facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.ขอโทษ

คำค้น : 2.ขอโทษ

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 164

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2562 22:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.ขอโทษ
แบบอักษร

พักกลางวัน

"นี่ยู...ยูจริงๆใช่มั้ย"

"ใช่ ฉันเอง ทำไมเสียใจด้วยนะที่ฉันยังไม่ตาย"

"คือว่านะ...ยู"

"อยากให้ฉันตายงั้นหรอ"

"ไม่ใช่นะ...คือว่า...ฉัน...ขอ..."

"หึ ขอโทษนะ ที่ฉันยังไม่ตาย"

"ไม่ใช่นะ...คือ...ช่วย...เป็นเพื่อน..."

"ขอปฎิเสร"

"ทำไมละ"

ผมตอบปฎิเสรไปอย่างไม่ต้องคิด

"ขอบอกอะไรหน่อยนะ เราน่ะเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก"

เมื่อพูดจบผมก็ออกจากไปและไปทีี่โรงอาหารและสักเกตเห็นร้านขายขนมปังที่มีคนต่อแถวเยอะจังไม่รู้ว่าจะมีพาให้ทุกคนรึเปล่าจึงทำให้ผมพูดรอยๆออกมา

"ฉันอยากกินบ้างจัง"

"นี่"

ขนมปังมาอยู่ที่ข้างๆตัวของผมเสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้นก่อนที่ผมจะหันไปมอง ร่างของเด็กสาวผมสีทองผูกผมหางม้า โบว์สีน้ำเงิน

"ขอบคุณ...คุณหัวหน้าห้อง"

"ฉันบอกไปกี่รอบแล้วให้เรียก ซาโอริ"

"ขอโทษๆ"

ยูกิ ซาโอริ อายุ 17ปี ผมกับซาโอริรู้จักกันมาตั้งแต่ขึ้นม.1 พวกเราเรียนห้องเดียวกันและเริ่มทำความรู้จักกันตอนนี้เธอก็เป็นหัวหน้าห้องของผมอีกด้วย เธอเก่งทั้งด้านเรียน กีฬา

"แล้วตอนนี้ เป็นยังไงบ้าง"

"หมายถึงอะไร"

"ยูมะคุงไง"

"อย่าพูดแบบนั้นสิ...ฉัน..."

"ขอโทษที่ถามละกัน ตอนนี้ก็ใกล้จะเข้าเรียนแล้ว เพราะงั้นไปกันเถอะ"

"อืม"

ผมลุกขึ้นมาก่อนและซาโอริก็ค่อยลุกขึ้นและเดินมาตามมาจนถึงห้องเรียน จนนั้นไม่นานครูก็เข้ามาสอนผมจนเวลาเลิกเรียน

"ไปก่อนนะ ยู"

"เจอกันพรุ่งนี้นะ ซาโอริ"

ผมเดินมาถึงหน้าโรงเรียนและแยกทางกับซาโอริ จนเดินมาที่บ้านของตัวเอง บ้านของผมเป็นแค่ห้องเช่าธรรมดาๆที่อยู่ชั้นสองที่เป็นห้องพักของตัวเองส่วนชั้นล่างเป็นร้านขายของ และเป็นที่ทำงานของผมเช่นกัน

"กลับมาแล้ว..."

เมื่อผมพูดก็ทำให้ผมหยุดนิ่งไปสักพัก และค่อยๆก้าวเท้าเข้าให้และพูดออกมาเบาๆ

"เราอยู่คนเดียวนิ ไม่ได้มีใครสักหน่อย"

ผมค่อยๆปิดประตูห้องของตัวเอง และเดินไปที่โต๊ะของตัวเองแล้ววางกระเป๋าลงกับพื้นและเดินไปหยิบหนังสือที่อยู่ที่โต๊ะแล้ววางลงกับแต่ว่าทันใดนั้นก็ได้มีเสียงดังขึ้นมาจากหน้าประตู ผมเดินออกไปเปิดประตูและพบกับ

"เอมิ"

คนที่อยู่หน้าประตูก็คือเอมิ ผมที่เห็นจึงรีบปิดประตูและล็อคห้อง

"เปิดเดี๋ยวนี้นะ"

ผมเดินไปที่หน้าประตูและคุยกับเอมิ

"กลับไปซะ"

"ฉันกลับจนกว่าจะได้..."

"กลับไปเถอะ"

ผมเดินไปที่ห้องครัวและทำข้าวกินและเมื่อกินเสร็จผมก็เอาจานไปล้าง

"ฝนตกหรอเนี่ย"

ผมที่กำลังล้างจานอยู่ก็รีบวางจานและรีบวิ่งไปปิดหน้าต่างและกำลังจะวิ่งไปหยิบเสื้อผ้าที่อยู่นอกห้องและเมื่อเปิดประตูไปก็พบกับเอมิที่นั่งอยู่หน้าประตูตัวเปียกน้ำผมที่เห็นแบบนั้นจึงให้เธอเข้ามาอยู่ในห้อง

"เข้ามา เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"

เอมิเดินเข้าห้องของผมและผมก็วิ่งไปหยิบเสื้อที่ตากเอาไว้และรีบวิ่งเข้าห้อง

"เอมิ ฉันบอกแล้วว่าให้กลับไป"

"ฉันไม่กลับ จนกว่าจะได้ขอโทษนาย"

"ขอโทษงั้นหรอ"

ผมหัวเราะออกมา

"ขอโทษงั้นหรอ พึ่งจะมาคิดได้งั้นหรอ"

"ฉันขอโทษจริงๆนะ"

"คิดได้แล้วงั้นหรอ"

"ตอนนี้ฉันไม่เหมือนเมื่อก่อนเพราะงั้นเป็น..."

"ขอโทษนะ ฉันเป็นไม่ได้หรอก เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าเธอเป็นเพื่อนและเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันแต่ว่าฉันคิดผิด เธอน่ะไม่เคยเห็นฉันเป็นเพื่อนเลยสักนิด"

ผมถอดเสื้อต่อหน้าของเอมิ ทันในนั้นเอมิก็หน้าแดงขึ้นมาและหันมาเจอกับรอยเย็บ

"จำได้มั้ย นี่คือรอยที่เธอใช้มีดมาแทงฉันยังไงละ"

"ฉันขอโทษ"

"พอแล้ว ฉันไม่อยากได้ยินคำขอโทษอีกแล้ว เพราะงั้นเมื่อฝนหยุดก็รีบกลับไปได้แล้ว"

ผมเดินไปทำข้าวให้เอมิกิน และเมื่อกินเสร็จเอมิก็ร้องไห้ออกมา

"ยู ฉันขอโทษจริงๆนะ"

"พอได้แล้ว ฉันยกโทษให้เธอก็ได้"

"ขอบคุณนะ เพราะงั้นเป็นเพื่อนกับฉัน..."

"ขอปฎิเสร ฉันยกโทษให้ก็จริงแต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะเป็นเพื่อนของเธอสักหน่อย ไปเถอะเดี๋ยวฉันไปส่ง"

ผมเดินออกจากห้องพร้อมกันเอมิและไปส่งเอมิที่บ้าน พวกเราเดินไปด้วยกันก็จริงแต่พวกเราไม่คุยกันเลยสักคำ

"ถึงแล้วละ"

"อืม งั้นฉันกลับก่อน"

"อะ...อืม"

เอมิที่ได้ยูมาส่งที่บ้านก็รู้สึกดีใจและหน้าแดงขึ้นมา

"แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ ยู"

เอมิยิ้มออกมาทั้งๆที่ตัวเองหน้าแดงและแดงขึ้นมากเรื่อยๆ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว