Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 02

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2562 03:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 02
แบบอักษร

TAKE CARE : 02 

 

"พี่จองกุก!" 

 

"......" 

 

"พี่จองกุก!!" 

 

"......" 

 

"พี่จองกุก!!!" 

 

"โว้ย! อะไรของมึงวะ!!!" 

 

เสียงทุ้มตะเบ่งเสียงโวยวายออกมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูของเด็กข้างบ้านคนใหม่กำลังแหกปากตะโกนเรียกชื่อเขาทางหน้าต่างกระจกเลื่อนได้บนหัวนอน จองกุกนอนคว่ำแล้วเงยหน้าขึ้นจนพ้นขอบหน้าต่างเผยให้เห็นแทฮยองกำลังใช้มือทั้งสองข้างเท้าหน้าต่างและมองตรงมาที่เขา 

 

"จีมินหายไปไหน ตั้งแต่เมื่อวานแล้วผมโทรไปก็ปิดเครื่อง"  เอ่ยถามกับเขาด้วยความสงสัยทำเอาจองกุกหัวเสียเล็กน้อยแต่ก็เลือกที่จะข่มอารมณ์เอาไว้ 

 

"ไปธุระกับพี่จิน"  เขาตอบกลับเด็กหนุ่มที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหลังจากที่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก 

 

"แล้วกลับวันไหน"  แทฮยองถามต่อด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความสงสัยออกมาจนเห็นได้ชัดทำเอาคนนอนน้อยอย่างจองกุกอารมณ์เสียมากขึ้นไปกว่าเก่า 

 

"ไม่รู้เว้ย! ไม่ต้องเรียกกูแล้วกูจะนอน!!" 

 

"ถามแค่นี้ทำไมต้องโมโหด้วย.."  คนร่างบางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเมื่อเห็นว่าจองกุกวางหัวลงบนหมอนอีกครั้งตอนนี้แทฮยองมองเห็นแค่เพียงปลายเสื้อนักศึกษาสีขาวกับกางเกงนักศึกษาสีดำขายาวถุงเท้าข้อสั้นเขายังคงสวมมันทั้งที่ยังคงนอนอยู่แบบนั้น 

 

"แล้วใครใช้ให้เลือกห้องนอนตรงกับห้องนอนกู"  จองกุกเงยหน้าขึ้นมาพ้นขอบหน้าต่างอีกครั้งผมเผ้ายังคงยุ่งเหยิงใบหน้าหล่องัวเงียแต่คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปม เขายังคงหัวเสียกับลูกคุณหนูอวดรวยข้างบ้าน 

 

"ไม่มีใครใช้หรอกครับ ผมก็เลือกห้องนี้ของผมเองเนี่ยแหละ"  แทฮยองตอบกลับเขาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่ใบหน้าและแววตาแสดงถึงความยียวนกวนประสาทออกมาจนอีกคนรู้สึกถึงมันได้ 

 

"กวนตีนกูรึ"  จองกุกถามคนตรงข้ามด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร๊าวเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย ดูก็รู้ว่าแทฮยองกำลังปั่นหัวเขาอยู่ 

 

"ถ้าพี่จองกุกไม่อยากอยู่ห้องตรงข้ามกับห้องผมนักก็ย้ายห้องซะสิ ห้องจีมินอยู่ฝั่งทางนั้นผมคงยกบ้านทั้งหลังไปไม่ได้หรอก" 

 

"มึงอย่ากวนประสาทกูแทฮยอง" 

 

"ผมพูดความจริง อีกอย่างบ้านฝั่งนั้นก็มีคนอยู่แล้วถือว่าเห็นใจเด็กตาดำๆอย่างผม ให้จีมินย้ายมาอยู่ห้องฝั่งนี้เถอะนะ"  สายตาเศร้าหมองที่แสแสร้งจนดูออกของแทฮยองถูกส่งมาให้กับเขาทุกคำพูดในประโยคเขาดูออกว่าลูกคุณหนูอวดรวยข้างบ้านกำลังแสแสร้งใส่เขา คนอย่างแทฮยองน่ะหรอจะมาร้องขอเขานอกจากกวนประสาทเขาไปวันๆ 

จะให้เขายอมย้ายห้องให้ บอกเลยไม่มีวัน! 

 

"ตาดำแต่หน้าเลือดอย่างมึงอย่าหวังว่ากูจะเห็นใจ อีกอย่างกูไม่มีทางย้ายกูอยู่ห้องนี้มานานทำไมกูต้องทำตามที่มึงขอ"  เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งความงัวเงียเริ่มจางหายไปแล้วบ้างเพราะเด็กข้างบ้านจอมกวนคนนี้แท้ๆ 

 

"ก็.." 

 

"ไม่ต้องพูดมาก! กูจะนอน!!"  เขาพูดขัดอีกฝ่ายด้วยความหัวเสียก่อนจะฟุบหัวลงหมอนเหมือนเดิมหลังจากที่เห็นว่าแทฮยองกำลังหาข้ออ้างตั่งต่างนานามาให้กับเขา 

 

"บ่ายแล้วนะ ยังจะนอนอีกหรอพี่จองกุก"  คนตัวเล็กกว่าขมวดคิ้วเอ่ยถามพี่ชายข้างบ้านด้วยความสงสัย ใส่ชุดนักศึกษาแบบนี้แทนที่จะไปเรียนสิไหงกลับมานอนซะอย่างนั้น 

เขาเห็นชุดนักศึกษาเป็นชุดนอนหรือไงกัน... 

 

"เรื่องของกู ไม่ต้องยุ่ง!"  จองกุกตะเบ่งเสียงบอกกับอีกฝ่ายโดยที่ครั้งนี้ไม่โผล่หน้าออกมาให้เห็นเขาทั้งหัวเสียและง่วงปะปนกันแทฮยองก็ยังคอยปั่นหัวคนนอนน้อยอย่างเขาไม่เลิก 

 

"ทำไมไม่นอนเปิดแอร์ล่ะจะได้หลับสบาย" 

 

"กูจะตอบคำถามมึงครั้งสุดท้ายแล้วเลิกถามมาก" 

 

"......"  แทฮยองเมมปากนิ่งเงียบรอฟังคำตอบคนตรง้้ามบ้านกับเจ้าตัวด้วยความตั้งใจเมื่อคราวนี้จองกุกเงยหน้าขึ้นแล้วชี้หน้ามาที่เขาด้วยใบหน้าที่จริงจัง นั่นไม่ได้ทำให้แทฮยองรู้สึกกลัวแต่มันทำให้แทฮยองได้ใจเมื่อเห็นจองกุกกำลังหัวเสียเพราะเจ้าตัว 

อย่างที่เขาบอกไว้ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ... 

 

"ที่กูนอนปิดแอร์แล้วเปิดพัดลมกับหน้าต่างแทนเพราะกูประหยัดค่าไฟ แอร์กูเอาไว้ใช้เปิดตอนนอนกลางคืนเท่านั้น" 

 

"......" 

 

"หายสงสัยยัง" 

 

"แล้วทำไมต้องประหยัดขนาดนั้นด้วย"  คนตัวดีถามต่อแต่มันน่าแปลกที่คราวนี้จองกุกกระตุกยิ้มที่มุมปากแล้วหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ 

 

"พ่อแม่กูไม่ได้รวย กว่าจะได้เงินมาแต่ละบาทมันลำบาก กูไม่ใช่มึงที่จะใช้เงินเรี่ยราดได้ตามอำเภอใจ"  เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย้ยยันมุมปากยังคงคลี่ยิ้มทำเอาคนตัวดีถึงกับหน้าเสียไปในชั่วพริบตา 

 

"ว่าผมเรื่องนี้อีกแล้ว.."  แทฮยองเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบามากนักแต่มันก็พอจะสามารถทำให้คนตรงข้ามหน้าต่างของเจ้าตัวนั้นได้ยินและแน่นอนจองกุกได้ยินรวมถึงกับเห็นสีหน้าที่เหมือนหมาหงอยของใครสักคน 

 

"มึงเลิกสงสัยได้ละกูจะนอน" 

 

"ถ้าติดต่อจีมินได้บอกด้วยนะว่าจะเปิดเทอมแล้วให้รีบกลับ" 

 

"จีมินรู้อยู่แล้วไม่ได้โง่ เรื่องแบบนี้ใครก็ต้องรู้" 

 

"ใส่ชุดมหาลัยแต่พี่จองกุกไม่ไปมหาลัยหรอ"  แทฮยองเอ่ยถามเมื่อเห็นว่านี่มันก็เที่ยงวันแล้ว จองกุกใส่ชุดนักศึกษาแต่ยังนอนเน่าอยู่บนเตียงกว้าง 

 

"กูไปมาละ" 

 

"อ๋อ เลิกเที่ยงสินะวันนี้ถึงได้กลับมานอนต่อ" 

 

"เออ! เลิกเรียก! เลิกถาม!!"  เขาตะเบ่งเสียงบอกอย่างหัวเสียใบหน้าหล่อไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักเข้าฟุบหน้าลงกับหมอนนุ่มใบใหญ่ของเจ้าตัวอีกครั้งและภาวนาให้ลูกคุณหนูจอมกวนนั้นเลิกถามและเลิกกวนประสาทเขาเสียที 

 

"นอนคาชุดนักศึกษา กลับมาบ้านไหนจะมีเหงื่อฝุ่นมลพิษตั่งต่างติดมาด้วย.." 

 

"......" 

 

"พี่จองกุกนี่สกปรกสกมกใช่ย่อย" 

 

"ฮื้ม!!" 

 

[ปั๊ก!!] 

 

"โอ้ย!!!"  แทฮยองส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บมือบางถูกยกขึ้นกุมหน้าผากมนต์ที่ถูกปกปิดไปด้วยหน้าม้าของเจ้าตัวเมื่อคนอายุมากกว่าข้างบ้านปาขวดน้ำที่ใช้แล้วและมันยังเหลือน้ำในขวดอยู่นิดหน่อยที่แย่ไปกว่านั้นฝาขวดแข็งๆดันชนเข้ามาซะด้วย 

คนคนนี้ปาแม่นใช่เล่น!! 

 

"มึงหุบปากไปเลย! กูจะทำอะไรก็เรื่องของกู!! มึงไม่ต้องยุ่ง!!!"  เขาตะโกนเสียงดังด้วยความหงุดหงิดเมื่อนอนมองผลงานตัวเองหลังจากที่แทฮยองยกมือกุมหน้าผากแล้วน้ำตาเล็ดเล็กน้อย 

 

"หน้าผากผม! พี่จองกุกทำแบบนี้ได้ยังไง!!"  คนตัวเล็กกว่าตะเบ่งเสียงดังอย่างไม่ยอมมือบางยังคงยกกุมหน้าผากเจ้าตัวอยู่แบบนั้นไม่ยอมปล่อย 

 

"ทำไม! ทำไมกูจะทำไม่ได้ ฮะ!!" 

 

"ใจหยาบที่สุด!!" 

 

"เออ! กูมันใจหยาบ! รู้แบบนี้แล้วก็เลิกยุ่งกับกูซะสิ!!"  เขาว่าภายในใจก็หวังให้ลูกคุณหนูอวดรวยอย่างแทฮยองเลิกวุ่นวายกับเขาเวลาติดต่อจีมินไม่ได้หรือเวลาเจอหน้าเขาก็จะคอยถามหาจีมินน้องชายเขาจนเขาชักรำคาญหูรำคาญตา จะชอบก็ชอบไปสิทำไมต้องมาเดือดร้อนเขา 

แต่ถึงจะชอบยังไงเขาก็ไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด!! 

 

"ผมจะฟ้องจีมิน!!!"  เสียงทุ้มติดหวานของแทฮยองตะเบ่งออกมาด้วยความข่มขู่ท่าทางติดงอแงปนเอาใจของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดสิ้นดี 

 

"เชิญ! มึงจะไปฟ้องพ่อฟ้องแม่หรือจะฟ้องใครก็เชิญ!!"  เอ่ยออกมาด้วยความไม่เกรงกลัวเด็กผู้ชายตัวกะเปี๊ยกจะมาทำอะไรเขาได้อีกอย่างเรื่องไร้สาระแบบนี้จะเอาไปฟ้องใครมันก็ตามแต่ใจของลูกคุณหนูจอมอวดรวยนั่น 

 

"ฮึ่ย!!!" 

 

[ปึก!!] 

 

"ฮึ! นึกว่าจะแน่" 

 

จองกุกว่าเมื่อเสียงหน้าต่างกระจกถูกเลื่อนปิดด้วยความรุนแรงไม่น้อยเมื่อแทฮยองส่งสายตาและส่งเสียงออกมาจากลำคอแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังไม่พอใจคนอายุมากกว่าข้างบ้านของเจ้าตัว จองกุกยกยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจเมื่อเห็นแทฮยองปิดหน้าต่างเหมือนว่าทางฝั่งนั้นเหมือนจะยอมแพ้และล้มเลิกการปั่นประสาทเขา แต่ทว่า... 

 

"นี่! พี่จองกุก!!" 

 

[ปั๊ก!!!] 

 

"โอ๊ะ!! ไอแทฮยอง!!!"  เสียงทุ้มตะเบ่งออกมามือหนากุมจมูกโด่งของเจ้าตัวด้วยความเจ็บปวดเมื่อเด็กข้างบ้านปาขวดน้ำขวดเดิมมาให้กับเขาหลังจากที่กำลังจะฟุบหน้าลงกับหมอนแต่ก็ไม่ทันเจ้าเด็กตัวดีอย่างแทฮยอง 

 

"ผมคืนขวดน้ำให้! และรู้ไว้ว่าคนอย่างผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฝ่ายเดียวหรอกจำเอาไว้ด้วย!!" 

 

[ปึก!!] 

 

หน้าต่างกระจกเลื่อนได้ถูกปิดลงโดยฝีมือของคนร่างบางทันทีที่สิ้นประโยคจองกุกมองอีกฝ่ายจนลับสายตาด้วยความแค้นเคืองในจิตใจมือหนาลูบจมูกตัวเองเบามือพอให้คลายเจ็บเห็นแบบนี้แทฮยองก็ปาขวดแม่นใช่เล่นเอาซะฝาขวดเฉาะเข้ากับจมูกเขาพอดี รู้แบบนี้เขานอนปิดหน้าต่างแล้วเปิดแอร์ยังดีซะกว่ายอมเปลืองค่าไฟสักวันก็คงจะดีจะได้ไม่ต้องหัวเสียและเจ็บตัวเพราะลูกคุณหนูบ้านั่น พอเจอแบบนี้มันก็น่าคิดว่าชีวิตเขาจะสงบสุขบ้างมั้ยถ้าแทฮยองย้ายมาอยู่ข้างบ้านเขาแบบนี้แล้ว 

แน่นอน มันก็คงจะไม่... 

 

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!!" 

 

 

 

Talk Talk 

มาค่ะ มาปวดหัวกับคู่นี้ไปพร้อมๆกัน ดีใจที่ยังมีคงรอและคอยติดตามนะคะ กดถูกใจและคอมเม้นท์เพื่อเป็นกำลังใจให้เราต่อไปด้วยนะคะ รักงับ ❤️ 

ความคิดเห็น