำแบบนี้กับข้า!! "ร่างกายของเด็กหนุ่มสั่นไหวด้วยความกลัวเมื่อได้ยินเสียงแข็งกร้าวของพ่อเลี้ยง บายูรู้ดีว่าถ้าทำให้เดร็คโกรธก็จะถูกทุบตีจนร่างกายบอบช้ำ 

"ฮึกก ข้าแค่ป้องกันตัว พ่ออย่าทำอะไรข้าเลย" 

บายูเดินถอยหลังจนมาชนกับโต๊ะที่พ่อเลี้ยงมักนั่งดื่มเหล้าประจำ บนโต๊ะมีขวดเหล้าที่ดื่มจนหมดแล้ววางอยู่ เด็กหนุ่มมองขวดเหล้านั้นและคิดในใจว่าหากเดร็คยังไม่หยุดคิดที่จะเรื่องเลวร้าย เขาจะเอาขวดเหล้านั่นฟาดเข้าที่กลางหัวของพ่อเลี้ยง 

เพี๊ยะ!!! 

ฝ่ามือหนาตบเข้าที่แก้มข้างเดิมของบายูอีกรอบจนเห็นเป็นรอยมือชัดเจน ข้างมุมปากก็มีแผลปริแตกและมีเลือดไหลซึมออกมามากขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เด็กหนุ่มโกรธและมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเคียดแค้น เขาตัดสินใจแล้วว่าเดร็คควรได้รับผลตอบแทนแบบไหน 

"ไม่คิดว่าเจ้าจะกล้าต่อต้านข้าขนาดนี้ เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้าหลาบจำว่าอย่ามาพยศกับข้า!!! " 

ตุบ!!! 

เพล้ง!!! 

เมื่อเดร็คเข้ามากระชากแขนบายูก็ผลักชายร่างโตออกแล้วหันหลังไปคว้าขวดเหล้ามาฟาดตรงข้างศีรษะของพ่อเลี้ยงแตก เศษขวดแก้วที่แตกตกลงบนพื้นพร้อมกับเลือดของเดร็ค ชายร่างโตใช้มือกุมหัวตัวเองแล้วจ้องมองเด็กหนุ่มร่างบางด้วยแววตาเคียดแค้น 

"เจ้า!! ข้าจะฆ่าเจ้า ไอ้เด็กเวร! " 

"ฮึกก พ่อสมควรโดนเพราะท่านทำข้าก่อน ข้าทนมามากและจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว!! " 

พูดจบบายูก็ยกเท้าถีบตรงเอวของเดร็คไปอีกรอบก่อนจะรีบวิ่งไปเอาตะเกียงแล้วหนีออกมาจากบ้าน มืออีกข้างก็กุมอยู่ตรงท้องเพราะยังรู้สึกจุกและเจ็บไม่หาย พอลุกขึ้นได้เดร็คก็ลุกตามเขามาจนบายูต้องวิ่งหนีเข้าไปในป่า แน่นอนว่าเดร็คเจ็บหนักมากกว่าเขายังไงก็ตามไม่ทันแต่บายูยังได้ยินเสียงตะโกนไล่หลังตามมาอยู่ 

"หนีไปเลย! หนีให้พ้นนะเจ้าโง่ เพราะถ้าเจ้ากลับมาข้าจะฆ่าเจ้าแน่!! " 

บายูไม่ได้หันหลังกลับไปมองด้านหลังอีก มือของเขากำตะเกียงแน่นเดินเข้าไปในป่าอย่างไร้จุดหมาย น้ำตามากมายไหลลงมาอาบแก้มเนียนเพราะบายูไม่มีที่ไปแล้ว หากกลับไปที่หมู่บ้านแล้วเดร็คเจอเขาคงทำอย่างที่พูดหรือไม่ก็ขายเขาไปเป็นที่ระบายความใคร่ให้กับพวกคนมีเงินแน่ 

นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่บายูเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย รู้ตัวอีกทีเขาก็เข้ามาในป่าลึกและไม่รู้ว่าต้องเดินไปทางไหนต่อ แม้จะเคยเข้ามาหาเก็บของป่าไปขายบ้างในบางครั้งแต่บายูก็ไม่เคยเข้ามาลึกขนาดนี้เพราะเขาได้ยินชาวบ้านเล่าต่อกันมาว่าในป่าลึกมีสิ่งมีชีวิตที่มีสัตว์ร้ายอาศัยอยู่ มีชาวบ้านหลายคนเคยถูกเสือกัดตาย คนที่รอดกลับมาก็ไม่เคยคิดที่จะเข้าไปในป่าลึกอีกเลย 

"ท่านแม่ ฮึกก ข้าไม่มีที่ให้ไปแล้ว ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน" 

เพราะเดินมาไกลมากจนรู้สึกอ่อนล้าเด็กหนุ่มจึงทรุดตัวนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ บายูวางตะเกียงที่ถือไว้ตรงข้างตัวก่อนจะนั่งกอดเข่าก้มหน้าร้องไห้ คืนนี้เป็นคืนที่พระจันทร์เต็มดวงเลยทำให้ยามค่ำคืนสว่าง แม้ไม่ต้องมีตะเกียงก็พอเห็นทาง บายูไม่รู้เลยว่าชีวิตต่อไปของตัวเองจะเป็นอย่างไร เขาไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในป่าที่เต็มไปด้วยอันตรายและไร้ผู้คนแบบนี้ แต่เขาก็ไม่อยากกลับไปที่หมู่บ้านแล้ว 

บายูกำลังสะอื้นร้องไห้เพราะคิดว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตของตัวเองต่อไปก่อนที่จะหยุดชะงักเมื่อเริ่มรู้สึกได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา ซึ่งพอเด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าเสือตัวใหญ่กำลังจ้องมองเขาอยู่ 

เด็กหนุ่มกลั้นหายใจกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ มือทั้งสองข้างมีเหงื่อซึมออกมา เขาสบตากับเสือตัวใหญ่เพียงแค่ครู่เดียวมันก็คำรามและกระโจนเข้ามาหาบายูตามสัญชาตญาณนักล่า และบายูจึงลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีปีนขึ้นต้นไม้ตามสัญชาตญาณตัวเองเหมือนกัน ความตกใจกลัวทำให้เขาลืมความเจ็บปวดที่ขาไปชั่วขณะ 

บายูคิดว่าปีนหนีเสือตัวใหญ่ขึ้นมาบนต้นไม้แล้วตัวเองจะปลอดภัย แต่เขาลืมไปว่าเสือชนิดนี้มันก็ปีนต้นไม้ได้เหมือนกัน และตอนนี้มันก็ปีนขึ้นมาไล่ตะครุบเหยื่อที่อยู่บนต้นไม้จนบายูต้องรีบปีนป่ายหนีไปอีกฝั่ง เสียงคำรามและเสียงลมหายใจของมันช่างน่ากลัวมากยิ่งนัก 

"ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย!!! " 

เด็กหนุ่มร่างบางตะโกนร้องขอความช่วยเหลือดังลั่นแต่ในป่าลึกกลางดึกแบบนี้จะมีใครมาช่วยเขาได้ เมื่อเสือตัวใหญ่ปีนป่ายเข้ามาใกล้ถึงเขาอีกครั้งบายูจึงเตรียมท่าจะกระโดดหนีข้ามไปยังกิ่งไม้ใหญ่อีกฝั่งแต่ว่าเสือตัวนี้มันฉลาดกระโดดเข้ามาดักทางของบายูไว้ก่อน 

"มะ ไม่ ได้โปรดอย่าทำร้ายข้าเลย"บายูสบตาพูดกับเสือตัวใหญ่เสียงสั่นเมื่อมันขยับเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางพร้อมตะครุบเหยื่อ แววตาของมันน่ากลัวจนทำให้ร่างของเด็กหนุ่มสั่นไปทั้งร่าง 

เมื่อเสือร้ายทำท่าจะกระโจนเข้ามาตะครุบตัวเขาอีกครั้ง บายูก็ตัดสินใจกระโดดลงจากกิ่งไม้ลงมาทันที แม้จะไม่ได้ตกลงมาจากที่สูงมากแต่มันก็ทำให้เขาเจ็บและจุกไปทั่วร่างจนแทบลุกไม่ขึ้น เด็กหนุ่มฝืนตัวลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับขยับร่างถอยหนีเสือที่กระโดดตามเขาลงมา มันกำลังหงุดหงิดกับเหยื่อตัวนี้เป็นอย่างมากจึงไม่รอช้าที่จะกระโจนเข้าหาตะครุบร่างบายูไว้ กรงเล็บแหลมครูดกับต้นแขนของร่างบางจนมีเลือดไหลซึมออกมา 

"อึ่กก อย่าทำข้า ม่ายยย!!! "บายูยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาบังร่างกายของตัวเองไว้ในตอนที่เสือดุร้ายตัวนี้กำลังจะกัดเข้าที่คอของเขา ร่างบางร้องเสียงดังลั่นเพราะความหวาดกลัว 

ฟิ้ววว~ 

ปึ่ก!! 

ยังไม่ทันที่คมเขี้ยวของเสือตัวใหญ่จะได้ฝังลงบนลำคอของเด็กหนุ่มมันก็หยุดชะงักหันมามองหาผู้ที่โจมตีมันก่อนจะกระโจนเข้าไปหาสิ่งนั้น ซึ่งมันก็ถูกผู้มาใหม่ล่อออกไปจากบริเวณนี้แล้วก็ถูกยิงธนูใส่อีกจนสุดท้ายเสือร้ายก็ฟุบลงไปกับพื้น เขาไม่ได้ทำให้มันตายแค่ทำให้สลบโดยการใช้ธนูที่อาบยาสลบยิงเข้าใส่ สัตว์ทุกตัวล้วนรักชีวิตตัวเองและเขาก็ไม่เคยคิดเบียดเบียนชีวิตใครอยู่แล้ว 

เมื่อเสือตัวใหญ่หมดสติไปแล้วเขาก็เดินกลับมายังหามนุษย์ที่ไม่ได้พบเจอมาหลายปีแล้ว เพราะตั้งแต่มีเรื่องชาวบ้านถูกสัตว์ป่าทำร้ายจนตายก็ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนเข้ามาในป่าลึกขนาดนี้อีก และที่เขามาช่วยได้ทันก็เพราะได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ปกติเขาไม่เคยยุ่งกับเรื่องของพวกมนุษย์แต่เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องออกมาช่วยเด็กคนนี้ 

"เจ้าปลอดภัยแล้ว" 

เขากลับมาดูให้แน่ใจว่ามนุษย์ที่เขาช่วยปลอดภัยดีแล้ว จากนั้นก็พูดกับเด็กหนุ่มที่ลุกขึ้นยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาอำพรางตัวเองอยู่ด้านหลังต้นไม้อีกฝั่งเพื่อให้มันบดบังร่างกายส่วนล่างของเขาไว้ หากเจ้ามนุษย์รู้ว่าเขาเป็นสิ่งใดคงตกใจมากแน่นอน 

"ขอบคุณที่ช่วยข้า ท่านเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ในป่าลึกนี้ได้ ตอนแรกข้าคิดว่าจะไม่มีคนมาช่วยข้าแล้วเสียอีก" 

บายูสะอื้นพูดขอบคุณทั้งน้ำตา เขาไม่เห็นหน้าคนที่พูดกับเขาแต่น้ำเสียงทุ้งต่ำที่ดูน่าฟังและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกันนั้น ทำให้บายูรู้ว่าคนที่มาช่วยเขาเป็นบุรุษเหมือนกันกับเขา 

"เจ้าไม่จำเป็นเป็นต้องรู้และข้าก็ไม่ได้เป็นเหมือนเจ้า ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว มันไม่ปลอดภัยสำหรับมนุษย์ที่ไร้ทางสู้อย่างเจ้า" 

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้ยิน ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ บายูใช้มือจับต้นแขนทั้งสองข้างของตัวเองไว้แล้วเดินเข้าไปใกล้ผู้ที่พูดกับตัวเอง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่พูดกับเขา ซึ่งพอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ผู้ที่หลบอยู่หลังต้นไม้ก็เตรียมจะเดินหนี 

ถ้าไม่ติดว่าได้ยินเสียงร่างบางล้มลงก่อนจะเดินมาถึงตรงที่เขาหลบอยู่และพูดขอความช่วยเหลือจากเขา ทำให้เขาลังเลว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี 

เขาอยากช่วยแต่ก็ไม่อยากให้มนุษย์รับรู้ถึงการมีตัวตนของเขา 

"อึ่ก!! บ้าที่สุด ข้าปวดขามากเลย เจ้าเสือนั่นมันใช้เล็บข่วนแขนของข้างด้วย ท่านพอรู้จักสมุนไพรที่สมานแผลบ้างหรือไม่" 

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับบายูกัดฟันลุกขึ้นเพื่อจะเดินไปหาผู้ที่แอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่อีกครั้ง แต่เพราะว่าขาเขามันอ่อนล้าเกินไปจึงเซจะล้มลง ยังไม่ทันที่บายูจะล้มฟุบลงไปบนพื้นอีกครั้งร่างของเด็กหนุ่มก็ถูกรับไว้โดยผู้ที่ช่วยชีวิตเขา 

เพียงแค่ได้สบตากับแววตาดุดัน ได้มองใบหน้าที่รูปงามสมเป็นบุรุษก็ทำให้หัวใจของบายูเต้นแรงขึ้นมาทันที ไม่ต่างจากอีกฝ่ายที่รู้สึกแบบเดียวกัน ดวงตาคู่สีอัลมอนด์กลมโตคู่สวยและแพขนตางอนที่เปียกชุ่มเพราะพึ่งผ่านการร้องไห้มามันช่างดูมีเสน่ห์มากเหลือเกิน ใบหน้าที่งดงามยามต้องแสงจันทร์ยิ่งดูดีมากขึ้นไปอีก มนุษย์ผู้นี้เป็นเด็กหนุ่มที่หน้าตาดีมาก 

"ขอบคุณที่รับข้าไว้ ข้าไม่เป็นไรแล้ว" 

บายูยิ้มให้กับชายตัวโตที่เข้ามารับตัวเขาไว้ก่อนจะขยับตัวออกจากอ้อมกอดที่ทำให้เขาหัวใจเต้นแรง จากนั้นก็มองผู้ที่ช่วยเขาไว้ตั้งแต่ใบหน้ามาจนท่อนบนที่เปลือยเปล่าเพราะชายผู้นี้ไม่ได้ใส่เสื้อ แต่พอมาถึงเบื้องล่างเด็กหนุ่มก็อ้าปากค้างกับสิ่งที่เห็น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองกับสิ่งที่ได้เห็น 

"ระ ร่างกายของท่านทำไมเป็นแบบนี้…" 

เด็กหนุ่มเงยหน้าถามชายร่างโตออกมาเสียงเบาเมื่อเห็นว่าร่างท่อนล่างที่ต่ำกว่าระดับเอวลงไปของชายผู้นี้เป็นร่างกายของม้า หรือจะพูดให้เข้าใจง่ายคือชายตรงหน้าเขามีร่างเป็นครึ่งคนครึ่งม้า 

"ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้เป็นเหมือนเจ้า" 

"ท่าน… ข้าไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย นี่มันไม่ใช่ความจริง ข้าคงตายตั้งแต่ถูกเสือขย้ำไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้วแน่ๆ " 

"เจ้า!! เดี๋ยวสิ" 

เขาไม่ใช่มนุษย์เพราะว่าเขาคือ 'เซนทอร์' ที่มีร่างกายส่วนบนเป็นมนุษย์และส่วนลำตัวลงไปเป็นม้า หากมนุษย์หนุ่มจะตกใจก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่เขาไม่คิดว่าจะตกใจจนถึงขึ้นเป็นลมสลบไปเช่นนี้ ยังดีที่เขาเข้าไปรับร่างที่หมดสติไปแล้วไว้ได้ทัน 

ในเมื่อเด็กคนนี้รู้แล้วว่าเขาเป็นสิ่งใดและเขาก็ไม่มีทางเลือกเพราะเด็กคนนี้ได้รับบาดเจ็บหนักอยู่พอควร เขาจึงตัดสินใจอุ้มร่างบางขึ้นมาแล้วพากลับไปยังที่พักของเขาเพื่อช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้ อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยไว้เพียงลำพังแถวนี้เพราะอาจจะมีสัตว์เข้ามาทำร้ายอีก 

 

 

+++++++++++++++++++++++ 

เปิดเรื่องนี้มาด้วยเรื่องของเซนทอร์ก่อนเลย แต่ละเรื่องจะเป็นเรื่องสั้นไม่เกิน5ตอนจบนะคะ ยังมีสัตว์ในเทพนิยายอีกหลายตัวที่อยากลองแต่ง (แนววายทั้งหมดนะคะ) ใครชอบแนวนี้ก็ฝากติดตามและเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ^^ 

-ใครอยากหาข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องเซนทอร์เสิร์ชหาในกูเกิ้ลเลยจ้าา 

ความคิดเห็น