ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 4 : คนถูกใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 314

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2562 17:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 : คนถูกใจ
แบบอักษร

Chapter 4 : คนถูกใจ

เจนนี่ past

"เอ่อ..ท่านประธานคะ"  น้ำเสียงที่ดูจะกล้าๆกลัวๆของว่าที่เลขาคนใหม่ของฉันเองแหละ

"มีอะไร"  ร่างบางตอบทั้งๆที่สายตากำลังไล่อ่านเอกสารในมืออย่างทะมัดทะแมง

"คือ..นี่ก็ห้าทุ้มแล้วนะคะ ท่านประธานควรกลับไปพักผ่อน.."

พลึบ

ร่างระหงค์ที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ๆก็ลุกจากที่นั่งประจำตำแหน่งแล้วเดินมายังตรงหน้าเลขาของเธอที่กำลังยืนตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้า

"ขะ ขะขอโทษค่ะ ณิชาจะไม่พูดมากให้ท่านประธานรำคาญ ละ ละแล้วจะไม่พูดให้.."  

ณิชาก้มหน้าลงแล้วหลับหูหลับตาพูดด้วยความรู้สึกกลัว เพราะรู้ดีว่าท่านประธานของเธอนั้นเป็นคนเจ้าอารมณ์มากแค่ไหน ใครขัดใจได้สักที่ไหนล่ะ ในใจก็คิดอย่างแค่ว่า ' โดนแน่เลยเรา โดนตบแน่เลย '

ณิชานึกในใจว่าเธอต้องเจ็บตัวเป็นแน่เธอเลยเลือกที่จะยืนนิ่งหลับตารอรับชะตากรรม 

พลึบ

แต่แล้ว..ความคิดนั้นมันก็มลายหายไปทั้งหมด เหลือเพียงแต่สัมผัสอุ่นๆที่บริเวณเรือนผมของเธออย่างอ่อนโยน

"ขอบใจนะที่เป็นห่วงฉัน"  ร่างระหงค์ยกมือขึ้นลูบผมนิ่มของว่าที่เลขาจองเด๋อด๋าของเธออย่างเอ็นดู

"ท่านประธาน.."  เลขาสาวเงยหน้าขึ้นมองร่างระหงค์เหมือนจะร้องไห้

"ขี้แยจังเลยนะเธอเนี่ย เป็นถึงเลขาของฉันแท้ๆ"  พูดไปมือก็ลูบผมคนตรงหน้าไปปอยๆเหมือนปลอบใจสักมากกว่า

ฉันมองไปที่หน้าณิชาที่ตอนนี้หางตาของเธอเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อล้นออกมา ปากก็เม้มเข้าหากันเหมือนกำลังกั้นอารมณ์เอาไว้

นี่ฉันเป็นคนน่ากลัวขนาดนั้นเชียว?

"ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอกเห็นฉันเป็นคนไร้เหตุผลขนาดนั้นเลย?"  เอ่ยถามคนตรงหน้าที่บัดนี้..บ่อน้ำตาแตกแล้วล่ะจ้า

"ฮึก ฮึกฮือ~ก็ณิชากลัวท่านประธานโกรธ กลัวท่านไม่พอใจที่ณิชาพูดมาก กลัวว่า ฮึก ฮึก ฮือ~"  

เธอร้องไห้แล้วก็พุ่งตัวเข้ามากอดฉันทันที เธอร้องไห้จนตัวสั่นตัวคลอน ร้องเหมือนเขื่อนแตก ซึ่งตัวต้นเหตุอย่างฉันที่ทำให้อีกฝ่ายกลัวจนร้องไห้ก็ทำได้แค่ยืนลูบผมเธออย่างงงๆ

10 นาทีต่อมา

"ท่านประธานจะรับกาแฟไหมคะ? เดี๋ยวณิชาชงให้^^"  

ผ่านไปได้แค่สิบนาทียัยณิชาคนขี้แยเมื่อกี้ก็กลับมาอยู่ในหมวดเดิม เพิ่มเติม สดใสและร่าเริงยิ่งกว่าเก่าแถมยังยืนส่งยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมมาให้ฉันอีก

"ฉันไม่ชอบดื่มกาแฟ"  พูดออกไปโดยที่สายตายังคงโฟกัสอยู่ที่เอกสารไม่แม้แต่ก็เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ข้างๆโต๊ะสักนิด

"แล้วท่านประธานอยากทานอะไรหรอคะ เดี๋ยวณิชาไปซื้อให้^^"  อีกฝ่ายก็ขยันที่จะสรรหาของกินมาให้อย่างไม่ลดละ

ตัวณิชาเองเธอก็อดเป็นห่วงว่าที่ท่านประธานของเธอไม่ได้จริงๆ เพราะจากที่เธอสังเกตุท่านประธานมาทั้งวัน เธอทั้งดื้อและบ้างานเอามากๆ ถ้างานไม่เสร็จเจ้าตัวก็จะไม่ยอมลุกไปไหนทั้งนั้น จนกว่างานจะเสร็จทั้งหมด

ดูๆแล้วท่านประธานของเธอเป็นคนที่มีเป้าหมายจริงจังและตั้งใจเอามากๆ ไม่แปลกใจเลยที่คนตรงหน้าจะบริหารบริษัทขึ้นชื่อทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว 

"ขอนมจืดอุ่นๆสักแก้ว"  ร่างระหงค์ที่ใช้สมาธิอยู่นานกับกองเอกสารก็เอ่ยในสิ่งที่ตัวเองอยากทานมากที่สุด ณตอนนี้

"จัดให้เดี๋ยวนี้เลยค่าาา"  ว่าแล้วณิชาก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาสิ่งที่นายของเธออยากกินทันที

20 นาทีต่อมา..

"มาแล้วค่าาา นมจืดอุ่นๆของท่านประธาน^^"  ว่าแล้วก็วางลงบนโต๊ะทำงานของท่านประธานของเธออย่างนุ่มนวม สายตาก็จดจ้องใบหน้าสวยคมเฉียวที่กำลังเซ็นเอกสารต่างๆอย่างเคร่งเครียด

ร่างระหงค์รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังจ้องมองมาที่เธออยู่ เธอจึงเงยหน้าขึ้นดูก็เห็นยัยเลขาจอมขี้แยยืนยิ้มมองเธออย่างเคลิ้มๆอย่างเหม่อลอย

"หน้าฉันมันมีอะไรให้น่ามองขนาดนั้นเลย?"  เงยหน้าขึ้นมาถามอย่างสงสัย

"ก็ท่านประธานสวย ณิชามองไม่ได้หรอคะ?"  ตอบเสียงใสอย่างซื่อๆพลางอมยิ้มทุกครั้งที่มองท่านประธานของเธออย่างเอ็นดู ทั้งสวยทั้งเก่ง ทั้งน่ารักจนเธอไม่อาจเลิกมองได้เลย

ร่างระหงค์ทำได้แค่ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมๆ

เวลาล่วงเลยมาจนถึงตีหนึ่งกว่าๆจนงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยร่างหงค์ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจอย่างเหนื่อยล้าพลางสายตาก็พลันไปมองร่างของณิชาเลขาของเธออย่างเอ็นดู ที่ตอนนี้นั่งหลับคอพับคออ่อนอยู่ตรงโซฟา ว่าไล่ให้กลับไปตั้งนานแล้วนะยัยณิชาก็เอาแต่ปฏิเสธและบอกเธอว่าจะนั่งรอจนกว่างานของเธอจะเสร็จ

ก็คิดว่าบริษัทนี้จะมีแต่พวกพนักงานเห็นแก่ตัวหัวสูงเหมือนพวกเมื่อตอนเช้า..แต่พอมาคิดดูแล้วเธอไม่ควรตัดสินใครก่อนจนกว่าจะได้เห็นกับตาจริงๆ ซึ่งตอนนี้ก็มีอยู่หนึ่งคนแล้วที่เธอจะทำดีด้วย

"ณิชา คุณณิชา"  เอ่ยเรียกเลขาตัวเองเสียงนิ่ง

"งือๆ ท่านประธานใจดีจังเลย~งือๆ"  เลขาสาวนั่งหลับพร้อมละเมอออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"หืม ใจดีงั้นหรอ?"  พอได้ยินในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดร่างระหงค์ถึงกับยิ้มไม่หุบ

เพราะปกติแล้วน้อยคนนักที่จะพูดแบบนี้กับเธอ ทั้งชีวิตของเธอก็ได้ยินแต่ ' ยัยปีศาจมั่งล่ะ ยัยคุณหนูจอมหยิ่ง คุณหนูเอาแต่ใจ '

"แฮ่มๆ คุณณิชาถ้าคุณยังไม่ลุกฉันจะตัดเงินเดือนคุณเดี๋ยวนี้!"  แกล้งไอแล้วเอ่ยเสียงดุให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวสักที

ยิ่งกว่าเสียงระฆังก็คงเป็นเสียงที่บอกเธอว่าจะตัดเงินเดือนนี่แหละร่างบางที่นั่งหลับอยู่ถึงกับกระเด้งตัวลุกพลวกพลาดตื่นจากความฝันทันที

"ค่ะ..คะ?"  ลุกขึ้นยืนทั้งๆทีตายังลืมไม่ค่อยจะขึ้น

"กรุณาเช็ดน้ำลายด้วยค่ะ"

"คะ?"  ด้วยความอายณิชาจึงรีบยกมือขึ้นเช็ดปากตัวเองเงอะๆงะๆ

การกระทำของณิชามันทำให้ร่างบางถึงกับหลุดขำ

"หึๆ"  เสียงหัวเราะในลำคอของร่างระหงค์ส่งผลให้คนที่ยืนเช็ดปากตัวเองอยู่ถึงกับชะงัก

"ท่านประธานอ้า~หลอกณิชาทำไมคะ" 

"ช่วยไม่ได้อยากขี้เซาเองทำไมล่ะ ไปกลับกันได้แล้ว"  นอกจากจะไม่ตอบแล้วยังจะเปลี่ยนเรื่องได้เนียนอีกต่างหาก

"ค่ะ"  

"พรุ่งนี้ฉันไม่เข้าบริษัทนะ"  ฉันหันไปบอกณิชาที่กำลังยืนรอฉันเก็บของอยู่

"ทำไมคะ? ท่านประธานจะไปไหน"

"ธุระส่วนตัว..อีกอย่างฉันเช็คตารางงานทุกอย่างของฉันพรุ่งนี้หมดแล้วมีแค่เซ็นเอกสารพวกนี้ซึ่งฉันทำเสร็จทั้งหมดแล้ว เธอก็เก็บเอาไปส่งซะนะ"  พูดไปก็ชี้ไปยังกองเอกสารมากมายที่วางเรียงกันเป็นชั้นๆกว่าห้ากองบนโต๊ะทำงานของตัวเอง

"ห่ะ! นั่นมัน..เอกสารงานทั้งหมดของทั้งอาทิตย์นะคะ ท่านประธานทำเสร็จทั้งหมดแล้วหรอคะ?"

"ก็ใช่สิย่ะ คนอย่างฉันไม่ชอบให้มีงานค้างเป็นดินพอกหางหมูหรอกนะ แล้วอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าไอ้งานเอกสารมากมายพวกนี้มันค้างมากี่อาทิตย์แล้ว!"  ร่างระหงค์ตวาดเสียงดังอย่างเดือดดาล ถ้าเธอไม่อ่านทั้งหมดคงไม่รู้ว่าไอ้เอกสารมากมายพวกนี้ทำไมถึงเยอะกว่าปกติที่จะต้องเซ็นในแต่ละวัน

"คะ คะคือณิชา.."  เลขาสาวได้แต่ก้มหน้าลงอย่างกลัวๆความจริงแล้วไม่ใช่เธอไม่รู้แต่เธอแค่ไม่มีสิทธ์ที่จะบอกหรือกล่าวเตือนใครๆได้เพราะด้วยตำแหน่งที่น้อยกว่าคนพวกนั้น เธอจึงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวนัก แค่ลำพังตัวเธอคนเดียวก็ไม่ค่อยจะเพื่อนอยู่แล้วด้วย

"ถ้าไอ้พวกที่มาอยู่ในบริษัทของฉันแล้วมานั่งกินนอนกินเอาเปรียบแรงของส่วนรวมเหมือนพวกเห็บพวกปิงแบบนี้..ฉันไม่เก็บมันไว้แน่!!"  ร่างระหงค์ทุบโต๊ะของเธออย่างระบายอารมณ์

"..."  ณิชาได้แค่ก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดที่ไม่อาจทำอะไรได้เลย

"อีกสองวัน..นัดทุกฝ่ายที่เกี่ยวกับการจัดการเอกสารทั้งหมดมาประชุมตอน9.00โมงตรง ถ้าใครหน้าไหนมันกล้ามาประชุมสายแม้แต่นาทีเดียวไล่มันออกไปซะ! นี่คือคำสั่งเข้าใจที่ฉันสั่งใช่ไหมณิชา"  เอ่ยถามเสียงเย็นจนคนฟังถึงกับเสียวสันหลังยืนขาสั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่

"เข้าใจแล้วค่ะท่านประธาน"  ถึงจะกลัวคนตรงหน้าแค่ไหนแต่จุดที่ๆเธอยืนอยู่นั้นมันเป็นตำแหน่งสำคัญมาก..เธอจะไม่ทำตัวเป็นตัวถ่วงให้ท่านประธานผิดหวังเป็นอันขาด

"ดี เพราะฉันก็ไม่ค่อยชอบคนไร้ความสามารถและที่ฉันเลือกคุณมาไม่ใช่เพราะสงสารหรืออะไร เพราะฉันเห็นว่าคุณมีดีมากกว่านั้น..ณิชา"  จ้องลึกเข้าไปที่ดวงตากลมโตของอีกฝ่ายที่ถึงแม้จะสั่นๆเพราะความกลัว..แต่เพราะความกลัวเหล่านั้นกลับซ้อนความเข็มแข็งเอาไว้จนขึ้นสึกได้

"ท่านประธานคะ.."

"ฉันเชื่อในตัวคุณนะณิชาว่าคุณทำได้:)"

เจนนี่ end

วอดก้า past

ภายในห้องนอนสีดำตัดขาวเทามีร่างของชายหนุ่มผิวขาวจัดที่กำลังนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนเตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่พลางเอาผ้าห่มมาคุมโปงก็แล้วเอาหมอนมาปิดหูก็แล้วแต่มันก็ไม่สามารถช่วยหรือบรรเทาการได้ยินเสียงเอะอะจากด้านล่างได้เลย

พลึบ

เมื่อทนนอนต่อไม่ไหวร่างสูงจึงตัดสิ้นใจลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วยกมือขึ้นมาทึ้งหัวตัวเองอย่างหัวเสีย ใบหน้าขาวบึ้งตึงที่แสดงออกถึงการนอนไม่เต็มอิ่ม หน้านิ่วคิ้วขมวดเข้าหากันจนพันเป็นเลขแปด แววตาเรียวคมดุพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ

"แม่ง.."  ร่างสูงสบถคำหยาบอย่างหัวเสีย

เสียงเอะอะบ้าบออะไรกัน..หงุดหงิดเป็นบ้าเลย

ร่างสูงทำได้แค่คิดเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าที่มาของเสียงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก..แม่ของเขา เพราะคนในบ้านรู้ดีว่าการส่งเสียงดังเวลาที่เขากำลังพักผ่อนอยู่นั้นจบไม่สวยสักราย แต่ยกเว้นไว้คนหนึ่งก็แม่ของเขาน่ะสิ

ก๊อกๆ

"ตาก้าตื่นรึยังลูก มาเปิดประตูให้แม่หน่อยเร็วคนเก่ง"  เสียงเจือแจ้วของคนเคาะประตูไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร เพราะไม่มีใครกล้าเคาะประตูของเขานอกจากผู้เป็นแม่

เห้อ~เป็นอย่างที่คิดไว้จริงด้วย

ร่างสูงทำได้แค่ถอนหายใจพลางลงจากเตียงนอนแล้วเดินไปยังประตูห้อง

แอด

"มีไรครับ-_-"  เปิดประตูมาสิ่งแรกที่เห็นคือแม่ผมเอง 

"ตาก้าลูกรีบอาบน้ำแต่งเนื้อตัวแล้วลงไปข้างล่างนะ วันนี้แม่มีแขกคนสำคัญมาบ้านแม่อยากให้ลูกได้รู้จักเขาน่ะ"

"ไม่"  คำเดียวรู้เรื่อง

"ไม่เอาไม่ดื้อกับแม่สิ! ไปๆคนเก่งรีบไปอาบน้ำแล้วก็แต่งตัวหล่อๆนะลูกอย่าให้แม่ต้องขายหน้านะ แขกแม่สำคัญจริงๆวันนี้^^"  แม่ผมยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า ซึ่งตัดภาพมาที่ผมที่ยืนปล่อยรังสีถมึนๆเหมือนหลุมดำไม่มีผิด

"ครับ..เดี๋ยวผมลงไป"  สุดท้ายก็แพ้ทางแม่ของเขาอยู่ดี

"ตาก้าน่ารักที่สุดเลย แม่รักลูกนะ จุ๊บ!"  หญิงสาววัยกลางคนยืดตัวเข้ามาจุ๊บที่แก้มสากของคนเป็นลูกหนึ่งทีเป็นการให้รางวัลในแบบฉบับของเธอ

วันนี้เธอพร้อมแล้วที่จะให้สิ่งที่ล้ำค่าให้แก่ลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ..

ปึง

พอประตูปิดลงร่างสูงก็ไม่คิดหรือเอะใจอะไรเพราะมันเป็นเรื่องปกติที่แม่ของเขามักจะคึกคักร่าเริงแจ่มใสอยู่แล้วในทุกวัน ร่างสูงจึงเลยเดินไปยังห้องน้ำแล้วทำธุระส่วนตัวของเขาทันที

. . .

1 ชั่วโมงผ่านไป..

"-_-"  ผม

"^_^"  แม่ผม

"-_-"  ผม

"^_^"  แม่ผม

"-*-;"  ผม

"^_^"  แม่ผม

ผมคงลืมบอกไปสินะว่าผม..ไม่ชอบรอใครนานๆ

"เมื่อไหร่แขกของแม่จะมาสักที-*-"

ชักเริ่มจะหงุดหงิดแล้วสิ การรอคอยคนๆนึงตั้งชั่วโมงกว่ามันทำให้ผมเสียเวลาในการนอนเป็นอย่างมาก

"เดี๋ยวก็มาแล้วจ๊ะทางนู้นโทรมาบอกว่ารถติดน่ะลูก"

หึ รถติด.. ก็แค่ข้ออ้าง

"แม่ก็รู้ใช่ไหมว่าผมไม่ชอบรออะไรนานๆ มันเสียเวลา.."  ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะพูดจบก็มีเสียงๆนึงดังแทรกขึ้นมา

"ขอโทษนะคะที่เจนมาช้าเลยทำให้พี่ต้องเสียเวลารอนาน"  เสียงปริศนาดังมาจากประตูทำให้ทุกสายตาของคนในห้องต่างมองไปที่เธอเป็นจุดเดียวกัน

เสียงเดินของรองเท้าส้นสูงสี่นิ้ว แบรนดังอย่าง Chanel พร้อมชุดเดส กอดอกยาวฝ่าข้างเผยให้เห็นเรียวขาสวยราวกับน้ำนมของร่างระหงค์ที่กำลังเดินนวดนาดมาทางโต๊ะอาหาร เธอนั้นสวยเหมือนนางพญาจนใครๆต่างก็มองตามจนตาไม่กระพริบ

ผมมองผู้มาใหม่อย่างเธอด้วยสายตานิ่งๆและในจังหวะนั้นเองเหมือนเธอจะรู้ตัวเลยหันมามองผมบ้าง..เราสองคนต่างสบตาเข้าหากัน..และมันเป็นเพียงแวบเดียวเท่านั้นที่ผมเห็นอะไรบางอย่างจากสายตาของเธอที่สื่อออกมา จากนั้นเธอก็เปลี่ยนละสายตาไปจากผมแล้วหันไปทักทายแม่ของผมแทน

การกระทำที่ทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นแต่ในความรู้สึกผมตอนนี้มันสัมผัสได้ว่า..ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลย

"คุณอาสวัสดิ์ดีค่ะ^^"  ร่างบางยกมือขึ้นไหว้หญิงวัยกลางคนผู้เป็นใหญ่ในคฤหาสหลังนี้อย่างมีมารยาท

"หนูเจน~" 

เท่านั้นล่ะแม่ผมก็วิ่งไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงเธอทันที

"ว้าว~เด็กอะไรกันเนี่ยยิ่งโตยิ่งสวย ไหนมาให้อากอดให้หายคิดถึงที^^"  ว่าแล้วก็ดึงผู้หญิงคนนั้นเข้ามากอดมาหอมเหมือนเธอเป็นลูกในไส้ทั้งๆที่ลูกแท้ๆนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้

ผมว่าแม่นี่แหละควรพาไปพบแพทย์ด่วน ก็ดูดิ วิ่งเข้าไปกอดเขาหอมเขาทำเหมือนยัยนั่นเป็นลูกคนที่สองสักงั้น

"ตาก้านี่ไงจ๊ะคู่หมั่นของลูก..หนูเจนนี่^^"  แม่จับให้เธอหันหน้ามาทางผมให้เห็นหน้าตาของเธอชัดๆ

แค่ได้ยินในสิ่งที่แม่พูดออกมาผมนี่แทบอยากวิ่งออกนอกบ้านไปให้รถชนตายไปเลย

"สวัสดีค่ะพี่วอดก้า ฉัน..เจนนี่"  ร่างบางเอ่ยทักและแนะนำตัวให้ร่างสูงที่นั่งหน้านิ่งเป็นหุ่นรับฟัง

"-_-"  <---ไม่ตอบแถมหาได้สนใจไม่

"ตาก้าน้องเขาแนะนำตัวแล้วลูกก็พูดมั่งสิ"  คนเป็นแม่เมื่อเห็นบรรยากาศไม่ดีขึ้นระหว่างลูกชายของเธอกับว่าที่สะใภ้ในอนาคตก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

"วอดก้า"  สั้นๆง่ายๆได้ใจความ

"ตาก้า! ไม่น่ารักเลยนะลูก"

"วอดก้า อายุ 28 สถานะมีแฟนแล้ว-_-"

"ตาก้าลูกพูดอะไรออกมาน่ะห่ะ!!"

"ก็พูดความจริง..ความจริงที่ว่าผมมีแฟนแล้วและผมก็จะไม่หมั่นกับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้นถ้าไม่ใช่.."  ไม่ทันที่ผมจะพูดจบร่างบางตรงข้ามก็พูดแทรกขึ้นมา

"แพรไหม"  

"..."  ผมเงียบเพราะเธอรู้จักชื่อแฟนของผมได้ยังไง

"ทำหน้าแบบนั้นแปลกใจหรอคะที่เจนรู้จักชื่อของผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง"

"..."

"คิดว่าการที่เจนมาหาพี่แล้วเจนจะมาเล่นๆไม่สืบประวัติคู่หมั้นของตัวเองรึไง..อะไรที่เกี่ยวกับพี่..เจนรู้ทุกอย่างค่ะ:)"

"หนูเจนอาขอโทษนะ.."  แม่ผมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างรู้สึกผิดต่ออีกฝ่ายที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณอา..แบบนี้สิเจนชอบ"  ดวงตากลมฉายแววเจ้าเล่ห์จ้องไปยังร่างสูงอย่างปิดไม่มิดทำเอาคนเป็นแม่เห็นถึงกลับยิ้มกรุ้มกริ่มถูกใจเพราะดูแล้วเธอเลือกลูกสะใภ้ไม่ผิดคนจริงๆ

หึ! ดูจากรูปร่างหน้าตาและกริยา คงเป็นผู้หญิงจำพวกมั่นใจในตัวเองสูงสินะ

"พี่คงกำลังวิเคราะห์เจนอยู่สินะ คงกำลังคิดว่าฉันเป็นคนยังไงอยู่ใช่ไหมล่ะคะ:)"  

"..."

"แหม๋~ถึงกลับเงียบเลยหรอคะ ก็นะเจนชอบอะไรที่มันได้มายากๆเพราะมันท้าทายดี:)"  

ร่างบางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์สาวเท้าเดินไปตรงหน้าร่างสูงพลางใช้ปลายนิ้วมือลูบไล้ไปตามกรอบหน้าและสันกรามอย่างอ้อยอิ่ง สายตาเย้ายวนชวนให้หลงเสน่ห์ราวกับแม่เสือสาวทำเอาคนรอบข้างถึงกลับบิดตัวไปมาอย่างเขินอายแทนร่างสูงที่ยืนหน้านิ่งไม่แสดงสีหน้าหรืออารมณ์ใดๆทั้งสิ้น

100%


ความคิดเห็น