email-icon facebook-icon

ช่วงนี้โควิท-19กำลังระบาด ไรท์ขอให้ทุกท่านปลอดภัยดุแลสุขภาพตัวเองด้วยการ ใส่แมส ยื่นห่าง กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ ด้วยความห่วงใยจากไรท์ค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 295

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 09:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

นายผมต้องไปที่สเปนตามคำขอร้องของคุณคิส(ตอนนี้นายผมเปลี่ยนมาเป็นพี่ชายนอกไส้ที่หวงน้องเกินจำเป็นแล้วครับแถมยังไปทะเลาะกับผัวเขาเป็นวรรคเป็นเวรทั้งที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย)เห็นว่าทางคุณจินอวี้ว่าที่คู่หมั้นของคิงส์ไม่ยอมคุณคิสเองก็ไม่ยอมนะครับเห็นหน้าใสๆแบบนั้นหวงแรงมาก

"แล้วนายไปเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะเนี่ย"ผมคาบบุหรี่ไล่มองงานตรงหน้าที่นายผมยื่นเอามาให้เพื่อเช็คว่าตัวเองจะต้องทำอะไรตรงไหนบ้าง

"น้องกู"

"ขี้ตู่น่ะสิครับ"ผมแอบมองบนเล็กน้อย

"เรื่องของกูเถอะถ้ามึงได้ใกล้ชิดน้องคิสเหมือนกูมึงจะทั้งรักทั้งหลง"

"ตามสบายเลยครับเจ้านาย"ผมรวบแฟ้มเอามาไว้ด้วยกันลุกขึ้นยืน

"นายจะไปนานหรือเปล่าครับ"

"ไม่น่าจะนานนะจินอวี้นั่นท่าทางก็ไม่เลวนะเว้ย"

"นี่นายจะไปทางนั้นจริงๆหรือครับเสียดายสาวๆแย่"ผมเคาะแฟ้ม

"ไม่หรอกกูชอบน้องคิสไม่ได้ชอบใครไปเรื่อยเสียหน่อย"

"ครับๆเดี๋ยวผมจะให้เอกไปส่งนะครับนาย"พูดจบผมก็โทรไปสั่ง

"เออ"นายลุกขึ้นสูบบหรี่ผมก็เดินไปจุดให้เหมือนเดิม

"ธง"

"ครับนาย"

"พวกเราเลิกงานแบบนี้จะดีมั๊ยวะ"

"เลิกแล้วคนของเราล่ะครับ"

"ก็ถามความสมัครใจไงใครจะอยู่ก็หางานให้ทำโรงแรมเราก็มี งานอื่นเยอะแยะกูสร้างเอาไว้ฟอกเงินนั่นไง"

"แล้วแต่นายเลยครับผมน่ะได้หมดยังไงผมก็ช่วยนายอยู่ดีไม่ไปไหนหรอกครับ"

"หึหึขอบใจนะที่อยู่ด้วยกันตลอด"นายยิ้มน้อยๆผมอดยิ้มตามไม่ได้

"พอหว่ะขนลุกมาทำซึ้งอะไรวะเนี่ย"

"กำลังมีความรักไงครับนายเลยดูอ่อนโยนแปลกๆ"ผมแซวนายหัวเราะ

"คงงั้น"นายรับคำแล้วยกไหล่ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องพักผ่อนรอเวลาเดินทาง นายหายไปเกือบอาทิตย์ก็โทรมาให้ผมไปรับที่สนามบิน ผมเหลือบตาไปมองคนที่เดินตามหลังนายมา คนอะไรตัวบางชิบหาย

"นายครับ"ผมทัก

"เออเหนื่อย"นายพูดแค่นั้นแต่ไม่ได้แนะนำคนข้างหลังเพราะรู้ว่าผมรู้แ่นอนว่าเป็นใครผมเลิกคิ้วเหมือนจะถาม

"เอาไปทำงานด้วย"นายบอกสั้นๆผมชะงัก

"เอ่อ..."

"เออ"นายย้ำผมก็ผงกหัวรับดูท่าทางนายเย็นชาเหมือนเดิมให้เดานี่คงจัดไปเรียบร้อยแล้วละสิ

"ให้ไปนั่งอีกคันกูมีเรื่องจะคุยกับมึง"นายเดินไปรอใครทิ้งให้คุณจินยืนเก้งกังใบหน้าเหยเกเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อจนผมอดสงสารไม่ได้พอเปิดประตูรถให้นายแล้วผมก็เดินกลับมาหา

"สวัสดีครับคุณจินเดี๋ยวไปกับไอ้เอกมันนะครับ"ผมยิ้มบางให้คุณจินถึงมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อยเดินนำไปเปิดประตูรถให้คุณจินขึ้นไปนั่ง

"ดูแลคนของนายให้ดี"ผมกำชับเอกแล้วปิดประตูให้

"แล้วจะเอายังไงกับคุณจินครับนาย"ระหว่างที่ผมขับรถให้นายก็นั่งเอาศอกเท้ากับที่พักแขนเอามือลูบเคราครึมไปมา

"กูนอนกับจินแล้ว"นายบอกเสียงเรียบผมก็พยักหน้าไม่เข้าใจที่นายต้องการสื่อเลยเงียบเอาไว้ก่อน

"เงียบทำไมวะ"นายเสียวเขียว

"อ้าวแล้วมาพาลอะไรกับผมล่ะครับ"ผมถามด้วยน้ำเสียงขำๆสบตากันจากกระจกมองหลัง

"กูไม่อยากได้กูรักน้องแต่ที่กูต้องหิ้วกลับมาด้วยเพราะกลัวว่าจินมันไม่ยอมแพ้"

"อ้อ"ผมพยักหน้าอีกรอบรับรู้

"ธง"

"ครับ"

"กูยกให้มึง"ผมถึงกับขับรถเป๋เพราะถ้านายเอ่ยปากผมก็ต้องรับมาแบบห้ามขัดซะด้วย

"แต่ว่า"ผมลองแย้งนายก็จ้องเขม็งมาอีกรอบ

"ทำไม?มึงรังเกียจที่นอนทับรอยกูหรือไง"

"โธ่ผมเคยรังเกียจหรือไงล่ะครับที่ผมแย้งก็แค่จะบอกว่าจะให้คุณจินอยู่ในฐานะอะไรแบบไหนต่างหากล่ะผมจะได้จัดให้ถูก"ผมส่ายหัวไปมาดูท่านายอารมณืเสียไม่น้อย

"เกิดอะไรขึ้นครับ"

"จินมันไม่ยอมจะเอาไอ้เหี้ยคิงส์ให้ได้กูแม่งโคตรสงสารน้องเลยหว่ะไร้ทางต่อสู้กูแม่งอยากจะเหยียบหน้าไอ้คิงส์ชิบหายกูเลยจัดให้แม่งมันยังไม่ได้นอนกับไอ้คิงส์ไงพอกูจัดให้มันก็เลยพูดไม่ออกพ่อมันเลยยกให้เรา"

"ชิบแล้วนายนั่นน่ะลูกเจ้าพ่อมาเฟียเลยนะครับ"ผมอุทาน

"เออไงกูเลยต้องลากเอามาด้วยมึงก็จัดไปสิวะหางานให้มันหน่อยถ้าอยากได้มันก็เอาไป"นายบอกหน้าเฉยสรุปเลยแล้วกันรับนายโยนขี้มาให้

"ครับนาย"ผมรับคำพอถึงคอนโดก็มีปัญหาอีกผมยืนมองนายที่ปัดชายเสื้อสูทแล้วเท้าเอวสองข้างกับกางเกงสีเทาเข้ม

"จินเดี๋ยวตามธงเลยนะให้ธงดูแล"นายบอกเสียงแข็งผมยืนคาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดเอาไว้ในปากมองผ่านๆไม่อยากเห็นใบหน้าหวานนั่นยืนทำตาแดงเลยให้ตายสิความรู้สึกมันแปลกๆครับผมยกมือขึ้นลูบอกตัวเองเบาๆหรือว่ายังไม่ได้กินข้าวเช้ามันเลยรู้สึกหวิวๆ

"สวัสดีครับคุณธง"คุณจินยื่นมือมาให้ผมจับผมก็รับมาเขย่า

"ครับ..."ดวงตาสวยๆนั่นแดงน้ำตาคลอแต่ไม่หยดผมเลยโพล่งออกไปแบบไม่ทันได้ใช้สมองคิด

"เดี๋ยวมาพักกับผมก้แล้วกันแล้วมาดูงานกับผม"นายชะงักผมเองก็ชะงักที่พูดออกไปแบบไม่คิดนายยกยิ้มมองผมล้อๆผมก็ทำหน้าซื่อกลับ

"เออขอบใจกูขอพักก่อนแล้วกัน"พอขี้พ้นตัวก็โล่งสิครับนายผมน่ะผมก้มหน้าลงมองขวัญจากคนที่ก้มหน้ามองเท้าตัวเองนิ่งๆเออขวัญน่ารักหว่ะ ผมนึกในใจ

"แฮ่ม"ผมส่ายหน้าให้ความเพ้อเจ้อของตัวเองที่รู้สึกแปลกๆกับคนตรงหน้าเลยต้องกระแอมเรียกสติตัวเองคนตรงหน้ารีบเงยหน้าขึ้นมามองผมน้ำตาหยดแหมะ

"เชี่ย"ผมสถบมือหยาบๆของผมแตะไปที่แก้มแล้วปาดน้ำตาให้แต่คงกะแรงมือไม่ถูกหน้าเล็กๆนั่นเลยหงายไปด้านหลัง

"ขอโทษๆ"ผมรีบบอกนายเลยหัวเราะ

"ตัวจินมันเท่าหมามึงก็เบามือหน่อยสิวะ"

"ครับ"ผมตวัดตาไปมองสบตากันแบบรู้ทันผมถอนใจก้มลงหิวกระเป๋าเดินทางที่คุณจินลากมาเอาไว้ในมือ

"ไปครับ"คุณจินเหลียวกลับไปมองหน้านายผมเหมือนกับกลัวๆผมเลยคว้ามือนุ่มเอาไว้แล้วลากให้ออกจากห้องไปทันที 

ผมมองหน้าคนที่เล็กที่มองสำรวจห้องพักผมในห้องผมไม่ค่อยมีอะไรหรอกครับก็เหมือนคอนโดธรรมดาผมไม่ค่อยอยู่ห้องเท่าไหร่ส่วนมากก็นอนกับสาวๆไม่งั้นก็ทำงานจนเช้าเรียกว่าที่นี่คือที่ซุกหัวนอนแท้จริง

"หิวหรือเปล่า"ผมถามคุณจินส่ายหน้าน้ำตาร่วงผล่อยทันที

"ร้องทำไม"ผมนิ่วหน้าถามเสียงแข็ง

"ไม่มีใครรักผมเลยมีแต่ผลักไส"คุณจินสะอื้นน้อยๆผมถอนใจ

"อย่าคิดแบบนั้นเขาต้องการฝึกให้คุณเข้มแข็งต่างหากล่ะ"ผมปลอบใครไม่เป็นหรอกครับ

"ผม..ผม"คุณจินทำท่าอึกอักผมเลยลากกระเป๋าเอาไปไว้ห้องว่างข้างๆ

"ยังไม่ได้ทำความสะอาดนะครับไม่มีใครบอกล่วงหน้าเดี๋ยวให้แม่บ้านมาทำให้"ผมบอกหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบเตรียมจะสูบแต่พอเห็นท่าทางอึกอักก็เลิกคิ้วถาม

"ผมแพ้บุหรี่"เสียงเบาๆบอกแบบเกรงใจทำให้ผมแอบถอนใจ หมดความสุขไปอีกหนึ่งอย่างแล้วกูผมเลยเก็บบุหรี่เข้ากระเป๋า

"ขอโทษทีผมไม่ทราบ"ผมตอบแล้วก็ดันกระเป๋าเข้าไปข้างในแม้งมาอยู่ตั้งนานทำไมหิ้วกระเป๋ามาใบนิดเดียววะผมนึกในใจ

"แล้วคุณถนัดงานแบบไหนผมจะได้จัดงานให้"ผมถาม มองคนตรงหน้าที่ก้มหน้านิ่งอีกแล้วชิบหายแท้ๆเลยนี่นายเอาเด็กอะไรมาทิ้งให้ผมวะเนี่ยผมนึกในใจ

"ไม่เป็นไรเป็นผู้ช่วยผมไปก่อนก็แล้วกันแล้วนี่หิวหรือเปล่า"คุณจินพยักหน้าหงึกผมเลยเดินไปที่ห้องครัวพอเปิดตู้เย็นก็ต้องชะงักอีกรอบก็ในตู้เย็นผมมีแค่น้ำเปล่าสองขวดกับพิซซ่าแห้งๆอีกชิ้นนึง

"เอ่อ.."ผมพูดไม่ออกเกาหัวแรงๆตัดสินใจคว้าข้อมือเล็กแล้วลากหลุนๆออกไปหาอะไรกินข้างนอกระหว่างขับรถพาไปหาอะไรกินผมก็ถามคนที่นั่งกุมมือตัวเองก้มหน้านิ่งผมถอนใจแรง

"อย่าทำแบบนี้"ผมเสียงแข็งสายตาเหลือบเห็นคนข้างๆผงกหัวขึ้นมองหน้าผม

"อย่าทำท่าเหมือนไม่เหลือใครคุณเป็นคนมีเกียรติอย่ายอมแพ้ทุกอย่างมันฝึกกันได้ คุณรักนายมากหรือไง"ผมเปลี่ยนเรื่องคุณจินถึงกับหน้าแดงเม้มปากแน่น

"นอนกับนายแล้วก็ไม่ใช่ว่าายจะรับคุณเป็นเมียนะครับ"เท่านั้นแหละคนข้างๆน้ำตาหยดแหมะอีกรอบผมขบกรามดังกรอด

"อย่าร้องเรื่องแบบนั้นมันก็แค่ความอยากถือซะว่าระะบายน้ำออกอะไรผ่านแล้วก็ให้ผ่านไปเถอะ"ผมบอกเสียงเรียบ นี่ทุกคนอย่าด่าผมสิผมปลอบได้เท่านี้แหละครับผมจอดในห้างใหญ่ใกล้คอนโดหันมามองคนนั่งข้างเต็มตา

"ทำกับข้าวเป็นหรือเปล่า"คุณจินพยักหน้า

"ถ้างั้นก็ไปหาซื้ออะไรเข้าบ้านกันทำไหวนะ"ผมย้ำ

"ครับ"คุณจินตอบเบาๆผมลงรถก็เดินไปเปิดประตูอีกข้างให้คุณจินลงมาผมลากรถเข็นเดิตามคนตัวบางที่เลือกของแล้วหยิบวางๆพอถึงเวลาจ่ายเงินผมก็ใช้บัตรเครดิตสีทองที่ไม่เคยได้ใช้มาจ่ายคุณจินมองหน้าผมก็ยกไหล่

"ไปหาอะไรกินเถอะ"ผมยกถุงลงรถเข็นแล้วลากแขนขาวๆนั่นให้เดินตามผมแวะเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ใกล้ๆผมไม่ชอบอาหารแบบนี้หรอกครับแต่ก็ใช่ว่าจะกินไม่ได้คือผมมันพวกลิ้นจระเข้กินได้หมดห่วงแต่เขาแหละครับคงกินอาหารแบบไทยๆไม่ได้น่เพราะเท่าที่เห็นซื้อของมาก็ออกแนวๆจืดหมดผมมันกินเผ็ดวะด้วยสิไม่เป็นไรให้เขาทำกินเองแล้วกันส่วนผมคงไม่ค่อยได้กลับมาคอนโดเท่าไหร่หรอก

"กินๆเข้าไปตัวนิดเดียว"ผมเห็นท่าทางกินแล้วต้องส่ายหน้า

"ผมไม่ค่อยหิว"เสียงตอบแผ่วๆกลับมากวนอารมณืผมชิบหายผมอดใจไม่ไหวเลยตบโต๊ะเสียงดังปั้งเล่นเอาทุกโต๊ะหันมามองผมกันหมด

"อย่ามาทำตัวแบบนี้ผมไม่ชอบอย่ามาอ่อนแอให้เห็น กินเดี๋ยวนี้"ผมดึงช้อนมาจากมือขาวๆนั่นตักข้าวหน้าอะไรก็ไม่รู้แหละครับยื่นไปที่ปากแดงๆหน้าจูบนั่นดันช้อนจนชิดปาก เดี๋ยวๆอะไรน่าจูบนะผมถอนใจแรงๆ

"กิน"เสียงผมคงน่ากลัวแถมหน้าตาก็เหมือนมหาโจรทำให้คนในร้านดูกลัวๆเกรงๆพิกลแถมทำท่าจะเข้ามาช่วยคุณจินอีกผมกวาดตาดุๆมองไปรอบๆก็เห็นแต่ละคนหลบหน้าหลบตา

"อ้าปากอย่าให้พูดเยอะ"ผมส่งตาดุๆไปให้คุณจินเลยอ้าปากรับใบหน้าขาวเปลี่ยนสีเป็นสีชมพูแม่งเอ้ยน่ารักชิบหายผมชะงักช้อนที่ตักข้างป้อนคนตรงหน้า เออสงสัยเมื่อคืนนอนไม่พอแถมน้ำไม่ออกมาสองสามวันเพราะทำงานที่นายสั่งผมวางช้อนลง

"กินให้หมดนะสั่งมาแล้วเสียของ"ผมเตือนดุๆคุณจินก็ตักข้าวมาเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆจนแก้มยุ้ยอยากหยิกแก้มหว่ะผมนึกในใจปล่อยให้คนตรงหน้ากินจนอิ่มนั่นแหละถึงคว้าเอาบิลมาจ่ายที่เค้าเตอร์

"เดี๋ยวคุณจัดห้องไปนะผมต้องไปทำงานก่อน"ผมบอกพอไปถึงคอนโดก็แบกสารพัดถุงเดินตามหลังคนตัวเล้กข้างหน้าไปเข้าลิฟท์เจอไอ้ลูกน้องปากหมาที่ขึ้นมาพร้อมกัน

"ลูกพี่เมียใหม่เหรอแหมครั้งแรกนะเนี่ยที่เห็นหิ้วของให้เมีย"มันแซวในลิฟท์ผมยกขายาวๆถีบมันแรงๆ

"เมียเหี้ยอะไรของนาย"ผมด่าคุณจินหน้าแดงหันหน้าเข้าด้านข้าง

"ซวยแล้วกูผมขอโทษครับพี่ผมไม่รู้"มันยกมือไหว้ปลกๆ

"เออ"ผมรับคำมันคว้าของในมือผมไปถือเอง

"ขอบใจ"ผมอยากสูบบุหรี่ชิบหายแต่จะเอาขึ้นมาสูบก็ไม่ได้อีกเด็กมันคงรู้ว่าผมจะสูบเลยเอาออกมาให้ผมส่ายหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรมันก็ตาโตอีกรอบ

"เป็นเหี้ยอะไร"ผมถามเสียงดุมันกลือน้ำลายทำท่าประหลาด

"ลูกพี่ไม่เอาบุหรี่"ผมถึงบางอ้อบุ้ยหน้าไปทางคุณจินที่ยืนหันหลังให้พวกเรา

"อ่อๆ"มันทำหน้าเข้าใจพอไปถึงห้องมันก็เสนอหน้าเข้าไปช่วยคุณจินเก็บของ

"ไอ้ปอมึงดูแลคุณเขาไปนะกูจะออกไปข้างนอก"ผมหงุดหงิดบอกไม่ถูกครับสงสัยต้องไปเอาน้ำออกถึงจะรู้สึกดีขึ้นแน่ๆมันหันมาทำหน้ารู้ทันผมเลยโบกมือคว้ากุญแจขึ้นมาอีกรอบคราวนี้คนที่เงียบมาตลอดรีบหันมาหา

"กลับมาหรือเปล่าครับ"โว๊ยมืออ่อนตีนอ่อนเลยกู

"กลับ...."ผมบอกสั้นๆแล้วหุนหันออกไปทิ้งให้สองคนนั่นมองหน้ากันแบบงงๆ ผมมาจอดรถหน้าผับที่ตัวเองดูแลอยูเจอไอ้ปอนที่ยังวิ่นไปมาคอยดูแลความเรียบร้อยแทนผม

"ลูกพี่"มันยิ้มแต้ให้

"เออ..เป็นไงมั่งวะ"

"เรียบร้อยดีครับ"

"กูจะไปห้องวีมึงเรียกใครก็ได้มาให้หน่อย"ผมบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดมันเองก็คงรู้ว่าผมหงุดหงิดเลยไม่มาวอแวให้ผมโมโหผมเดินขึ้นบันไดไปก็เดินสวนกับสาวหุ่นดีผมเลยคว้าเอวมาบดปากไม่สนใจว่าจะเป็นเมียใครแฟนใครน้องมันก็ตอบสนองดีนะรับแลกลิ้นกันจนแสบผมก็ดันน้องมันจนหลังติดผนังแทรกตัวหนาๆของผมเข้าไปหว่างขาเดรสสั้นสีครีมดูเกะกะการบดเบียดตรงกลางของผมเลยถลกขึ้นมาให้เลยสะโพกเหลือบตาลงก็เห็นแพนตี้ลูกไม้สีดำแปะอยู่ตรงกลางเล่นเอาลูกชายผมตั้งชันเสนอหน้าจนปวดหนึบผมกดจูบแลกลิ้นกันอีกครั้งมือหนาแวะไซ้เข้าไปในลูกไม้ปล่อยให้เสียงครางกระเส่าหอบอยู่ข้างหูตัวเองมืออีกข้างป้ายไปยังกระเป๋ากางเกงล้วงเอาซองสีเงินมาคาบเอาไว้มือที่เหลือก็แหวกลูกไม้ออกให้เห็นกลุ่มขนสีดำยกขาขาวอวบมาพาดกับแขนอีกข้างจนน้องเขาต้องเขย่งขาเพราะส่วนสูงต่างกันผมสวมเกราะให้ตัวเองเรียบร้อยก้ดันเข้าไปจนสุดตัว ท่วงทำนองเร่าร้อนดำเนินขึ้นทันทีตรงนั้นไอ้ปอมันรู้เพราะมันพาเด็กมาอีกคนผมหยุดกิจกรรมพยักหน้าให้มันเอาน้องเข้าไปรอข้างในผมก็เอาแขนช้อนสะโพกขาวแวบแวมขึ้นแล้วพาเดินเข้าห้องทั้งที่ยังคาๆกันอยู่แบบนั้นเสียงกรีดร้องด้วยความเสียวซ่านดังเข้ามาในทุกครั้งที่ผมก้าวเดินจนน้องมันเกร็งตัวแน่นหลับตานิ่งแต่ผมยังไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำพอเข้าห้องวีไอพีได้ผมก็วางน้องมันโซฟาบรรเลงกิจกรรมคนใหม่ที่ไอ้ปอพามาก็รู้งานพวกเราจมจ่อมอยู่ในห้องนั้นนานแค่ไหนไม่มีใครรู้ แถมยังไม่มีใครเข้ามาขัดจังหวะอะไรๆที่ค้างคาในสมองผมก็ปล่อยวางไว้ก่อนจนหมดแรงสามร่างเปลือยกายกอดก่ายกันหลับตานิ่งกลิ่นคราบคาวสวาทคละคลุ้งเต็มห้องไอ้ปอต้องวิ่งไปเอาถุงยางมาให้ผมทั้งแพ็คเพราะที่เตรียมมาไม่พอ เหมือนผมจะหลงลืมอะไรไปบางอย่างช่างมันเถอะครับความสุขทางกายวันนี้เล่นเอาผมเต็มอิ่มเต็มคราบผมหลับตาพร้อมกับกลไกในสมองก็ดับตามไปด้วย




ความคิดเห็น