ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 5 : อยากได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 306

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2562 18:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5 : อยากได้
แบบอักษร

​Chapter 5 อยากได้

เจนนี่ past

หลังจากที่ฉัน คุณอา และว่าที่ผัว เอ้ย!สามีในอนาคตของฉันเอง เราทั้งสามคนรับประทานอาหารกันเสร็จคุณอาก็ไล่ให้ฉันกับพี่วอดก้ามานั่งเล่นในสวนหย่อมหลังคฤหาสน์เพื่อให้เราทั้งสองคนได้มีโอกาสมาทำความรู้จักซึ่งกันและกันให้มากขึ้น แต่คุณอาคงลืมไปว่าลูกชายของคุณอานั้น..ไม่หมือนชาวบ้านชาวช่องเขาสักเท่าไหร่ หลังจากที่ฉันสังเกตุเขามาสักพักใหญ่ๆ

ความเป็นสัมพันธไมตรี..ไม่มี อารมณ์ร่วมในบทสนทนา..ไม่มี ความสนใจฝ่ายตรงข้าม..ไม่มี แม้แต่หนังหน้าคนพูดด้วย..ยังไม่มอง ไร้อารมณ์ ไร้ความรู้สึก เย็นชา  ด้านชา นิ่งเงียบ คือแบบ..

มันใช่อ่ะ!! มันใช่เลย!! สเปคเลย!! เจนนี่อยากควักหัวใจให้พี่วอดก้าดูแล้วพลิกซ้ายพลิกขวาว่า..ใจหนูทั้งสองด้านสี่ห้องนี้..มีแต่พี่วอดก้าเพียงคนเดียวเท่านั้น=///=

คนอะไรไม่รู้ยิ่งมองยิ่งอยากจับกด  ยิ่งอยากจับทำปั๋ว ไม่ไหวแล้ว..หนูเจนอยากได้ อยากได้เขาเป็นสัมมี  อยากได้เขาเป็นพ่อของลูก กระโจนปล้ำใส่ตอนนี้เลยได้ไหมอ่ะ*.*

ภายในใจของฉันตอนนี้..คิดบาปเหลือเกินค่า~

"นี่"

"..."

"นี่เธอ"

"..."

"เจนนี่!!"

"คะ คะ ค่ะ พี่วอดก้าเรียกเจนหรอคะo_O?"

"ฉันเรียกยุงแถวนี้มั้ง-_-"  ร่างสูงพูดด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายสุดๆ

อุ๊ย! เจ็บอ่ะ แต่ฉันมันสีทนได้ไง เรื่องแค่นี้ทำอะไรอีเจนคนนี้ไม่ได้หรอก

"ว่าแต่เรียกเจนทำไมคะ"  เอียงคอถามอย่างน่ารัก หรือจะเรียกว่า อ่อยแบบเบสิคก็ได้นะ

"ฉันจะถามว่าเธอน่ะ..จะจ้องหน้าฉันอีกนานไหม?"

"จ้องไม่ได้หรอคะ?"

"-_-*"  วอดก้า

"^_^"  เจนนี่

"ต้องการอะไร"

"หืม?"

"เธอมาที่นี่ต้องการอะไร"

นอกจากจะนิ่งและเย็นชาแล้ว..เขายังเป็นคนตรงๆซะด้วย หึ อย่างงี้สิยิ่งชอบ

สมองแอนด์หัวใจ..บันทึกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"พี่อยากให้เจนตอบแบบไหนล่ะคะ?"

"..."

"เอาความจริงหรือโกหกดี^^"

"ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของเธอ"  ร่างสูงกดเสียงต่ำจนน่ากลัวซึ่งแฝงไปด้วยความเยือกเย็น

บอกเลย! ว่าคนอย่างฉันไม่กลัว

"ใช่ค่ะพี่ไม่ใช่เพื่อนเล่นของเจน แต่พี่เป็นว่าที่คู่หมั้นของเจนต่างหาก อ้อไม่ใช่สิ ต้องเป็นว่าที่สามีในอนาคตต่างหากถึงจะถูก เป็นพ่อของลูกด้วยนะเผื่อพี่ไม่รู้^^"  พูดไปยิ้มไปกับความคิดตัวอย่างไม่สะทบสะท้านคนตรงหน้าที่ยืนทำหน้าเบื่อโลก

"เชิญเธอคิดไปคนเดียวเถอะ"  ว่าเสร็จเขาก็หันหลังเดินหนีฉันไปทันที..

แต่อย่าคิดว่าคนอย่างฉันจะยอมให้เดินหนีไปได้ง่ายๆ เพระคนที่จะเดินเชิดไปจากตรงนี้ได้ต้องฉันคนเดียวเท่านั้น!

"ถ้าพี่เดินหนีเจนไปแม้แต่อีกก้าวเดียว..เจนไม่รับประกันว่าผู้หญิงที่ชื่อแพรไหมอะไรนั่นจะเกิดอะไรขึ้นนะคะ^^"

กึก

ร่างสูงที่เดินอยู่หยุดชะงักทันทีเหมือนถูกกด stop กลางคัน ร่างกายหยุดนิ่งเหมือนรอฟังบางอย่างจากร่างบางต่อ

หึ แค่เอ่ยชื่อของหญิงคนนั้นเขาถึงกับหยุดเดินเลยงั้นหรอ บางที..ฉันควรจะอิจฉาหรือเสียใจดีล่ะ..ที่พี่ลืมเรื่องระหว่างเราสองคนไปหมดแล้ว

คำสัญญาของเราที่มีให้กัน.. มันไม่มีความหมายเลยรึไง.. ในหัวใจของพี่มีผู้หญิงที่ชื่อเจนนี่หลงเหลืออยู่บางไหม..ฉันล่ะอยากจะตะโกนถามเขาเหลือเกิน แต่มันจุกอยู่ที่อกและรู้ดีว่าต่อให้พูดออกไปเขาก็ไม่มีทาง..จำมันได้หรอก

เพราะอุบัติเหตุเมื่อ 10 ปี ก่อน

"แพรไหมไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้อย่าดึงเธอมาเกี่ยว"

หึ ว่าไม่ได้? แม้แต่เรียกชื่อก็ยังไม่ได้?

"อืม~เจนไม่รับปากพี่นะเพราะว่าผู้หญิงคนนั้นอาจจะรู้เรื่องของเราสองคนด้วยตัวเองก็ได้ หรือที่จะให้แย่ที่สุด..เธอคงมารู้อีกที่ตอนเราสองคนแต่งงานกันแล้วล่ะมั้งคะ^^"

"ฉันไม่มีทางแต่งกับผู้หญิงเล่เหลี่ยมกลโกงเยอะอย่างเธอหรอกหรือต่อให้เธอมานอนอ้างขาฟรีๆฉันก็ไม่เอา!!"  

แร๊งงงงงงงง มีเจ็บกว่านี้อีกไหมตอบ! ที่พูดออกมานั่นปากหรือกรวดทราย มันชั่งหย๊าบหยาบ

"อุ๊ย! ด่าได้จั๊กจี้ดีจัง^_^"

แม้คำพูดจะเจ็บแสบบวกกับใบหน้าที่เรียบนิ่งไร้ความรู้สึกดวงตาเรียวคมจ้องลึกมายังดวงตาของฉันอย่างจริงจังแค่ไหน ฉันก็ยังคงปั้นหน้ายิ้มแย้มพิมใจราวกับนางงามจักรวาลลงมาเอง

ไม่ระแคะระคายสักนิดเพราะนอกจากจะหน้าด้านแล้วจิตใจของฉันก็ยังคงสตรองและยืนหนึ่งอยู่เสมอ

"ฉันขอบอกพี่ไว้ตรงนี้เลยนะ ที่ฉันมายืนอยู่ตรงนี้ฉันไม่ได้มาเล่นๆ"  ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นต่างจากปกติจนทำให้ร่างสูงที่ยืนฟังอยู่จ้องมองเธออย่างตั้งใจทั้งๆที่ไม่อย่ามายืนเสียเวลาฟังเลยสักนิด แต่ในความรู้สึกที่อยู่ลึกภายในใจกลับสั่งให้เขายืนฟังมันจนจบ

"..."

"ฉันจะทำให้คำสัญญาในวันนั้นเป็นจริง..ถึงแม้ใครบางคนจะจำมันไม่ได้แล้วก็ตาม"  

เจนนี่ end 


วอดก้า past

ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงร่างสูงที่เป็นเจ้าของห้องกำลังนอนแผ่เหลาอยู่บนเตียงยกมือขึ้นเกยหน้าผากตัวเองพรางหลับตานึกย้อนถึงคำพูดของผู้หญิงคนนั้น

ฉันจะทำให้คำสัญญาในวันนั้นเป็นจริง..ถึงแม้ใครบางคนจะจำมันไม่ได้แล้วก็ตาม

"คำสัญญา"  อยู่ๆปากมันก็พูดออกไปเองโดยที่สมองไม่ทันได้คิด

ผมไม่เข้าใจว่าประโยคที่เธอพูดมามันหมายถึงอะไร?  และใครบางคนที่เธอพูดถึงคือใคร? แล้วผู้หญิงคนนั้นต้องการอะไรจากผม?

ประโยคคำถามมากมายในหัวพรุดขึ้นเหมือนดอกเห็ดและมันเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแบบไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่ใช่ว่าผมไม่สืบประวัติของเธอมานะหลังจากที่ผมกับแม่ทะเลาะกันคราวนั้น ผมก็ตัดสินใจสืบประวัติของเธอทันที

ชื่อจริง นางสาว พิชามญชุ์ นามสกุล รัตนชัยนันท์ ชื่อเล่น เจนนี่ อายุ 24 ปี การศึกษา จบปริญญาโทจาก มหาวิทยาลัยxxx กรุง ปารีส ประเทศฝรั่งเศส การศึกษาเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ปัจจุบัน เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าแบรน์ดังต่างๆจากทั่วโลกควบด้วยตำแหน่งประธานบริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง JNP นิสัยส่วนตัว เป็นคนอารมณ์ร้อน ชอบเอาชนะ เอาแต่ใจ ขี้วีน ขี้เหวี่ยง ขี้โวยวาย อยากได้อะไรก็ต้องได้ มีไหวพริบ และฉลาดเป็นกรด ฉายา นางร้าย นางมาร คุณหนูขี้วีน

ยอมรับเลยว่าเพียงแวบแรกที่ผมเห็นรูปภาพของเธอนั้น..ใจผมกลับเต้นแรงขึ้นมาแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อนแม้แต่แพรไหมก็ตาม ราวกลับว่า..รู้สึกโหยหาอะไรบางอย่างแต่ผมกลับนึกไม่ออก

กริ๊ง~

เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างกายดังขึ้นทำให้ร่างสูงหลุดจากภวัง ดวงตาเรียวคมเสมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ว่าใครโทรเข้ามา สรุปแล้วหน้าจอมันขึ้นแสดงว่า..เบอร์ที่ไม่รู้จัก

ติ๊ด (กดรับ)

เอาอีกแล้ว..วันนี้ใจผมลอยจนทำอะไรแปลกๆหลายครั้งแล้ว ไหนจะยืนฟังยัยนั่นพูดจนจบ ไหนจะกดรับเบอร์แปลกนี่อีก เป็นเอามากแฮะไอ้ก้า

"..."  กดรับแต่ไม่พูด

(สวัสดีค่ะว่าที่สามี)  

"-_-?"  สามีไหมวะ

(จำเสียงว่าที่คู่หมั้นตัวเองไม่ได้หรอคะ)

อ่า..ยัยน่ารำคาญนี่เอง

"ไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหน"

(เราสองคนเป็นคู่หมั้นกันเจนก็ต้องมีเบอร์พี่อยู่แล้วสิคะ)

"..."  ไม่พูดกำลังจะกดตัดสาย

(ถ้าพี่กดตัดสายเจนพรุ่งนี้พี่เจอดะ..)

ติ๊ด (กดตัดสายทันที) ไม่พอผมกดปิดเครื่องหนีแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไปที่ไหนสักที่ในห้องอย่างไม่สนใจ

กลัวซะที่ไหน..

"เฮ้อ~น่ารำคาญชะมัด"  ว่าแล้วก็นอนเยียดขาตัวเองแล้วบิดขี้เกียจไปมาอย่างที่ชอบทำเป็นประจำเวลารู้สึกเหนื่อยหรือเมื่อยล้า

อีกทางด้านนึง..

"พี่จะเล่นอย่างงี้กับเจนใช่ไหม! ได้!! เดี๋ยวเราจะได้รู้ว่าใครที่ถือไพ่เหนือกว่ากัน:)"

ณ โชว์รูมรถ VK

"มาทำไม"

ผมมองร่างของผู้หญิงที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุด

"คิดถึงเลยมาหาค่ะ^^"  เธอตอบแล้วส่งยิ้มหวานมาให้ผมนั่นจึงเรียกเสียงโห่ร้องจากเหล่าบรรดาลูกน้องของผมเป็นอย่างดี

"โอ้ววววววว"  

จิ น่ารำคาญ-*-

"ออกไป"  ร่างสูงเอ่ยปากไล่หญิงสาว

"ไม่ไป^^"

"อย่ามายุ่งกับฉันไปให้พ้น!"

"เจนไม่ไป ไม่ไปๆๆๆ ไม่ไป!!"  นอกจากจะไม่เชื่อฟังผมแล้วยัยเด็กนี่ยังกระทืบเท้าตึ้งตั้งแถมยังดิ้นๆอยู่กับที่อีก คนอะไรเอาแต่ใจชะมัด

พลึบ

เธอไม่ฟังอะไรทั้งนั้นแถมยังมีหน้าเดินเข้ามานั่งตักผมแล้วใช้แขนเรียวเล็กนั่นคล้องคอผมไว้หลวมๆ

"เธออย่าให้ฉันหมดความอดทนจนต้องเรียกให้คนมาลากตัวเธอออกไปใช่ไหม?"

"ก็เอาสิค่ะ ถ้าคนของพี่กล้าแม้แต่จะยื่นมือมาแตะต้องตัวเจน..แล้วอย่าหาว่าเจนไม่เตือน"  ตาคมสวยดุไล่มองเหล่าบรรดาลูกน้องของผมจนพวกมันไม่กล้าแม้จะสบตากับเธอเพราะกลัว

ใช่ พวกมันทุกคนรู้ดีว่าเธอคือใครและรู้ว่าใครที่ใหญ่กว่าผม..ก็แม่ผมไงล่ะ-*-

"เจนน่ะร้ายกับทุกคน..ยกเว้นพี่นะคะ"  นิ้วเรียวยาวยกขึ้นเกลี่ยไปมาที่แก้มของผมอย่างสื่อความหมาย

แอด~ (เสียงประตูของเปิด)

"ก้าคะวันนี้แพร.."  เสียงของผู้มาใหม่อย่างแพรไหมต้องชะงักลงเพราะภาพที่เธอเห็นนั้นคือภาพที่แฟนหนุ่มของเธอกำลังถูกผู้หญิงที่เธอรู้จักเป็นอย่างดีกำลังนั่งตักแฟนของเธออยู่

"แพร"  ผมทำได้แค่เรียกชื่อแฟนตัวเองเสียงบางเบาและพยายามแกะมือยัยน่ารำคาญที่กอดรัดคอผมเหมือนงูเหลือมให้หลุดออก

"ปล่อย"  ผมพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้เดือดไปมากกว่านี้

เพราะผมรู้ว่าถ้าผมโมโหหรือทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าออกไปอาจทำให้แพรเข้าใจผมผิดไปก็ได้

ผู้หญิงคนนี้ฉลาดจนผมต้องระวังตัว

เจนนี่ past

"เอ่อ..คือ"  แพรไหมทำท่าจะถามว่าทั้งสองกำลังทำอะไรกันแต่ปากกลับไม่กล้าเอ่ยถามเพราะกำลังอึ้งกับการกลับมาของเธอคนนั้น

"ทำตัวไร้มารยาทจังเลยนะคะ^^"  ฉันเอ่ยทักว่าที่คนรู้จักของฉันเป็นอย่างดี

หึ! มาจนได้สินะอีคนทรยศ

"..."

"เปิดประตูพลวดพลาดมาแบบนี้ระวังจะเห็นอะไรๆที่ไม่ควรเห็นเข้านะคะ" ฉันยังคงพูดต่อในขณะที่ทั้งห้องนั้นก็เงียบเป็นป่าช้า

แพรไหมมองมาที่ฉันสลับกับพี่วอดก้าเหมือนอยากพูดอะไรแต่นางก็เลือกที่จะไม่พูด ยืนกำมือกัดปากตัวเองไว้แน่นเหมือนกำลังระงับอารมณ์ หึ ทำมาเป็นมองตาละห้อยเสมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน..

ตอแหล!!!

"แพรขอโทษนะคะที่เข้ามาขัดจังหวะ..แพรขอตัวค่ะ"  แพรไหมเอ่ยขอโทษแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีโดยที่สายตานั้นก็ช้อนมองคนข้างกายฉันตลอด

พี่วอดก้าพยายามจะลุกตามยัยนั่นไปแต่ขอโทษนะ..ฉันไม่ใช่คนดีขนาดนั้น

มือบางเลื่อนมือลงไปจับรั้งข้อมือหนาทันทีทำให้เขาชะงักหันมามองหน้าฉันนิ่งๆ

"เจนจะปล่อยพี่ก็ต่อเมื่อเจนพอใจที่จะปล่อยแล้วเท่านั้น"

"..."

"อย่าขัดใจเจน"  ฉันเพิ่มแรงบีบข้อมือของเขาเป็นเชิงคำสั่ง

"หึ เผอิญว่าฉันไม่ชอบฟังคำสั่งใครโดยเฉพาะกับผู้หญิงอย่างเธอ"  พี่วอดก้าแกะมือของฉันออกอย่างรังเกียจ..ไม่สิ ขยะแขยงน่าจะถูกกว่า

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอมาตามติดชีวิตของฉันทำไม แต่ฉันขอเตือนว่าอย่ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของฉีนอีก"  พูดจบเขาก็เดินออกไปจากห้องทันทีโดยไม่แม้ตาจะมองหน้าฉันด้วยซ้ำ

พี่ทิ้งเจนแล้วเลือกที่จะตามผู้หญิงแพศยาคนนั้นไปงั้นหรอคะ

ทุกการกระทำและคำพูดของเขามันทำให้ฉันเจ็บจนยืนแทบไม่ไหวจนสมองมันสั่งการให้หวนนึกถึงอดีต..

' ทำไมพี่ชอบเอาแต่จับมือเจนอยู่เรื่อยเลย '

' ก็ชอบ..จับไม่ได้? '

' ฮ่าๆจับได้สิคะ เจนให้พี่จับไปตลอดชีวิตเลย แต่พี่ก้านั่นแหละห้ามปล่อยมือจากเจนเด็ดขาดนะคะสัญญาได้ไหม '

' อืม พี่สัญญา '

คนอ่อนโยนที่ยิ้มยากมากกว่าใคร.. คนที่เป็นกำลังใจดั่งเจ้าชีวิต.. คนที่มอบความอบอุ่นให้กับฉันแต่เพียงผู้เดียว.. ใครคนนั้นมันหายไปแล้ว ไม่มีเหลืออยู่อีกแล้ว..

"เจนจะถือว่าเมื่อกี้เจนไม่ได้ยินนะคะ^^"  ฉันยังคงส่งยิ้มสู้ให้เขาทั้งๆทีใจนั้นแทบจะแหลกสลาย

เจนจะฝืนเข้มแข็งเพื่อรอวันที่เราสองคนจะมาเป็นเหมือนเดิม 

เจนน่ะหลับมานานแล้วนะคะ..นานจนแทบจะเสียพี่ไป . . . .

พอเหอะ! ดราม่ามามากแหละคิดว่าดูละครน้ำเน่าเต่าล้านปีอยู่รึไง? สมัยนี้มันไม่มีหรอกนางเอกมานั่งร้องห่มร้องไห้เพราะโดนพระเอกทิ้ง มันดูอ่อนด๋อย มันไม่สตรอง มันไม่ใช่ตัวฉัน!!

ถ้าหาความเป็นนางเอกใสๆจากฉันไม่มีหรอกโว้ยย ยอมแพ้งั้นหรอ เสียสละงั้นหรอ ถุ๊ย คนอย่างคุณหนูเจนนี่สะกดคำพวกนี้ไม่เป็น!!

"สงสัยเป็นนางเอกดีๆไม่ชอบ..ชอบให้เจนเล่นบทนางร้ายสินะ"  ถึงตอนนี้ฉันจะทำได้แค่ตามตื้อพี่ไปวันๆแต่อีกไม่นานหรอก..พี่ต้องมาคลานแทบเท้าเพื่อร้องขอความรักจากเจน

"เอ่อ..คือ"  เสียงขัดจังหวะดังขึ้นจากรอบข้างมันทำให้ฉันหลุดจากภวัง ความคิดตัวเอง

"มองอะไร?อยากโดนตบเรียงตัวหรอ-*-" เพราะอารมณ์เสียจากการโดนอีกฝ่ายทิ้งให้อยู่ห้องคนเดียวมันทำให้ฉันต้องเหวี่ยงไปทั่ว

"ปะ..เปล่าครับ"  เหล่าลูกน้องของพี่ก้าต่างพากันก้มหน้าตัวสั่นดิ๊กๆเมื่อเจอสายตาพิฆาตของฉัน

แอด~

เสียงประตูที่เปิดเข้ามาเรียกความสนใจจากคนในห้องทั้งหมดซึ่งมันก็รวมถึงฉันด้วย 

และแล้วจะเผยให้บุคคลที่เข้ามาใหม่จนฉันถึงกับต้องเอ่ยเสียงแผ่วเบา..

"มาโอ"

"คุณหนูเจน"

พอคนตรงหน้าเห็นฉันเท่านั้นแหละ..เขาก็รีบตรงเข้ามากระชากแขนฉันสุดแรงจนตัวฉันปลิวไปตามแรงดึงนั่นจนหน้าไปกระแทกเข้ากับอกแกร่ง

"นี่ฉันเจ็บนะ"

"มากับผม" พูดจบมาโอก็กระชากลากถูฉันให้เดินตามเขาทันที

พอมาถึงจุดที่อับคน

"โอ๊ย! นี่จะลากฉันไปไหนเนี่ย" ฉันสะบัดแขนตัวเองออกแล้วก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างจากคนตรงหน้า

"กลับมาทำไมครับ" มาโอไม่ตอบแต่กลับมาถามฉันแทน

"ฉันก็กลับมาทวงคนของฉันคืน"

"คุณเลือกที่จะทิ้งเขาไปแล้ว แล้วยังจะกลับมาเพื่ออะไร"  มือหนากำกันแน่นจนเส้นเลือดปูด

"ฉันไม่รู้ว่าอีนางแพศยาทนั่นมันกู่เรื่องตอแหลอะไรขึ้นมา! แต่ฉันของยืนยันว่าฉันไม่เคยทิ้งเขา!!"  ฉันตอบไปตามความจริงแต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ

"งั้นคุณหนูก็ตอบผมสิว่าที่ผ่านมาคุณหนูหายไปไหน ทำไมถึงพึ่งมาเอาตอนนี้"  มาโอมองหน้าฉันนิ่งดวงตาคมสั่นระริกกั้นอารมณ์เอาไว้

ฉันรู้ว่ามาโอนั่นซื่อสัตย์และรักพี่วอดก้าแค่ไหน ฉันรู้ดี..

"ฉันบอกนายตอนนี้ไม่ได้หรอก"  ทำได้แค่หลบตาอีกฝ่ายเพราะไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอในดวงตาคู่สวยนี้

"ทำไม?"

"เพราะคนที่ฉันอยากบอกเป็นคนแรกคือ..พี่วอดก้าคนเดียวเท่านั้น"

"..."

"หมดธุระแล้วใช่ไหมฉันจะได้กลับ" 

"..."

ฉันมองมาโอที่ตอนนี้ยืนนิ่งไม่พูดอะไร เลยตัดสินใจเดินออกมาเงียบๆ

"ผมไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้คุณหนูคิดอะไรอยู่"

"..."

"แต่ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดเหตุการณ์เหมือนครั้งนั้นแน่"

ฉันยืนฟังเขาเงียบๆ..ทำได้เพียงแค่เอ่ยคำที่ตัวเองอยากบอกเขามาโดยตลอด

"ขอโทษ"

100%



ความคิดเห็น