อย่าลืมกดไลค์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ ❤❤

อย่าขัดใจอคิน

ชื่อตอน : อย่าขัดใจอคิน

คำค้น : อคิน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2562 17:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่าขัดใจอคิน
แบบอักษร

​SWEET CITY

.

.

Rinda part

"ผมชอบคุณนะ"

"คะ!? 0.0"

หลังจากคุยรายละเอียดแผนงานจนจบแล้ว จู่ๆ อคินเขาก็พูดจาแปลกๆขึ้นมา!

"คะ..คุณ พูดอะไรของคุณน่ะ!?" ฉันถามอย่างลนลานสุดๆ

เกิดมาก็พึ่งเคยโดนผู้ชายบอกชอบตรงๆ แล้วผู้ชายคนนั้นดันเป็นหัวหน้าเขตที่ 1 อย่างอคินซะด้วย!

คนยิ่งใหญ่แบบนั้น.. ไม่สิไม่ใช่ ฉันต้องฝันแน่ๆ ใช่! ฉันกำลังฝัน!

"ผมชอบคุณไง"

"!!!" ชัดแบบนี้ ไม่ฝันแล้ว! ><

"ปกติผู้หญิงที่ผมคุยด้วยจะถามมาก น่ารำคาญ แต่เมื่อกี้ผมอธิบายแบบแกลลอรี่แค่รอบเดียวคุณก็เข้าใจแล้ว ผมชอบนะ.. คุณฉลาดดี"

"อะ..อ่อ ขะ..ขอบคุณค่ะ" ฉันขอบคุณเขาอย่างรู้สึกโล่งอกทันที

ค่อยยังชั่ว เขาก็แค่ชอบที่ฉันไม่ถามอะไรเขาเยอะก็เท่านั้น ไม่ได้คิดไปในทางชู้สาว เฮ้อออ!

"คุณตกใจอะไรงั้นหรอ?"

"เปล่าค่ะ! ไม่ได้ตกใจอะไรเลย!"

"?"

"เราคุยกันเสร็จแล้วใช่ไหมคะ"

"อืม"

"งั้นฉันขอตัวนะคะ" ฟิ้ว! ฉันรีบเดินหนีสุดกำลัง เพราะอายมากที่กล้าคิดว่าเขาชอบ

หมับ!

"0.0 -////- 0.0"  หน้าฉันตอนนี้ คือช็อกไปแล้ว! ก็จู่ๆ อคินเขาก็จับมือของฉัน! ย้ำ! ว่าจับมือ!

ฉันไม่ได้มีใจให้เขานะ แต่เพราะอคินหล่อมากๆ หล่อจริงๆ โดนคนหล่อแบบเขามาถูกเนื้อต้องตัว แม้แต่ฉันที่แข็งแกร่ง ก็ยังแพ้เลย งื้อ.. >//<

"มีอะไรหรอคะ?" ฉันถามและกระพริบตาปริบๆ

"จะส่งช่างมาวันไหน?"

"อีกหนึ่งอาทิตย์ค่ะ"

"ทำไมต้องหนึ่งอาทิตย์"

"เพราะเราต้องประชุมงานกันก่อน และจัดเตรียมวัสดุอุปกรณ์ หนึ่งอาทิตย์ถือว่าค่อนข้างเร็วมากๆเลยค่ะ" ฉันอธิบาย

"งั้นหรอ"

"ค่ะ.."

"อืม" แล้วเขาก็พยักหน้าเข้าใจ โดยที่ไม่ถามอะไรอีก

"เอ่อ.. ปล่อยมือฉันได้หรือยังคะ?"

"โทษที ผมลืมตัว" พรึ่บ แล้วเขาก็ปล่อยมือจากฉัน พร้อมทำหน้านิ่งๆเช่นเคย

"งั้น..ฉันกลับเลยนะคะ"

"อืม"

พอเขาอนุญาต ฉันก็รีบเดินออกมาทันที ..หัวหน้าเขตที่ 1 ช่างอันตรายต่อใจจริงๆ! ><

ฉันเดินออกมาด้านนอกคาสิโนแล้ว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาเกรย์ แต่.. โทรศัพท์ฉันล่ะ!?

พรึ่บๆ ฉันรื้อหาจนทั่วทั้งกระเป๋าก็ไม่มี! หายไปไหนล่ะเนี้ย

"หานี่อยู่หรอ?"

"โทรศัพท์ฉัน!" พอเงยหน้ามาเห็นโทรศัพท์ของตัวเอง ฉันก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ และรีบคว้ามา

ก่อนจะพึ่งสังเกตเห็นว่าใครเป็นคนเอาโทรศัพท์มาให้ฉัน!

"อคิน?"

"อือ ผมเอง"

"ขอบคุณนะคะ 😓"

"คุณทำหล่น ตอนที่รีบเดินออกมา"

"อ๋อ.." ฉันพยักหน้ารับรู้ น่าขายหน้าชะมัดเลย เป็นถึงรองหัวหน้าหน่วย แต่ทำโทรศัพท์หาย ><

"...."

"ยังไงก็ขอบคุณนะคะ"

"อืม"

"...." ฉันเงียบ แล้วมองหน้าเขา ก่อนจะหลบตา

เอาโทรศัพท์มาคืนแล้ว ก็ไปสักทีสิย่ะ! อึดอัดนะเฟ้ย!

"เมื่อกี้เกรย์โทรมา หมอนั่นบอก.." อคินกำลังพูด

"คุณรับโทรศัพท์ของฉันหรอ!?"

"ก็มันเสียงดัง ผมเลยรับ"

"ไม่มีมารยาทเลย.." ฉันบ่นเบาๆกับตัวเอง

"ผมได้ยินนะ -_-"

"ขอโทษค่ะ ._. "

"ช่างเถอะ ตามมาสิ"

"ไปไหนคะ?"

"หมอนั่นบอกว่ามีธุระด่วน ให้คุณกลับเอง" เขาตอบฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"อ่อ.. แล้วทำไมฉันต้องตามคุณไปด้วยล่ะ?"

"เดี๋ยวผมไปส่งไง"

"ปะ..ไปส่ง!?" ไปส่งทำไม ทำไมต้องไปส่ง!?

"คุณขวัญอ่อนหรอ ทำไมตกใจอะไรง่ายจัง?"

"ไม่ค่ะ! ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณต้องไปส่งฉันด้วย"

"ผมว่าง"

"แต่ฉัน.."

"คุณไม่กล้าไปกับผมหรอ?"

"เอ๊ะ?"

"หรือคุณกลัวผม" ใครบ้างไม่กลัวเขาฮะ! -^-

"ฉันเกรงใจค่ะ เดี๋ยวนั่งรถบัสกลับก็ได้"

"โอเค งั้นผมคงต้องแล้วแต่คุณ" ในที่สุดอคินก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินไป

เฮ้อออ! ค่อยยังชั่วหน่อย รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเลย

หมับ!!

"กรี๊ด!?"

"เผื่อคุณไม่รู้ ..ผมน่ะไม่ชอบให้ใครขัดใจ" เสียงพูดดังขึ้นมาพร้อมๆกับตัวฉันที่โดนอุ้ม!

ฉันมองหน้าอคินด้วยความสับสน พอๆกับหัวใจที่เต้นระส่ำ เขาหล่อมากๆ หุ่นก็ดี ยิ่งอยู่ใกล้ขนาดนี้ยิ่งเห็นชัด บ้าจริง คนเราจำเป็นต้องหล่อขนาดนี้มั้ย!?

"อะ.. โอเคๆ ฉันให้คุณไปส่งก็ได้ แต่ช่วยปล่อยฉันลงก่อนได้ไหม"

"ไม่ทันแล้วล่ะ เวลาผมตัดสินใจจะทำอะไรแล้ว ก็ต้องทำให้เสร็จ"

"ก็แค่ปล่อยฉันลงเอง ><"

"ผมเป็นหัวหน้าเขต ต้องพูดจริงทำจริงนะ"

"ฉันรู้ แต่ปล่อยฉันลงก่อน"

"ผมว่าคุณไม่เข้าใจผมนะ"

"ใช่ฉันไม่เข้าใจ ปล่อยฉันได้แล้ว><" อยากจะกรี๊ดใส่เขาจริงๆ คนอะไรทำไมดื้อขนาดนี้!

ฉันไม่อยากให้อุ้ม เขาก็แค่ต้องปล่อยฉันเอง เรื่องง่ายๆแค่นี้ ทำไมต้องยกนั่นยกนี่มาพูดด้วย? ไม่เข้าใจ!

"ผมไม่ปล่อย"

"อคิน!"

"เรียกผมทำไม?" กึก.. ฉันหยุดโวยวายทันทีพอเจอสายตาดุๆของเขา

"ผมถามคุณอยู่นะ -_-"

"ฉันไม่ได้เรียก"

"แต่ผมได้ยิน"

"หูฝาดแล้ว"

"ผมไม่เคยมีปัญหาด้านหู" เขาพูดขึ้นมา

"ฉันไม่ได้บอกว่าคุณมีปัญหาด้านหู แค่บอกว่าหูฝาดเท่านั้นเอง" ฉันรีบแก้คำพูดของเขาทันที

อะไรกันนะคนๆนี้ คุยด้วยแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด!

"ก็เหมือนกันนั่นแหละ"

"ไม่เหมือน! 😠" โอ้ย หงุดหงิด

"คุณกล้าขึ้นเสียงกับผมหรอ?" จู่ๆไอ้ท่าทีดื้อรั้นเมื่อกี้ก็เปลี่ยนไป ก่อนที่อคินจะวางฉันลง แล้วมองหน้าฉันนิ่งๆ

"ไม่เคยมีใครกล้าตะคอกใส่ผมแบบนี้เลยนะ" เขาพูดต่อเสียงเรียบๆ เล่นเอาฉันขนลุกซู่เพราะความกลัวทันที

"ขะ..ขอโทษค่ะ :("

"เรื่องของคุณเถอะ แต่ผมจำเป็นต้องส่งเรื่องนี้ให้หัวหน้าคุณ"

"คะ!?" ซวยแล้วไง รินดาเอ้ยย!

"นอกจากไม่เชื่อฟังผมที่เป็นผู้นำสูงสุดของเมืองนี้แล้ว คุณยังตะคอกใส่ผมอีก.." เขาพูดและมองหน้าฉันตรงๆ

"ฉันขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ 😥" ฉันรีบก้มหน้าขอโทษอย่างสำนึกผิด มือทั้งสองข้างที่กุมเข้าหากันเริ่มจะมีเหงื่อซึมออกมา

"ช่างเถอะ ผมไม่เอาเรื่องคุณก็ได้"

"จริงนะคะ!?"

"ผมพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว"

"ขอบคุณค่ะ" ฮือออ กลัวแทบแย่

"อีกเรื่องนะ..ผมพูดไปแล้วว่าจะไปส่งคุณ ยังไงผมก็ต้องไปส่ง หวังว่าคุณจะเข้าใจ"

"เข้าใจค่ะ เข้าใจแล้ว.." ไม่กล้าขัดใจเขาแล้วล่ะ เพราะฉันน่ะ ซวยเต็มๆ ทั้งขึ้นทั้งล่องเลย :(

"ถ้าเข้าใจแล้ว งั้นก็ไปกันเถอะ ผมมีธุระต้องไปทำต่อ"

"งั้นไปทำธุระเถอะค่ะ"

"-_-"

"ปะ..ไปส่งค่ะ.. ไปกันเถอะ!"

เอาก็เอา! โชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้นั่งรถของอคิน

อคินหัวหน้าเขต 1 เชียวนะ! มีเงินอย่างเดียวก็ทำไม่ได้หรอก ต้องมีบุญด้วย มีบุญจริงๆ 😭

แต่ทำไมฉันไม่ดีใจเลยนะ ฮือออ

.

.

.

🦁🦁🦁

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว