ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 15

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.2k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 21:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 15
แบบอักษร


Can't seem to let you go,

Can't seem to keep you close

เหมือนว่าจะปล่อยเธอไปไม่ได้

เหมือนว่าจะเก็บเธอไว้ใกล้ๆ ไม่ได้






ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้วหลังจากที่คอสออกจากโรงพยาบาลทางฝั่งพ่อแม่ของคอสได้ให้โอกาสผมอิกครั้งที่จะได้ดูแลคอส แต่มันรู้พวกท่านไม่ได้อยากจะให้โอกาสผมหรอก แต่พวกท่านทำใจไม่ได้ที่เห็นลูกตัวเองอยู่ในสภาพแบบนี้



ตัวผมก็เจ็บปวดเหมื่อนกัน คอสตั้งแต่วันนั้นตื่นขึนมาอิกครั้งก็ไม่พูดคุยกับใครเลย แม้กระทั่งพ่อแม่ของตัวเอง รวมถึงผมและคนอืนๆด้วย คอสไม่พูดออกมาสักคำเดียว เอาแต่มองไปที่นอกหน้าต่างไม่สนใจคนรอบข้างสักนิด




ยิ่งเห็นคอสเป็นแบบนี้ผมร้องไห้ทุกวัน อยู่ดีๆก็กลายเป็นคนอ่อนแอผมนี่มันช่างน่าอายจริงๆ




“ คอส มีที่ที่คอสอยากไปไหม “

“ ครูสพาคอสไปได้นะ ขอแค่ให้บอกมาครูสจะพาไปทันทีเลย “



ผมรู้ถึงแม้ว่าผมจะพูดกี่ร้อยคำพี่พันครั้งก็ไม่มีการตอบสนองมาจากคอสเลย มันทำให้หัวใจของผมปวดหนึบ ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงให้ได้ยินเสียงใสใสของคอสอิกครั้ง ต้องใช้ความพยามมากน้อยแค่ไหน แต่ผมก็จะทำให้ได้



หมอบอกว่าการที่คอสเป็นแบบนี้เพราะเกิดการช็อคจากเหตุการ์ณร้ายๆ มันเป็นเพราะผมเองที่ทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง คนที่ทำให้คอสเป็นแบบนี้ก็คือผม




ผมมันเป็นฆาตกรที่ฆ่าลูกตัวเอง




ผมมองคอสที่นั่งเอาหลังพิงเตียงผ้าห่มผืนยาวสีขาวถูกดึงขึนมาห่มไว้ที่เอว คอสที่เอาแต่หันหน้าไปมองที่หน้าต่างมันทำให้ผมรู้สึกหดหู่ ไม่มีแรงอยากจะไปทำงานหรือไปทำอะไรทั่งนั้น



งานตอนนี้ผมให้พี่ชายผมดูแลทั่งหมดผมทำแค่เซนเอกสารสำคัญเล็กๆน้อยๆนอกนั้นก็อยู่ที่บ้าน ไม่ได้ออกไปไหนเลย นั่งอยู่ข้างเตียงคอสทั่งวัน เล่าสิ่งที่ตัวเองไปเจอมาในวันนี้ให้คอสฟังถึงแม้ว่าคอสจะไม่ได้ตอบอะไรผมเลยก็ตาม



ผมหวังว่าเรื่องราวเล็กๆของผมที่ไปเจอมาในแต่ละวันจะทำให้ผมได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆของคอสในสักวัน ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เร็วๆวันนี้แต่ผมก็จะรอให้ถึงวันนั้น




“ คอสจะนอนแล้วหรอนี่พึ่งบ่ายโมงเองนะ “




อยู่ดีๆคอสก็เอนตัวนอนลงบนเตียงก่อนที่จะดึงผ้าห่มมาถึงคอ ข้าวเที่ยงคอสก็ยังไม่ได้กิน กินแต่ข้าวเช้ากินทีก็เหมื่อนแมวดม ข้าวเที่ยงไม่ยอมกินน่าจะมาตีให้ก้นบวมจริงๆ




“ ตอนเย็นต้องกินข้าวนะรู้ไหม “




ผมลูบหัวคอสเบาๆ เจ้าตัวไม่ได้ตอบอะไรผมเหมื่อนเดิมแต่หลับตาพริ้ม ผมพึ่งสังเกตุว่าขนตาคอสยาวสวยขนาดนี้ พอๆกับเส้นผมที่เงางามของคอส




หึ่ยยย หมั่นเขี้ยว



จุ้บ! ~~



ผมก้มลงไปหอมหน้าผากมนของคอส กลิ่นสบู่อ่อนๆสีเข้าจมูกผมอย่างจัง ผมพึ่งรู้ว่าผมมีของล่ำค่าอยู่กับตัวมาตั้งนานแล้วแต่ผมกลับเลือกที่มองข้ามสิ่งสำคัญนั้นไป ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้ผมก็อยากที่จะเปลี่ยนแปลงอดีต อยากกลับไปแก้ไขอะไรหลายๆเรื่องๆ



แต่ผมทำไม่ได้ แต่ผมทำมันตอนนี้ได้ถึงแม้ว่ามันจะสายไปแล้ว เพราะผมต้องสูญเสียสิ่งที่มีค่ามากที่สุดไป 1 ชีวิต



ผมคิดเรื่องนี้ทีไรน้ำตาผมก็พาลที่จะไหลทุกที ผมปาดน้ำตาตัวเองลวกๆก่อนที่จะมองไปที่คอส คอสเป็นคนที่สวย มองยังไงก็สวย ยิ่งมองก็ยิ่งหลงรัก ผมอยากเห็นรอยยิ้มของคอสอิกสักครั้ง




มันจะได้เจิดจ้างดงามมากว่าสิ่งใดบนโลกใบนี้


ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก


น่ารัก

น่ารัก


อยากจะกลืนกินเธอทั่งตัวไม่อยากเหลือไว้ให้ใครได้กลิ่น



ผมนี้ท่าจะอาการหนักแล้วจริงๆ พอได้มองก็ยิ่งหยุดมองไม่ได้ ใจผมบางไปหมดแล้ว*~*


ผมลุกขึนเดินออกจากห้องเพราะผมนั่งอยู่ในนี้มาทั่งวันแล้วข้าวผมก็กินไม่ครบมื้อเหมื่อนกับคอสนั่นแหล่ะ แต่ถ้าได้กินก็กินจนจุก ไม่ได้กินเล็กกินน้อยเหมื่อนคอส



แต่ผมก็เข้าใจ ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดี..



“ คุณผู้ชายอยากได้ของว่างไหมคะ “

“ ไม่ละ “



ผมเดินลงมาชั้นล่างก็เห็นแม่บ้าน 2-3 คนกำลังทำความสะอาดกันอยู่ ถึงแม้ว่าจะมีคนรับใช้เยอะแต่บ้านมันช่างดูงเงียบเหงาเหลือเกิน



มันขาดเสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กคนนึง ขาดภาพภาพนึงที่เห็นซ้ำๆทุกวัน มันขาดหายไป นี้เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเหมื่อนว่าอยากจะตาย แต่ก็ต้องอยู่



ป๊ะป๋าขอโทษนะมิเกล ป๊ะป๊าขอโทษจริงๆ ถ้าชาติหน้ามีจริงอยากให้เกิดมาเป็นลูกของป๊ะป๋าอิกครั้ง ป๊ะป๋าจะขอสัญญาว่าจะดูแลหนูให้ดีที่สุด ให้ดีมากกว่าชีวิตของพ่อเอง



ขอบตาของผมร้อนผ่าวทำให้ผมรู้เลยว่าผมกำลังจะร้องไห้อิกแล้ว ผมเงยหน้าขึนเพื่อไม่ให้น้ำตาหยดลงมา



ผมนั่งอยู่ห้องรับแขกกลางบ้านอ่านนหนังสทอไปมา อยู่ดีๆผมก็กลายเป็นคนหยิบหนังสือขึนมาอ่านซะอย่างนั้น อาจเป็นเพราะผมต้องหาเรื่องไปคุยกับคอสการอ่านหนังสือจะได้มีเรื่องไปเล่าให้คอสฟังทุกวัน



ผมก็ไม่รู้ว่า ผมอ่านมากี่เล่มแล้ว แต่น่าจะนานพอสมควรเพราะท้องฟ้าจากตอนแรกที่มันสว่างจ้าตอนนี้ก็เริ้มมืดแล้ว




“ คุณผู้ชายคะ ถึงเวลารับประทานอาหารแล้วค่ะ “

“ ของคอสละ “

“ วันนี้ป้าแอ๋วทำข้าวต้มกุ้งขึนไปให้ค่ะ “

“ เดี๋ยวฉันจะเอาขึนไปเองวันนี้ “




ผมบอกกับเด็กสาวคนรับใช้คนใหม่ที่เป็นหลานสาวของป้าสาหัวหน้าแม่บ้าน ผมพึ่งจะรับเธอเข้ามา เธอยังเด็ก หน้าตาสวยเหมื่อนตุ๊กตา อายุ 18-19 กำลังเรียนอยู่เธอมาจากต่างจังหวัด เห็นว่าเธอน่าจะขยันเหมื่อนป้าแอ๋วเลยรับเข้ามาเพิ่มอิกคน



แล้วผมก็ไม่ผิดหวังจริงๆ เธอขยันเอางานเอาการทำงานเรียบร้อยกว่าคนที่อยู่ก่อนบางคนซะอิก ถ้าจำไม่ผิดเธอน่าจะชื่อดา




“ ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณผู้ชายเดี๋ยวให้ป้าแอ๋วขึนไปก็ได้ค่ะ “

“ ไม่เป็นไร “

ดาเดินเข้ามาจับที่แขนของผมรั้งผมเอาไว้ไม่ให้เดินขึนบันได

“ ป๋าแอ๋วขึนไปแล้วค่ะ คุณผู้ชายจะเหนื่อยเปล่าๆนะคะ “




ดารั้งแขนผมเข้าไปชนกับหน้าอกที่ใหญ้โตเกินวัยของเธอ ท่าทางแบบนี้สายตาแบบนี้ เป็นใครก็ดูออกว่าเธอต้องการอะไร




ถ้าเด็กมันอยากลองของคงต้องจัดให้สักครั้งแล้วละ

ถ้าเป็นผมเมื่อก่อนน่ะนะ..

“ เขาเป็นภรรยาของฉันเรื่องแค่นี้ฉันไม่เหนื่อยหรอก แล้วถ้าไม่อยากตกงานก็ไม่ต้องมาสะเออะอวดฉลาดยุ่งเรื่องของเจ้านาย ฉันจะเตือนเป็นครั้งสุดท้าย “

“ คะ คะ ค่ะ หนูขอโทษค่ะ “



ผมมองดาด้วยความโกรธจัด เธอก็น่าจะรับรู้ได้ถึงได้ก้มหน้าก้มตาขอโทษผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ



“ ฉันเปลี่ยนใจละ ไปเก็บเสื้อผ้าแล้วไสออกออกจากที่นี่ซะ “

“ หนูขอโทษค่ะ หนู.. “

“ ไป!!!!! ”




ผมมองด่าที่รีบวิ่งออกไปทางห้องครัว อย่าให้กูเห็นหน้าอิกครั้งไม่งั้นจะเอาออกทั่งป้าทั่งหลาน ไม่รู้จักอบรมหลานให้รู้สึกที่ต่ำที่สูง



เดินขึนไปไปห้องของคอสจริงๆมันคือห้องของผมด้วยเพราะผมย้ายมานอนที่นี่แล้ว



“ เดี๋ยวฉันจะป้อนเอง “



ผมบอกกับป้าแอ๋วที่กำลังพยามป้อนข้าวคอสแต่คอสไม่ยอมเปิดปากกินข้าวต้มกุ้งที่ป้าแอ๋วยกมาให้



“ ค่ะ คุณผู้ชาย “



ป้าแอ๋วรีบลุกขึนแล้วเดินออกจากห้องไปทันที



“ เดี๋ยวครูสป้อนคอสเองนะครับ “



ผมเดินไปนั่งตรงเก้าอี้หัวเตียงที่มีโต๊ะตั้งอยู่ข้างๆคอสกำลังนั่งอยู่บนเตียงท่าเดิมกับเมื่อตอนเช้าเลย



“ เอาละ ข้าวต้มกุ้งหอมจังเลยเนอะ “



ผมตักข้าวต้มกุ้งที่กำลังส่งกลิ่นหอมไปจ่อที่ปากสีแดงสดของคอส คอสเบือนหน้าหนีไม่กินไม่เหมื่อน น่าโดนปากฟาดไปที่แก้มจริงๆเลย คนคนนี้



“ อ้ามมมม “



ผมพยามจ่อไปที่ปากคอสอิกครั้ง คราวนี้ตักกุ้งตัวโตใส่ลงไปด้วยเพิ่มความน่ากิน 80 เปอร์เซน



“ โอ๊ะ ร้อนๆๆ “



คอสยกมือขึนมาปัดมือของผมข้าวต้มร้อนๆกระจายโดนแขนของผมเต็มไปหมด ผมหยิบชิดชู่มาเช็ดเศษข้าวออกจากแขนตัวเอง



ดีนะแค่ช้อนถ้าทั่งถ้วยแขนผมได้พองแน่ๆ แต่ถึงทั่งถ้วยผมก็ไม่โกรธหรอกถ้าเทียบกับสิ่งที่ผมทำกับคอสแค่นี้สบายมากครับ



หื้ม เดี๋ยวนะ ร้อนงั้นหรอ ใช่ข้าวต้มพึ่งทำเสร็จมันก็ต้องร้อนสิ



อย่าบอกนะว่า



ฟู่ววว



ผมตักข้าวต้มขึนมาใหม่อิกครั้งก่อนที่จะเป่ามันจนแน่ใจว่าหายร้อนแล้ว



“ อะ “  



งับ!



คอสยื่นปากเข้ามางับข้าวต้มที่ผมเป่าให้จนมันหายร้อน เคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ยไปหมด



แหมมมม่ ก็ข้าวต้มมันร้อนอะเนอะกินร้อนๆปากลวกปากพองหมด แล้วก็ไม่ยอมบอกอะคนเรา น่าหยิกแก้มจริงๆ



“ เด็กดี “



ผมตักขึนมาอิกรอบแต่รอบนี้ไม่เป่าไหนดูสิเป็นไง



“ … “

“ อะ อะ ล้อเล่น “



สนุกจังโว้ยย



ผมป้อนข้าวคอสจนหมดถ้วยให้คอสกินยากินน้ำให้เรียบร้อยแล้วเดี๋ยวผมต้องลงไปกินข้าวของผมบ้าง



“ ฝันดีนะ “



ผมบอกคอสก่อนที่จะเดินลงมาไม่ลืมที่จะหยิบถ้วยลงมาด้วย ไม่อยากให้แม่บ้านขึนมาอิกรอบเพราะตอนนั้นคอสน่าจะหลับแล้ว ถ้าเข้าไปอิกจะเป็นการรบกวนเปล่า ๆ



“ มาค่ะ คุณผู้ชายเดี๋ยวป้าเอาไปเก็บเอง “



ผมส่งถ้วยให้ป้าแอ๋วก่อนที่จะเดินลงไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวตัวยาว เหงาขึนมานิดๆเพราะปกติแล้วไม่เคยกินข้าวคนเดียวเลย



ถ้ากินที่บ้านก็จะกินกับมิเกล แต่ส่วนใหญ้แล้วผมเลือกที่จะไปกินนอกบ้านมากกว่า คิดถึงมิเกลแล้วความเศร้าความเสียใจมันก็กลับมาอิกครั้ง



“ แปลกจังเลยนะคะ คุณผู้หญิงกินหมดเลย “

“ แน่นอนฉันเป็นคนป้อนนะ “



ความหล่อของผมจะทำให้อาหารอร่อยขึน ใครใครก็ดูออก



“ เอางี้ไหมคะ คุณผู้ชายลองทำอาหารให้คุณผู้หญิงสิคะ “



ผมก็อยากทำนะแต่ผมกลัวจะเกิดอัคคีภัยนี้แหล่ะ หายทั่งหลัง



“ ไม่ต้องห่วยค่ะคุณผู้ชาย ป้ามีถังดับเพลิงเป็นสิบๆถังเลยค่ะ ดับทันแน่นอน “



นอกจากจะไล่ดาออกแล้วคนที่สองควรเป็นป้าแอ๋วสินะครับ



“ เอาสิ ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ด้วยจะลองดูตอนนี้ก็ไม่เสียหาย “

“ งั้นเชิญที่ห้องครัวเลยค่ะ “



ผมเดินตามป้าแอ๋วไปที่ห้องคลัว ห้องคลัวบ้านผมใหญ้เท่าๆกับร้ายอาหารเลย เพราะเดิมทีคอสเป็นคนชอบเข้าครัว ผมเลยซื้อนั่นซื้อนี้ติดตั้งอะไรมากมาย สะดวกในการทำอาหารที่สุดให้เขา



“ เริ้มจากการหั่นผักค่ะ เพราะคุณผู้หญิงชอบกินผักกาดผัดใส่ไข่ “



ผมเดินไปหาป้าแอ๋วที่กำลังเตรียมมีดเตรียมอะไรให้ผมมาลองหั่นดู



“ ไม่เล็กไม่ใหญ้นะคะ กลางๆ “



ไม่น่ายากเท่าไหร่ เอาละองศานี้น่าจะได้



“ คุณผู้ชายคะ เล็กไป “



โอเคขยับอิกนิด



“ ใหญ้ไปแล้วค่ะ “



=_=++++++  ชิบ!! เริ้มโมโหแล้วนะ



“ ครั้งนี้โอเคเลยค่ะ เอาประมาณนี้เลบยค่ะคุณชาย “



โอเค เห็นไหมผมบอกแล้วว่ามันไม่ยากขนาดนั้น ผมยืนหั่นไปสักสองสามอันก็เริ้มชินมือจากตอนแรกที่หั่นช้าๆก็เร็วขึนมาก เหมื่อนเป็นนักหั่นผักระดับประเทศ



ชินมือง่ายดี




หื้ม !!!



ผักกาดมีสีแดงด้วยหรอ ผมพึ่งรู้ แปลกดีเหมื่อนกัน เห็นครั้งแรกเลยนะเนี้ย





“ ว้ายยยยย คุณผู้ชายคะ มีดแทงมือหมดแล้วค่าาา อกอีป้าจะแตก “








----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ศรีลงให้ก่อนเพราะว่าวันเสาอาทิตย์ศรีไม่น่าจะว่าง ตอนนี้เบาๆไปก่อน 

เหมื่อนเดิมค่ะ 1 คอมเม้น=1 กำลังใจของศรีค่ะ 

ปล. ศรียังไม่ตรวจคำผิดนะคะ

ความคิดเห็น