สวัสดีนักอ่านที่หลงเข้ามานะคะ😂 เรื่องนี้ก็สยองๆหน่อยนะ และก็อย่าลืมเอาตับมาด้วยล่ะ คราวนี้นายเอกเราใจร้ายมากๆ ชอบไม่ชอบหรืออยากติชมอะไรก็เม้นต์พูดคุยได้เลยน้าาาา

ชื่อตอน : SPECIAL (NC)

คำค้น : BTS , kookv , allv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2562 08:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECIAL (NC)
แบบอักษร

SPECIAL


“ผมไปก่อนนะครับแม่”

     “โชคดีจ้ะ” คุณนายจอนอวยพรลูกชายคนเดียวของบ้านด้วยน้ำเสียงแจ่มใส ขณะที่จองกุกสวมหมวกกันน็อกพลางกระชับเสื้อแจ็คเก็ตตัวหนา ก้าวขาขึ้นรถบิ๊กไบค์ที่คุณพ่อซื้อให้เป็นของขวัญเมื่อเดือนที่แล้ว ช่วงนี้คือช่วงปิดเทอมฤดูหนาว เธอจึงต้องอยู่เฝ้าบ้านคนเดียวเพราะจองกุกบอกว่าจะไปเยี่ยมเพื่อนที่ต่างจังหวัด เธอไม่แน่ใจว่าใช่โฮซอกหรือเปล่า แต่เธอก็ไม่กล้าคาดคะเนเพราะลูกชายไม่ได้บอกรายละเอียดลึก

     รถมอเตอร์ไซค์คันงามทะยานตัวออกสู่ถนนสีซีดที่เริ่มมีหิมะคลุมบางๆ ความจริงแล้วเขาจะไปหาคนที่เขารักสุดหัวใจต่างหาก เขาทนไม่ไหวแล้วกับการรอคอยที่แสนยาวนาน เมื่อวานจึงยัดเสื้อผ่อนและของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าเป้ เพื่อที่วันนี้จะได้ออกเดินทางแต่เช้า

     แค่คิดว่าจะได้เจอวิโอเรลกับลูก หัวใจของเขาก็พองโตและเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก

     “รอกุกหน่อยนะวี”

___________________

     จองกุกเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนเส้นเล็กที่นำพาเขาเข้าป่า คิ้วคมขมวดย่น เขารู้สึกแปลกใจเพราะเมื่อก่อนมีเพียงถนนลูกรังขรุขระ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคอนกรีตเสียแล้ว เขาเริ่มใจคอไม่ดี กลัวว่าเมื่อไปถึงแล้วทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม

     และก็เป็นไปอย่างที่เขาคาด เมื่อเข้ามาสู่เขตตั้งแคมป์ จากสถานที่ที่เคยกว้างและโล่ง กลับมีสิ่งปลูกสร้างที่เรียกว่าอาคารกำลังอยู่ในระหว่างต่อเติม เขาก้าวลงจากรถด้วยขาอ่อนแรง เดินเอื่อยไปยังเขตกั้นซึ่งมีป้ายเตือน พอเหลียวมองอีกทางจึงพบสิ่งที่พอจะเป็นตัวไขข้อสงสัย สถานที่วิจัยเสือโฮรังงี จองกุกมองค้างที่ป้ายนั้นขณะรู้สึกตัวชา ไม่อยากแม้แต่จะกระดิกนิ้ว หัวใจปวดหน่วงเพราะความผิดหวัง

     โชคดีที่ไม่มีคนงานแถวนี้ ทำให้ไม่มีใครได้เห็นน้ำตาของเขา

     ทันใดนั้นได้มีมือคู่หนึ่งสวมกอดจากทางด้านหลัง เขาสะดุ้งก่อนรีบหันไป และเป็นต้องยิ้มกว้างเมื่อคนคนนั้นคือคนที่เขาอยากเจอที่สุด

     “วี...”

     “จองกุก มาที่นี่ได้ยังไง?”

     เขาไม่ได้ตอบคำถาม กลับรีบโผกอดร่างเล็กนั้นด้วยแรงคิดถึงที่มีทั้งหมด วิโอเรลตั้งรับไม่ทันแต่ก็กอดตอบ ลูบแผ่นหลังใหญ่ที่สั่นระริกเพราะอาการสะอื้น

     “โตขนาดนี้แล้วยังมาร้องไห้อีก” วิโอเรลเย้า

     “ฮึก ก็กุก...นึกว่าจะไม่ได้เจอวีแล้วซะอีก” เขารีบปาดน้ำตาและประคองดวงหน้างาม จ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เฝ้าคะนึงหามานาน “รู้ไหม ที่ผ่านมากุกกลัวมากเลยนะ กลัวว่าวีจะไม่กลับมาหากุกอีก ปล่อยให้กุกคอยตั้งนาน...”

     ร่างบางเชิดมุมปากกลายเป็นรอยยิ้มอบอุ่น มือเรียวยกขึ้นกุมใบหน้าของคนรัก “ขอโทษ...ใช่ว่าวีจะผิดสัญญาหรอกนะ วีอยากไปหาจองกุกแทบใจจะขาด แต่...วีไม่มีเงินไปหาจองกุกแล้ว”

     โธ่ วี...

     “ตอนนี้วีก็พยายามเก็บเงินเท่าที่ทำได้”

     “หาจากไหน?” เขากลัวว่าอีกคนจะทำเรื่องเดือดร้อนจึงถามออกไปอัตโนมัติ

     “ก็ปลูกผักขาย...และก็ทำขนมนิดๆหน่อยๆ”

     จองกุกรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ตอนนี้เขาทำอะไรอยู่ ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆขณะที่วิโอเรลทำงานหาเงินเพื่อมาพบเขาเนี่ยนะ แล้วเขาล่ะ แค่ทำประโยชน์สักอย่างให้อีกคนยังไม่มีเลย

     “กุกขอโทษ...”

     “ขอโทษวีทำไม...หืม?” วิโอเรลใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาบนแก้มสากอย่างอ่อนโยน ทำเอาร่างสูงยิ่งรู้สึกอับอาย “ก็วีสัญญากับจองกุกแล้วหนิ เพราะงั้นวีทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เจอกับจองกุกมันก็ถูกแล้ว”

     แม้จะได้คำปลอบโยนจากอีกฝ่าย ก็ไม่ได้ช่วยให้จองกุกเลิกสมเพชตัวเอง

     “ยืนอยู่ที่นี่นานเดี๋ยวก็หนาวหรอก ไปบ้านวีกันนะ” ร่างบางหันเหความรู้สึกของคนรักด้วยการเปลี่ยนเรื่อง “วีคิดถึงจองกุกก็เลยมาที่นี่ โชคดีจังที่เราเจอกันพอดี”

     จองกุกยิ้มกลับ พยายามไม่ให้ตัวเองดูเศร้าสร้อย “อื้ม ว่าแต่...บ้านของวีเหรอ?” เขาเพิ่งรู้ว่าวิโอเรลมีบ้านด้วย

     “ใช่ เพื่อนวีสร้างไว้ให้น่ะ เอาไว้อยู่ด้วยกันกับลูก”

     คนฟังพยักหน้ารับรู้พลางเดินจูงบิ๊กไบค์ตามอีกฝ่ายไป “ลูกวีชื่อว่าอะไรนะ”

     “ชื่อวิล” ร่างบางส่งยิ้ม

     “วิล...”

     “ลูกของสามีคนก่อน ตอนนี้น่าจะอายุได้8ขวบแล้วล่ะ”

     จองกุกเลือกเดินตามเงียบๆพร้อมคิดตามคำพูดเมื่อกี้ สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือการได้เห็นหน้าวิล จะน่ารักน่าชังและซุกซนแค่ไหนกันนะ ลูกชายของเขา

____________________

       วิโอเรลพาจองกุกเข้ามาในป่าลึกซึ่งยังคงอยู่ในเขตแนวกันชน แต่ที่นี่ไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ และดูเหมือนว่าจะห่างไกลจากความเจริญมากโข ข้างหน้าของพวกเขาคือบ้านไม้หลังไม่เล็กไม่ใหญ่ สไตล์ออกไปทางกระท่อมป่า ตัวบ้านมีปล่องไฟและมีความเรียบง่ายจากตัวไม้สีเข้ม

     “คุณแม่กลับมาแล้ว! น้าแบคฮะ คุณแม่กลับมาแล้ว!”

     เด็กชายตัวเล็กท่าทางปราดเปรียววิ่งเข้ามาสวมกอดเอวของวิโอเรล พร้อมกับเอาจมูกถูท้องด้วยความคิดถึง จองกุกลอบยิ้มอย่างนึกเอ็นดู รู้สึกดีใจที่วิลเป็นเด็กแข็งแรงไม่ขาดสารอาหารแม้จะอยู่ตามป่าเขา

     “วี กลับมาแล้วเหรอ...แล้วนั่นใคร?” แบคฮยอนที่สวมรองเท้าเดินตามออกมาหยุดยืนตรงหน้าสองคู่รัก สายตาไล่สำรวจจองกุกตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ทำให้คนถูกมองรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย

     “นี่จองกุกเอง” วิโอเรลตอบ ผายมือไปทางเพื่อนสนิท “จองกุก นี่แบคฮยอนเพื่อนสนิทวี”

     “สวัสดีครับ”

     “สวัสดีครับ”

     ทั้งสองถือโอกาสทำความรู้จักกัน ส่วนวิลก็มองสลับระหว่างคุณแม่กับจองกุก ประกายตาเต็มไปด้วยความสงสัย เพราะเขาได้กลิ่นมนุษย์จากชายแปลกหน้าคนนี้ “คุณแม่ฮะ ผู้ชายคนนี้ใครเหรอ?”

     “คุณพ่อของวิลไงครับ แนะนำตัวเองให้พ่อกุกรู้จักหน่อยสิ เร็ว คนเก่ง”

     มือเรียวดันร่างของลูกชายให้เผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ส่วนจองกุกก็ยิ้มกลับบางๆทั้งที่ใจตื่นเต้น

     “หวัดดีหนูน้อย” เขาไม่รู้จะทักทายอย่างไรจึงเอ่ยประโยคราบเรียบไป

     วิลมองปริบๆ เริ่มรู้สึกแปลกๆจนต้องหนีไปเกาะเอวคุณแม่ วิโอเรลหัวเราะขำขันก่อนกอดลูกชายตอบ เขารู้ว่าวิลคงไม่ชิน “เป็นอะไรไปครับคนเก่ง กลัวคุณพ่อเหรอ”

     วิลส่ายหน้า เรื่องอะไรเขาถึงต้องกลัวมนุษย์

     “ไม่เป็นไรหรอกวี แกคงไม่ชินน่ะ” จองกุกกลับเข้าใจและไม่ถือสา แต่ยอมรับว่าแอบน้อยใจลึกๆ

     วิโอเรลชักสีหน้าเสียดาย ลูบศีรษะทุยของวิลก่อนประทับทับจูบตามลงไป ขณะที่แบคฮยอนระบายยิ้มตั้งแต่เมื่อครู่ และเพราะไม่อยากเป็นก้างขวางคอของครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา จึงเอ่ยล่ำลาเดินกลับไปยังบ้านของตน

     “แบคไปก่อนนะวี ถ้าอยากให้ดูแลเจ้าวิลอีกก็ฝากได้เสมอเลยนะ”

     “ขอบใจนะแบค”

__________________

     “วิล สนใจอยากเล่นเกมส์กับพ่อไหมครับ?”

     เด็กชายวัยแปดขวบที่นั่งอยู่บนพื้นในห้องนั่งเล่นละความสนใจจากตัวต่อ มองจองกุกที่เดินถือโทรศัพท์เข้ามาด้วยดวงตากลมแป๋วแหวว “เกมส์คืออะไรฮะ?”

     คนฟังนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนคลี่ยิ้มอย่างเข้าใจ “มันก็...สิ่งที่เอาไว้เล่นคลายเครียดนั่นแหละ เหมือนของเล่นในมือวิลไง”

     วิลมองตัวต่อในมือ

     “มา เดี๋ยวพ่อสอนเล่น” จองกุกนั่งลงข้างๆ ยกร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตักทำเอาวิลตกใจเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะจองกุกไม่ใช่คนอื่นคนไกล คางคมวางบนไหล่บางก่อนที่เสียงทุ้มนุ่มจะดังขึ้นอีกครั้ง “ลองมาเล่นเกมส์นี้นะ”

     วิลอ้าปาก ทำตาโตด้วยความอัศจรรย์ใจ “เจ้าแผ่นสี่เหลี่ยมนี่คืออะไรฮะ ทำไมมันเหมือนเวทมนตร์เลย”

     เด็กคนนี้ช่างน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ คงยังไม่เคยออกไปเปิดหูเปิดตาสินะ ไม่ได้การล่ะ สงสัยพรุ่งนี้เขาคงต้องพาวิลออกไปเที่ยวข้างนอกบ้างเสียแล้ว

     “เขาเรียกว่าโทรศัพท์ และเมื่อกี้มันไม่ใช่เวทมนตร์หรอกนะ เขาเรียกว่าเทคโนโลยี”

     “แล้วเทคโนโลยีคืออะไรฮะ?”

     จองกุกกลั้นขำ “เอาเป็นว่ามาเล่นเกมส์กันก่อนเนอะ ไว้วันหลังพ่อจะตอบ”

     “ก็ได้ฮะ”

     รอยยิ้มแฉ่งนั้นกำลังฆ่าจองกุกทางอ้อม “อืม...ไหนดูซิ มีเกมส์ไหนพอให้วิลเล่นได้บ้าง”

     เด็กชายยกยิ้มชอบใจกับการที่หน้าจอเลื่อนไปตามนิ้วยาวของชายหนุ่ม เขาเองก็อยากลองทำบ้าง ท่าทางน่าสนุกไม่น้อย

     “เกมส์นี้ดีกว่าเนอะ”

     “มันเล่นยังไงเหรอฮะ?” วิลถามตาแป๋ว ก่อนกลับไปมองตัวละครบนหน้าจอ ส่วนจองกุกก็สาธิตโดยการเล่นให้ดูไปก่อน

     “ก็วิ่งเก็บขนมไปเรื่อยๆให้ได้มากที่สุด แต่ระวังอย่าให้มันตกนะ เดี๋ยวแพ้เอา”

     “อ๋อ” เด็กชายพยักหน้าเข้าใจ รับโทรศัพท์จากอีกฝ่ายมาบังคับเองบ้าง “ยังงี้เหรอฮะ?”

     เมื่อเห็นว่าลูกชายบังคับให้ตัวละครกระโดดเก็บลูกอมได้จึงยิ้มชม ลูบหัวทุยของวิลเบาๆก่อนกดจูบ

     “เก่งมากเลย คนเก่งของพ่อ”

     “สนุกจังเลยฮะ วิลไม่เคยเล่นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย” วิลหันมาฉีกยิ้มร่าทำให้ตัวละครในเกมส์วิ่งตกลงไปข้างล่าง หันกลับมาอีกทีก็เห็นคำว่าGame Overเสียแล้ว เด็กชายเบ้ปากด้วยความเสียดาย “อ้าว แบบนี้คือแพ้ใช่ไหมฮะ”

     “ใช่ แต่วิลยังเล่นใหม่ได้อยู่นะ กดที่คำว่าTry againตรงนี้”

     นิ้วหนากดปุ่มในกรอบสี่เหลี่ยม ตัวละครจึงกลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง

     “ว้าว เล่นใหม่ได้ด้วย”

     “วิลเล่นไปเรื่อยๆนะ เดี๋ยวพ่อจะคอยดูเอง” จองกุกเอาคางเกยไหล่ลูกชายพลางกระชับอ้อมกอด ทำเอาคนถูกกอดรู้สึกเขินเพราะไม่ชิน แต่ก็ยังนั่งนิ่งๆพร้อมส่งยิ้มสดใสให้ร่างสูง

     “ฮะ พ่อ”

     ไม่รู้ทำไมแต่จองกุกรู้สึกตื้นตันที่ได้ยินลูกชายเรียกตัวเองว่าพ่อ ความน้อยใจในตอนแรกพลันหายไปและถูกแทนที่ด้วยความสุขแทน อดหมั่นเขี้ยวกับความน่ารักของวิลไม่ได้จนต้องหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่ กระทั่งหัวใจที่เคยแห้งเหี่ยวกลับมาฉ่ำชื่นอีกครั้ง

     “หนุ่มๆ ได้เวลาทานอาหารแล้วนะ” วิโอเรลออกมาจากห้องครัวก่อนเรียกสองพ่อลูกที่นั่งตัวกลมอยู่ข้างโซฟา จองกุกและวิลหันตามเสียงเรียกแถมขานรับพร้อมกัน

     “คร้าบ”

     ทุกคนรวมตัวอยู่ที่ห้องครัว มีโต๊ะกลมกับเก้าอี้วางอยู่กลางห้อง จองกุกมองอาหารของตัวเองก่อนชำเลืองมองเนื้อสดๆในจานของวิโอเรลกับวิล เขารู้สึกแปลกๆแต่ไม่ถึงกับคลื่นเหียน เพราะทำใจมาก่อนแล้วว่าจะต้องได้เห็นภาพทำนองนี้เข้าสักวัน

     “ทำไมต้องใช้มีดกับส้อมด้วยล่ะฮะ” วิลเบะปากอย่างออดอ้อน ที่ผ่านมาเขาใช้มือกินตลอด แต่วันนี้กลับมีเครื่องมือที่ทำให้ทุกอย่างดูยุ่งยากไปหมดสำหรับเสือน้อย

     “ก็พ่อเขาอยู่ด้วยหนิลูก” วิโอเรลยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนดังทุกครั้ง

     “แต่มันไม่ถนัดอ่า”

     จองกุกหลุดขำด้วยความเอ็นดู “ไม่เป็นไรวี ให้วิลใช้มือเลยก็ได้ กุกไม่ว่าหรอก”

     “เอางั้นเลยเหรอ” ร่างบางถามเพื่อความแน่ใจ

     จองกุกพยักหน้า เมื่อเห็นว่าคุณพ่ออนุญาต วิลจึงทิ้งส้อมกับมีดลงและใช้มือหยิบเนื้อขึ้นมากัดแทะอย่างมีความสุข จนเลือดเลอะปากเลอะคางเต็มไปหมด ทำเอาวิโอเรลต้องเอ็ดดุเบาๆ ใช้ทิชชู่เช็ดปากให้ลูกชาย

     “กินดีๆหน่อยสิวิล ดูซิ เลอะไปหมดแล้ว”

     ร่างสูงมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแสยงลึกๆ แต่อีกความคิดหนึ่งก็เห็นว่าน่ารักดี เขารีบหลุบตาลง กลับมาตั้งใจทานอาหารของตนต่อทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น พอวิโอเรลเช็ดปากให้ลูกชายเสร็จก็โน้มเข้าไปกระซิบถาม

     “วี นั่นเนื้ออะไรเหรอ”

     “เนื้อหมูป่าน่ะ ชานยอลเขาเอามาฝาก”

     “ชานยอล?”

     “เพื่อนสนิทอีกคน เป็นแฟนของแบคฮยอนเอง”

     ชายหนุ่มร้องอ๋อ มองดูอีกคนใช้มีดหั่นเนื้อดิบจนเลือดสีแดงไหลเอ่อจาน เขากลืนน้ำลายก่อนทำเป็นเสมองทางอื่น

     “แล้วนี่จองกุกจะอยู่นานไหม ประมาณกี่วันเหรอ”

     “น่าจะสองอาทิตย์ กุกอยากอยู่กับวีและก็ลูกนานๆนะ แต่กุกก็ไม่อยากทิ้งแม่ให้เฝ้าบ้านคนเดียว”

     จองกุกทำหน้าสลด วิโอเรลเคี้ยวเนื้อในปากก่อนคลี่ยิ้ม

     “ไม่เป็นไร วีเข้าใจว่าจองกุกเป็นห่วงแม่ วีไม่โกรธหรอก”

     “ไม่โกรธกุกนะ?”

     “อื้ม” ร่างบางพยักหน้า

     “เอ๋! คุณพ่อจะกลับอาทิตย์หน้าแล้วเหรอฮะ ทำไมอยู่ด้วยกันน้อยจัง”

     “วิล! แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าพูดตอนเคี้ยวข้าว ทำไมถึงไม่รู้จักจำเลยนะลูกคนนี้”

     จองกุกขำขันให้กับอารมณ์โมโหของคนรักที่ดูกี่ทีก็ไม่มีความน่ากลัวสักนิด แต่สำหรับวิลกลับเห็นว่าคุณแม่ในตอนนี้ไม่ต่างจากนางยักษ์ใจร้าย จึงเบ้หน้าอย่างสำนึกทั้งที่ยังเคี้ยวเนื้อตุ้ยๆ สุดท้ายก็โดนวิโอเรลเช็ดปากอีกรอบและนั่งฟังคำบ่นไปตามระเบียบ

_________________

    ทั้งวันนี้จองกุกและวิลใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนความสนิทสนมเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จองกุกสังเกตว่าวิลเป็นเด็กช่างถามช่างขี้สงสัยและอยากเรียนรู้อยู่ตลอด ไม่ชอบอยู่นิ่งกับที่ แถมบางครั้งยังมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเข้าใจดี ว่าการมีพ่อเป็นมนุษย์มันก็เป็นเรื่องแปลกประหลาดอยู่แล้วสำหรับเสือสมิง

     “ได้เวลาเข้านอนแล้วนะวิล” วิโอเรลเปิดประตูห้องนอนลูกชาย เห็นพ่อลูกกำลังนอนดูหนังในโทรศัพท์บนเตียง “สามทุ่มแล้วนะ”

     “ฮะ แม่”

     จองกุกลุกจากเตียงเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกง มองดูวิโอเรลห่มผ้าให้วิล

     “ฝันดีน้า ลูกรักของแม่”

     จากนั้นร่างบางก็ฝากจูบบนหน้าผากเนียนของลูกชาย ก่อนผละออกให้จองกุกเข้าไปจูบราตรีสวัสดิ์บ้าง

     “ฝันดีครับ จุ๊บ”

     “ฝันดีฮะ” วิลยิ้มรับพลางบอกฝันดีให้คุณพ่อกับคุณแม่ กระชับผ้าห่มหนาก่อนหลับตาเข้าสู่นิทราขณะที่วิโอเรลเดินไปปิดสวิตช์ไฟ

     จองกุกกับวิโอเรลเดินเข้ามาในห้องนอนอีกห้อง พอมาถึงร่างสูงก็ล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงใหญ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน บวกกับความง่วงที่มีมาก่อนหน้านี้ยิ่งทำให้เขาอยากหลับสักสองตื่น

     “วีขออาบน้ำก่อนนะ” ร่างบางพูดเสียงแผ่ว

     “ครับ”

     ร่างสูงไม่นึกตะขิดตะขวงในคำพูดนั้นจึงตอบกลับสั้นๆ จนวิโอเรลพองแก้มงอนตุ้บป่อง ต้องเดินเข้าไปกระซิบใกล้ๆเฉลยจุดประสงค์

     “อาบกับวีนะ”

     จองกุกลืมตาขึ้นข้างหนึ่งก่อนกระตุกยิ้ม โอบเอวคอดกิ่วให้เข้ามาแนบหน้าท้อง

     “รู้นะว่าคิดอะไรอยู่” เขาบอกเสียงแหบพร่า ดวงตาเป็นประกายแข่งกับอีกคน

     “แล้วอยากไหมล่ะ วีคิดถึงจองกุกมากเลยนะ”

     มือเรียวบางไล้ไปตามหน้าท้องแกร่งเรื่อยถึงกลางกาย ลูบคลำเป้ากางเกงก่อนบีบสิ่งที่อยู่ใต้ร่มผ้าจนจองกุกเผลอหลุดคราง เขาก็ห่างหายเรื่องทำนองนี้มานาน อารมณ์จึงขึ้นง่ายกว่าปกติ แถมวิโอเรลยังมาปลุกเร้าเองแบบนี้ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

     “วี เดี๋ยวกุกทนไม่ไหวนะ”

     “ก็ไม่ได้บอกให้ทนสักหน่อยหนิ” วิโอเรลยืดตัวขึ้น จัดการนั่งคร่อมร่างที่หายใจติดขัดเพราะอารมณ์กำหนัด สะโพกอิ่มเบียดตัวเข้าหาความเป็นชายและเริ่มถูไถด้วยจังหวะเย้ายวน “ลงที่วีเลยสิ วีรอจองกุกมานานแล้วนะ”

     “ซี๊ด วี” จองกุกจับสะโพกอวบไว้ก่อนเริ่มเด้งสวนเบาๆ ทำเอาคนที่หื่นกระหายกว่าร้องครางเสียงหวาน “คืนนี้กุกจะไม่ให้วีนอนแน่”

     ร่างบางหัวเราะคิกคักชอบใจ ก่อนก้มลงบดจูบปากหยักอย่างหิวโหย ลิ้นเล็กเป็นฝ่ายสอดเข้าไปและเริ่มเปิดฉากก่อน จองกุกก็ไม่น้อยหน้า ใช้ลิ้นดุนดันคืนพร้อมเกี่ยวรัดลิ้นสีหวานอย่างร้อนแรง ดูดกลืนเรียวลิ้นหอมหวานนั้นพลางขยำบั้นท้ายงอน ขณะที่วิโอเรลเริ่มรูดซิปกางเกง ควักเจ้าท่อนเนื้อลำใหญ่และลูบไล้ไปตามความยาว ใช้นิ้วกรีดตามเส้นเลือดปูดโปนก่อนเล่นกับส่วนหัว บี้นิ้วบนรูเล็กจากนั้นสะกิดที่เส้นเอ็นบางๆ ซึ่งเคยขาดเมื่อตอนที่ร่างสูงเสียครั้งแรก

     “อ่ะ วี...”

     “เจ็บเหรอ”

     “เปล่า...เสียว”

     ริมฝีปากอิ่มขยับยิ้มโดยพลัน วิโอเรลถอนมือออก ถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นกระทั่งเหลือเพียงกางเกงชั้นในจีสตริงตัวจิ๋ว ที่แหวกให้เห็นแก้มก้นขาวเนียนจนคนมองยังลอบกลืนน้ำลาย ดูเหมือนร่างบางจะรู้ทัน จึงจับมือของอีกฝ่ายให้วางบนสะโพก จองกุกก็ไม่รอช้า ลองเกี่ยวขอบชั้นในตัวบางก่อนปล่อยออก เกิดเสียงดังในยามที่มันดีดกลับเข้าไปจนเนื้อหนั่นบริเวณนั้นมีรอยแดง สักพักมือใหญ่ก็เลื้อยไปบีบเค้นบั้นท้ายกลมกลึงด้วยความหมั่นเขี้ยว

     “ใส่แบบนี้ทุกวันเลยเหรอ” เขาถามเสียงพร่า ตามองสะโพกกลมที่กลับมาบดเบียดอีกครั้ง

     “ก็ใส่รอจองกุกนี่แหละ ไม่ชอบเหรอ”

     “ชอบ”

     คนฟังยิ้มกริ่มอย่างพอใจ หลับตารับจูบแสนหวานจากคนรักก่อนถูกดึงให้นอนลงใต้ร่าง จองกุกจัดการถอดเสื้อตัวเองแล้วค่อยฝากจูบบนแก้มนุ่ม ลากริมฝีปากลงมายังซอกคอหอมหวาน กดจูบแทะโลมอยู่บริเวณนั้นครู่ใหญ่จนผิวขาวมีรอยแดงเป็นดวง ปากอุ่นไล้มาที่เม็ดสีแดงข้างหนึ่ง ลิ้นร้อนปาดทักทายก่อนที่ปากหยักจะครอบลงไป ดูดดึงรุนแรงจนเกิดเสียงดังระงมทั่วห้องไม่ต่างจากเสียงครางของร่างบาง

     “อ๊า จองกุก...ดูดแรงๆ”

     มือเรียวกดศีรษะลงแนบแน่น จองกุกจึงต้องเพิ่มแรงดูดตามคำขอ ขณะที่มือใหญ่ค่อยๆกระตุกชั้นในลงช้าๆ วกกลับขึ้นมาลูบไล้เรือนร่างอรชรอย่างหลงใหล มือข้างหนึ่งบีบคลึงยวดทรวงข้างที่ว่าง ส่วนอีกข้างหยอกเย้ากับแก่นกายเล็กที่กระตุกรับ มีน้ำปริ่มคลอบนยอดเหมือนจวนจะปลดปล่อย

     “ซี๊ด จองกุก...อ๊ะ อื้อ!”

     ไม่ทันไรคนข้างล่างก็ปล่อยธารสีขาวออกมาเต็มมือหนา จองกุกกะพริบตาปริบๆ มองน้ำในมือสลับกับดวงหน้าแดงก่ำ นี่วิโอเรลมีความต้องการถึงขนาดนี้เชียวเหรอ

     “เอาเข้ามาได้ยัง” ร่างบางเบ้ปากเร่งเร้า สีหน้าดูทรมานจนจองกุกเริ่มเห็นใจ

     “แป๊บนะ กุกกลัววีเจ็บ”

     พูดจบก็ดันนิ้วเข้าไปในช่องทางรักจนหมดข้อ โพรงนุ่มตอดรัดนิ้วถี่ๆจนจองกุกอดไม่ไหว เริ่มขยับนิ้วด้วยจังหวะเนิบนาบแล้วค่อยเพิ่มแรงเรื่อยๆตามเสียงคราง

     “อ๊ะๆ อิ๊ จองกุก เอาอีก วีขออีก...”

     จองกุกเพิ่มจำนวนนิ้วก่อนแทงเข้าออกเร็วๆ วิโอเรลก็ครางรับด้วยความเสียวสยิว สวนสะโพกลงไปตามความอยาก โพรงรักส่งเสียงเฉอะแฉะเหมือนพร้อมรับบางสิ่งเข้ามาเติมเต็ม

     “แฉะจังเลยที่รัก อยากถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ หืม”

     “ฮึก ก็...วีคิดถึงที่รักนี่”

     “ก็อยู่นี่แล้วไง เดี๋ยวจะกระแทกให้หายคิดถึงไปเลย ดีไหมครับ”

     “ดี...ดีครับ อ๊ะ”

     วิโอเรลตัวกระตุกเมื่อก้านนิ้วยาวกดย้ำที่จุดกระสัน ทันใดนั้นเองที่มีใบหูกลมงอกขึ้นกลางผม หางยาวแกว่งสะบัดไปมาบนที่นอนอย่างชอบใจ ร่างสูงพิจารณาความเปลี่ยนแปลงตรงหน้า เริ่มสงสัยว่าอีกฝ่ายคือเสือหรือแมวกันแน่ ทั้งเร่าร้อนทั้งครางเสียงกระเส่าไม่ต่างจากแมวยั่วสวาทสักนิด

     “งื้อ จองกุก วีทนไม่ไหวแล้ว...อ๊า!”

     “ขอกุกสิครับ” จองกุกก้มลงกระซิบข้างใบหูกลมฟูๆ ก่อนใช้ปากงับอย่างหมั่นเขี้ยว

     “วีต้องการจองกุก ซี๊ด...เอาของจองกุกเข้า อื้ม มาที...”

     ร่างบางกัดปากอ้อนวอน ส่งสายตาหวานเยิ้มทั้งยังเบียดหางกับแก่นกายใหญ่ ขนนุ่มๆที่มอบสัมผัสวาบหวามทำเอาจองกุกร้องซี๊ดปากเพราะความเสียวกระสัน สุดท้ายเส้นความอดทนก็ขาดผึง เขาจับหางซุกซนนั้นไว้และกระแทกตัวตนทีเดียวมิดด้าม จนวิโอเรลเผลอหวีดร้องลั่น สะดุ้งตกใจเพราะตั้งรับไม่ทัน

     “ไหวไหม”

     “ซี๊ด ไหว...กระแทกเข้ามาเลยที่รัก”

     จากนั้นร่างสูงก็เริ่มโยกกายหนักหน่วง ยัดเยียดความเป็นเจ้าของอย่างรุนแรง ทำให้ร่างบางตัวสั่นคลอนตามแรงปรารถนา จิกผ้าปูพร้อมเกร็งนิ้วเท้าระบายความเสียวซ่าน พอเห็นอีกฝ่ายเงยหน้าครางสูดปากก็ยิ้มกรุ้มกริ่ม

     “มันส์ไหม”

     “สุดยอด...” จองกุกตอบเสียงแหบ จับขาเรียวข้างหนึ่งพาดบ่าก่อนอัดสะโพกเข้าไปถี่รัว “ซี๊ด เสียวกว่าครั้งที่แล้วอีก”

      “อืม...” ร่างบางหลับตาพริ้มอย่างสุขสม หางยาวสะบัดไปเรื่อยจนเผลอเกี่ยวเอวสอบไว้ ดันเข้ามาให้อีกคนกระแทกแรงๆ “จูบวีหน่อย...”

     จองกุกนำขาเรียวทั้งสองขึ้นพาดไหล่ โน้มกายลงมอบบทจูบส่งผลให้สะโพกอวบลอยหวือ ร่างบางจึงต้องคอยเกร็งไว้เพื่อรับแรงหื่นกระหายที่พุ่งลงมา ร่างสูงเริ่มวางขาใหม่ เปลี่ยนจากซอยสะโพกเป็นกระแทกเน้นๆลึกๆ ดึงแท่งเอ็นออกเกือบสุดและบดขยี้กลับลงไปแรงๆจนวิโอเรลสะดุ้งโหยง ทั้งจุกทั้งเสียวแต่ก็มีความสุขเกินบรรยาย

     จังหวะหนึ่งที่จองกุกกระชากออกมายาวเกิน ทำให้แก่นกายหลุดจากช่องทางส่งเสียงเผลาะ ร่างบางจึงช่วยจับสอดเข้ามาใหม่ ก่อนกลับมาครวญครางอีกครั้งเมื่อร่างสูงโหมกระแทกรัวเร็ว ได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นพอๆกับเสียงคราง

     “อื้อออ อย่าหยุดนะ...” วิโอเรลวอนขอพลางจับขาตัวเองชิดกับอก แอ่นสะโพกขึ้นรองรับแรงปรารถนาทั้งหมดของคนรัก

     “กุกไม่หยุดหรอก อ่าส์...” จองกุกเชิดหน้าครางเมื่อช่องทางตอดรัดระรึงหนักขึ้น “แหม ตอดกุกซะแน่นเชียว กลัวมันหลุดอีกเหรอ”

      ร่างสูงแกล้งด้วยการหมุนควงสะโพก กระแทกเข้าไปสุดแรงทีหนึ่งทำเอาร่างบางจุกจนต้องนิ่วหน้า ก่อนที่คนข้างบนจะรัวสะโพกในจังหวะเดิมอีกครั้ง เหงื่อเม็ดเย็นเริ่มไหลตามเส้นผมสีดำ กระทั่งหยดใส่หมอนที่วิโอเรลหนุนเป็นจุดๆ

     จองกุกถอนแก่นกายออก พลิกร่างบอบบางให้นอนคว่ำหน้า ส่วนตัวเองก็นอนทับจนหยาดเหงื่อบนซิกแพคฉาบแผ่นหลังเนียน เขากดจูบหลังคอหนึ่งครั้งก่อนกดสะโพกลง ถูไถความใหญ่โตกับร่องก้นขณะฝ่าเท้าดันเรียวขาอีกคนให้กางออกกว้าง จากนั้นจึงเสียบแท่งเอ็นลงไป เข้าได้เพียงครึ่งทางก็กระหน่ำสะโพกถี่ยิบอย่างไม่รีรอ หัวแก่นกายขูดครืดกับผนังนุ่ม พุ่งชนที่จุดนั้นซ้ำๆไม่รู้จบ

     “อ๊ะๆๆ อือ จองกุก...วีอยากมีลูก...”

     ชายหนุ่มจ้องคนใต้ร่างนิ่งๆขณะยังรักษาจังหวะ

     “วีอยาก...ท้องกับจองกุก”

     กลับกลายเป็นว่าคำพูดนั้นคือแรงกระตุ้นชั้นดี จองกุกสาดสะโพกรัวแรง หยาบคายราวกับสัตว์ป่า ฝ่าเท้าคอยกดขาเรียวให้จมกับเตียง ส่วนวิโอเรลก็แอ่นบั้นท้ายสู้ รับทุกสัมผัสแบบไม่มีหลีกหนี แถมตอดแท่งร้อนแน่นหนึบจนจองกุกเริ่มเห็นขอบประตูสวรรค์อยู่รำไร เขายืดกายขึ้นพร้อมใช้แขนค้ำยัน บดกระแทกลงไปหนักๆอย่างไร้ปรานี ขยี้ที่จุดกระสันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

     “ซี๊ด กุกจะปล่อยข้างนอกนะ”

     “ไม่!”

     ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ ใช้หางพันสะโพกอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ถอนออก

     “แต่วี...อ่าส์ โธ่เว้ย!”

     เมื่อโดนตรึงไว้จึงได้แต่ซอยสะโพกใส่โดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น วิโอเรลครางลั่นพลางปลดปล่อยใส่ผ้าปู ส่วนจองกุกกระแทกกระทั้นหลายทีถึงจะเสร็จสมตาม ทะลักน้ำกามจนล้นออกมาจากช่องทางเป็นยวง

     ร่างบางหอบตัวโยนพลางยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้น้ำของอีกคนมาเติมเต็ม ต่างกับจองกุกที่เริ่มทำหน้าเครียดขณะปาดเหงื่อบนหน้าผาก ความจริงแล้วเขาก็อยากมีลูก แต่อยากให้ทุกอย่างมั่นคงก่อนแล้วค่อยคิดถึงเรื่องนั้น ในเมื่อตอนนี้เขาพลั้งมือลงไปแล้ว คงต้องมีแต่รอรับผลซึ่งน่าจะเกิดขึ้นในเร็วๆนี้

     “วี”

     “หืม?” คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมอง

     “แน่ใจนะว่าอยากให้เป็นแบบนี้”

     “แน่ใจสิ ก็วีอยากมีลูก” เมื่อเห็นสีหน้าเรียบนิ่งของจองกุกจึงเริ่มใจแป้ว “จองกุกไม่อยากมีเหรอ?”

     “อยากสิ”

     ร่างบางยิ้มดีใจก่อนหลับตารับจุมพิษนุ่มละมุนจากคนรัก

____________________

     สามเดือนผ่านไป

     “พ่ออ่ะ เดินไปเดินมาอยู่ได้ ผมตาลายแทนนะเนี่ย”

     “ถ้าตื่นเต้นขนาดนั้นก็เข้าไปดูก็ได้นะ”

     ชานยอลและวิลเริ่มปวดเศียรเวียนเกล้ากับอาการงุ่นง่านของชายหนุ่ม ชานยอลจึงผุดลุกขึ้นจากโซฟาและดันแผ่นหลังอีกฝ่ายให้เข้าไปในห้องนอน

     “ผมไปดูได้เหรอ?”

     “ได้สิ ก็จะได้ไปให้กำลังใจภรรยาคุณด้วยไง”

     ถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้แต่งงานกัน แต่จองกุกรู้สึกขัดเขินเมื่อมีคนเรียกร่างบางว่าอย่างนั้น

     “แบค เป็นไงบ้าง หัวโผล่ออกมารึยัง” ชานยอลดันประตูเข้าไป เผยร่างเล็กของแฟนตัวเองกำลังวิ่งสาละวนหาผ้าสะอาด ขณะที่บนเตียงมีร่างของเสือโคร่งตัวหนึ่งกำลังนอนหายใจหอบถี่

     “ยังเลย แต่น่าจะใกล้แล้วล่ะ ช่องทางเริ่มขยายแล้ว”

     ชายทั้งสามเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างๆเตียง จองกุกลูบใบหน้าของคนรักก่อนกุมมือให้กำลังใจ ส่วนวิลก็นั่งบนขอบเตียง ลูบท้องของแม่ที่สะท้านขึ้นลงรุนแรง

     “สู้ๆนะฮะแม่”

     วิโอเรลร้องเสียงหงิงอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด เริ่มมีบางอย่างดันตัวออกมาจากช่องทางเล็ก แบคฮยอนคอยใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดน้ำคร่ำบนผ้าปู หาผ้าอีกผืนมารอง ก่อนช่วยรับร่างลูกเสือแรกเกิดที่ไหลพรวดออกมาพร้อมกับสภาพเปียกเหนอะทั้งตัว

     “สำเร็จแล้ววี! วีทำได้แล้วนะ!” แบคฮยอนนำผ้ามาพันลูกเสือตัวกระจิ๋วหลิวซึ่งมีขนาดเท่าฝ่ามือ แล้วค่อยยื่นให้จองกุก “พวกนายได้ลูกชายล่ะ”

     “ช่างน่ารักน่าชังอะไรยังงี้”

     “ผมขอดูมั่งสิฮะ!”

     เด็กชายเขยิบเข้าไปพลางเขย่งเท้า ลูกเสือแรกเกิดที่ยังลืมตาไม่ได้ขยับยุกยิกในก้อนผ้า จองกุกทนความน่ารักไม่ไหวจึงจูบลงบนหน้าผากนุ่มๆทีหนึ่ง จากนั้นส่งให้วิโอเรล

     “ดูลูกของเราสิวี”  

     แม่เสือจ้องลูกน้อยครู่หนึ่งก่อนไล้เลียด้วยความรัก จองกุกยิ้มให้กับภาพนั้น ทาบหน้าผากกับอีกคนแล้วค่อยประทับจูบตาม

     “แล้วพวกนายได้คิดชื่อเจ้าตัวเล็กไว้รึยัง?”

     คำถามของแบคฮยอนทำให้สองคู่รักหันมามองพร้อมกัน ก่อนที่วิโอเรลจะเป็นฝ่ายตอบ

     “ก็คิดไว้แล้วล่ะ”

     “ชื่ออะไรเหรอ” ชานยอลถาม

     จองกุกกับวิโอเรลมองหน้ากันเหมือนสื่อสารอะไรบางอย่าง จากนั้นวิโอเรลจึงเพยิดหน้าไปทางวิล

     “ชื่อจองฮุนฮะ!”




จบบริบูรณ์


จบแล้วววกับสเปเชี่ยล มีแค่ตอนเดียวนะคะ ไม่มีอีกแล้ว ใครที่สงสัยว่าทำไมวีคลอดเร็วจัง เพราะเสือเขาตั้งท้องประมาณ 119 วันค่ะ ก็เลยให้คลอดเร็วหน่อย

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอดนะคะ ^^ และก็ขอโทษที่ไม่ได้ทำภาคต่อนะ


ความคิดเห็น