ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

​ภานุอดีตหนุ่มสุดฮอตหน้าตาหล่อเหลา นัยน์ตาสีดำที่หญิงสาวต่างกรี้ดใจละลาย ซึ่งประสบอุบัติเหตุทำให้เขาต้องรักษาตัวและทำกายภาพอยู่นาน แรกๆก็ยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอนานวันเข้าเขารู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งจากทุกๆคน ตอนนี้เขาได้ไปพักฟื้นที่บ้านพักตากอากาศริมทะเล โดยมียายผันเพื่อนของคุณย่าเป็นคนดูแล ยายผันรับคนมาช่วยดูแลภานุแต่ที่ผ่านมา ไม่มีใครอยู่ได้นาน ได้ขยาดภานุกันไปหมด ความนิ่งร้ายที่น่ากลัวนี้ยายผันก็บอกไม่ถูกเพราะเมื่อก่อนภานุก็ไม่ได้เป็นแบบนี้ คุณหมอที่รักษาอาการบอกว่าอาการเขาทุกอย่างกลับมาปกติ แล้วอาการทางสมองก็ไม่มีปัญหา แต่คุณหมอกระซิบกับยายว่าอาการที่เหลือคงเป็นหน้าที่ของคนใกล้ชิด บวกกับอาการต่อต้านที่เกิดจากตัวภานุเอง จะไม่ให้ภานุเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไรในเมื่อขนาดขนิษฐาแม่ของเขาเองยังนานๆวันกว่าจะโทรมาถามสารทุกข์สุขดิบ ส่วนภาวัตน์พ่อของเขาก็เหมือนกัน ห่วงแต่งาน ห่วงแต่มรดกจะตกไปเป็นของคนอื่น


พิมพ์เด็กสาวอายุยี่สิบเอ็ดปี รูปร่างสมส่วนเอวเป็นเอว อกเป็นอก หน้าตาสะสวย ผมตรงสลวยชวนมอง แต่ไร้ซึ่งเครื่องสำอาง จิตใจดี แต่งตัวธรรมดาเสื้อยืดกางเกงยีน บางวันก็ใส่กางเกงขาสั้น(เธอมักแต่งตัวปกปิดรูปร่างของตัวเองไว้เพื่อความปลอดภัยยามต้องเดินอยู่คนเดียว) เธอเรียนจบมัธยมหกแล้วไม่ได้ศึกษาต่อ เพราะที่บ้านไม่มีเงินส่งเสีย เธอช่วยแม่ขายของตามชายหาดและหางานพาสไทม์อื่นๆทำเอาเงินมาช่วยเหลือครอบครัว เธอต้องการหางานที่ได้เงินเป็นกอบเป็นกำจะได้ไม่ต้องติดหนี้ยืมสินกันอยู่อย่างนี้ วันนึงขณะเธอไปส่งขนม ผ่านประตูหน้าบ้านหลังใหญ่ ด้านหลังติดกับชายหาด เขียนรับสมัครคนช่วยทำงานบ้านและดูแลคนป่วยเล็กๆน้อยๆ งานบ้านเธอก็ทำเป็นทุกอย่างคนป่วยเธอก็เคยดูแลและสายตาเธอก็มาสะดุดกับเงินเดือนสองหมื่นห้าพันบาทซึ่งมากอยู่ดีกว่าหาเช้ากินค่ำอยู่แบบนี้ เธอตัดสินใจในทันใดไม่รอช้า กดกริ่งหน้าบ้าน ยายผันเดินลงมา ตามด้วยคนสงสัยชะเง้อคอดูอยู่ชานหน้าบ้าน

"คือยังรับสมัครคนทำงานอยู่ไหมค่ะ"พิมพ์ถามเมื่อเห็นมีคนเดินมา

"รับจ๊ะ เข้ามาคุยข้างในบ้านก่อนสิ"ยายผันเดินนำเข้าบ้าน ระหว่างเดินพิมพ์มองไปรอบๆร่มรื่นน่าอยู่ดี

ภานุเดินเข้ามานั่งที่โซฟาในบ้าน ผันเดินขึ้นบันไดมา บอกให้พิมพ์นั่งที่เก้าอี้โซฟาอีกตัวนึง

"คุยรายละเอียดกันเลยนะจ๊ะ"ยายผันพูดราบเรียบ ดูเป็นคนสุขุม ใจเย็นและน่าเคารพ

"ค่ะ"พิมพ์ขานตอบ

"คือหลักๆหนูต้องช่วยทำงานบ้าน เช่นงานในครัว งานซักผ้า ดูแลทำความสะอาดให้เรียบร้อย มันก็ไม่เยอะหรอกจ๊ะเพราะป้าก็อยู่กันสองคนกับพ่อภานุคนนี้ล่ะจ่ะ"ป้าพยายามพูดเพื่อให้ดูไม่หนักไปจากประสบการณ์ที่ผ่านมา จริงๆงานพวกนี้เธอทำเองทั้งหมดก็ได้ แต่หลังๆนี้อาการปวดหลังมาเยือนบ่อยๆ ยายเฟื่องหรือคุณเฟื่องลดาย่าของคุณภานุ(ชื่ออย่างกับสาวๆ)ก็บอกให้หาคนมาช่วย จะจัดการเรื่องเงินเอง

"แล้วคนป่วยที่ว่าละคะ"พิมพ์ถามเพราะเธอมั่นใจว่าไม่ได้อ่านผิด

"ก็คุณภานุคนนี้ไง"ยายผันตอบพร้องผายมือไปทางภานุ

'ดูเหมือนไม่ป่วยเลย'พิมพ์พูดเสียงเบาแต่ทั้งสองคนพอจะเดาออกว่าพูดอะไร

ยายผันอธิบายต่อ"ก็บอกแล้วไงว่าเล็กๆน้อยๆพ่อภานุเขาประสบอุบัติเหตุต้องทำกายภาพอยู่นาน เดินเหินไม่ค่อยสะดวก ก็ช่วยประคอง ช่วยจัดการเรื่องกินเรื่องใช้ในแต่ละวันให้นะจ่ะ พอดีฉันก็แก่ตัวลงแล้ว"ยายผันคิดหาวิธีพูดมาได้ดีทีเดียว

"พิมพ์เห็นด้วยตามนั้นค่ะ"ในใจเธอต่อให้ยากกว่านี้ก็จะรับทำเพราะเธอมีคำตอบอยู่แล้ว

จริงๆแล้วภานุเดินเหินได้คล่องแคล่วแล้ว แต่ยายผันไม่อยากพูดถึงอาการที่ภานุเป็น อาการที่เขาเหมือนปิดกั้นตัวเอง

"อ่อและเธอต้องมาพักที่นี่นะ"ยายผันบอกเพิ่มเติม

"ค่ะ บ้านหนูอยู่ไม่ไกลแถวนี้ ของก็มีนิดเดียวเองค่ะสบายมากค่ะ"พิมพ์ไม่อยากพลาดงานนี้ แต่เธอยังไม่ได้ยินคุณภานุพูดสักคำเลย สายตาเธอลอกแล่กมองภานุไปมา คนถูกมองรู้ตัวอยู่แล้ว จนทนไม่ไหว

"มองอะไร"ภานุถามสั้นห้วน

"มองว่าถ้าพิมพ์ประคองคุณเดินจะประคองยังไงอะคะ"พิมพ์แถเอ้ย และเธอก็ได้คำตอบว่า คุณภานุไม่ได้เป็นใบ้จ้า

 

         การเขียนคือความฝัน ความฝันคือเป็นนักเขียน การเขียนทำให้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง เขียนแล้วติดตรงไหน ก็ต้องหาข้อมูล เพื่อเสนอข้อเท็จจริงและความสมเหตุสมผล แม้เป็นเรื่องราวสมมุติแต่ก็ท้าทาย และอยากทำให้ตัวละครและเรื่องราวโลดแล่น ตราตรึงในใจของผู้อ่าน

 

https://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/15.gif

 

 

         นิยายทุกเรื่องของไรท์ คอมเมนต์ติชมได้ เพื่อปรับปรุงและพัฒนาการเขียน อีกทั้งเป็นกำลังใจที่ดี

 

Siriprapa

 

 

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น