ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กอดครั้งที่17

คำค้น : #วินหมอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2562 09:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กอดครั้งที่17
แบบอักษร






Chapter 17









“พี่จ้าเค้า อยากลองคุยกับกู”ไอซุงพูด

“มึงโอเคอ่อ”

“ไม่อ่ะ กูอยากให้เค้าเป็นพี่กูมากกว่า”ไอซุงถอนหายใจออกมา

“แล้วพี่เรย์อ่ะ มึงจะเอาไง”ผมหันไปถามมัน

“กูเหนื่อยหว่ะหมอก มึงเคยรู้สึกเหมือนตกจากที่สูงปะ”ไอซุงหันมามองหน้าผม แววตามันดูเศร้าและว่างเปล่ามาก

“มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ”ผมถามมันกลับ

ผมก็เห็นว่าพี่เรย์ก็ดูจะสนใจมันนะ เห็นซื้อโน่นซื้อนี่มาให้มันตั้งบ่อย แล้วที่พี่กัสบอกว่าพี่เรย์กกไอซุงเช้าเย็นนั่นอีก แต่ทำไมไอซุงมันถึงดูเศร้านักนะ

“เค้าพิเศษสำหรับกูนะ แต่สำหรับเค้าอ่ะ กูก็เป็นได้แค่คนธรรมดาคนนึง กูยืนอยู่ข้างเค้า กูจับมือเค้าไว้แค่คนเดียว แต่กูลืมไปว่ามืออีกข้างเขาก็จับใครไว้อีกบ้างก็ไม่รู้”ไอซุงหันไปมองทะเลผืนกว้างอีกครั้ง

“...”ไม่เคยเห็นไอซุงเป็นแบบนี้มาก่อน มันไม่เคยดูหมดหวังมากขนาดนี้เลย

“เค้าก็แค่ดีใจที่มีคนชอบเค้า เค้าก็เลยตอบแทนกูด้วยการทำอะไรดีๆให้ กูรู้สึกดีนะกับสิ่งที่เค้าทำ แต่กูลืมอีกแล้วหมอก ลืมว่าเค้าไม่ได้ทำแบบนี้กับกูแค่คนเดียว เค้าทำแบบนี้กับทุกคน”

“...”ผมยกมือขึ้นลูบหลังมันเบาๆเป็นการปลอบ

“แค่กูเป็นคนธรรมดาในสายตาเค้ากูก็แย่พอแล้วหมอก นี่ยังไม่รวมกับเรื่องที่ว่า เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับกูเลย...”ผมเห็นน้ำตาไอซุงมันค่อยๆไหลออกมา มันยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ

“ใจเย็นดิ”ผมยังคงลูบหลังมันอยู่

“มันเหมือนกูอกหักอ่ะหมอก แต่มันต่างกันนิดเดียว คือกูกับเค้าไม่ได้เป็นอะไรกัน “

ผมดึงมันเข้ามากอดไว้ ไม่รู้จะเอ่ยคำไหนเป็นการปลอบมันดี ผมว่าเรื่องของผมมันแย่แต่พอเป็นแบบนี้ เหมือนว่าไอซุงมันจะแย่มากกว่าผมซะอีก มันไม่เคยชอบใครมาก่อน แล้วมันก็ไม่เคยมีแฟนด้วย ผมเห็นใจมันนะ ถ้าผมเป็นมันแล้วต้องมาเจออะไรแบบนี้ ผมก็คงสับสนตัวเอง ว่าต้องรู้สึกยังไง

“กูเจอพี่วินเมื่อเช้าตอนที่มาถึง”ไอซุงมันพูดเมื่อสงบสติอารมณ์ตัวเองได้แล้ว

“พี่วินอยู่นี่หรอ?”งั้นแสดงว่าคนที่ผมเจอแล้วคิดว่าเป็นพี่วินนี่ก็คือพี่วินจริงๆหน่ะสิ

“เออ เค้ามาถามกูเรื่องแฟนใหม่มึง มึงไปมีแฟนใหม่ตอนไหนทำไมกูไม่รู้”ไอซุงมองหน้าผมหลี่ตาตี่ๆของมันลงเพื่อที่จะเค้นเอาคำตอบ

“เหอะ ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ไอพี่กัสไง”ก็ไอพี่กัสมันเล่นบอกพี่วินว่าผมมีผัวแล้วขนาดนั้น

“พี่กัสนี่พี่มึงไม่ใช่หรอ”

“เออ แต่มึงดูที่เค้าทำกับกูด้วย หวงกูขนาดนั้นถ้าเป็นไปได้นะพี่มันแทบจะหอบกระเป๋ามานอนกับกูแล้วเมื่อกี้นี้”ผมส่ายหัวให้กับคำพูดของตัวเอง

“พี่วินเค้าดูซึมๆว่ะหมอก “ไอซุงพูด

ผมหันไปมองหน้าไอซุง

“แล้วจะให้กูทำยังไง เค้าเป็นคนบอกเลิกกูเองปะ”

“เค้าอยากคุยกับมึงเค้าเลยให้กูมานัดมึงให้”ไอซุงล้วงหยิบกระดาษออกมาก่อนจะยื่นให้ผม

ผมรับกระดาษมันมาถือไว้

“มึงไปกับกูได้ไหม”ผมมองหน้ามัน

“ไม่ได้ครับ พรุ่งนี้กูจะไปหาพี่จ้า”มันรีบปฏิเสธ

“นี่มึงจะให้พี่จ้าจีบมึงจริงดิ”ผมถามคำถามกลับไป

“กูไม่ได้ให้จีบ แต่ถ้าเค้าจะจีบก็เรื่องของเค้า...”

“ก็คือมึงจะยอมให้เค้าจีบมึง?”

“ถ้าเค้าจะจีบ”ไอซุงพูดต่อ

เดี๋ยวสิว้อย มึงเพิ่งจะอกหักมาไม่ใช่เรอะ จำได้ว่าตะกี้มึงยังร้องไห้อยู่เลยทำไมตอนนี้มันอมยิ้มส่งมาให้ผมแบบนี้

“ไบโพล่าหรอมึงอ่ะ”ส่ายหัวกับท่าทีของมันเบาๆ

“เค้าแค่จะติวเรื่องเขียนโปรแกรมให้กูเฉยๆเหอะ มึงคิดไปถึงไหนแล้ว”ไอซุงหัวเราะออกมาหันไปมองทะเลผืนกว้างอีกครั้ง

“มึงก็เขียนได้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ”เออ จำได้ว่าพี่ซันบอกมันถนัดเขียนโปรแกรมกับพัฒนาระบบ แล้วจะให้พี่จ้าติวเพิ่มให้เพื่ออะไรวะ

“มันคนละอันกัน ไอที่กูเขียนได้มันอันนึงส่วนอันที่พี่จ้าจะสอนมันอีกอันนึงไง”ไอซุงมันหันมาอธิบาย

“แล้วตกลงว่ามึงจะยอมให้พี่จ้าจีบมึงจริงปะเนี่ย”อันนี้ต้องรู้ให้ได้ ตอบมาให้ชัดๆเดี๋ยวนี้

“บางทีกูก็อยากเป็นพี่ตูนบ้าง...”มันหันมายิ้มตอบ

“อะไรคือพี่ตูน?”งงสิครับ มันอยากเป็นพี่ตูนทำไมวะ

“แค่อยากเป็นคนที่ถูกรักไง เซ็งว่ะเพื่อนแม่งไม่เก็ท”ไอซุงส่ายหัวเบาๆกับความโง่ของผมก่อนจะเดินหนีผมเข้าไปในห้อง

คือผมต้องเข้าใจมุกมันทุกอันเลยหรอวะ

แล้วผมต้องชิปคู่ไหนวะ งงไปหมดแล้วเนี่ย เออคู่ไหนสมหวังค่อยชิปแล้วกัน ง่ายดีไม่ต้องมานั่งปวดหัวด้วย

.

.

.

.

.

.

“หมอกไปเล่นน้ำแล้วนะ”ผมพูดบอกพี่กัสก่อนจะวิ่งไปแต่ก็ถูกพี่กัสดึงแขนไว้ก่อน

ตอนนี้เราสี่คนพี่น้องอยู่ที่ชายหาดของโรงแรม อากาศตอนเช้ามันช่างดีเสียจริงๆ

“น้องซุงไปไหนหล่ะครับ”พี่กัสถามผม

“อ้อ! กลับไปแล้วครับ เห็นบอกว่ามีนัดกับคนสำคัญ”ผมตั้งใจพูดให้เสียงดังเพื่อให้พี่เรย์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆได้ยินด้วย

“หือ ใครครับ”พี่ปลายหันมาถาม

“ความลับครับ”ผมยิ้มตอบกลับไป “ผมไปเล่นน้ำแล้วนะ”

ผมเดินออกมาจากกลุ่มพี่ๆก่อนจะเดินไปเล่นน้ำ เล่นน้ำตอนเช้าๆนี่มันดีจริงๆ ผมทิ้งตัวลงไปนั่งในน้ำที่สูงเกือบจะถึงคางผมแล้วตอนนี้ ตีน้ำเล่นคนเดียวไปซักพักก็มีเสียงพี่กัสลอยมา

“น้องหมอก”พี่กัสเดินตามมาหยุดอยู่ข้างๆผม

ผมหันไปมองหน้าพี่กัสที่ยืนยิ้มให้ผมอยู่

“จะเล่นกับผมหรอ?”เอียงคอถามคนที่ค่อยๆทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผม

พี่กัสพยักหน้าตอบกลับมา

“น้องซุงนัดกับใครไว้หรอครับ บอกพี่ได้ไหม”พี่กัสมองหน้าผมพร้อมถามคำถาม

ถ้าบอกพี่กัส พี่กัสก็ต้องไปบอกพี่เรย์สิ ไม่ได้หรอกตอนนี้หมอกไม่ชิปใครกับไอซุงทั้งนั้น ถ้าจะให้ชิปจริงๆต้อง ซุงหมอกเท่านั้น แค่ก ไม่ใช่ว้อย เราจะไม่เอาเพื่อนตัวเอง

“ไม่รู้ครับ ซุงบอกแค่ว่าเป็นนัดสำคัญต้องรีบไป”ทำหน้าซื่อตาใสตอบกลับไป”พี่กัสถามทำไมหรอ หรือจะเอาไปบอกใคร”

“เปล่านี่ครับ พี่แค่อยากรู้”พี่กัสยิ้มตอบกลับมา

“อย่าให้รู้นะ”ผมชี้หน้าคาดโทษพี่กัส พี่ผมมันเชื่อใจไม่ได้ซักคน ผมเชื่อคำพูดพี่มันก็โง่แล้วว้อยยย

“รู้แล้วจะทำไมครับ”พี่กัสยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“ผมก็จะ...”มองหน้าพี่กัสก่อนกระขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆ ยกขาตัวเองเกี่ยวเอวพี่กัสที่จมอยู่ใต้น้ำไว้โน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆพี่กัส ยกแขนโอบรอบคออีกฝ่ายก่อนจะกัดปากยั่วเบาๆ

คือตอนนี้ผมเริ่มจะเกลียดความแรดของตัวเองกับความขี้แกล้ง ซึ่งมันมีเส้นบางๆกั้นอยู่ และตอนนี้เหมือนมันจะเบี่ยงไปทางความแรดมากกว่าแกล้ง ถ้าพ่อรู้ว่าผมเป็นคนแบบนี้พ่ออาจจะไล่กระทืบผมแล้วแหละ

“อะไรครับ”ไอพี่กัสเหมือนมันจะเล่นผมคืน เพราะเจ้าตัวเอาแขนมาโอบรอบเอวผมและขยับหน้าเข้ามาใกล้ผมอีก ตอนนี้ปลายจมูกเราห่างกันไม่ถึงนิ้วด้วยซ้ำ

“เดี๋ยวงับจมูกขาดเลยครับ เอาหน้าออกไป”ผมดันไหล่พี่กัสออก

“อยากให้งับจังเลยครับ”พี่กัสหัวเราะตอบกลับมา

ผมว่าผมต้องระวังพี่กัสไว้แล้วแหละ เล่นอะไรไปพี่มันเล่นผมคืนหมดเลย ไม่มีความเกรงกลัวผมซักนิด เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ผมเริ่มจะกลัวพี่กัสแล้วแหละ

“หิวไหมครับ”พี่กัสถามผม เราทั้งคู่ยังนั่งกอดกันอยู่ถึงผมจะกอดอีกฝ่ายด้วยขาก็เถอะเพราะมือดันไหล่พี่มันอยู่ไง

“เพิ่งกินมาครับ จะให้ผมหิวอีกแล้วหรอ อ้วนตายกันพอดี”ผมตอบอีกฝ่ายไป

ก็ผมเพิ่งจะยัดอาหารเช้าที่ทางโรงแรมเตรียมไว้ให้ได้ไม่ถึงชั่วโมงผมก็มาเล่นน้ำเนี่ย

“อ้วนก็รักครับ ไหนเอาแก้มอ้วนๆมาให้หอมหน่อย”พี่กัสยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมอีกครั้ง

“ม่ายยยย”เอาเถอะ ถึงผมจะดันพี่มันแรงแค่ไหนก็สู้แรงหมาๆของพี่มันไม่ได้หรอก

ตอหนวดของพี่กัสถูกับแก้มผมไปมาจนชวนขนลุก เราสองคนยังคงนั่งฟัดกันอยู่ในน้ำโดยมีสายตาของพี่ปลายมองมาเป็นระยะ ผมเห็นพี่กลายถอนหายใจและส่ายหัวมารอบที่ร้อยเห็นจะได้ สุดท้ายพี่ปลายก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ชายหาดที่นั่งอยู่ โดยมีพี่เรย์นั่งอยู่ข้างๆ พี่ปลายเดินมาหาผมและพี่กัสก่อนจะดึงตัวผมขึ้นจากน้ำ

“ตัวเล็ก!!!”พี่ปลายมองผมอย่างตกใจ แววตาเฉยๆในตอนแรกกลับแปลเปลี่ยนเป็นความโกรธก่อนที่พี่ปลายจะถอดเสื้อเชิตสีดำที่ใส่อยู่มาคลุมตัวผม”ใครให้ใส่เสื้อขาวมาเล่นน้ำ ครั้งหน้าพี่จะตี”

แง่ว อยากโดนตีเลย ถ้าโดนด้วยปากน่าจะดี

แต่...อีพี่ปลายมันถอดเสื้อมาให้ผมไง ตอนนี้พี่มันเลยยืนเปลือยท่อนบนอยู่ แน่นอนว่าหุ่นอันสมส่วนของพี่มันนั้น ลอนหน้าท้องที่ไม่เด่นหรามากนั่น ผิวขาวๆที่สะท้อนแสงจนแยงตาของพี่มันคงไม่รอดพ้นสายตาคนทั้งหาด เพราะตอนนี้คนมองมาทางนี้กันหมดแล้ว

“ขี้อวด”พี่กัสลุกขึ้นจากน้ำมาดึงผมไปกอด ก่อนจะพาผมเดินไปที่เก้าอี้ชายหาดที่พี่เรย์นั่งอยู่ หยิบผ้าขนหนูที่วางอยู่ใกล้ๆมาเช็ดหัวให้ผม

“พี่กัสถอดบ้างสิ “ผมกำลังล่อลวงพี่กัสให้ถอดเสื้อครับ ซึ่งพี่มันก็แค่ส่งยิ้มตอบกลับมา

พี่ปลายเดินมาหยุดอยู่ข้างผมก่อนจะนั่งยองๆลงตรงหน้าผมเพราะตอนนี้ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้

“ไปอาบน้ำครับ แล้วเดี๋ยวไปหาของกินกัน”พี่ปลายพูด

ทำไมมีแต่คนชวนผมไปหาอะไรกินวะ กะจะเลี้ยงผมให้อ้วนในเวลาสามวันเลยหรือไง

“เดี๋ยวกูเอาน้องไปอาบเอง”พี่กัสลุกขึ้นยืน

“ไม่ต้องเลยมึง เดี๋ยวมึงจับน้องปล้ำทำไง”พี่ปลายมองหน้าพี่กัสนิ่งๆ

เดี๋ยว จะมาปล้ำผมทำไมเราพี่น้องกันว้อย แต่ถ้าได้ลองก็น่าจะดีเหมือนกันนะ แค่ก ไม่ว้อย ไม่ใช่

“เรย์ พาน้องไปอาบน้ำ”พี่ปลายหันมาสั่งพี่เรย์ที่นอนเอาหมวกปิดหน้าอยู่ เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวไม่ขยับพี่ปลายเลยยกเท้าเขี่ย

เออดี เป็นคนดีมาก ไม่ได้ดั่งใจคือกะจะเขี่ยด้วยเท้าอย่างเดียว

“เรย์ พาน้องไปอาบน้ำ”พี่ปลายพูดซ้ำเมื่อเห็นว่าพี่เรย์ลุกขึ้นมานั่งและหยิบหมวกออกจากหน้า มองหน้าพี่ปลายด้วยสายตาไม่พอใจนัก

เออ ก็คนจะนอนพี่ปลายมันก็กวนอยู่ได้

“มึงนอนไปเลย เดี๋ยวกูพาน้องไป”พูดจบพี่กัสก็อุ้มผมขึ้นพาดบ่าก่อนจะพาวิ่งไปที่โรงแรม ไม่สนใจเสียงตะโกนไล่หลังของพี่ปลายซักนิด

อยู่เฉยๆก็โดนผู้ชายฉุดซะงั้น เกิดเป็นหมอกนี่มันกระชุ่มกระชวยหัวใจจริงๆ

พี่กัสวางผมลงที่หน้าลิฟท์ระหว่างที่กำลังยืนรอลิฟท์อยู่ แน่นอนว่าระหว่างทางนั้นผมและพี่กัสเป็นเป้าสายตามาก แต่ดูเหมือนคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างผมจะดูไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่

เราสองคนขึ้นไปอาบน้ำใช้เวลานานพอสมควรเพราะไอพี่กัสมันจ้องจะอาบน้ำกับผมนี่สิ ตอนแรกก็เฉยๆแหละแต่ตอนนี้เริ่มกลัวพี่กัสแล้ว ถึงจะรู้ว่าพี่มันแค่แกล้งเล่น หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมกับพี่กัสก็ลงมาหาพี่ปลายที่รออยู่ข้างล่าง แต่ผมดันไม่เห็นพี่เรย์นี่สิ

“พี่เรย์หล่ะครับ”มองหน้าพี่ปลายพร้อมถามคำถาม

“กลับแล้วครับ พอดีว่าคุณอาลงมาหาหน่ะ”พี่ปลายบอก

“หรอครับ”จะเชื่อก็ได้ รอบนี้จะไม่คิดไปเอง ไม่คิดว่าพี่เรย์ตามไอซุงไป ไม่เลยซักนิด ไม่เล๊ยยย

“เราไปหาอะไรกินกันดีกว่าครับ”พี่ปลายเปิดประตูรถให้ผมนั่ง

“ให้น้องนั่งหลังกับกู”พี่กัสโวยวายเมื่อประตูที่พี่ปลายเปิดให้ผมนั้นเป็นที่นั่งข้างคนขับ

“งั้นมึงไปขับ”พี่ปลายหันไปพูดกับพี่กัส

“เออ กูไม่ไปล่ะ”แล้วพี่กัสมันก็เดินหนีเลยครับ

เดี๋ยวสิว้อย พวกพี่มึงจะมาทะเลาะกันเรื่องไร้สาระแบบนี้ไม่ได้

ผมหันไปมองหน้าพี่ปลายที่ยืนมองพี่กัสที่เดินไปทางชายหาดด้วยสายตานิ่งๆอยู่

พี่ปลายหันมามองหน้าผมก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ตัวเล็กจะเอายังไงครับ”ทำไมมันละมุนแปลกๆ ทีตอนพูดกับพี่กัสทำไมมันไม่เป็นแบบนี้บ้างวะ

“ผมอยากนอนพักครับ”ผมบอก

คืนนี้ผมต้องหนีพี่ๆไปเจอผู้ชายเพราะฉะนั้นกลางวันผมต้องนอนเก็บแรงไว้ และคิดแผนการว่าจะหนีไปยังไงไม่ให้โดนพวกพี่ๆมันจับได้

“งั้นขึ้นไปนอนกันนะครับ”พี่ปลายพูดต่อ

“หมอกจะนอนห้องซุงครับ”ผมต้องไม่นอนกับพี่ๆ นี่คือแผนการแรกเพราะผมจะได้หนีง่ายๆ เจ้าหมอกนี่เก่งจริงๆ

“แต่พี่ว่า...”

“พี่ปลายไปง้อพี่กัสเถอะครับ งอนจนวิ่งตกทะเลไปแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้”ผมว่า

“โอเคครับ หมอกขึ้นไปนอนนะครับ”พี่ปลายพูด

“ครับ หมอกจะไม่หนีไปไหนจะขึ้นไปนอนที่ห้องครับ”ไม่หนีไปไหนจริงๆนะ เชื่อหมอกสิ ฮิฮิ

พี่ปลายเดินมาส่งผมที่หน้าลิฟท์ก่อนจะไปตามพี่กัสที่เดินหายไปไหนก็ไม่รู้ ผมยืนรอลิฟท์ได้ซักพักประตูลิฟท์ก็เปิดออก ในขณะที่กำลังจะก้าวขาเข้าไปสายตาก็ดันไปสบกับบุคคลที่ยืนอยู่ข้างในและกำลังจะก้าวออกมา รู้สึกเหมือนตัวเองหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ขาผมแทบจะก้าวไม่ออก และคนที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน

“พี่วิน”ผมเผลอเรียกชื่อเขาออกมาเบาๆ

พี่วินเองก็ดูตกใจที่เห็นผม ตอนแรกเขามองหน้าผมแสดงสีหน้าตกใจออกมาอย่างชัดเจน แต่ตอนนี้เขากลับหลบตาผมและหันไปมองทางอื่น

ไม่มีใครขยับไปไหนจนประตูลิฟท์กำลังจะเลื่อนปิด พี่วินก็ก้าวขาออกมายืนอยู่ตรงหน้าผม เขาเงยหน้าขึ้นมามองผม แววตาว่างเปล่าของเขามันทำให้หัวใจผมกระตุก

“ขอคุยด้วยได้ไหมครับ”พี่วินเอ่ยปาก

“ครับ”ผมตอบรับ

ตอนนี้ผมเหมือนคนที่มีความรู้สึกมากมายต่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผมไม่กล้ามองหน้าเขาด้วยซ้ำเพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอร้องไห้ออกมาอีก ยอมรับว่าทำใจได้แล้ว แต่พอมายืนอยู่ตรงหน้าก็รู้สึกเหมือนตาร้อนผาวไปหมด

พี่วินพาผมกลับเข้ามาในลิฟท์ก่อนจะกดชั้นที่ผมคิดว่าเขาน่าจะพักอยู่

อ่า ถ้าพี่ปลายรู้ว่าผมแอบไปเข้าห้องผู้ชายแทนที่จะไปนอนที่ห้องไอซุงอย่างที่บอก พี่มันจะโกรธผมไหมเนี่ย

เขาเปิดประตูห้องให้ผมเดินเข้าไป ห้องของเขามันดูกว้างและดูดีกว่าห้องที่ผมเช่าอยู่มาก เป็นไปได้ก็อยากมานอนห้องนี้ แค่ก ไม่ได้ต้องกลับไปนอนห้องตัวเอง พี่ปลายถือก้านมะยมรอแล้ว

ผมเดินเข้ามาด้านในหยุดยืนรอพี่วินอยู่ข้างๆโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง พี่วินเดินมาหยุดอยู่ข้างๆผมเงยหน้าขึ้นมองผมเล็กน้อย

“พี่...ขอกอดได้ไหมครับ”ถ้าผมปฏิเสธผมจะดูใจร้ายไหม แต่ผมก็อยากกอดเขานะ อยากทำมากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ผมคงไม่มีสิทธิ์ที่จะได้ทำแล้ว

ผมพยักหน้าเป็นคำตอบให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนที่เขาจะรวบตัวผมเข้าไปไว้ในอ้อมแขน

สัมผัสอบอุ่นที่คุ้นเคยมันทำให้ผมนึกถึงช่วงเวลาดีๆที่ผ่านมาของเรา อยากกลับไปอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง ตรงที่ผมสามารถทำได้มากกว่ากอดตอนนี้ พี่วินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ฝังหน้าลงบนบ่าของผม  ผมไม่อยากเป็นคนคลายอ้อมกอดนี้ออกเพราะไม่รู้ว่าผมจะมีโอกาสได้กอดเค้าอีกไหม และผมก็ได้แต่หวังว่าพี่วินเขาก็คงจะคิดเหมือนกันกับผม

ผ่านไปได้สักพักพี่วินก็ค่อยๆคลายอ้อมกอดออก เขามองหน้าผม ตอนนี้หน้าพี่วินดูเศร้ามาก เขาดูไม่ร่าเริงเหมือนพี่วินคนเดิมที่ผมเคยรู้จักสักนิด คนที่ขี้เล่นและสดใสมากกว่านี้ ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่วินคนนั้นไปอยู่ที่ไหน

“ขอโทษนะครับ”พี่วินพูดออกมาเบาๆ เขายังคงมองหน้าผมและสีหน้าของเขาตอนนี้มันกำลังทำให้ผมรู้สึกว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ

“ครับ”ผมตอบรับเบาๆขณะที่มองหน้าเขาไปด้วย

“น้องหมอกจะว่าอะไรไหมถ้าพี่อยากจะให้เรา...กลับไปเป็นเหมือนเดิม”

“ผม เอ่อ...”เอาไงดีวะ ถ้าพี่กัสรู้พี่กัสจะฆ่าผมไหมอ่ะ พี่กัสดูไม่ค่อยจะชอบพี่วินเท่าไหร่ด้วย

“พี่ลืมไป...”พี่วินพูดขึ้นมา เขาส่งยิ้มมาให้ผมแต่สีหน้าของเขาไม่ได้กำลังยิ้มเลยแม้ว่าปากของเขาจะกำลังยิ้มอยู่

อย่านะ ตอนนี้ผมจะร้องไห้แล้ว

“น้องหมอกมีแฟนแล้วนี่...”เขาพูดต่อและยังคงยิ้มให้ผม

ทำไมตอนนี้กลายเป็นผมที่รู้สึกผิดวะ พี่มันเป็นคนทิ้งผมไม่ใช่เรอะ

“แต่ไม่เป็นไรครับ...พี่รอได้...นานแค่ไหนก็จะรอ”พี่วินมองหน้าผม แม้เค้าจะดูเศร้ามากในตอนนี้แต่เขากลับแสดงให้ผมเห็นว่าเขาจริงจังกับคำพูดเขาตอนนี้มาก

ถ้าอยากกลับไปตอนนั้น แล้วจะบอกเลิกผมตั้งแต่แรกทำไมวะ

ครืด ครืด

ซวยแล้ว พี่กัสไม่ก็พี่ปลายโทรมาแน่ๆ

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดรับก่อนจะพูดสายออกไป แต่ก็ไม่ทันปลายสายที่ดูจะรีบร้อนมากกว่าผม

(อยู่ไหนครับ) เป็นพี่กัสไม่ใช่ใครอื่น น้ำเสียงที่อีกฝ่ายพูดออกมาตอนนี้ดูหงุดหงิดมาก

“เอ่อ ผมออกมาหาของกินครับ”ซวยแล้วทำไงดี มาหาของกินในห้องผู้ชายเนี่ยนะ ช่างคิดเนอะ

(ตรงไหนครับ) เขาย้ำคำถามที่สื่อความหมายเดิม

“แถวนี้แหละครับ พี่กัสมีอะไรหรือเปล่า”ผมหันไปบอกลาพี่วินที่ยืนทำหน้างงอยู่ก่อนจะเดินออกจากห้องพี่วินมายืนรอลิฟท์

(น้องหมอก) ไม่นะอย่าทำเสียงดุแบบนั้น หมอกใจไม่ดี กลัวไปจนสั่นไปถึงไข่แล้วเนี่ย แค่ก ไอหมอกคนทะลึ่ง

“ผมกำลังกลับแล้วครับ อยู่ในลิฟท์”ผมก้าวขาเข้ามาในลิฟท์กดชั้นที่อยู่ของตัวเองไปด้วย

(พี่จะรอครับ) แล้วพี่กัสมันก็กดตัดสายไป

ตอนนี้ผมคิดว่าผมจะซวยมากเพราะบอกว่าไปหาของกินแต่ตอนนี้ปากผมมันไม่มีกลิ่นของกินเลย มีแต่กลิ่นยาสีฟันที่เพิ่งจะแปลงไปตอนที่อาบน้ำ

ลิฟท์มาหยุดอยู่ที่ชั้นที่อยู่ของผม ก่อนที่ประตูลิฟท์จะเปิดออก และตอนนี้ผมก็กำลังตกใจพี่กัสที่ยืนมองหน้าผมอยู่ที่หน้าลิฟท์

“ของกินนี่อยู่ชั้นบนหรอครับ”เป็นประโยคคำถามแสนเรียบง่ายแต่มันกลับทำให้ผมไปไม่ถูกเพราะไม่รู้จะแก้ตัวว่าอะไร

ทำไมรู้สึกเหมือนผัวจับได้ว่าเมียแอบไปหากิ๊กมาวะ ทั้งๆที่ผมไม่ได้เป็นเมียพี่กัสมันก็เถอะ

“ผมกดลิฟท์ผิดครับ ก็เลยต้องรอให้มันลงมาอีกรอบ”นี่อาจเป็นคำแก้ตัวที่ดูดีและฟังขึ้นสุดแล้วตอนนี้ หวังว่าพี่กัสมันจะโง่เชื่อผมซักครั้ง พี่มันจะฉลาดวันไหนก็ได้แต่อย่ามาฉลาดวันนี้

“ตัวเล็กมาหาพี่หน่อยครับ”พี่ปลายเดินออกจากห้องพักมาเรียกผม”มึงไปรอห้องโน้นก่อน กูขอคุยกับน้องแปปนึง”พี่ปลายหันไปบอกพี่กัสต่อ

พี่กัสได้แต่พนักหน้าให้ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอีกห้อง ทิ้งผมให้ยืนอยู่กับพี่ปลายสองคน

พี่ปลายพาผมเข้ามาห้องที่พี่ปลายเพิ่งจะเดินออกมาก่อนที่เจ้าตัวจะปิดประตูและเดินมาหยุดอยู่ข้างๆผม

“ไปหาวินมาใช่ไหมครับ”คำถามแรกจากปากพี่ปลายก็ทำให้ผมไปต่อไม่ถูกเลย

ทำไมพี่ปลายรู้?

“พี่วินอยู่นี่ด้วยหรอครับ”ทำตาปริบๆส่งกลับไป

“บอกความจริงพี่มาว่าไปหาวินมาใช่ไหมครับ”พี่ปลายยังคงถามคำถามเดิม แววตาจริงจังที่ส่งมาทำให้ผมรู้สึกเสียวสันหลังวูบ

กลัวแล้ว แม่จ๋าช่วยหมอกด้วย

“คือผม...”ไม่บอกได้ไหมง่าาาาาา

“น้องหมอก”อย่านะ อย่ามากดดันผมด้วยเสียงดุๆเหมือนพี่กัสสิ หมอกกลัวแล้ว ฮือออออ

“ทำไมต้องคิดว่าหมอกไปหาพี่วินมาด้วย ทำไมแค่นี้ต้องดุหมอก หมอกแค่ออกไปหาอะไรกินเฉยๆ หมอกแค่หิวอ่ะ ฮือ”บีบน้ำตามันเลยจะได้เลิกเค้นซักที

“ตัวเล็ก ไม่ร้องสิครับ”พี่ปลายเดินเข้ามากอดผมไว้พลางเช็ดน้ำตาไปให้ด้วย

“อย่ามายุ่งกับหมอก”ผมดันพี่ปลายออก

เออ เอามารยาห้าร้อยเล่มเกวียนมาสู้

“ไม่เอาสิตัวเล็ก ไม่ร้องไห้นะครับ โอ๋ๆ “พี่ปลายยังคงเดินมากอดปลอบผมอยู่ไม่เลิก

ผมสะอื้นน้ำหูน้ำตาไหล ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องอินขนาดนั้นเหมือนกัน

“พี่ให้ตีพี่คืนเลย พี่ขอโทษนะครับ”พี่ปลายยื่นฝ่ามือใหญ่ๆมาตรงหน้าผม

ผมเบะปากใส่พี่ปลายก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ที่มองหน้าพี่ปลายไม่ได้เดี๋ยวพี่มันจะรู้ว่าผมแกล้งร้องไห้กลบเกลื่อน

“ไม่เอาสิ หายโกรธพี่นะครับ”พี่ปลายจับผมหันมามองหน้าอีกครั้ง

“หมอกจะไปหาพี่กัส”

ผมเดินหนีพี่ปลายออกมาจากห้อง ก่อนจะเดินไปเปิดห้องที่พี่กัสเดินเข้าไป ซึ่งห้องนั้นก็คือห้องที่ผมนอนกับไอซุงเมื่อคืนนี้

ตอนนี้ผมมีพี่หลายคน ผมจะงอนคนนั้นแล้วมาหาคนนี้ก็ย่อมได้ แต่ถ้าคนนี้ทำผมงอนอีกผมจะกระโดดลงทะเลให้ตายไปเลย

พี่กัสหันมามองหน้าผมที่เดินเข้ามาในห้อง ผมเดินไปนั่งลงที่ปลายเตียงมองหน้าพี่กัสที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

“นี่หมอกร้องไห้หรอ?”พี่กัสขยับมานั่งข้างๆผม

“พี่ปลายดุหมอก”ฟ้องไปเลย ช่วงนี้ใจบางใครมาพูดรุนแรงด้วยไม่ได้ บีบน้ำตาใส่อย่างเดียวแหละ

“ไม่เอานะครับ ไหนมากอดพี่มา”พี่กัสเอาแขนโอบผมเข้าไปซุกในอ้อมอก

หื้อ กลิ่นตัวพี่กัสมันน่ากินมาก

เดี๋ยวว้อยไอหมอก มึงร้องไห้อยู่ คีพลุกก่อนว้อย

การแสดงละครของผมวันนี้เนียนจนไม่มีใครจับผิดได้แม้แต่พี่ปลายคนเก่งและพี่กัสคนมึน หึๆ เจ้าหมอกรู้แล้วว่าถ้าวันหลังโดนด่าอีก ผมก็จะใช้แผนนี้แหละ เอ เดี๋ยวก่อนนะ แบบนี้เค้าจะเรียกว่าสันดานไม่ดีหรือเปล่า?

“เดี๋ยวพี่จะไปด่าไอปลายให้นะ มาว่าน้องหมอกได้ยังไง”

ผมว่าตอนนี้คนทั้งเรื่องนี้ต้องเป็นไบโพล่าทุกคนแน่ๆเลย พี่กัสตอนแรกยังโกรธผมอยู่ทำไมตอนนี้มากระหนุงงกระหนิงกับผมซะแล้ว

ให้หมอกเป็นคนเดียวก็พอแล้ว คนอื่นจะมาแย่งหมอกเป็นไม่ได้ หมอกอยากเด่นคนเดียว หมอกไม่ยอมให้ใครมาแย่งซีนหมอกไปแน่ ฮือออออ









-----------------------------------------

เค้าแอบไปเล่นน้ำมา ตอนนี้มารายงานตัวแล้วฮับ

ยังรออ่านอยู่ไหม ^^

ความคิดเห็น