ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 14

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.1k

ความคิดเห็น : 85

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2562 16:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 14
แบบอักษร





“ มิเกลชอบที่นี่ไหมครับ “

“ ชอบฮับหม๊าม๊าา “




ผมยิ้มให้กับมิเกลที่กำลังกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างมีความสุข ผมดีใจที่มิเกลชอบที่นี้ ผมก็ชอบเหมื่อนกัน


รอบๆบ้านมีต้นไม้สีเขียวปลูกอยู่รอบๆ มีดอกไม้นานาพันธุ์สีสันสดสวยงดงาม เป็นบ้านในฝันของผมเลยละครับ


ตัวบ้านก็เป็นบ้านชั้นเดียวสีขาวมีสองห้องนอนมีห้องครัว ส่วนใหญ้จะเน้นไปที่สีขาวทั่งนั้น ผมชอบนะผมชอบสีขาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แบบนี้ก็ยิ่งถูกใจเป็นพิเศษ




“ มิเกลอยากออกไปดูรอบๆบ้านกับแม่ไหมครับ “




ผมอยากให้มิเกลซึมซับกับบรรกาศรอบๆตัวบ้านว่ามันสดชื่นแค่ไหน อิกอย่างจะมองหามุมด้วยว่าควรสร้างสระว่ายน้ำให้กับมิเกลตรงไหนดี




“ มิเกล “



เงียบ..



อาจจะไปซนอยู่ในห้องนอน มันน่าตีจริงๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กๆ ไปเลื่อยไอเด็กคนนี้




“ มิเกล! “




ไม่มี ไม่อยู่ ทั่งห้องของผมแล้วก็ห้องของมิเกล ใจของผมเริ้มหาย มันกระตุกเหมื่อนมีใครมากระชากหัวใจของผมไป




“ มิเกล!!! “




ผมวิ่งวุ่นไปทั่วบ้าน ไม่มี รอบบ้านก็ไม่มี  เหงื่อของผมเริ้มซึมตามหน้าตามตัว ความกลัวแซรกซึมเข้ามาทั่วร่างกายของผม  




ผมต้องหามิเกลให้เจอ









“ มิเกล!!!!!! “




ผมลืมตาตื่นขึนมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่กระจายไปทั่วร่างกาย เหงื่อไหลเต็มหน้าเต็มตัวไปหมด ที่นี้ที่ไหน ภาพทุกอย่างตรงหน้าของผมมันเบลอ ผมพยามปรับโฟกัสตาเพื่อที่จะได้มองภาพตรงหน้าให้ชัดขึน



เพดานสีขาวสะอาด กลิ่นยาแตะเข้าที่จมูกผมอย่างจัง มันทำให้ผมรู้ได้ทันทีเลยว่าที่นี้คือโรงพยาบาล



ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี้ ผมมองแขนของตัวที่ถูกเจาะให้น้ำเกลืออยู่ ส่วนแขนอิกข้างก็ถูกผ้าพันเอาไว้ ขาข้างซ้ายของผมก็เหมื่อนกัน


ผมพยามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ว่าเกิดอะไร ยิ่งนึกก็ยิ่งปวดหัว มันเกิดอะไรขึนผมจำได้ว่ากำลังหนีครูสที่ขับตามรถของผมมาติดๆ




แล้วหลังจากนั้น …




“ !!!! “




ผมจำเหตุการณ์ไม่ได้แน่ชัดเ่าไหร่นักแต่ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือทุกอย่างมันหมุนไปหมดผมรู้ตัวอิกมีรถสีขาวมาอยู่ตรงหน้าผมแล้ว


ทุกอย่างมันเกิดขึนเร็วมาก ภาพมันตัดทับซ้อนๆกันมันผมเรียบเรียงเหตุการณ์ไม่ถูก แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆเลยคือ รถของผมไปชนเข้ากับรถอิกคันแรงมากแรงถึงขนาดทำให้ผมสลบไปเลยทันที




“ มิเกล!! “




มิเกลเป็นยังไงบ้าง ใจของผมเหมื่อนน้ำแข็งเกาะมันปวดหนึบเหมื่อนจะหายใจไม่ออก เป็นเพราะผมที่ขับรถไม่ดี ผมจะต้องรีบไป



ผมกระชากสายน้ำเกลือออกจากมือจนเลือดไหลซึมออกมา ผมพยามที่จะก้าวขาลงไปบนพื้นแต่มันอ่อนแรงเกินไป ผมไม่สามารถที่จะยืนได้




ตุบ!





ผมพยามอิกครั้งแต่ผลก็คือ ล้ม ผมล้มลงไปอย่างน่าเวทนาน้ำตาไหลนองหน้า ต่อให้ผมต้องคลานไปผมก็จะไปหามิเกลให้ได้




แกร่ก!




ผมเง้ยหน้ามองขึนไปที่ประตู เห็นพยาบาลทำหน้าตกใจเมื่อเห็นผมล้มลงมากองกับพื้น




“ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ “

“ ผมต้องการที่จะไปเจอลูกของผม “

“ ขึนมาก่อนเถอะค่ะ “




พยาบาลรีบเข้ามาประคองผมให้ขึนไปนั่งบนเตียงก่อนที่จะทำแผลตรงรอบเข็มน้ำเกลือที่ผมกระชากมันออกมาอย่างแรง




“ คือว่า ลูกของผม.. “

“ เดี๋ยวจะให้น้ำเกลือต่อนะคะ อย่ากระชากมันอิกเด็ดขาด “



พยาบาลไม่รอให้ผมพูดจบก่อนเธอก็ขัดมันขึนมา



“ ลูกของผมเป็นยังไงบ้างครับ “

“  คุณหลับไป 1 อาทิตย์ร่างกายของคุณยังปรับสภาพไม่ทัน กรุณาใจเย็นๆก่อนนะคะ “

“  ผมไม่ได้อยากรู้อาการของผม ผมถามว่าลูกของผมเป็นยังไงบ้าง!! “




ผมเผลอตวาดเธอไป โดยเดิมทีแล้วผมไม่ได้มีความอดทนมากนักโดยเฉพาะกับคนที่ผมไม่รู้จัก ทำแบบนี้ต้องการจะกวนตีนผมชัดๆ




แกร่ก!




ผมมองร่างสูงของครูสที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางที่อิดโรย ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาตอนนี้มันซูบลงไปมาก ดวงตาคมสวยบวมเป่งใต้ตามีแต่รอยดำคล้ำเหมื่อนคนอดหลับอดนอนมาหลายวัน



ผมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเศร้าแปลกๆ เหมื่อนมันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกกลัว




“ มาทำไม….!!! “




ครูสพุ่งเข้ามากอดผมอย่างแรงจนผมตกใจ ผมรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่ไหลของผม ครูสกำลังร้องไห้ ใจของผมมันเริ้มสั่น



“ นึกว่าจะไม่ได้เจออิกแล้ว “




เสียงของครูสสั่นเครือพร้อมกับอ้อมกอดที่กอดผมแน่นขึน มันอบอุ่นมากที่ครูสกอดผมแบบนี้ถึงแม้ว่ามือของครูสจะสั่น แต่อ้อมกอดนนี้มันเหมื่อนกับครูสกลัวที่จะไม่ได้เจอผมจริงๆ




“ มิเกลเป็นยังไงบ้าง “

“ … “

ครูสไม่ตอบผมแต่กระชับอ้อมกอดแรงขึนกว่าเดิม

“ มิเกลอยู่ไหนครูส! “

“ ขอโทษ “




ใจของผมมันกระตุกวูบเหมื่อนมีใครสักคนเอาค้อนมาตีตรงกลางอกของผม มันหมายความว่ายังไง




“ ลูกอยู่ไหน!!!! “

“ อยู่นี่ “



ครูสยื่นกล่องกล่องนึงมาให้ผม เป็นกล้องไม้ธรรมดาแต่ประดับไปด้วยเพรชเม็ดเล็กๆเต็มไปหมด


มันหมายความว่ายังไง ?


ผมเอื้อมมือที่สั่นเทาของตัวเองไปรับกล่องนั้นมาก่อนที่จะเปิดอย่างช้าๆ ในกล่องนั้นมีผงขาวๆ มันต้องอธิบายอะไรไปมากกว่านี้ใครใครก็รู้ว่ามันคืออะไร




“ มะ มะ ไม่ จริง “




ลำคอของผมมันแห้งผากพยามเค้นเสียงออกมาแต่มันชั่งยากลำบาคเหลือเกิน น้ำตาหยดแล้วหยดเล่ามันหยดลงมาจากดวงตาของผม หัวใจของผมเหมื่อนถูกมีดสับเป็นชิ้นๆ มันทรมาณมันหายใจไม่ออก




“ ขอโทษ ฮึก “

“ หยุดพูดสักที!!! “




เพร้งง !




ผมปัดทุกอย่างรอบตัวจนมันล้มระเนระนาดไปหมด ผมไม่อยากฟังอะไรทั่งนั้น มันต้องเป็นเรื่องโกหก ใช่ครูสต้องการให้ผมเจ็บปวด เขาถึงพูดมันออกมาแบบนั้น



“ โกหกใช่ไหม ได้โปรดโกหกใช่มั้ย ฮืออ คอส จะ จะ ไม่หนีครูสแล้วก็ได้ ฮึก แต่บอกได้ไหมว่ามันคือเรื่องโกหก คอสขอโทษ ที่คิดจะหนี คอสฮืออ คะ คอส “

“ พอเถอะคอส “



ครูสกระชากผมเข้าไปกอดอิกครั้ง มันยิ่งตอกย้ำผมเข้าไปอิกว่านี่ไม่ใช่เรื่องโกหก


มันเหมื่อนทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายไม่เหลือชิ้นดี ทุกอย่างมันไร้ความหมาย มิเกลคือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่ เป็นสิ่งเดียวที่ผมต้องการที่จะปกป้อง


เป็นสิ่งเดียวที่ผมรักตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า ยังไม่รู้จักชื่อ ผมก็รักเขา ผมตั้งชื่อให้เขา ผมเลือกโรงเรียนให้เขา ผมเลือกทุกสิ่งทุกอย่างให้เขา แต่ถ้าเขาไม่ชอบก็ไม่เป็นไร


ถ้าเขาอยากจะเปลี่ยนมันก็ไม่เป็นไร เขาทำอะไรก็ได้ ถ้ามิเกลชอบอะไรผมก็จะให้เขาทำ ผมมีเขาอยู่แค่คนเดียว


ตอนที่ผมท้อ ตอนที่ผมร้องไห้ก็มีแค่มิเกล แล้วมันมีสิทธิอะไรมาพรากเขาไปจากผม



ให้อภัยไม่ได้  


มันมีสิทธิอะไร!!! มาพรากลูกไปจากผม



“ ปล่อย!!!!! กรี๊ด!!!!!!!!!! “








[ ครูส ]





“ ปล่อย!!!!! กรี๊ด!!!!!!!!!! “

“ คอสหยุด!! “




ผมพยามจับแขนของคอสที่พยามจะกระชากสายน้ำเกลือออกมือบางของคอสปัดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวแตกกระจายไปหมด


“ พยาบาล!! “



ใบหน้าของคอสเต็มไปหมดน้ำตาจนน่าสงสารมือทั่งสองข้างพยามที่จะทำร้ายตัวเองแต่มันจับมันเอาไว้ เลยเป็นผลทำให้ผมเป็นฝ่ายบาดเจ็บซะเอง


พยาบาลสามคนกับหมออิกหนุ่งเข้าต่างวิ่งกรูเข้ามาจับตัวของคอสไม่ให้อาละวาด ภาพตรงหน้ามันทำให้ผมเจ็บใจเหลือเกิน


ผมเสียใจเหมื่อนกันไม่ต่างไปจากคอสเลย มันเป็นความผิดของผมเอง ผมฆ่าลูกตัวเอง แถมยังเกือบฆ่าภรรยาของตัวเอง


นี้เป็นครั้งแรกที่ผมเข้าใจความหมายของคำว่า ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา ผมพึ่งเข้าใจคำว่าหัวใจแตกสลายมันเป็นยังไง


ผมรักทั่งสองคน นั่นเป็นสิ่งที่ผมพยามปฏิเสธมาตลอดหลายปี ผมเอาความผิดหวังทั่งหมดไปลงที่พวกเขาทั่งสองคน


พวกเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วยซ้ำเพียงแต่ผมต้องการที่จะหาที่ระบาย ผมเคยบอกใช่ไหมว่าอนาคตของผมไม่เคยไม่มีพวกเขาอยู่ด้วยเลย


แต่นับจากวันนี้มันจำเป็นต้องหายไปหนึ่งคน ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้เป็นผมมากกว่า ผมทนรับความเจ็บปวดแบบนี้ไม่ไหว


ตอนนี้ผมตระหนักได้ทันทีเลยว่าคอสต้องเป็นคนเข้มแข็งขนาดไหนถึงทนความโหดร้ายของผมตลอดหลายปี ผมไม่แปลกใจทำไมคอสถึงหนี ผมเริ้มเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง


แต่ผมก็ยังเห็นแก่ตัว ผมไม่พร้อมที่จะปล่อยใครไป แต่นั่นมันเป็นความผิดพลาดผมไม่เคยคิดว่าจะต้องสูญเสียสิ่งสำคัญไปอย่างไม่มีวันหวนคืนมา


น้ำตาของผมมันไหลออกมาเมื่อเห็นคอสเรียกมิเกลให้กลับมา มันบีบหัวใจของผมเหลือเกิน ผมทนเห็นภาพนั้นไม่ไหว เลยจำใจต้องเดินหนีออกมากจากห้อง




เพี๊ยะ!!!




ความเจ็บชาแล่นขึนมาบนแก้มของผมทันทีที่ผมปิดประตูห้อง




“ นายทำแบบนี้กับลูกฉันได้ยังไง “




ผมหันไปมองแม่ของคอสที่ยืนกำมือมองผมด้วยสายตาที่โกรธแค้นพ่อของคอสที่ยืนอยู่ข้างหลังก็มองผมด้วยสายตาไม่ต่างกัน



“ ผมขอโทษครับ “



ผมพูดขอโทษไปทั่งน้ำตา ผมไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำว่าขอโทษ ผมไม่รู้จริงๆ



“ ฉันจะรับลูกฉันกลับบ้าน แล้วหลังจากนั้นเธอต้อง หย่า

“ !!!! “




คำพูดของแม่คอสเหมื่อนมีดกรีดกลางใจผมอย่างจัง ผมยังไม่พร้อมรับมือกับความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ้อิกครั้ง




“ ได้โปรด ผมขอโอกาส “

“ ฉันไม่จำเป็นต้องให้โอกาสกับคนแบบนาย “



แม่ของคอสมองเหยียดผมเหมื่อนผมเป็นพวกมดปลวกหรือแมลงที่น่ารังเกียจ ผมไม่โกรธผมยอมรับว่าผมมันน่ารังเกียจจริงๆ



แต่ขอให้คนน่ารังเกียจแบบผมได้ชดใช้ ได้ดูแล ได้แก้ไขอะไรให้มันดีกว่านี้อิกสักนิดก็ยังดี



“ ได้โปรด ผมยอมทำทุกอย่าง “



น้ำตาของผมมันคงไม่มีความหมายอะไรพอๆกับคำอ้อนวอนของผมที่มีต่อพวกเขา แต่ผมยอมทำทุกอย่างจริงๆ ขอแค่ให้ผมได้ทำในสิ่งที่ควรจะทำ



“ อยากได้โอกาสงั้นหรอ “

“ ครับ “

“ กราบเท้าขอร้องพวกฉันสิ ฉันอาจจะเก็บไปคิดดู “



ฟุบ!




ผมคุกเข่าก้มลงไปกราบขอร้องพวกเขาทันที ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องกราบขอร้องใคร ผมคนที่มีทั่งอำนาจ มีทั่งเงินทอง ต้องมากราบเท้าของคนที่ไม่มีแม้แต่ขอเสนอที่ดี


ผมไม่เคยคิด แต่ตอนนี้ผมต้องทำ ผมทิ้งทุกอย่างได้เพื่อขอร้องให้พวกเขาให้ใจผม สักนิดก็ยังดี ผมจะไม่เงยหน้าขึนมาผมจะอยู่แบบนี้จนกว่าพวกเขาจะให้โอกาสผม


ใครจะมองว่าผมไม่มีศักดิ์ศรีก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ผมไม่สนใจสิ่งพวกนั้นอิกแล้ว ผมอยากสูญอะไรอิก ต่อให้ผมต้องใช้เวลาทั่งชีวิตหรือตลอดไป ผมก็ยินดีที่จะทำ







----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ทุกคนใจเย็นๆเด้อ อย่าตีศรีเลย TT 



ปล. ยังไม่แก้คำผิดนะคะ 


1 คอมเม้น = 1 กำลำงใจ  ♥​


ศรีรักทุกคนค่ะ อย่ามาเผาบ้านศรีเลยทุกคนค่อยๆพูดค่อยๆจา

ความคิดเห็น