ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่5 เขาหมื่นบุปผา 100%

ชื่อตอน : ตอนที่5 เขาหมื่นบุปผา 100%

คำค้น : วายจีนโบราณ 18+ yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 23:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 เขาหมื่นบุปผา 100%
แบบอักษร

** **

ตอนที่5 เขาหมื่นบุปผา


หลังจากวันเข้าหอก็ผ่านมาเป็นเเรมเดือนร่างบางนั่งมองทิวทัศน์อย่างเหมอลอย  จากวันที่เค้ามาถึง อยู่ดีๆก็มีสามี  เข้าหอเจ็ดวันเจ็ดคืน  เเต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยเห็นหัวหมอนั่นอีกเลย  ถ้าเป็นโลกเดิม  สถานะการณ์ที่ไป๋เหอกำลังเจออยู่ตอนนี้ คงคิดได้เเค่.....


"ได้เเล้วทิ้งสินะ"   ร่างบางพรึมพรำกับตัวเองด้วยอาการปลงตก  ข้ามโลกมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ โดนจับผสมพันธุ์กับราชามังกร  เเถมยังโดนฟันเเล้วทิ้งอีก เรื่องบ้าบอพวกนี้ทำไมต้องเกิดขึ้นกับเค้าด้วยนะ  


"พระชายาท่านไม่สบายตรงไหนรึขอรับ  ท่านดูไมร่าเริงเลยนะขอรับ"  จะมีก็เเต่เสี่ยวเฟิงที่ค่อยรับใช้อยู่ข้างๆ ให้ร่างบางคลายเหงาได้บ้าง


"โดนขังอยู่เเบบนี้  เจ้าคิดว่าใครจะร่าเริงอยู่ได้  เมื่อไหร่พวกเจ้าจะปล่อยข้าไปละ  นี่ข้านั่งๆนอนอยู่ใตำหนักนี้มาเป็นเดือนเเล้วนะ  พวกเจ้าจะเอายังไงกันเเน่  จะฆ่าหรือจะปล่อยก็ไม่ทำซักอย่าง"  เมื่อเริ่มหมดความอดทนไป๋เหอก็ได้เเค่บ่นกับเจ้าจิ้งจอกน้อยเท่านั้น


"โธ่พระชายา  อย่ากล่าวอย่างนั้นสิขอรับ  ฝ่าบาททรงยุ่งราชกิจก็เลยไม่ได้เสด็จมาหาท่าน  ที่ผ่านมาฝ่าบาทไม่เคยร่วมหอกับผู้ใดยาวนานขนาดนี้  ถ้าหากไม่ทรงโปรดท่านฝ่าบาทคงสังหารพระชายาตั้งเเรกคืนเเรกเเล้วนะขอรับ เเต่กลับให้ข้าน้อยดูเเลพระชายาอย่างดียุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเเม้เเต่น้อยเลยนะขอรับ "  เสี่ยวเฟิงกลัวเจ้านายของตนจะน้อยใจสวามี จึงรีบจ่ออธิบายเป็นการใหญ่  เหล่าสัตว์เทพต่างรู้เรื่องนี้ดี  ราชามังกรชินหลงไม่ยึดติดกับอะไรนานๆ  นางสนมมากมายที่ถูกส่งมาถวายตัว  ถ้าไม่ดังทุรังก็รอด ใครฝ่าฝืนก็ตาย  จนทุกวันนี้ตำเเหน่งรัชทายาทว่างเว้นมาหลายพันปีเเล้ว 


"ข้าไม่ได้ถามถึงหมอนั่น  เอ่อ ราชาชินหลงซักหน่อย  ข้าเเค่เบื่อ นอกจากกินกับนอนก็ไม่มีอย่างอื่นให้ทำเลย  จะออกไปเดินเล่นเจ้าก็ห้าม รากจะงอกออกจากตัวข้าได้อยู่เเล้วนะเสี่ยวเฟิง"  


"พระชายา  หมอหลวงจากเผ่าวิหกมาขอพบเจ้าค่ะ"  สาวใช้นำความมาเเจ้งไป๋เหอ  ร่างบางเพียงเเต่หันหน้าไปทางเสี่ยวเฟิงว่าเกิดอะไรขึ้น  ทำไมหมอหลวงต้องมพบเค้าด้วย


"ได้  ข้าจะพาพระชายาไปเอง  พวกเจ้าไปเตรียมรับรองท่านหมอหลวงไว้"

"เจ้าค่ะ  ท่านเสี่ยวเฟิง"


"ทำไมหมอหลองต้องมาขอพบข้าด้วยละ"  ไป๋เหอถามอย่างสงสัยปกติเเล้วหมอต้องมาตอนป่วยเเต่เค้าสบายดีไม่ได้เป็นอะไรเลยนะ

"ต้องไปพบถึงจะรู้นะขอรับ"  


"หมอหลวงเผ่าวิหก นามจื่อหลัน ยินดียิ่งที่ได้รับใช้พระชายา"  หมอหลวงหนุ่มหล่อเหลา ชาวเผ่าวิหกเป็นสัตย์เทพที่ได้รับการยกย่อง  เพราะนอกจากจะเเข็งเเกร่งยังรอบรู้เรื่องการรักษา สมุนไพร หรือเเม้เเต่พิษ  ล้วนเเล้วเเต่เป็นทางของเผ่าวิหกทั้งหมด


"เอ่อออ  ไม่ทราบว่าท่านหมอจื่อหลันมาพบข้าทำไมหรอ  ข้าจำได้ว่าไม่ได้ป่วยไข้"  ไป๋เหอเเบ่งรับเเบ่งสู้อยู่พอสมควร  ช่วยไม่ได้โลกนี้ทำให้เค้าหวาดระเวงไปซะทุกสิ่ง  เรื่องดอกไม้หอมรัญจวนเป็นตัวอย่างมาเเล้ว อะไรที่ไม่รู้จักก็ควรอยู่ให้ห่างเข้าไว้ เเล้วจะรอด..มั้งนะ


"เป็นรับสั่งของฝ่าบาท  นี่ก็ผ่านวันเข้าหอมาเกือบเดือนเเล้ว  ถึงเวลาที่ต้องรวจร่างกายของพระชายา"  จื่อหลันมองพระชายาน้อยที่ทั้งอายทั้งหวาดระเเวงด้วยความเอ็นดู  ไม่เเปลกใจที่ทำให้ราชาชินหลงเก็บเอาไว้เเต่ในตำหนักไม่ยอมให้ออกไปไหน  เพราะถ้าเป็นตนเองหากมีชายาเย้ายวนถึงเพียงนี้ก็คงไม่ปล่อยให้ออกไปไหนเหมือนกัน  สหายเค้าเป็นพวกหวงของซะด้วยสิ  คงจะสนุกไม่น้อยหากได้กระตุกหนวดมังกรเล่น


"เชิญพระชายามาทางนี้  ข้าเตรียมของมาเพื่อตรวจร่างกายของท่านอย่างละเอียดเพื่อให้เเน่ใจว่าท่านจะสามารถให้กำเนิดทายาทมังกรได้"  ภายในห้องเงียบลงราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิต  ไป๋เหอเเทบจะไม่ได้ยินเเม้เเต่เสียบลมหายใจตัวเอง  ได้เเเต่นอนนิ่งๆเท่านั้น  


"เป็นอย่างไรบ้าง"  เสียงคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมานาน เรียกความสนใจให้ไป๋เหอหันไปมองต้นเสียง  ใบหน้าเรียบเฉยไม่บงบอกอารมณ์ใดของราชาชินหลงกลับทำให้หัวใจของไป๋เหอเต้นเเรงอย่างน่าประหลาด  เเต่เพียงชั่วครู่เท่านั่นไป๋เห่อก็ต้องหลบตามองไปทางอื่น  เรื่องราวผ่านไปเป็นเดือนเเต่ไม่ใช่ว่าภาพเก่าจะเรือนหายไป ร่างบางนอนหน้าเเดงนิ่งเกร็งกว่าเดิมด้วยซ้ำ

"ภายในร่างกายยังมีปราณมังกรของฝ่าบาทอยู่ เเต่พระชายาเป็นมนุษย์มีเพียงปราณชีวิต  ต้องใช้เวลารวบรวมปราณกำเนิดนานกว่าสัตว์เทพ  คงต้องรออีกซักพักถึงจะรู้ว่า ฝ่าบาททรงมีน้ำยาหรอไม่  ตอนนี้พวกท่านก็ขยันเข้าหอบ่อยๆไปก่อน"  จื่อหลันเล่าอาการของร่างบางด้วยท่าทีสบายอารมณ์  ไม่หวาดกลัวราชามังกรเเม้เเต่น้อย  เเถมยังกล้าล้อเล่นกับเรื่องเข้าหอของชินหลง  แค่นี้ีไป๋เหอก็รู้เเล้วว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนต้องไม่ธรรมดา


"อืม  เจ้าไปได้เเล้ว "  ชินหลงสะบัดมือไล่สหายด้วยความรำคาน  เเต่จื่อหลันกลับทำเหมือนเจอเรื่องสนุก

"ข้าหมดธุระกับท่านเเล้วฝ่าบาท   เเต่ข้าอยากจะชวนพระชายาออกไปเดินเล่นสักหน่อย  อยู่เเต่ในตำหนักของท่านคงจะเบื่อหน่ายไม่น้อย ว่าอย่างไรพระชายา  ท่านอยากไปหรอไม่"  


"ข้าอยากไป!  เอ่อออ "  ไป๋เหอเเทบจะกระโดดลงจากเตียงเเต่สายเจอสายสายดุดันของชินหลงเข้า จึงได้เงียบลงทันที  


"ฝ่าบาทท่านกำลังทำให้พระชายากลัวอยู่นะพะยะค่ะ  เเค่ออกไปเดินเล่นนิดเดียว  ให้เค้าได้เห็นของสวยๆงามๆบาง  ไม่อย่างนั้นคงได้เฉาตายอยู่ในตำหนักของท่านเเน่"


"ไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า จื่อหลัน"   ร่างสูงเปลี่ยนท่าทีมากดดันหมอหลวงที่ควบต่ำเเหน่งสหายของตนเเทน


"หากหวงเเหนถึงปานนั้นท่านก็พาไปเองก็ได้นี่นา ไม่เห็นต้องจ้องข้าราวกับจะฉีกข้าให้เป็นชิ้นๆอย่างนั้นก็ได้   พระชายาน้อย   ถ้าท่านอยากออกไปเที่ยว  ก็ลองอ้อนฝ่าบาทดูสิ  เห้ยยยยย  "  ชินหลงเหลืออดจึงได้ใช้ลมปราณพัดหมอหลวงจื่อหลันปลิ้วออกนอกตำหนัก  หากเป็นคนอื่นอาจจะไม่มีชีวิตรอดออกไปก็เป็นได้

"..........."


50%


เมื่อไม่มีคนนอกภายในตำหนักก็เงียบลงอีครั้ง  ไป๋เหอนั่งก้มหน้าอยู่ที่เตียงเช่นเเดิมไม่กล้าสบตากับชินหลงตรงๆ เค้าไม่เเน่ใจว่าตอนนี้ตัวเองหวาดกลัวหรือว่าเขินอายกับคำพูดของจื่นหลันกันเเน่  

หมับ...


ร่างบางถูกดึงให้ลุกจากเตียงตามเเรงของร่างหนา  เเขนแกร่งโอบเอวบางให้เข้ามาเเนบชิดยิ่งขึ้น  ไป๋เหอตกใจกับเเรงดึง ถ้าจะเรียกให้ถูกคือกระชากมากกว่า  เผลอสบตากับชินหลบโดยไม่ตั้งใจ  ถึงได้รู้ว่าภายใต้ดวงตาอันเเสนดุดัน เเฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้ไม่มิด  


"ทะท่านจะทำอะไร!  ปล่อยข้านะ"  


"เจ้าอยากออกไปข้างนอกไม่ใช่หรอ"  ราชามังกรถามร่างบางในอ้อมเเขน เเต่ก็ไม่ได้รอคำตอบ  ไป๋เหอยังไม่ทันได้อ้าปาก  ร่างตนก็ลอยขึ้นมาอยู่เเนบอกที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อของชินหลงเสียเเล้ว 

 ราชามังกรเพียงปรายตามองร่างบางในมือก่อนจะพาเหาะทะยานออกจากตำหนักไป  ไป๋เหอได้เเต่หลับตาไม่กล้ามองอะไรทั้งสิ้น  เมื่อรู้สึกถึงสายลมเย็นๆปะทะใบหน้าเเต่ไม่ได้เเรงมาก ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงค่อยๆหลี่ตามอง  เมื่อตากลมเปิดออก ร่างบางก็เกาะราชามังกรเเน่นยิ่งกว่าลูกลิง  เพราะหากตกลงไปเบื้องล่าง  ศพคงไม่สวยงามเป็นเเน่


"ทะท่านจะพาข้าไปไหน" หวังว่าเจ้าหมอนี่คงไม่ได้พาเค้าไปฆ่าหรอกใช่ไหม  จำได้ว่าถ้าเค้าไม่ท้องจะไม่เก็บเอาไว้นี่นา  ถ้าคิดจะฆ่ากันจริงๆขอเเบบไม่ทรมานไม่ได้รึไง


"ถึงเเล้ว" ขณะที่ไป๋เหอกำลังตัดพ้อราชามังกรอยู่ในใจ  ชินหลงก็พาเค้ามาถึงลานประหารเเล้วหรอ  เร็วเกินไปไหมเค้ายังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ

"เจ้าชอบไหล่ของข้ามากกว่าที่นี่อย่างนั่นหรอ"  ถึงเเเเล้วก็จริงเเต่ไป๋เหอยังเกาะชินหลงเอาไว้เเน่นเเต่เมื่อร่างสูงเอ่ยวาจาหลงตัวเองออกมา ไป๋เหอจึงผละออกจากอ้อมกอดของชินหลงทันที  ถึงจะกลัวเเต่ก็หมั่นไส้มากกว่า  เมื่อทิวทัศน์ประจักษ์เเก่สายตา ไป๋เหอก็ต้องตะลึงในความสวยงามของที่เเห่งนี้จนลืมว่าก่อนหน้านี้ ตนเองคิดเรื่องอะไรไว้บ้าง


"ที่นี่คือเขาหมื่นบุปผา  ทุกๆร้อยปีดอกไม้ทั้งเขาจะบานพร้อมกัน  เจ้า.....ชอบหรือไม่" 


"ชอบ!"  รอยยิ้มเเรกของไป๋เหอที่ชินหลงได้มอง  หัวใจของราชามังกรหยุดเต้นไปชั่วขณะ  ดอกไม้ทั้งเขาไม่อาจสู้รอยยิ้มของร่างบางตรงหน้าได้เเม่เเต่น้อย  ชินหลงที่ไม่เคยรู้จักกับความรัก  ตลอดหลายพันปีนี่คือครั้งเเรกที่หัวใจของมังกรไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของตนอีกต่อไปเเล้ว  


"ข้าไม่เคยเห็นอะไรที่สวยงามขนาดนี้มาก่อน  เอะ!นั่น"   ดอกไม้สีแดงสดโดดเด่นในความทรงจำของไป๋เหอไม่มีวันลืม  ดอกหอมรัญจวน!


"หึ   เจ้าอยากจะเก็บกลับไปซักดอกไหมละ"  ชินหลงมองตามมือที่ไป๋เหอชี้  ก่อนจะเอ่ยเย้าเเหย่ร่างบางให้ได้อายเล่น


"ไม่ๆ ข้าไม่อยากได้!"  ไป๋เหอรีบปฏิเสธเค้าจะไม่มีวันเเตะต้องดอกไม้นั่นอีกเป็นอันขาด!  ก่อนจะรีบหันหน้าหนีหลบสายตาวาบวับของชินหลงที่จองมาหาตนเอง  อยู่ดีๆไป๋เหอก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาจนต้องเดินหนีไปทางอื่น  


"หึหึ"   เเม้จะเดินหลบมาเเล้วเเต่ไป๋เห่อก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะของราชามังกรอยู่ดี

"น่าอายชะมัดเลยเรา"


"ที่นี่กว้างใหญ่มากเลยนะ  ภูเขาที่ดอกไม้จะบานพร้อมกันทุกๆร้อยปีหรอ   งั้นข้าก็มาที่โลกนี้ช่วงที่ดอกไม้ทั้งเขาบานพอดี  ถ้าข้าอยากเห็นอีกครั้งก็ต้องรอไปอีกร้อยปี  อ่าาา"    ชินหลงพาไป๋เหอเดินชมไปทั่วเเม้จะยังไม่ถึงครั้งร่างบางก็ต้องขอพักก่อนเพราะขาเริ่มล้าเเล้ว ทั้งสองคนนั่นพักริมลำธารใสจนมองเห็นพื้นดินใต้น้ำได้ 

เขาหมื่นบุปผางดงามมากก็จริงเเต่ต้องรออีกร้อยปีเชียวกว่ามันจะบานพร้อมกันอีกรอบ  พอคิดเเบบนั้นไป๋เหอก็เกิดเสียดายขึ้นมา

"ใช่อีกร้อยปี"  ชินหลงตอบกลับร่างบางที่ดวงตาสุขใสหม่นลง

"น่าเสียดายจัง"


"เจ้าเสียดายอะไร"  ชินหลงถามร่างบางที่นั่งพักอยู่ข้างกัน


"ข้าคงไม่อายุยืนถึงขนาดนั้นหรอก"  ไป๋เหอลองคำนวณอายุสูงสุดที่เค้าจะสามารถมีอายุอยู่ได้เพื่อกลับมาเขาหมื่นบุปผาอีกครั้ง  อย่างน้อยก็ต้องอายุร้อยสิบเเปดปีเลย  คงได้เห็นเเค่ครั้งเดียวช่วยไม่ได้เค้าเป็นเเคมนุษย์ธรรมดานี่นา

"อีกร้อยปีข้าจะพาเจ้ามาอีกครั้ง......"  





100%


ความคิดเห็น