สวัสดีนักอ่านที่หลงเข้ามานะคะ😂 เรื่องนี้ก็สยองๆหน่อยนะ และก็อย่าลืมเอาตับมาด้วยล่ะ คราวนี้นายเอกเราใจร้ายมากๆ ชอบไม่ชอบหรืออยากติชมอะไรก็เม้นต์พูดคุยได้เลยน้าาาา

เขี้ยวที่ 20 : อดีต

ชื่อตอน : เขี้ยวที่ 20 : อดีต

คำค้น : BTS , kookv , allv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 00:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขี้ยวที่ 20 : อดีต
แบบอักษร

เขี้ยวที่ 20

อดีต


     “ในที่สุดก็เจอตัวสักที ไอ้แม่หม้ายเสือสมิง”

     วิโอเรลกลืนน้ำลายหนืดเหนียวด้วยความลำบาก หันศีรษะไปตามกลิ่นและเสียงที่คุ้นเคย แววตาแวบแรกเต็มไปด้วยความกลัว แต่วินาทีต่อมากลับเปลี่ยนเป็นเคียดแค้น มือกำหญ้าแน่นจนขาดออกมาเป็นกำใหญ่

     “มึง...”

     “เล่นเอาซะฉันหาตั้งนาน ที่แท้ก็มาหาคู่นี่เอง” ชายปริศนาค่อยๆเดินมาทางวิโอเรล น้ำเสียงเย้ยหยันกับสายตาสมเพชทำเอาเสือสมิงหม้ายอยากพุ่งเข้าไปกัดคอ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะลูกกระสุนที่ปักอยู่ข้างเอว ตอนนี้แค่ขยับตัวก็ทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

     "เชี่ย นั่นใครวะ” จีมินพึมพำเบาๆ เขยิบเข้าไปเกาะแขนจองกุกอย่างพรั่นพรึง

     “กูก็ไม่รู้” โฮซอกตอบ “แต่แม่งต้องอันตรายชัวร์”

     “เอาไงดี...หนีกันก่อนดีกว่าไหม”

     “กูเห็นด้วยกับมึงที่สุดจีม”

     จองกุกยืนแข็งทื่อราวกับตอไม้ หัวใจเต้นระทึกเมื่อชายวัยกลางใกล้จะเข้ามาถึงตัวร่างบาง สร้อยที่อีกฝ่ายสวมร้อยไปด้วยเขี้ยวใหญ่ของสัตว์ชนิดหนึ่ง ซึ่งดูกี่ทีๆก็เป็นเขี้ยวเสือ เขารีบประมวลผลทันที แสดงว่าชายคนนั้นเป็นนักล่าเสืองั้นหรือ

     “จอง...กุก...”

     สติทั้งหลายกลับมาเพราะเสียงเรียกกระพร่องกระแพร่ง จองกุกเลื่อนสายตามอง เห็นวิโอเรลกำลังมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาไหลพรากเป็นสาย มือกุมแผลซึ่งโชกไปด้วยเลือดจนคนมองอย่างเขาถึงกับใจคว่ำ รวดร้าวไปทั้งทรวงด้วยความสงสาร ความโกรธเมื่อกี้ก็พลันหายไปไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าเขาอยากจะเข้าไปช่วย อยากจะเข้าไปเช็ดน้ำตาให้สักครั้ง

     “จองกุก...ฮึก ช่วยวีด้วย”

     “วี...”

     เขาเริ่มก้าวขา แต่โดนโฮซอกกับจีมินรั้งแขนไว้

     “มึงจะไปไหนกุก! มึงห้ามไปไหนทั้งนั้น!” จีมินห้ามเสียงดุ

     “กูอยากช่วยวี...”

     “มึงบ้าไปแล้วรึไง! จะไปช่วยปีศาจทำไม!” โฮซอกตรึงแขนเพื่อนไว้แน่นหนาเพราะจองกุกดิ้นแรงขึ้น

     “จองกุก...ฮึก”

     แต่จู่ๆเจ้าตัวก็เลิกขัดขืนเมื่อร่างกายของวิโอเรลเริ่มผิดแผกจากมนุษย์ ลายสีดำเหมือนเสือที่วาดผ่านร่าง ใบหูกลมงอกขึ้นกลางผม เขี้ยวยาวคมกริบ หางสีส้มที่นอนนิ่งไร้เรี่ยวแรง

     จองกุกก้าวถอย ขาสั่นเทาด้วยความกลัว...

     ขณะที่วิโอเรลยื่นมือ พยายามตะเกียกตะกายคลานมาหาเขา

     “ฮึก...จองกุก...อย่าทิ้งวี”

     ทั้งโฮซอกทั้งจีมินต่างหวาดกลัว พวกเขาพาจองกุกให้ถอยรนออกมา ซึ่งจองกุกก็ไม่ได้ขัดขืน

     เพราะตอนนี้เขากลัวปีศาจตรงหน้าจริงๆ...

     ชายปริศนายิ้มเยาะ มองดูสภาพร่อแร่ของร่างบาง เมื่อมาถึงตัวก็ชะงักเท้า ตะโกนไล่เด็กหนุ่มทั้งสามให้ออกไป

     “พวกแกน่ะออกไปซะ อย่ามาเกะกะ!”

     “ไปเหอะมึง...” จีมินหมุนตัวหนี ดึงแขนจองกุกให้ตามมาด้วย โฮซอกก็ลากแขนอีกข้างตามจีมินเช่นกัน

     “จองกุก ฮือ...อย่าไป...ได้โปรด”

     จองกุกหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด นอกจากจะรู้สึกกลัวเมื่อเห็นตัวตนที่แท้จริงของวิโอเรลแล้ว ความโกรธที่ว่ายังหวนกลับมาพร้อมกับภาพความทรงจำเลวร้าย

     ถึงแม้เขาจะรักอยู่ แต่อีกใจหนึ่งก็นึกเกลียดชัง

     ทั้งโป้ปด ทั้งหลอกลวง สิ่งเหล่านั้นหนาหนักเกินกว่าจะให้อภัยนัก

     เขาจึงไม่ลังเลที่จะหนีออกมาทั้งๆอย่างนั้น

     “มาเร็วไอ้กุก มัวแต่อาลัยอาวรณ์อยู่นั่นแหละ! เร็ว!”

     วิโอเรลนอนน้ำตานอง ได้แต่ดูคนที่รักหนีขึ้นรถกับเพื่อนโดยที่ทำอะไรไม่ได้ เขาไม่โกรธสักนิดที่อีกฝ่ายจะทิ้ง เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขาทำตัวเองล้วนๆ

     และเกิดขึ้นเพราะความเห็นแก่ตัวของเขาเอง...

     ถึงเวลาต้องรับผลกรรมแล้วสินะ

     “หึ โดนผัวทิ้งซะงั้น” ชายร่างสูงใหญ่เคาะปืนกับบ่า ก่อนชูขึ้นมาเล็งใส่เสือสมิงหม้าย

     วิโอเรลหันขวับ จ้องตอบด้วยสายตาขุ่นแค้น เพราะกระสุนปลุกเสกแท้ๆถึงทำให้ตัวตนที่แท้จริงของเขาต้องเผยต่อหน้าจองกุก

     แต่เรื่องที่เขาแค้นไม่ได้มีเพียงแค่นั้น...

     เมื่อก่อนเขาเป็นเพียงเสือธรรมดาตัวหนึ่งที่หิวโหย หลังจากโดนแม่ไล่ตะเพิดให้ใช้ชีวิตคนเดียวก็ระหกระเหินเดินดินไปทั่ว ใช้ชีวิตไปวันๆอย่างสิ้นหวัง ออกล่าสัตว์เพียงลำพังดังเช่นเสือตัวอื่น กระทั่งคืนหนึ่งที่เขาหิวโซมาก รุกล้ำมายังเขตมนุษย์และเริ่มจับคนกินเป็นอาหาร เขาติดใจในรสชาติเนื้อมนุษย์ ตั้งแต่นั้นจึงไล่ฆ่าคนกว่าห้าสิบศพ จนวันหนึ่ง...จู่ๆเขาก็แปลงร่างเป็นคนได้ ทั้งยังสามารถใช้มนตร์ล่อหลอกจนอะไรๆก็ง่ายขึ้น เขาเริ่มเรียนรู้ในการใช้ชีวิตแบบมนุษย์ ไล่ล่าผู้คนไปเรื่อยอย่างสนุกสนาน

     แต่ฟ้าก็ช่างกลั่นแกล้งให้เขาไปตกหลุมรักกับมนุษย์ผู้หนึ่ง

     ‘ผมชอบตาสีฟ้าของคุณจังเลย มันดูสีม่วงๆ...’

    ‘ขอบคุณ’

    ‘งั้นชื่อวิโอเรลละกันเนอะ ไหนๆคุณก็ไม่มีชื่อ’

     มินวูตั้งชื่อให้และเป็นคนดูแลเขามาอย่างดี จนกระทั่งความรักของพวกเขาให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่ง ซึ่งก็คือวิล

     แต่ยังไม่ทันได้คลอด ความรักของพวกเขาเป็นต้องจบสิ้นลงเพราะกระสุนนัดเดียว

     ไอ้นักล่าเสือสมิงคนนี้เองที่เป็นคนฆ่าสามีเขา!

     “จุ๊ๆๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไม่น่ารักเลยนะ ทำหน้าอ้อนๆให้สมเป็นแมวหน่อยสิ”

     “โฮก!” ร่างบางคำรามกลับเมื่อโดนหยามเหยียด

     “อา ใช่ แบบนั้นแหละ...” ร่างสูงดันนกปืนลงส่งเสียงแกรก “ยิ่งอ้าให้เห็นเขี้ยวสวยๆยังงั้นฉันยิ่งชอบ”

     เขาทำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่แรงพยุงตัวก็ไม่มีเหลือแล้ว สายตาก็พร่าพรายเพราะพิษบาดแผล

     ทั้งที่อยากจะแก้แค้น แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ทำ

     “แค่แป๊บเดียว แกก็จะได้ไปอยู่กับผัวเก่าแล้ว”

     วิโอเรลก้มหน้าหลับตา น้อมรับชะตากรรม

     “หลับให้สบายนะ”

     จวนจะลั่นไก แต่มีเสียงกรอบแกรบและเสียงร้องขรมดังแว่วออกมาจากดงป่า นักล่าเงยหน้าหันรีหันขวาง กวาดสายตาไปรอบๆด้วยความระแวง และเป็นต้องตกตะลึงเมื่อมีกลุ่มเสือโคร่งขนาดใหญ่เดินออกมาจากพุ่มไม้ ล้อมวงมาหาเขากับวิโอเรลช้าๆ

     ทำไมพวกมันถึงมีเยอะขนาดนี้!

     แสดงว่าที่นี่คือรังของพวกมันอย่างนั้นหรือ

     เขาติดกับแล้ว...วิโอเรลนำเขามายังถิ่นของพวกมัน

     “บัดซบเอ๊ย!”

     ร่างบางยกยิ้มกริ่มเมื่อเห็นท่าทีตื่นตระหนกของอีกฝ่าย

     “กรร...”

     เสือโคร่งตัวหนึ่งเดินมาหาอย่างไม่มีเกรงกลัว นักล่าที่เห็นดังนั้นจึงค่อยๆถอยรนจากวิโอเรล แม้เขาจะเป็นนักล่าเสือสมิงที่เก่งกาจ แต่ถ้าจำนวนเยอะขนาดนี้ก็ไม่มีทางสู้ไหว เขารีบควานหาบางอย่างในกระเป๋าเสื้อคลุมทันทีที่เสือตัวนั้นวิ่งเข้ามา กระทั่งมันเตรียมกระโจนใส่ แต่เขาหยิบขวดน้ำมนต์ออกมาได้ทันและสาดใส่เสือสมิงตรงหน้าเต็มๆ

     “โฮก!” เสือตัวนั้นดิ้นทุรนทุรายบนพื้นด้วยความแสบร้อน น้ำมนต์ที่อาบใบหน้าเริ่มกัดกร่อนผิวหนังจนมีสภาพเหมือนโดนเผา วิโอเรลมองการกระทำนั้นอย่างเคียดแค้นเช่นเดียวกับเสือสมิงตัวอื่น

     “หยะ...อย่าเข้ามา!” ร่างสูงถอยกรูเมื่อเหล่าเสือสมิงเดินโอบเข้ามาพร้อมกัน เขาหนีไปไหนไม่ได้เพราะถูกดักทั้งหน้าและหลัง จึงได้แต่ชักปืนขู่ท่ามกลางวงล้อม เขาพยายามหันไปรอบๆตลอดเวลาเพื่อไม่ให้เสียเปรียบไปมากกว่านี้ แต่มีเสือตัวหนึ่งที่ใจกล้า เมื่อเขาหันหลังให้ก็กระโดดเข้ามากัดไหล่ และด้วยน้ำหนักที่มากเกินทำให้ร่างของเขาล้มหัวคะมำ

     “ออกไปจากกู! อั่ก อ้าก!”

     ปัง!

     เขาเผลอลั่นไกขณะโดนเหล่าเสือสมิงรุมฉีกกระชากร่างออกเป็นชิ้นๆ มือที่ถือปืนอยู่ถูกกัดทึ้งจนกระดูกข้อมือหัก ลำไส้ก็ห้อยโตงเตงอยู่ในปากเสืออีกสองตัว

     เสียงร้องคร่ำครวญเงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงบดกระดูกและเนื้อดังกร้วมกร้าม วิโอเรลละสายตาออกจากภาพสยดสยองนั้น หันไปมองเสือโคร่งสองตัวที่เดินย่องมาหา

     สหายเก่าของเขานั่นเอง

     “แบค...ชาน...”

     “วี...” เสือโคร่งตัวโตตาสีอำพันวิ่งเข้ามา เลียใบหน้าเขาด้วยความคิดถึงพร้อมร้องเสียงหงุงหงิง “ให้ตายเถอะ นึกว่าจะไม่ได้เจอนายอีกแล้ว คิดถึงนะรู้ไหม”

     “อืม คิดถึงแบคเหมือนกัน” เขาหายใจรวยรินขึ้นเพราะเสียเลือดมาก

     เสืออีกตัวที่ตาสีฟ้าอมเขียวดั่งน้ำทะเลได้เดินเข้ามาดูบาดแผล ก่อนแปลงร่างเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง นั่งยองและค่อยๆประคองเขาให้ลุกขึ้นนั่ง

     “ไหวไหมวี พวกเราจะพานายไปทำแผลให้”

     “ไม่รู้เหมือนกัน...”

     เสือตัวเดิมแปลงร่างเป็นชายหนุ่มร่างอ้อนแอ้น ใบหน้าหวานง้ำงอเหมือนจะร้องไห้

     “อย่าพูดงั้นสิวี นายต้องไหวสิ! อย่าทิ้งพวกเราไปนะ...”

     “วีไม่ทิ้งแบคหรอก...จริงๆ”

     ทันใดนั้นเขาเหลือบเห็นลูกเสือตัวหนึ่งที่ค่อยๆย่องออกมาจากพงหญ้าหนา พอเห็นเขาก็วิ่งปรื๋อเข้ามาซุกแขน

     “แม่ฮะ แม่อย่าเป็นอะไรไปนะ*!”*

     “วิล...” น้ำตาเขาไหลอีกครั้ง มือเรียวอ่อนล้ายกขึ้นลูบหัวของลูกชาย พอเห็นวิลแล้วก็พาลนึกถึงจองกุก ป่านนี้คนที่เขารักไปไกลถึงไหนแล้วนะ

     “นี่ลูกของนาย...กับมินวูเหรอ” ชานยอลถามแบบไม่แน่ใจ

     เขาพยักหน้าตอบ

     “ชาน อุ้มวีไปทำแผลที่บ้านก่อนเถอะ ตอนนี้วีเขาเสียเลือดมากแล้วนะ” แบคฮยอนวกกลับเข้าเรื่อง เพราะเห็นเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดของเพื่อนรัก

     ได้ยินดังนั้นชานยอลจึงช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขน ส่วนวิลก็น้ำตาคลอ มองตามร่างของผู้เป็นแม่

     “แม่ผมจะเป็นอะไรไหมฮะ”

     แบคฮยอนยิ้ม อุ้มลูกเสือตัวน้อยก่อนลูบศีรษะปลอบ “แม่ของหนูต้องไม่เป็นอะไรแน่ เชื่อน้าสิ”

     วิลไม่ตอบอะไรอีก เอาแต่มองตามแผ่นหลังกว้างของชานยอลที่บดบังคุณแม่ของเขาอยู่ แบคฮยอนใช้มือเกลี่ยน้ำตาให้ก่อนเริ่มออกตัวเดินตามแฟนหนุ่ม กระทั่งร่างของพวกเขาหายลับเข้าไปในป่าโดยมีเสียงบดเคี้ยวดังตามหลัง

______________________

     ไฟหน้ารถวิ่งไปตามถนนยามค่ำคืน บรรยากาศภายในรถยังคงเต็มไปด้วยความเครียด สักพักจีมินที่นั่งหน้าคู่กับโฮซอกก็เอ่ยขึ้นทำลายความสงัด

     “นี่พวกเรา...อยู่กับปีศาจมาตลอดเลยเหรอวะ”

     โฮซอกเหลือบมองครู่หนึ่งก่อนตั้งใจมองถนนต่อ “ปีศาจต่างหากที่มาอยู่กับพวกเรา”

     และคนที่พาปีศาจมาก็คือคนที่กำลังนั่งเงียบอยู่ข้างหลัง

     “กูขอโทษ...เป็นความผิดกูเอง” จองกุกกล่าวขอโทษขณะนั่งน้ำตาคลอ มองออกไปนอกรถ “ถ้ากูไม่พาเขามา เรื่องทั้งหมดก็คง...”

     “มึงอย่าโทษตัวเองกุก” โฮซอกพูดอย่างเข้าอกเข้าใจ “มึงไม่รู้ มึงไม่ผิดหรอก...คนที่หลอกเราคือไอ้ปีศาจนั่นต่างหาก”

     “มึง...ฮึก กูคิดถึงเพื่อน” จีมินหันใบหน้าแดงก่ำมาหา “พวกไอ้นัม...ฮึก จะไม่กลับมาจริงๆแล้วเหรอวะ”

     ไม่มีใครอยากตอบคำถามนั้นเพราะรู้อยู่แก่ใจ และไม่อยากทำร้ายจิตใจเพื่อนตัวเล็กซ้ำเติม

     พอได้ความเงียบเป็นคำตอบ จีมินจึงพยายามกลั้นน้ำตา กลบความเศร้าด้วยการเปลี่ยนเรื่อง “แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ?”

     “คืนนี้ไปนอนบ้านกูก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับไปเก็บของ” โฮซอกอาสาตอบ “ถ้าปีศาจนั่นโดนฆ่าไปแล้ว ก็คงไม่ต้องไปแจ้งตำรวจ”

     “ไปแจ้งแล้วมันได้อะไร ใครจะไปเชื่อ”

     “อย่างน้อยก็จะได้ไปแจ้งว่าที่นั่นไม่ปลอดภัย มึงอยากให้คนอื่นโดนเหมือนอย่างที่พวกเราเจอรึไง”

     “เออ ก็จริงของมึง...”

     สักพักจองกุกก็พูดขึ้นหลังจากเหม่อมานาน

     “กูรักเขาได้ไงวะ...”

     “ก็คงโดนมนตร์แหละมึง ขนาดกูยังเกือบโดนสะกดจิตเลย พูดแล้วขนลุก”

     คำตอบของโฮซอกทำให้เขานึกสงสัย ว่าความรู้สึกในตอนนี้ของตัวเองเป็นของปลอมหรือจริงกันแน่

     แล้วที่เขาเห็นวิโอเรลครั้งแรก...ตอนได้มองตาคู่นั้น เขาตกหลุมรักจริงๆหรือแค่โดนมนตร์เสน่ห์

     ยิ่งคิด ก็ยิ่งปวดไปทั้งใจ เหมือนโดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำอีก

     เขาอยากรู้...ว่าทำไมวิโอเรลต้องทำแบบนี้ ทำไมต้องมาหลอกกัน ทำไมต้องแย่งเพื่อนไปจากพวกเขา ทำไมต้องมาลบความรู้สึก ทำไมต้องมาบังคับให้เขารัก

     คนเห็นแก่ตัว...

     รู้ว่าเกลียดถึงขนาดนี้ แต่ทำไมเขาถึงหยุดคิดถึงวิโอเรลไม่ได้เลย

     น่าขำชะมัด




​To be continued

​________________________________

แงงงงง จองกุก T T จะเกลียดก็เกลียดไม่ลงใช่มั้ยยย มาหาเราก็ได้นะ // โดนตรบบบ ถ้าสงสัยว่าทำไมวีไม่มีชื่อ...คือเสือธรรมดาเขาพูดไม่ได้อ่ะค่ะ แม่ก็เลยไม่ได้ตั้งให้ มามีชื่อก็ตอนเป็นเสือสมิง

อีกแค่ตอนเดียว(น่าจะใช่)ก็จะจบแล้วนะค้า ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันถึงตอนนี้นะ xxx  


ความคิดเห็น