facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

1.อดีตที่แสนโหดร้าย

ชื่อตอน : 1.อดีตที่แสนโหดร้าย

คำค้น : 1.อดีตที่แสนโหดร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 224

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2562 13:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1.อดีตที่แสนโหดร้าย
แบบอักษร

​"นี่ๆยูเรามาเล่นกันเถอะ"

"ได้สิ เอมิ"

ผมที่คิดว่านั้นคือความทรงจำดีๆที่มีในช่วงวัยเด็กแต่ว่าผมคิดผิด

"เอมิ อย่าทำแบบนั้นนะ"

"ทำไมละยู"

"เราเป็นเพื่อนกันนะ"

"เพื่อนงั้นหรอ ฉันไม่เคยคิดว่านายเป็นเพื่อนอยู่แล้ว นายก็แค่ของเล่นของฉัน"

ทุกอย่างเป็นแค่อดีตที่แสนโหดร้าย ทุกคนที่นั้นมักจะรังแกผมจะวันหนึ่งเอมิได้เข้ามาเล่นกันผมแต่ว่ามันไม่ใช่ มันไม่ใช่การเล่นมันคือการทรมาน

"เจ็บนะ หยุดเถอะเอมิ"

ยูเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาเพราะรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ถูกเอมิใช้ไฟจี่ที่ตัว ถูกต่อยและใช้หัวกระแทกกับกำแพงจนหัวแตก ยูถูกเอมิจับอยู่ในห้องแห่งนี้ถูกมัดแขนมัดขาไม่สามารถขยับได จนเวลาผ่านไป

"คุณท่านค่ะ ยูคุงหายตัวไปค่ะ"

"ว่ายังไงนะ รีบตามหาเลย"

คุณพ่อของเอมิตามหาผมเพราะคิดว่าเกิดอาจจะเกิดเรื่องอันตรายเกิดขึ้นกับยู โดยที่ท่านไม่รู้เลยว่าตลอดมาผมเจออะไรมาบ้าง

***

"ยู เรามาเล่นกันเถอะ"

เอมิที่เดินเข้ามาให้ห้องก็ตกใจที่พบว่ายูหายตัวไปแล้วจึงรีบวิ่งไปหาพ่อของตัวเอง

"พ่อค่ะ ยูหายตัวไปแล้ว เมื่อวานหนูยังเล่นกับเขาในห้องอยู่เลย"

"พาพ่อไปที่ห้องขอยูที่ค่ะ"

เอมิที่ได้ยินจึงพาพ่อของตัวเองไปที่ห้องของยู แต่ว่าเมื่อไปถึงก็ตกใจอย่างมากที่ในห้องมีแต่เลือด

"เอมิ นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

พ่อของเอมิเดินเข้าไปในห้องและหันไปมองรอบๆห้องก็พบแต่เลือดและโซ่

"เอมิ ตอบพ่อมา หนูทำอะไรกับยู"

"หนู...หนู...ไม่ได้ทำนะ"

"โกหกตอบพ่อมา"

"หนู...ไม่รู้เรื่อง"

พ่อปล่อยเอมิและลุกขึ้นจากนั้นน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมา

"ทุกคนไม่ต้องตามหายูแล้ว ปล่อยเขาไปบางทีอาจจะดีที่สุดแล้ว"

เอมิค่อยๆทรุดตัวลงกับพื้นแล้วเริ่มมีน้ำตาออกมา

"ยูไหนบอกจะอยู่เล่นกันฉันไง"

"เอมิ รู้มั้ยยูเขาดีใจมากตอนที่เอมิเข้ามาเล่นกับเขาแต่ว่าเอมิน่ะ ทำกับเขาแบบนี้เขาคงไม่อยากเล่นกับหนูแล้วละ"

"ยู...ยู...ฉันขอโทษ"

***

"ใครก็ได้...ใครก็ได้ช่วยผมที"

ผมวิ่งไปโดยไร้จุดหมายและไปเจอกันห้องเช่าห้องหนึ่ง

"หนู เป็นอะไรรึป่าว"

"ขอบคุณที่...ช่วย...ผม..."

ผมสลบไปโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวและตื่นขึ้นมาในห้อง

"หนูตื่นแล้วหรอ"

"ครับ ขอบคุณที่ช่วยนะครับ"

"หนูชื่ออะไร"

"อาริมะ ยู ครับ"

"ยูคุงเธอมีที่ไปรึป่าว"

"ไม่มีครับ"

"งั้นจะอยู่ที่นี่ก็ได้นะ"

"ขอบคุณมากเลยนะครับ"

และนี่คือการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของผมกับคุณเจ้าของห้อง คุณเจ้าของห้องเขาต้องไปอยู่ต่างประเทศ ผมจึงต้องเริ่มทำงานที่ร้านขาของจนมีเงินส่งตัวเองเรียนได้

สิบปีต่อมา

ผมอยู่ชั้นม.ปลายตอนนี้ก็ม.5แล้วผมทำงานตลอดไม่ว่าจะปิดเทอมหรือเปิดเทอมก็จะทำงานเพื่อหางานและตกเย็นผมก็เดินกับไปที่ห้องพักของตัวเอง

"ช่วงนี้คนมาซื้อของเยอะจังเลยนะ ทำผู้จัดการไม่หาคนมาเพิ่มเนี่ย"

ผมล้มตัวลงไปนอนที่เตียงของตัวเอง

วันต่อมา

"อรุณสวัสดิ์​ ยูคุง"

"อรุณสวัสดิ์​ครับ"

ผมเดินไปในโรงเรียนและเมื่อถึงห้องเรียนของผมผมก็เดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองแล้วก็ได้ยินเสียงที่คนให้ห้องคุยกัน

"รู้ป่ะ นักเรียนใหม่ที่จะย้ายเข้ามาโครตสวยเลย"

"ทุกคนนั่่งที่ได้แล้ววันนี้จะมีนักเรียนใหม่เข้ามา เชิญเลย"

"สวัสดีค่ะ ทุกคน"

เด็กสาวอายุเท่ากันที่ยืนอยู่หน้าห้องของผม ผมสีน้ำตาลยาว

"ฉันชื่อ อายากะ เอมิค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะทุกคน"

"เอมิ"

ผมที่ได้ยินชื่อจึงหันหน้าไปทางหน้าต่างและไม่สบตากับเอมิ

"งั้นคุณเอมิ ไปนั่งข้างยูคุงนะ"

"ค่ะ"

เอมิกำลังเดินมานั่งโต๊ะข้างๆของผม ผมขอแค่อย่างเดียวคือขอให้จำผมไม่ได้

"ยู...ยูใช่มั้ย"

"เอมิ"

"ยูจริงๆด้วย"

เมื่อเอมิพูดจบก็นั่งที่โต๊ะของตัวเอง

ทำไม ทำไมถึงยังจำเราได้เราพยายามที่จะหนีมันมาตลอดสิบปีจนลืมมันไปได้แล้วแท้ๆทำไมถึงต้องมาเจอกันอีก


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว