email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

​คลั่งครั้งที่ 13 เปลี่ยนเเปลงตัวเอง

ชื่อตอน : ​คลั่งครั้งที่ 13 เปลี่ยนเเปลงตัวเอง

คำค้น : RAVE , ร้าย I คลั่ง I รัก , อวบ , น่ารัก , โหด , หื่น , ไอหมอก , ลิษา , ลิซ , Bad_devil

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 02:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​คลั่งครั้งที่ 13 เปลี่ยนเเปลงตัวเอง
แบบอักษร

คลั่งครั้งที่ 13 เปลี่ยนเเปลงตัวเอง 

“ทำไมถึงทำอย่างนั้น” ไอหมอกเปิดบทสนทนาขึ้นทันทีที่พาลิซออกมาทางด้านหลังผับที่ค่อนข้างเงียบแล้วก็ไม่มีคน เพราะฝนพึ่งจะหยุดไปไม่นานจึงไม่ค่อยมีคนออกมาเดินเพ่นพ่าน เขาปล่อยมือนุ่มที่จับมาตลอดออกพร้อมกับมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาจริงจัง 

“ทำอะไรคะ?” ก็การที่ร่างสูงอยู่ๆก็พูดขึ้นมา นั่นทำให้เธอไม่รู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องไหนนี่นา 

“ฉันเห็นนะ ตอนที่เธอยื่นถาดที่จะเอามาเสิร์ฟที่โต๊ะฉันให้ผู้หญิงคนนั้น” 

“ลิซ...” 

“หลายรอบด้วย” 

“...” 

“ไม่คิดว่าฉันจะสงสัยเลยรึไงที่สั่งอาหารไปเป็นสิบรอบ แต่คนที่มาเสิร์ฟกลับเป็นคนเดียวกันทุกรอบ” 

ลิซก้มหน้านิ่งเมื่อน้ำเสียงทุ้มที่ใช้พูดนั้นเริ่มออกแววดุขึ้นเรื่อยๆจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคมคู่นั้น แค่ไม่มองเธอยังนึกภาพตาดุๆของเขาได้เลย มันต้องน่ากลัวมากแน่ๆ... 

“มองตาฉัน” ไอหมอกสั่งเสียงเข้ม 

“อึ่ก...” ซึ่งคนได้ยินก็ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ตอนนี้ขอบตาเธอเหมือนจะเริ่มร้อนๆแล้วเพียงแค่ได้ยินน้ำเสียงน่ากลัวแบบนั้น 

ลิซเงยหน้าขึ้นมาจ้องตากับคนตรงหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ แล้วมันก็เป็นอย่างที่เธอคิดอยู่จริงๆเมื่อในตอนนี้ไอหมอกกำลังจ้องมาที่เธอด้วยสายตาคาดโทษแบบดุๆอยู่ 

“ลิซขอโทษ” 

“ทำไมถึงทำแบบนั้น” 

“ลิซ...” 

“ถ้าไม่อยากถูกทำโทษก็ตอบมาเร็วๆ” 

“ก็ผู้หญิงคนนั้นเค้าชอบพี่นี่คะ” เสียงหวานตอบกลับไปเสียงอ่อย 

“แล้วก็ไปช่วยเขาทั้งๆที่ฉันกำลังจีบเธออยู่น่ะนะ” 

“...” 

“ฉันว่าฉันบอกไปแล้วนะว่าฉันชอบเธอ” ไอหมอกพูดด้วยน้ำเสียงและสายตาจริงจัง 

“ลิซว่าพี่ไอหมอกไม่ได้ชอบลิซหรอกค่ะ พี่ไอหมอกอาจจะแค่อยากแกล้งลิซ นึกสนุกเหมือนคนอื่นๆ” 

“ฉันไม่ใช่คนขี้โกหก” คำพูดของเธอยิ่งทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่นกว่าเดิม ทำไมเธอถึงได้ปิดกั้นตัวเองขนาดนี้กันนะ “ทุกอย่างที่ฉันพูด มันคือความจริง” 

“...” 

“ที่บอกว่าชอบก็คือชอบจริงๆ ที่บอกว่าจะจีบ นี่ก็กำลังพยายามอยู่ บอกไว้เลยว่าถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นแค่เยกันน้ำแตกแล้วก็แยกทาง แต่กับเธอมันไม่ใช่” 

“...” 

“ฉันพยายามอดใจตัวเองไม่ให้ทำอย่างนั้นกับเธอตามที่สัญญาเอาไว้ วันที่เธอโดนยาเธอไม่รู้หรอกว่าฉันพยายามหักห้ามใจตัวเองแค่ไหน ไม่งั้นป่านนี้เธอคงยังนอนอยู่ที่เตียง ลุกไปไหนไม่ได้ไปแล้ว” 

“...” ลิษาทำได้แค่เงียบฟังคำพูดยาวเหยียดของคนตรงหน้าไปพร้อมกับการสบสายตากับนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววจริงจังไม่มีความล้อเล่นอยู่ในนั้นเลยสักนิด แต่เธอก็ยังไม่อาจเชื่ออีกฝ่ายได้หมดหัวใจอยู่ดี... 

ใครกันจะมาหลงชอบคนอย่างเธอ? 

“ถึงเราจะรู้จักหรือเจอหน้ากันเพียงแค่ไม่กี่วัน แต่ตรงนี้...” ไอหมอกพูดพร้อมกับดึงมือนุ่มให้เอื้อมมาแตะที่หน้าอกของเขาในตำแหน่งหัวใจ ที่ตอนนี้มันกำลังเต้นตึกตักไปด้วยจังหวะที่เร็วกว่าปกติ 

นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยบอกใคร...ว่าหัวใจเขามันเต้นผิดจังหวะไปตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในสภาพไม่สู้ดีนั้นอยู่ท่ามกลางผู้คนที่รายล้อมอยู่ด้านล่างเวที 

ครั้งแรกที่เจอหัวใจมันเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย แต่ความถูกใจกลับพุ่งสูงขึ้นจนฉุดไม่อยู่ ยิ่งพอเริ่มได้พูดคุยเขายิ่งแน่ใจกับตัวเองว่าหัวใจนั้นมันเต้นแปลกไปจากเดิมแล้ว...แบบแก้ไม่หายด้วย 

“รู้สึกมั้ยว่ามันเต้นแรงแค่ไหน ฉันยังไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะเป็นเอาหนักขนาดนี้ เป็นตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเธอด้วยซ้ำ” 

“...” 

ใบหน้าของลิซในตอนนี้มันเริ่มร้อนไปหมด จังหวะการเต้นของหัวใจที่มือของเธอสัมผัสได้นั้นพาให้หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นผิดจังหวะตามไปด้วย 

“พี่ไอหมอก...มาชอบคนแบบลิซมันจะดีเหรอคะ อยู่กับลิซไปก็จะทำให้พี่ดูแย่ไปเปล่าๆ” 

“ใครสนกัน ทำไมจะต้องไปแคร์สายตาคนอื่นด้วยวะ” เสียงทุ้มอดพูดออกมาอย่างหงุดหงิดไม่ได้ 

“ไม่แคร์ได้ไงล่ะคะ...” ลิซพึมพำเสียงเบาๆกับตัวเองด้วยใบหน้าเศร้า แต่ด้วยระยะห่างที่ไม่มากนั่นก็ทำให้ไอหมอกได้ยินคำพูดพวกนั้นทั้งหมด 

“เฮ้อออ ถ้าเลิกแคร์คำพูดคนอื่นไม่ได้งั้นก็มาเปลี่ยนคำพูดพวกนั้นซะสิ” 

“คะ?” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นนิดๆกับคำพูดนั้น 

“ถึงฉันจะชอบเนื้อนุ่มนิ่มพวกนี้ก็เถอะ แต่ถ้าเธอเลิกเอาคำคนอื่นมาใส่หัวไม่ได้งั้นก็แค่เปลี่ยนแปลงตัวเอง แล้วกลับไปเอาคืนพวกนั้นให้หงายเงิบก็จบ” 

ไอหมอกยื่นมือไปยืดๆบีบๆที่แก้มนุ่มเบาๆ ให้ตายสิ แค่นี้เขาก็มองออกแล้วว่าถ้าลิซตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงตัวเองตามที่เขาพูดจริงๆเธอจะสวยจะน่ารักขนาดไหน ไม่อยากให้ใครมาเห็นเลยจริงๆ... 

หวงว่ะ! 

“เปลี่ยนแปลงตัวเอง เหรอคะ? O_O” 

“อือ พวกเรื่องออกกำลังกาย ลดน้ำหนัก ดูแลตัวเองอะไรประมาณนี้” 

“ถ้าลิซทำ...ลิซจะดูดีขึ้นรึเปล่าคะ?” 

นัยน์ตาแวววาวที่มองมาทำเอาไอหมอกอยากจะเปลี่ยนใจขึ้นมาทันที 

“โคตรเลยล่ะ” เขาได้แต่พึมพำตอบเจ้าตัวไปเบาๆ 

ลิซตอนนี้ได้แต่ยกมือขึ้นมาลูบคลำใบหน้าของตัวเอง นี่ถ้าเธอ...หันมาดูแลตัวเองแบบที่พี่ไอหมอกบอก เธอจะดูดีขึ้นมั้ยนะ จะเลิกโดนแกล้งหรือเปล่า แล้วพวกคำนินทาล่ะ 

คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของลิซจนมันตีกันยุ่งไปหมด “ลิซจะดูดีขึ้นจริงๆหรอคะ?” เธอเงยหน้าถามร่างสูงเสียงอ่อน เธอเองยังนึกภาพตัวเองในตอนผอมไม่ออกเลย บางทีมันอาจจะไม่ได้ดูดีก็ได้นะ 

“อืม ดูดีสิ ตอนนี้หน้าตาก็น่าแกล้งอยู่แล้ว ถ้าผอมๆอาจจะน่าแกล้งมากกว่าเดิมก็ได้” 

นั่นนับเป็นคำชมหรือเปล่านะ? 

“เอาไงล่ะ จะลองดูกันมั้ย?” หลังจากตัดสินใจกับตัวเองเรียบร้อยพร้อมทั้งบีบอำลาเนื้อนุ่มนิ่มแล้วไอหมอกก็ถามออกมา ที่เขาทำก็เพราะว่าต้องการให้ลิซมั่นใจในตัวเองมากยิ่งขึ้น แล้วก็ไม่เก็บเอาพวกคำว่าร้ายต่างๆมาให้หนักหัวอีกต่อไป แอบมีคิดเหมือนกันว่าอยากจะเห็นพวกคนที่เคยว่าร้ายคนน่ารักของเขานั้นหงายเงิบหลังจากพบกับเจ้าตัวในลุคใหม่ 

อืม อันนี้ก็น่าสนุกนะ :) 

“อ้อ แต่มีข้อแม้นะ” 

“อะไรเหรอคะ?” ลิซที่ตอนแรกกำลังจะตอบตกลงไปเป็นอันต้องชะงักกับเสียงทุ้มที่พูดขัดขึ้นมาก่อน 

“ฉันจะเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวให้” ไอหมอกพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะเคลื่อนกายเข้าไปใกล้คนตรงหน้าพร้อมทั้งโน้มหน้าลงไปชิด “แต่เธอห้ามไปชอบใคร...นอกจากฉัน” 

“อะ เอ้ะ...” 

“ถ้าคนมาชอบเยอะก็ห้ามไปใจเต้นกับใคร” 

“...” 

“ห้ามไปชอบใคร” 

“...” 

“ห้ามไปรักใคร...นอกจากฉัน” 

ลมหายใจร้อนๆรินรดเข้าที่ใบหูของลิษาตามจังหวะของคำพูดของไอหมอก เธอได้แต่ย่นคอหนีจนเกร็งไปทั้งตัว ทุกคำที่พี่ไอหมอกพูดออกมาเหมือนต้องการจะเน้นย้ำให้มันฝังลึกลงไปในหัวของเธอ และดูเหมือนมันจะได้ผลเป็นอย่างดีเมื่อตอนนี้เธอรับรู้มันได้ทุกคำแล้ว 

“เข้าใจมั้ย? :)” 

.. 

. 

เหตุการณ์ที่น่าเขินอายนั้นผ่านมาได้เกือบชั่วโมงแล้ว แต่ลิซก็พึ่งจะมาสำนึกได้ว่ามันจะมีเรื่องให้เธอเขินได้มากกว่านั้นก็ตอนที่อาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้ามาเป็นที่พี่ไอหมอกซื้อมาไว้ให้แล้ว 

และสิ่งที่ควรจะทำต่อมาคือ...การนอน 

“ลิซนอนโซฟาได้นะคะพี่ไอหมอก” นี่คือประโยคที่เธอพยายามใช้มันบอกกับอีกฝ่ายมาได้สักพักแล้ว แต่คนร่างสูงก็ยังไม่มีท่าทีที่จะยอมเธอเลยแม้แต่น้อย 

“เลือกมาว่าระหว่างนอนโซฟาแล้วโดนฉันปล้ำ กับนอนข้างฉันดีๆแล้วจะปลอดภัยจนถึงเช้า” ไอหมอกยื่นคำขาดเสียงเข้มหลังจากเถียงกับคนตัวนิ่มมาได้เกือบสิบนาทีแล้ว “พรุ่งนี้ฉันต้องเข้ามอแต่เช้าด้วย ไม่สงสารกันหน่อยเหรอ” 

เพราะรู้ว่าลิษาเป็นคนขี้เกรงใจที่ชอบเป็นห่วงคนอื่นไปทั่ว ไอหมอกจึงเลือกใช้ข้อนี้มาเป็นข้ออ้างในการที่จะให้อีกคนเลิกเถียงแล้วมานอนข้างเขาเร็วๆ 

อยากกอดร่างนุ่มนิ่มๆจะแย่อยู่แล้ว! 

“ก็ได้ค่ะ...” ลิซยอมแพ้เสียงอ่อน 

ร่างอวบในชุดนอนแขนขายาวลายน่ารักที่ไอหมอกเป็นคนเลือกให้ค่อยๆขยับขึ้นมาบนเตียงด้วยท่าทางเกร็งๆ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ขยับตัวลงนอนตรงที่ที่ว่างที่เขาเว้นไว้ให้ เธอก็ถูกมือใหญ่ที่เอื้อมมาออกแรงกระตุกจนเซล้มลงไปนอนซะก่อนแถมยังถูกวงแขนแกร่งคู่นั้นล็อกร่างกายไว้เสียแน่น 

“พี่...ไอหมอก” 

“นุ่มนิ่ม~” เสียงทุ้มพึมพำเบาๆแต่ด้วยความเงียบในห้องและระยะห่างเพียงไม่ถึงคืบนั่นจึงทำให้ลิซได้ยินมันชัด “นี่ก็ใกล้ปิดเทอมแล้วใช่มั้ย?” 

“ค่ะ” 

“แล้วเอาแต่ทำงานพิเศษอย่างนี้จะมีเวลาอ่านหนังสือสอบหรอ?” 

ไอหมอกถามคำถามออกมาเรื่อยๆ มือหนึ่งก็เอื้อมไปกดปิดไฟที่หัวเตียงจนทั้งห้องเหลือเพียงแค่แสงสลัวๆที่ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา 

“ก็...มีค่ะ” 

“ทำไมไม่หยุดทำงานพิเศษไปก่อนล่ะช่วงนี้ จะได้มีเวลาอ่านหนังสือมากขึ้น” ระหว่างที่ถามไอหมอกก็คอยลูบไปตามกลุ่มผมนิ่มไปด้วย 

สัมผัสแผ่วเบาแสนสบายพร้อมกับน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เหมือนกับมีคนมาร้องเพลงกล่อมนอนนั้นทำให้ลิซเผลอหลับตาพริ้มหลับสัมผัสมัน โดยที่ลืมเรื่องการต่อต้านอ้อมกอดนั่นไปจนสนิท 

“ไม่ได้หรอกค่ะ ลิซจำเป็นต้องทำ...” 

“งั้น...” 

“พี่ไอหมอกไม่ต้องหาทางช่วยลิซอีกหรอกค่ะ แค่นี้ก็เป็นพระคุณมากแล้ว แล้วอีกอย่างสองปีแรกลิซยังผ่านมาได้เลย” เสียงหวานพูดขัดขึ้นเหมือนรู้ทันก่อนที่ไอหมอกจะได้พูดเสนออะไรขึ้นมาเสียอีก 

ไอหมอกที่เตรียมจะหาหนทางหว่านล้อมร่างตรงจึงเป็นอันต้องปิดปากลง ในเมื่ออีกฝ่ายว่าอย่างนั้นเขาก็คงค้านอะไรไม่ได้ เขาเองก็ไม่อยากบังคับเธอให้ทำตามที่เขาต้องการอย่างเดียวด้วย ขอเพียงแค่... 

“แต่ถ้ามีปัญหาอะไรให้นึกถึงฉันเป็นคนแรก ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็แล้วแต่ขอเพียงแค่บอกฉันพร้อมจะช่วยเสมอ” 

“...” 

ลิซมองเงาใบหน้าของคนที่กำลังโอบกอดตัวเองอยู่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตนี้จะมีคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างให้กับใครอีกคนที่พึ่งรู้จักกันเพียงไม่นานขนาดนี้เพียงเพราะคำว่า ‘ชอบ’ 

“ขอบคุณค่ะ” เธอพึมพำตอบกลับไปเบาๆ 

“งั้นแผนการเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่คงต้องเริ่มหลังสอบนะ” 

“จะไม่ลำบากพี่ไอหมอกแน่เหรอคะ” ยิ่งพูดก็ยิ่งเกรงใจ เธอได้ยินมาว่าคนเรียนคณะแพทย์เวลาว่างแทบจะไม่มีด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเธอนี้เอาเวลาที่ไหนมาตามติดเธอ 

“อืม ฉันก็ไม่ได้ไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นอะไรขนาดนั้น” 

บทสนทนาเงียบลงไปพักนึงจนภายในห้องกลับมาเงียบอีกครั้งจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ แต่ลิซก็ยังรับรู้ได้ถึงสายตาที่จดจ้องมองมาที่เธออยู่ดี 

“นอนได้แล้วดึกแล้ว” 

“...” นั่นควรบอกตัวเองไม่ใช่หรือไงกัน “งั้นก็...ฝันดีนะคะ” 

“ฝันดีครับ :)” ไอหมอกตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มถึงแม้ว่าลิซจะมองไม่เห็นก็ตาม เขายังคงลูบผมนุ่มไปเรื่อยๆจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เริ่มหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของคนในอ้อมกอด เขาถึงได้ละมือออกมากอดกระชับร่างนุ่มนิ่มเข้ามาแทน 

ทั้งกลิ่นหอมละมุนที่อยู่ใกล้เพียงปลายจมูก หรือเนื้อนุ่มนิ่มที่แนบชิดกับกายแกร่งไปแทบทุกส่วน ทุกสิ่งมันส่งเสริมให้ในสมองไอหมอกมันคิดแต่เรื่องชั่วจริงๆ แต่ว่าเขาจะอดทนเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน 

อดเปรี้ยวไว้กินหวานน่ะครับ รู้จักกันมั้ย? :) 

 

 

ลิษากำลังคิดว่าเวลามันช่างผ่านไปเร็วเสียเหลือเกิน เพียงแค่พริบตาเดียวตอนนี้ก็ถึงช่วงปิดเทอม(เล็ก)ของนักศึกษาแล้ว ช่วงสอบและก่อนสอบเป็นช่วงเวลาที่ลิซรู้สึกชอบมันไม่น้อยถึงแม้จะต้องตรากตรำอ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำไปพร้อมกับการทำงานพิเศษ แต่ช่วงนั้นก็จะเป็นช่วงที่คนที่มหา’ลัยไม่ค่อยเข้ามายุ่งหรือมาแกล้งเธอเท่าไหร่นักเพราะต่างก็ติดเรื่องการเตรียมสอบและงานต่างๆที่คั่งค้าง 

แถมเรื่องดีๆอีกอย่างในช่วงนี้ก็คือ...แม่เลี้ยงไม่โทรมาขอเงินเธอเลยแม้แต่บาทเดียว แถมตอนเธอกลับไปบ้านก็ไม่ค่อยมายุ่งกับเธอแล้วด้วยจนเธอแปลกใจ แต่ก็ไม่คิดจะถามอะไรเพราะถือว่านั่นก็ดีแล้ว เงินที่ได้มาจากการทำงานพิเศษเธอจึงเก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายในเทอมหน้าทั้งหมด 

ตื้ดดดดด ติ๊ด! 

เบอร์โทรศัพท์ที่ลิซกดโทรออกได้ไม่นานเพียงแค่แป๊บเดียวปลายสายก็กดรับ ก่อนน้ำเสียงที่เธอแสนจะคุ้นเคยจะดังขึ้นมา [ว่าไงลิซ ปิดเทอมแล้วเหรอ!] 

“ค่ะ ลิซพึ่งสอบเสร็จวันนี้เลย” 

[ปิดเทอมนานเท่าไหร่ล่ะ?] 

“3 สัปดาห์ค่ะ ตอนนี้ที่ร้านพี่จีมีตำแหน่งไหนว่างมั้ยคะ ถ้ามี...” 

[แหม! สำหรับลิซก็ว่างตลอดแหละจ้ะ แต่เป็นตำแหน่งเชฟนะ รู้มั้ยว่าลูกค้าที่นี่ติดฝีมือเราทั้งนั้นเลยน่ะ ช่วงที่เรากลับไปเรียนแล้วพี่เป็นคนทำขนมแทนยังมีคนบ่นคิดถึงฝีมือลิซเลย บางทีพี่ก็ชักจะน้อยใจหน่อยๆแล้วแฮะ หรือพี่จะยกร้านนี้ให้เป็นของลิซดีนะ] น้ำเสียงตัดพ้อแบบทีเล่นทีจริงที่ดังมาจากปลายสายทำให้ลิซเผยยิ้มออกมา 

“พี่จีทำอร่อยกว่าลิซอีกค่ะ” 

[ไม่ต้องมายอกันหรอกย่ะ แล้วสรุปว่าไงจะกลับมาทำใช่มั้ย] 

“ค่ะ เอ่อคือ...พอดีลิซมีรุ่นพี่อีกคนที่เขาหางานพิเศษทำช่วงปิดเทอมน่ะค่ะ พี่พอจะมีตำแหน่-” 

[ว้ายยย พอดีเลย ช่วงนี้ที่ร้านยุ่งมาก คนนี้เต็มตั้งแต่เช้ายันเย็น พี่ก็ว่าจะหาเด็กเสิร์ฟเพิ่มพอดี ถ้ารุ่นพี่ลิซไม่มีปัญหาก็พามาได้เลย] 

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่จี เดี๋ยวลิซจะเข้าไปพรุ่งนี้นะคะ” 

[จ้า] 

สายถูกตัดไปเพียงแค่นั้นในขณะที่ลิซมีรอยยิ้มกว้างประดับใบหน้า เพราะในที่สุดเธอก็จะได้กลับไปทำงานกับรุ่นพี่ที่รู้จักกันตั้งแต่ตอนมอต้นเสียที เธอกับพี่จีรุ่นพี่สาวอวบแสนใจดีที่เธอสนิทมากๆตอนสมัยเรียนอยู่มัธยมจนกระทั่งเจ้าตัวออกไปเปิดร้านเบเกอรี่ของตัวเองหลังจากที่เรียนจบม.ปลาย แต่อีกฝ่ายก็ยังใจดีให้เธอไปทำงานพิเศษที่นั่นในช่วงวันหยุดเรื่อยๆแถมยังให้ค่าจ้างมากกว่าที่อื่นอีก 

ถึงแม้ว่าใจของลิซจะอยากทำงานพิเศษที่นี่ที่เดียวไปเลยจะได้ไม่ต้องแบ่งไปทำหลายที่ แต่ด้วยเพราะระยะทางที่ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงในการเดินทางไปที่ร้านทำให้เธอต้องตัดใจ เพราะวันธรรมดาเธอว่างแค่ไม่กี่ชั่วโมง ถ้าจะเดินทางไปกลับก็ลำบากแถมยังจะกลับมาเข้าเรียนไม่ทันด้วย 

ส่วนรุ่นพี่ที่เธอบอกกับพี่จีน่ะเหรอ? 

ก็พี่เจนไง ^_^ หลังจากที่แลกเบอร์แลกอะไรกันแล้ว ช่วงก่อนสอบไม่นานเธอก็ส่งข้อความมาถามเกี่ยวกับเรื่องทำงานพิเศษในช่วงวันหยุด เธอก็เลยแนะนำร้านของพี่จีไปแล้วอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาว่าสนใจนี่ล่ะ 

ส่วนเรื่องทำขนมมันเป็นผลพลอยได้มาจากการที่เธอไปทำงานพิเศษที่ร้านพี่จี คอยสังเกตเวลาเจ้าตัวทำ จนได้ลองทำแล้วมันดันออกมาอร่อย พี่จีก็เลยให้เธอทำมาเรื่อยๆ 

ติ๊ง~! 

เสียงข้อความเข้าดังขึ้นทำให้ลิษาต้องกดเข้าไปเพื่ออ่านข้อความ แล้วคนที่ส่งข้อความมาก็ไม่ใช่ใครนอกจากเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาว่าที่นายแพทย์อย่างไอหมอกนั่นเอง 

Ai-mok : ช่วงนี้ยุ่งมาก ขอโทษที่ไม่ได้ไปหาเลย 

ส่วนคนนี้.... 

พี่ไอหมอกยังคงส่งข้อความมาหาเธอเรื่อยๆ แม้จะหายหน้าหายตาไปเลยหลายอาทิตย์ แต่เธอก็เข้าใจเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเรียนสัตวแพทย์ซึ่งต้องยุ่งกว่าคณะอื่นเป็นธรรมดา แพลนในการเปลี่ยนแปลงตัวเองเลยต้องยืดออกไปก่อนรอให้เขาว่าง 

LIS : ไม่เป็นไรค่ะ 

ร่างอวบพิมพ์ๆลบๆอยู่หลายรอบกว่าจะส่งข้อความที่คิดว่าโอเคแล้วกลับไป แต่ก็ต้องมานั่งคิดอีกว่าควรจะบอกเขามั้ยว่าเธอจะไปทำงานพิเศษที่อื่นช่วงปิดเทอม จนสุดท้ายก็ตัดสินใจพิมพ์บอกไป... 

LIS : ปิดเทอมนี้ลิซไปทำงานที่ร้านคาเฟ่ของรุ่นพี่นะคะ 

ข้อความถูกเปิดอ่านในทันที ซึ่งมันเร็วจนลิซตกใจ เร็วแม้แต่ข้อความที่ตอบกลับมาเหมือนเป็นข้อความอัตโนมัติ 

Ai-mok : ที่ไหน รุ่นพี่ผู้หญิงหรือผู้ชาย 

LIS : ที่xxxค่ะ รุ่นพี่ผู้หญิงค่ะ 

หลังจากที่ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้วอีกคนก็หายไปเลยจนลิซเลือกที่จะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเพราะเดาว่าเขาคงกำลังเรียนอยู่ แล้วเมื่อกี้ก็คงแอบแชทนั่นแหละ... 

ในระหว่างที่ลิซกำลังเดินด้วยความเร็วปกติไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบนั้น จู่ๆกลุ่มชายหญิงคุ้นตาก็เดินเข้ามาขวางหน้าเธอจนเธอชะงักกึก ความคิดที่ว่าวันนี้คงไม่มีเรื่องร้ายๆอะไรเข้ามาปลิวหายไปกับสายลมทันทีที่หญิงสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดเอ่ยปากพูดขึ้นมา 

“ไงจ๊ะ ซินเดอเรลล่า ไม่เจอกันนานเลยนะ” 

ลืมเเทรกอิมเมจพี่ว่านค่ะ! เพิ่งนึกได้จึงเอามาลง >_< 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว