ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา EP[37] อะไรที่เปลี่ยนไป?

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา EP[37] อะไรที่เปลี่ยนไป?

คำค้น : ดั่งใจบัญชา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา EP[37] อะไรที่เปลี่ยนไป?
แบบอักษร

บทที่๓๗

ปัง

การที่เขาเผลอไปได้เปิดโอกาสให้ธาวินแย่งปืนมาได้และลั่นไกออกไปตามด้วยเสียงกดนกขึ้นไกของเหล่าลูกน้องทั้งสองฝ่าย

พรึบ!

“ดาหลา!!” ไม่มีเวลาให้ตกใจหรือตั่งตัว เธอก็ถูกจับล็อกเอาไว้พร้อมกับปลายกระบอกปืนจ่อศรีษะ โดยที่การกระทำนั้นคือคนที่กุมหัวใจของเธอเอง

เสียงปืนนัดเมื่อสักครู่ไม่ได้ทำร้ายใครแม้แต่คนเดียว เพราะเจ้าของการกระทำตั่งใจยิงขู่เท่านั้น

“เก็บปืน! บอกลูกน้องของมึงให้เก็บปืนไม่งั้นน้องมึงตาย!” คำสั่งของธาวินมีผลทันที เมื่อภานุมาศสั่งให้ลูกน้องเก็บปืนเพื่อความปลอดภัยของน้องสาว

ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากของดาหลา แววตาของนักฆ่าสาวสั่นระริก ไม่ต่างจากร่างกายที่เย็นเฉียบ หยาดน้ำตาไม่เคยเหือดแห้งนับตั้งแต่ที่หยดแรกรินไหล เรี่ยวแรงที่เคยมีพลันหดหายราวกับว่าถูกความผิดหวังดูดกลืนไปจนหมดสิ้น

“พาลูกน้องของมึงกลับไปซะ!” 

“ไอ้ธาวิน ไอ้ชาดชั้ว!” ภานุมาศชี้หน้าด่า อารมณ์เดือดดาล ตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปหาธาวิน ทว่าก็ต้องถอยกลับออกมาเมื่อเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มกดนกขึ้นไกปืน ที่จ่ออยู่ตรงศรีศะของดาหลา

“พี่นุกลับไปก่อนเถอะค่ะ หนูไม่เป็นอะไร” ดาหลาเอ่ยบอกพี่ชายด้วยน้ำตานองหน้า ภานุมาศสายหน้าไม่ยอมยังไงวันนี้ไม่เขาก็ธาวินจะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!

“พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น ดาหลาต้องไปกับพี่ด้วย”

“กูบอกให้พวกมึงกลับไปซะ!” ธาวินคำรามลั่น

“ไปเถอะค่ะ เขาไม่ทำอะไรหนูหรอก ตราบใดที่ในท้องของหนูยังมีลูกของเขาอยู่” ดาหลาพูด เธอไม่คิดว่าธาวินจะเลวซามถึงขั้นฆ่าลูกตัวเองได้ลงคอ

ยื้อแย่งกันอยู่นานในที่สุดภานุมาศก็ยอมขนลูกน้องกลับตามคำขอของน้องสาว แม้จะไม่เต็มใจนักก็ตาม 

หลักจากที่ภานุมาศกลับไปแล้ว ธาวินก็พาดาหลากลับมาบนห้องนอนของตน ทว่าครั้งนี้เธอกลับต้องมาอยู่กับเขาในฐานะเชลยเหมือนวันแรก

ธาวินได้ล่ามโซ่ข้อเท้าของหญิงสาวเอาไว้กับเตียง เพื่อป้อกกันไม่ให้เธอหนี้ไปไหนได้

หยาดน้ำตาแห่งความเศร้าโศกผิดหวังเสียใจ บัดนี้มันได้แห้งเหือดหายไปเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงคราบน้ำตาและความแค้นโกรธชังเข้ามาแทนที่

“เอาเลยสิ จะให้ลูกน้องรุมโทรมฉันเหมือนที่พูดไว้ก็เอาเลย!” หญิงสาวเอ่ยขึ้นในตอนที่ธาวินกำลังจะเดินเลี่ยงออกไป เธอมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่า สิ้นแล้วแห่งความรักที่เคยมีให้

ธาวินหันกลับมามองหญิงสาวบนเตียงนอน ทันที่เห็นแววตาว่างเปล่าคู่นั้นดูเหมือนว่าเขาจะเสียใจและเจ็บปวดเช่นเดียวกับที่เธอเคยเป็น

แต่ต่อมาชายหนุ่มก็กระตุกยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปหาดาหลาแล้วใช้มือข้างหนึ่งบีบปลายคางเธอขึ้นมาสบตา

“เธอคลอดเมื่อไหร่ ฉันจะให้พวกมันชมเชยเธอแน่” นั้นคือคำพูดของเจ้าพ่อมาเฟีย ดาหลากัดฟันแน่นจนเกิดเสียง เธอสบตากับเขาพยายามค้นหาคำตอบบ้างอย่างในแววตาคู่นั้น แต่ไร้ประโยชน์ เมื่อพบแต่ความว่างแปล่า

“ฉันเจ็บมาเท่าไหร่ นายจะทรมานมากเท่านั้น จำคำพูดนี้เอาไว้ให้ดี” มือบางยกขึ้นมาทาบที่หน้าท้องของตัวเองพลางกระตุกยิ้มอย่างยากจะคาดเดา ธาวินออกแรงบีบปลายคางของเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม ทว่าสีหน้าของดาหลากลับไม่แสดงถึงความเจ็บปวดใดๆ ต่างจากเจ้าของการกระทำนั้นที่อกข้างซ้ายเจ็บปวดราวกับว่ามีมีดแหลมจิ้มแทงเอาไว้

“อย่าทำอะไรลูกเด็ดขาด” เพียงแต่เขาไม่แสดงความเจ็บปวดนั้นออกมาให้เห็น แม้แต่แววตายังว่างเปล่า

“เดือดชั้วเหมือนมึง ไม่ต้องเกิดมาจะดีกว่า” หัวใจแกร่งกระตุกวูบกับสรรพนามที่เปลี่ยนไป แต่มันก็สมควรแล้วกับการกระทำของเขาครั้งนี่

“แล้วเดือดของเธอสะอาดนักหรือไง” ไม่เลย เธอเองก็ไม่ได้เป็นคนดี แต่เธอไม่เลวซามเช่นเดียวกับเขา

“...”

“ถ้าเธอทำอะไรลูกของฉัน พ่อเธอ คนในครอบครัวของจบแน่” ว่าจบก็กดจูบลงบนหน้าผากมลหนักๆก่อนจะผละตัวออกห่างและเดินเลี่ยงออกไป

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง หยาดน้ำที่เคยแห่งไปแล้วกลับไหลลงมาอีกครั้งแบบไม่รู้ตัว ดาหลาขบกรามแน่นจนเป็นสันนุน 

หากเธอไม่หลงเชื่อตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ ยอมมอบร่างกายและหัวใจให้ เด็กสองคนในท้องคงไม่เกิดมา แต่ความรักมันไม่ผิด ถ้าจะผิดคงเป็นเธอที่หลงเชื่อคนง่าย ยอมรับว่าธาวินเก่งมากที่หลอกลวงเธอจนเชื่อในตัวของเขาสนิทใจ

มือบางลูบท้องตัวเองเบาๆ แน่นอนว่าแม่ทุกคนต้องรักลูกตัวเอง และเธอก็รักพวกเขามากเช่นกัน...

๐๐๐๐๐

-ห้องทำงาน ธาวิน-

ผัวะ!

“พี่ธามทำกับดาหลาแบบนั้นได้ไง! นั้นมันเมียกับลูกของพี่นะ!” เป็นเอ็มมาที่เปินประตูเข้ามาในห้องทำงานของพี่ชายที่นับถืออย่างถือวิสาสะ ทันทีที่เธอทรามข่าวร้ายจากแฟนหนุ่มอย่างเรียว ซึ่งเป็นมือขวาของเจ้าของคฤแห่งนี้ เธอก็รีบตรงดิ่งมาที่นี้ทันที 

ธาวินเงยหน้าขึ้นจากตัวอักษรมากมายตรงหน้า มองลูกน้องคนสนิทที่ตามคนรักเข้ามาตาขวาง เขาไม่แปลกใจเลยที่เอ็มมาทราบข่าว

“พี่ธามที่เอ็มมารู้จักไม่ใช่คนแบบนี้” เอ็มมาพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้

“คนแบบพี่ มันทำไม?” เจ้าพ่อมาเฟียละสายตาจากดวงหน้าของลูกน้องมาหาน้องสาวและเอ่ยถาม

“พี่ธามที่เอ็มมารู้จัก...เขาไม่มีวันทำร้ายคนที่ตัวเองบอกว่ารักนักรักหนา! เขาไม่มีวันทำร้ายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง!”

“ถ้าเราหมายถึงเด็กในท้องของผู้หญิงคนนั้น ไม่ต้องเป็นห่วงว่าพี่จะทำอะไรพวกเขาเพราะยังซะนั้นก็คือลูกของพี่!”

“แล้วไหนพี่ธามเคยบอกกับเอ็มมาว่ารักแม่ของพวกเขานักหนา! แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!”

”เอ็มมาไม่ต้องรู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วก็ออกไปจากห้องทำงานของพี่ได้แล้ว...” ธาวินเปลี่ยนโฟกัสไปที่ลูกน้องคนสนิท“...ส่วนมึกไอ้เรียว มึงมีอะไรทำก็ไปทำซะ หรือถ้าไม่พอใจจะทำงานกับกูอีกก็ใสหัวออกไปจากที่นี้ ไป!”

“พี่เปลี่ยนไปมากจริงๆ” ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะเป็นคนเดียวกันกันพี่ชายที่แสนดีของเธอ เอ็มมามองหน้าธาวินด้วยความผิดหวัง ก่อนจะนำร่างกายของตัวเองออกไปจากจุดๆนั้น ส่วนเรียวได้แต่มองตามคนรักที่เดินออกจากห้องทำงานไปเงียบๆ

“นายไม่ใช้นายคนเดิม” ทันทีที่แฟนสาวไปลับตาบอดี้การ์ดหนุ่มก็รีบหันมาพูดกับเจ้านาย เขาเองก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าธาวินคนนี้คือตัวจริง

“กูบอกให้ออกไป!” เรียวทำตามอย่างว่าง่าย เขาเดินออกไปจากห้องทำงานและปล่อยผู้เป็นนายเอาไว้อย่างโดดเดี่ยว...

๐๐๐๐๐

เรียวรีบตามคนรักไปยังห้องนอนของธาวิน เพราะรู้ดีว่าเธอต้องไปหาเพื่อนรักที่นั่นอย่างแน่นนอน แต่พอไปถึงก็พบว่าเธอกำลังยืนต่อปากต่อคำอยู่กับลูกน้องอีกฝูง(?) ที่เจ้าพ่อมาเฟียได้สั่งให้เฝ้าคนภายในห้องเอาไว้

“ฉันต้องการเขาไปหาเพื่อนฉัน!”

“ไม่ได้ครับคุณหนู นายสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้ใครเข้าไปครับ” 

“แต่ฉันจะเข้าไป!” เอ็มมาตั้งท่าจะเข้าไปให้ได้ แต่ก็โดนชายฉกรรจ์คนหนึ่งขวงไว้ ในขณะเดียวกันนั้นเรียวก็เข้ามาลากแฟนสาวออกไปเช่นกัน

“เรียวปล่อยนะ! ฉันจะไปหาดาหลา!” หญิงสาวโวยวายใส่แฟนหนุ่มตลอดทางที่เขาพาเธอมาที่รถเพื่อจะพาไปส่งที่บ้าน

“นายจะลากฉันออกมาทำไม! ฉันจะไปช่วยเพื่อนฉัน!” เธอแหวใส่ทันทีที่ได้รับอิสระ จากนั้นก็ตั้งท่าจะเข้าไปในตัวคฤหาสน์อีกครั้ง ทว่าก็โดนเรียกรั้งตัวกลับมาเหมือนเดิม

“คุณไม่ต้องห่วงนะ ผมกับกิตติจะหาทางช่วยนายหญิงเอง ตอนนี้คุณกลับบ้านไปก่อนเดี๋ยวผมไปส่ง” เรียวพูดกับคนรักเพื่อให้เธอสงบลงบ้าง และมันก็ได้ผล

“ช่วยเพื่อนฉันให้ได้นะ” 

“ผมสัญญา แต่ตอนนี้คุณกลับบ้านไปก่อนนะ เชื่อผมเถอะว่านายไม่ทำอะไรเมียกับลูกหรอก”

“ไม่ทำอะไร! นั้นหรอไม่ได้ทำอะไร! เพื่อนฉันถูกล่ามโซ่ไว้ขนาดนั้นมันไม่ต่างอะไรกับนักโทษเลยด้วยซ้ำ!” ไม่แปลกที่เธอรู้สภาพของเพื่อนรักภายในห้อง เพราะคนตรงหน้าเล่าให้ฟังกับปาก เรียวเห็นคนรักกำลังจะเสียน้ำตาจึงดึงเธอเข้าไปกอด 

เอ็มมารักเพื่อนมากเขารู้และเขาก็จะช่วยดาหลาให้ได้ แม้ต้องแลกกับมิตรภาพกับเจ้านายที่มีกันมาแสนยาวนานก็ตาม

“นายหญิงจะต้องปลอดภัย”

“พี่ธามเข้าคิดจะทำอะไรกันแน่ อึก..ฮืออออ” 

“ผมไม่รู้หรอก แต่คือนี้ผมจะช่วยนายหญิงกับนายน้อยทั้งสองให้ได้ คุณรอฟังข่าวดีนะ” เอ็มมาพยักหน้าเข้าใจ พร้อมกับกระซับกอดให้แน่นขึ้น

“สัญญานะ”

“สัญญาครับ”

.............................................................

ถ้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็คอมเมนท์มาซะดีๆ คริคริ(หัวเราะอย่างนางมารร้าย)

ขออภัยสำหรับคำผิดและคำหายนะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว