facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[ภาค3]42.ดาบปีศาจ

ชื่อตอน : [ภาค3]42.ดาบปีศาจ

คำค้น : [ภาค3]42.ดาบปีศาจ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 84

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2562 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ภาค3]42.ดาบปีศาจ
แบบอักษร

"หลับไปแล้วงั้นหรอ"

ขณะที่มิราจูบผม มิราก็ค่อยๆหลับไป

"พักสักหน่อยนะ"​

ผมเดินออกจากห้องของมิราและเดินไปที่เมืองแต่ว่ายูริก็ได้ทักผม

"นี่ มาโคโตะฉันจะไปซื้อของ เอาอะไรมั้ย"

"ไม่อ่ะ ขอบใจที่คุณ"

"งั้นฉันไปก่อนนะ"

ยูริยิ้มให้ผมก็ที่จะออกจากบ้าน ผมเดินลงมานั่งเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารและนั่งว่า 

ถ้าวันหนึ่งเราได้กลับโลกของตัวเองนี่ จะทำอะไรต่องั้นหรอ จริงสิฉันเองก็อยากมีดาบเทพบ้าง เราเคยทำลายดาบนารุคามิของทาคุมินี่ ลงอออกไปลงดันแถวๆนี้หน่อยละกัน

ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินออกไปจากบ้านแต่ว่ามิราก็เดินมาหาผม

"นี่มาโคโตะ จะไปไหน"

"มิรา"

ผมเดินเข้าไปหามิราที่กำลังจับกำแพงและขาที่อ่อนแรง

"ฉันจะลงดันแถวๆนี้นะ เธอนอนพักอยู่บ้านเถอะนะ"

มิราเกาะแขนเสื้อของผมแน่นและแน่นมากยิ่งขึ้น

"ฉันจะไปด้วย นายบอกว่าจะไม่ทิ้งฉันไม่ใช่หรอ"

"คร้าบๆเข้าใจแล้วครับ"

ผมกำลังจะเดินออกจากบ้านพร้อมกับมิราแต่ว่าทันใดนั้นมิราก็ทรุดลงไปกับพื้น ผมที่เห็นจึงรีบวิ่งไปเข้าพยุงตัวมิราเอาไว้

"ไว้มั้ย"

"ไว้"

ผมก้มตัวลงไปและให้มิราขี่หลังของผม และรีบไปที่ที่ดันที่อยู่ใกล้ๆ

"ถึงแล้วละ"

ผมพามิรามาถึงดันเจี้ยนและไปตีมอนกันแต่ว่าทันในนั้นก็ได้มีบอสออกมา

"ออกมาไวไปมั้ยเนี่ย พร้อมมั้ย มิรา"

"พร้อมสิ"

มิราจับดาบของตัวเองอย่างแน่นและพุ่งเข้าไปฟันอย่างต่อเนื่องเอาทำผมตัวใจไปเหมือนกัน

"เมื่อกี้ยังขี่หลังเราอยู่เลยนิ ตอนนี้วิ่งไวก็เราอีก"

ผมเองที่เห็นแบบนั้นก็คงยอมไม่ได้ ผมจับดาบจอมมารของผมที่มือขวาอย่างแน่นและพุ่งเข้าไป แต่ว่านั้นตอนนั้นมิราก็ทรุดลงกับพื้นทำให้ผมต้องเข้ามารับดาบเอาไว้

"มาโคโตะ"

"หลบไป มิรา"

"เมื่อดาบของบอสออกไป ผมก็กระโดดตีลังการไปดันหน้าสองครั้งและถีบพื้นและพุ่งเข้ามา

"ย้ากกกกกกกก!!"

ผมส่งเสียงคำรามราวกลับสัตว์ป่าจับดาบอย่างแน่นและพุ่งตัวไปฟันบอสจนขาดครึ่ง

"สุดยอด"

มิราพูดพึมพำเสียงเบา

จากนั้นไม่นานผมก็เดินไปข้างหน้าจนเจอกันดาบเล่มหนึ่งที่ปักอยู่กับพื้น

"ดาบงั้นหรอ มีเขียนว่าอะไรเนี่ย"

มิราที่เห็นจึงเดินเข้าไปอ่าน

"ดาบปีศาจงั้นหรอ"

มิราที่เห็นจึงเดินไปหยิบดาบแต่ก็ไม่ขึ้น

"ดึงไม่ออกอ่ะ"

ผมที่เห็นจึงเดินไปดึงแต่ว่าดาบนั้นกลับหลุดออกมาง่ายๆโดยที่ผมไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด

"ได้แล้ว"

"ทำไมนายดึงได้อ่ะ"

"ไม่รู้สิ แต่ว่าเธอก็คงถึงขีดจำกัดแล้วสินะ กลับกันเถอะ"

ผมอุ้มมิราและเดินออกจากดันเจี้ยน

"ทำอะไรน่ะ ฉันอายนะ"

"คร้าบๆก็เธอเดินไม่ไหวแล้วนิ"

"ขอบคุณนะ"

มิราพูดพึมพำคนเดียงด้วยน้ำเสียงที่เบา

"เมื่อกี้พูดอะไรรึป่าว"

"ก็ป่าวนิ"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว