facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Regain Control : Part 7 [100%] NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.1k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2562 21:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Regain Control : Part 7 [100%] NC
แบบอักษร

​7


ความร้อนในร่างกายเร่งเร้าให้โยฮันไม่เสียเวลาแม้กระทั่งแกะกระดุมเสื้อ เสื้อเชิ้ตที่โยฮันซื้อให้ถูกกระชากจนกระดุมกระเด็นหลุด บดเบียดคนตัวเล็กกว่าอัดเข้ากำแพงริมฝีปากถูกฉกไปโดยคนในอ้อมแขน ซึ่งเขาก็ใจดีสนองให้เต็มที่ถึงใจ ริมฝีปากยืดตามแรงกัดสร้างความแสบกระสัน  แม้ความถูกผิดจะกำลังต่อสู้กันอยู่ในสมอง แต่ความร้อนในร่างกายไม่คิดที่จะรอผลแล้ว รองเท้าถูกสะบัดกระเด็นกระดอน ในขณะสองร่างนัวเนียกันไปจนถึงโซฟา ระยะทางวันนี้ราวกับไกลเป็นกิโล สะดุดปลายเท้าจะล่มกันอยู่หลายรอบ เมื่อเจ้าตัวดีบีบสะโพกโยฮันอย่างไม่รู้ชะตา

ร่างสูงกว่าถูกมาคัสโยนลงไปยังเบาะนุ่ม

แต่แล้ววูบหนึ่งของความยับยั้งชั่งใจมือแกร่งหยุดกึก รู้แล้วว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับเขาแน่ ความร้อนวูบวาบที่ไม่สามารถดับลงได้เป็นตัวอธิบายทุกอย่าง เจ้าเด็กพยศตรงหน้าก็เช่นกัน เพราะเกลียดขี้หน้ากันขนาดนั้นเรื่องอะไรจะยั่วเขาก่อนแบบนี้

จะว่าแกล้งก็คงไม่ใช่ โยฮันไม่ใช่เด็กไม่รู้ประสาที่จะไม่รู้ว่าสิ่งที่ดุนดันหน้าขาเขาอยู่ตอนนี้คืออะไร 

ต้องเป็นเพราะช็อกโกแลตก้อนนั้นแน่ เล่นพิเรนทร์จนได้เรื่อง

คลาดสายตาเป็นต้องสร้างปัญหาทุกที!

แต่แล้วสติสัมปชัญญะที่เหลือเพียงน้อยนิดกลับถูกกระชากเมื่อร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าบดเบียดเข้าหากัน เสื้อเชิ้ตที่แสนเกะกะถูกเจ้าตัวดีสลัดทิ้งไปแล้ว ผิวกายร้อนฉ่าจึงนาบลงมาบนลำตัว ร่างโปร่งดันคนตัวใหญ่ไปจนสุดโซฟา กักแขนสองข้างขังไม่ให้เหยื่อหลุดรอดไปได้ เข่าสอดแทรกแยกท่อนขาแกร่งออกจากกันในท่าที่เขาคุ้นเคย จนโยฮันมั่นใจแล้วว่าเจ้าเด็กดื้อต้องการจะทำอะไร

กัดฟันกรอกเมื่อปากร้อนสีแดงสดที่บัดนี้เจ่อนิดๆ แนบประทับลงบนลำคอ ครูดฟันสร้างรอยประทับตามแรงอารมณ์ ไม่ว่าตรงไหนที่ถูกแตะต้องราวกับถูกไฟลวก ตื่นเร้ามากจนเกินไป ภาพตรงหน้าสีจัดจ้าเห็นแม้กระทั่งหยดเหงื่อไหลรูดไปตามลำคอขาว น่าฟังเขี้ยวให้เป็นรอย 

แล้วก็ราวกับร่างกายได้ยินสิ่งนั้น เขี้ยวคมจึงเข้าประทับสร้างรอยฟันจนมาคัสส่งเสียงประท้วงเบาๆ พรุ่งนี้มันจะเป็นรอยอย่างไม่ต้องสงสัย 

ดีเหมือนกัน เด็กสร้างเรื่องจะได้รู้สำนึก คงอาละวาดบ้านแตกกันไปข้างหนึ่ง

แต่ก็ถือว่าคุ้ม

กายผ่าวร้อนสั่นสะท้าน กระสันอยากผลัดกันฟัดนัวเนียจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย รอยรักสีกุหลาบเริ่มปรากฏให้เห็นประปราย ปะปนไปด้วยรอยเขี้ยว มือแกร่งบีบเคล้นบนเอวสอบเต็มไม้เต็มมือ

"อืมม" 

เสียงครางแหบต่ำเล็ดลอดไรฟันออกมาเบาๆ เมื่อมาคัสละเลงลิ้นลงบนตุ่มไตแข็ง ขบฟันกัดดึงเบาๆ จนมันตั้งสู้ อีกข้างถูกบดขยี้ด้วยปลายนิ้ว เส้นผมเปียกชื้นถูกขยุ้มด้วยมือหนา เจ้าเด็กพยศเล้าโลมเก่งกาจเหลือเชื่อ จนส่วนตื่นตัวในเป้ากางเกงคับแน่นจวนเจียนระเบิดรอมร่อ

มาคัสดันเข่าแยกขาโยฮันออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ปากไล้ต่ำลงหากล้ามเนื้อรอนงามที่ยามนี้หดเกร็งเป็นลูกคลื่น ฟันคมขบกัดหยอกล้อจนร่างใหญ่กระตุก มือบีบต้นคอขาวคว้าใบหน้าที่เลื่อนต่ำจนน่ากลัวขึ้นมาบดริมฝีปากลงไป กัดลิ้นคนยั่วด้วยความมันเขียวจนได้ยินเสียงร้องประท้วง เพราะรสสัมผัสของมาคัสช่างดีเหลือเกิน

อย่าหวังจะได้เห็นความเขินอายในเวลานี้ เพราะมีแต่จะบดเบียดเข้าหาและต้องการมากขึ้นเท่านั้น ลิ้นสากกวาดต้อนทั่วโพรงปากด้วยมีมาคัสตามติดไปทั่ว ฝ่ามือร้อนปัดป้ายไปทุกส่วนที่เอื้อมถึง จนกระทั่งคนที่ความอดทนน้อยกว่าตัดสินใจปลดเข็มขัดคนด้านล่าง ถอดตะขอออกแล้วสอดมือเข้าไปด้านใน บีบรัดส่วนใหญ่โตผ่านชั้นใน 

เสียงคำรามในลำคอดังผะแผ่วจากคนถูกโจมตี ยกเอวขึ้นสูงเพื่ออำนวยความสะดวกให้มาคัสถอดกางเกงเขาออกได้สะดวก ลูกรักแข็งปึ๋งจึงดีดผึงออกมาผงาดเต็มตา มาคัสไม่ได้สนใจความใหญ่โตนั้นเพราะเป้าหมายของเขาอยู่ต่ำลงไป มือร้อนราวกับถ่านไล้ละต้นขาด้านในหวังเชยชมช่องทางที่เขาแสนโปรดปราน แต่แล้วอยู่ๆ โลกกลับพลิกตีลังกากลับด้าน รู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกเหวี่ยงลงแนบกับโซฟาแล้ว

"เด็กดื้อควรอยู่ในที่ของตัวเองได้แล้ว" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังอยู่ข้างหู ก่อนเจ้าของเสียงนั้นจะกระชากกางเกงของมาคัสออกไปให้พ้นทางเช่นกัน หากก่อนหน้าบอกว่ายังมีสติ ตอนนี้ทุกอย่างก็คงเลือนรางเต็มที 

มีเพียงร้อน ร้อน ร้อน

ได้โปรด ทำอะไรสักอย่าง 

เอาความร้อนทรมานเหล่านี้ออกไปที

ใครก็ได้....

มาคัสสะท้านเฮือก กายแอ่นรับเมื่อสัมผัสร้อนชื้นแตะต้องส่วนที่กำลังอ่อนไหวโดยไม่ทันตั้งตัว มันสั่นระริกกระตุกระรัวตอบรับ ปลายยอดปริ่มน้ำใส จนเมื่อความร้อนนั้นคลอบลงมาจนมิดก็ราวกับทุกอย่างรวบรัดไหลรวมไปยังจุดนั้นจุดเดียว 

"อ่าาาา อื้มมมม" 

สมองว่างเปล่าขาวโพลน แม้แต่เสียงครางหวานที่หลุดรอดออกมายังไม่รับรู้ว่าเป็นเสียงของตัวเอง เอวสอบกระดกรับอยู่ไม่ติดโซฟา เพราะแรงรูดรั้งและดูดเบาๆ ทำเอาเขาแตกกระจายจนเห็นเป็นแสงระยิบระยับยามหลับตาแน่น ปลดปล่อยระลอกแรกเข้าสูงโพรงปากที่ดูดกลืนมันเข้าไปทุกหยาดหยด หยอกล้อส่วนปลายจนคนเพิ่งปลดปล่อยใหม่ๆ ถอดถอนใจ ไม่ใช่ไม่เคยถูกปลุกเร้าด้วยวิธีนี้แต่สมองพร่าเลือนกลับบันทึกสิ่งนี้เป็นรายโปรดเรียบร้อย แต่ยังไม่ทันไรส่วนอ่อนไหวปวกเปียกก็แข็งขืนขึ้นมาอีกครั้ง ความร้อนที่คิดว่าถูกกำจัดไปแล้วค่อยๆ ลุกรามขึ้นมาใหม่ ตะเกียกตะกายเข้าหาคนด้านบน

"ไม่พอ... เอาอีก"

คนฟังได้แต่กัดฟันกรอดเพราะเขาเองก็จะทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน ส่วนแข็งขืนปวดร้าวระบมไปหมด เขาต้องการปลดปล่อยเดี๋ยวนี้ แต่เพราะสติเศษเล็กเศษน้อยที่เหลือสั่งห้ามไว้ นี่จะเป็นครั้งแรกของมาคัส เขาไม่อยากให้เด็กนี่เข็ดขยาดเรื่องนี้ไปเสียก่อน

"อยากได้อีกใช่มั้ย"

"...ใช่" 

"งั้นเชื่อฟังฉัน ทำตามที่บอก ...ได้มั้ย"

"...ได้"

นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปในปากที่อ้ารับทันที สะโพกสอบยกขึ้นบดเบียดเข้าหาโดยไม่รู้ชะตาของตัวเองสักนิด

"เลีย"

ลิ้นเล็กตวัดเลียปลายนิ้วในปากทันที ดูดดุนสลับเลียจนเปียกชุ่มแม้จะไม่คุ้นชินและไม่เข้าใจว่าทำเพราะอะไร ตอนนี้ในหัวว่างเปล่าเพียงวางทุกอย่างลงและทำตามเสียงกระซิบข้างใบหูเท่านั้น และเพราะโยฮันไม่มีอุปกรณ์ช่วยเนื่องจากเรื่องนี้มาเร็วกว่าที่คิด จึงใช้เพียงสิ่งที่มี

น้ำลายใช้แทนเจลหล่อลื่นเมื่อนิ้วมือถอนออกไปจากปาก กำส่วนแข็งขืนแดงก่ำของคนตรงหน้ารูดขึ้นลงสองสามครั้งก่อนจะจับของตัวเองแนบเข้าด้วยกันและชักนำอารมณ์ เพราะตื่นเร้าถึงขีดสุดหากเขาจัดการคนด้านล่างตอนนี้คงไม่พ้นแหลกคามือ จึงต้องปลดปล่อยอารมณ์ออกมาสักรอบก่อน มาคัสแอ่นรับการกระตุ้นเร้าและรอบนี้โยฮันเสร็จนำหน้าไปก่อน ในขณะที่มาคัสตามมาติดๆ มือหนึ่งจับต้นขามาคัสแยกออกกว้าง แม้เจ้าตัวจะต่อต้านไปตามความคุ้นชินของร่างกายที่ถูกสลับที่ แต่มีเสียงกระซิบแหบต่ำข้างหูคอยปลอบประโลม 

เมื่อได้ที่ก็เห็นกลีบสีชมพูสวยหุบแน่นไม่เคยถูกล่วงล้ำ โยฮันใช้น้ำรักที่พวกเขาหลั่งออกมาลูบวนรอบช่องทางนั้นแผ่วเบา ร่างกายมาคัสแข็งขืนต่อต้านทันใด

"ชู่วววว ในเย็นๆ" 

ปากทางเข้าขมิบรัวๆ เมื่อโยฮันเพิ่มแรงปลายนิ้วมากขึ้น และกดเข้าไปในช่องทางนั้นเพิ่งหยั่งเชิง มันบีบรัดปฏิเสธเขาทันที

ใบหน้าคมคายเหยเกด้วยความอึดอัดกับสิ่งแปลกปลอม โยฮันจึงโน้มตัวขึ้นหาประกบปากลงไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ รสจูบหนักหน่วงทำให้มาคัสลืมเลือนช่องทางที่ยังคงถูกลูบไล้กดปลายนิ้วเข้าไปช้าๆ ทุกครั้งที่คนด้านล่างฝืนต่อต้าน โยฮันจะทุ่มเทกับปลายลิ้นดึงมาคัสกลับไปทุกครั้งจนเวลานี้นิ้วยาวถูกผนังอ่อนนุ่มผ่าวร้อนกลืนกินเข้าไปกว่าครึ่งแล้ว เขาค่อยๆ ดึงกลับช้าๆ และดันเข้าไปใหม่เพื่อสร้างความคุ้นชิน ร่างโปร่งพลันสั่นสะท้านถอนริมฝีปากออก ร้องประท้วงขึ้นอย่างไม่สบายตัว

"อื้อออ เจ็บ" ดวงตาสีอ่อนแข็งกร้าวราวกับรู้สึกตัวขึ้นมาชั่วขณะก่อนที่โยฮันจะดึงนิ้วออกช้าๆ และดันกลับเข้าไปด้วยความรวดเร็ว ทำซ้ำๆ อีกหลายครั้งจนมาคัสปิดเปลือกตาแน่น ถูกพรากสติไป

"อื้ออออ ไม่....เอา..."

"นายต้องอย่าเกร็ง"

"....จะ อื้ออ เจ็บ"

"ผ่อนคลายนะเด็กดี"

เพราะเพียงแค่นี้ก็กัดฟันห้ามสติจะไม่ไหวอยู่แล้ว ปากยังคงปรนเปรอซุกไซร้ซอกคอเบี่ยงเบนความสนใจ ในขณะเพิ่มนิ้วเข้าไปอีกนิ้ว ถ่างออกหมุนควงวนคว้านเพื่อขยายช่องทางให้มากขึ้น เมื่อคิดว่าพร้อมแล้วจึงใช้มืออีกข้างขยับรูดรั้งตัวเองอีกสองสามครั้ง ถอนนิ้วออกและสอดแท่งร้อนของตัวเองเข้าไปแทน

"โอ๊ย!" 

เจ้าเด็กปากเปราะร้องประท้วงทันควัน เมื่อปากทางเข้าถูกเหยียดขยายจนตึง สิ่งนี้ใหญ่กว่าของเมื่อครู่หลายเท่า ยามมันดันเข้ามาเจ็บปวดราวกับถูกแยกร่างออกเป็นสองส่วนก็ไม่ปาน มาคัสจิกเล็บลงบนไหล่กว้าง ใบหน้าหงายเลิกไร้เสียงครวญครางเพราะกัดริมฝีปากไว้แน่น

เจ็บ.... 

เจ็บเกินจะบรรยาย

ร่างกายราวกับถูกฉีกกระชากออกจากกัน

แต่ถึงกระนั้นด้วยความอดทนของโยฮัน ค่อยๆ สอดแทรกให้ผนังอ่อนดูดกลืนเขาเข้าไปช้าๆ ส่วนใหญ่โตจึงเข้าไปได้มากกว่าครึ่งแล้ว เขาถอนตัวกลับสั้นๆ และดันเข้าไปใหม่ ทำอย่างนั้นซ้ำๆ จนถูกกลืนกินหมดด้ามในที่สุด

"ฮืออออ" น้ำหยดใสไหลกลิ้งจากหางตามาคัส แต่เวลานี้คนที่ถูกตอดรัดสติเริ่มเลือนรางเต็มที เสียงกัดฟันได้ยินดังกรอด 

"อย่ารัดแน่น" ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็รู้ว่าคนด้านล่างห้ามตัวเองไม่ได้อยู่ดี

เมื่อคิดว่ามาคัสเริ่มชินกับสิ่งแปลกปลอมก็ถอดถอนตัวเองออกไปจนเกือบสุดและกระทั้นกายเข้ามาใหม่ แรงอารมณ์ทำให้ไม่ทันยั้งกายกระแทกเข้าไปจนสุดในคราวเดียว ร่างเล็กจึงสะท้านเฮือกตอดรัดระรัว และตอนนี้เองที่ฟางเส้นสุดท้ายถูกกระชากหลุดลุ่ย โยฮันโถมแรงใส่คนด้านล่างไม่ยั้ง แม้จะมีแรงฝืนสู้แต่ก็อ่อนแรง

ในหัวตอนนี้มืดดำทะมึน 

ไม่ต่างจากมาคัสที่ความเจ็บเริ่มจางหาย ความรู้สึกใหม่เข้ามาแทนที่ ขนกายทุกสัดส่วนลุกชัน เลือดลมฉีดพล่านจนร่างกายร้อนระอุ เสียวซ่านร่างกายบิดเร่า ความรู้สึกแปลกใหม่นี้เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน แม้ในที่แรกจะเจ็บปางตาย แต่ตอนนี้กลับเหมือนถูกรัตติกาลมืดมิดกลืนกิน ท้องน้อยเสียววูบวาบไม่หยุด

ปลายเล็บจิกข่วนปัดป่ายไปทั่วก่อนจะคว้าเจอร่างระอุอุ่น เอื้อมคว้าลำคอคนด้านบนลงมาแนบชิด ลมหายใจร้อนปัดเป่าอยู่ข้างใบหู ก่อนเจ็บจี๊ดเมื่อถูกขบเบาๆ ช่องทางด้านหลังตอดรัดระรัว 

"อ่าาาาาห์"

"อื้อออ อ๊ะๆๆ อ้าาา"

เสียงแหบต่ำคละเคล้าไปกับเสียงครวญครางท่ามกลางเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงม เล็บคมข่วนไปตามแผ่นหลังสร้างรอยแดงยาวเป็นทาง จึงถูกเอาคืนด้วยฟันคมขบลงตามร่างกายแทบทุกสัดส่วน ร่างเล็กบิดเร่าเมื่อถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุด ปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าท้องระลอกใหญ่ สมองมึนเบลอไม่รับรู้ไปชั่วขณะราวกับกำลังลอยคว้างอยู่กลางปุยเมฆ

ช่างเป็นความทรมานที่เสียวซ่านเหลือทน

มือแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดจับขาทั้งสองข้างของมาคัสดันขึ้นจนเข่าแนบอก ท่านี้ทำให้สอดใส่ได้ลึกยิ่งขึ้น เสียดแทงถูกต่อมกระสันจนร่างโปร่งสั่นระริก 

"ตรงนี้"

เมื่อรู้ว่าปลายทางอยู่ตรงไหน โยฮันก็บดขยี้ตรงนั้นระรัว คนที่เพิ่งปลดปล่อยไปหมาดๆ ปลุกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าด้วยฤทธิ์ยาหรือความเก่งกาจของอีกคน ปากสีแดงสดอ้ากว้างไร้เสียง เมื่อโยฮันโถมกายไม่ยั้ง จนกระทั่งฝ่ายต่างแตกฉานซ่านเซ็นกระจัดกระจายไปคนละทิศทาง ของเหลวอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปในกายมาคัสจำนวนมาก ร่างกายอ่อนปวกเปียกในอ้อมแขนของคนตัวโต

"ให้ตายสิ" 

โยฮันกัดฟันกรอดเมื่อส่วนที่ควรหลับใหลกลับแข็งตัวขึ้นมาในโพรงเนื้อนุ่มอีกครั้งด้วยฤทธิ์ยา คนที่รู้ว่ากำลังจะถูกรังแกกระถดหนีไปด้านหลังอย่างอ่อนแรง

"ไม่เอาแล้ว...พอ"

เจ็บ... หมดแรงเหมือนจะตาย

ใช่ว่าโยฮันไม่อยากหยุด เพราะรู้ว่าจะทำมาคัสพังคามือ แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อมันไม่ยอมสงบ

"โทษตัวเองเถอะ เพราะนายทำให้ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล ...เด็กน้อย"

หลังจากนั้นเสียงร้องระงมยังคงดังตลอดทั้งคืน


เปลือกตาสีคล้ำไหวระริก ยามเปิดขึ้นช้าๆ อาการร้าวระบมทั่วร่างเล่นงานเข้าทันที เพียงแค่กระดิกกายพลิกตัวก็เจ็บจี๊ดไปยังช่วงล่าง เคล็ดขัดยอกไปหมดโดยเฉพาะสะโพก... 

มาคัสยกมืออ่อนแรงขึ้นกดขมับบรรเทาอาการปวดตุบๆ พยายามนึกว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนเพราะเพดานห้องที่เห็นไม่ใช่ห้องที่เขานอนอยู่เป็นประจำแน่ นี่เขาเมาจนถึงขนาดถูกใครก็ไม่รู้หิ้วมาเลยหรือไง แถมสภาพร่างกายตอนนี้ราวกับถูกซ้อมมาไม่มีผิด เจ็บไปหมดทั้งตัว

...ลูอิส?

เมื่อคืนเขาออกมากับลูอิสนี่นา... 

เอ๊ะ? แล้วหนุ่มตัวเล็กสเปกป๋าคนนั้นล่ะ หรือว่าจะออกมาด้วยกัน แต่ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลยนะ ...นอกจากรสหวานเลี่ยนบาดปากตอนนั้น

นึกมาถึงตรงนี้ภาพความทรงจำขาดห้วงไม่ปะติดปะต่อค่อยๆ ย้อนกลับมาช้าๆ ภาพวูบวาบที่ทำเอาใบหน้าซีดลงเรื่อยๆ 

จนกระทั่งการเคลื่อนไหวเล็กๆ ด้านข้างดึงสติเขากลับมา ใบหน้าขาวซีดเลื่อนไปมองช้าๆ อย่างกลัวภาพที่กำลังจะเห็น

ไม่นะ...

ฝันแหละ 

ต้องเป็นฝันแน่ๆ

จะเป็นเรื่องจริงไปได้ยังไง

....!???

แต่แล้วโชคชะตากลับเล่นตลก ช็อกจนแทบสิ้นสติเมื่อพบว่าคนที่นอนเปลือยกายอยู่ด้านข้างเป็นใคร

บ้าฉิบ!!

ถ้านี่คือความฝันก็ขอสั่งให้ตัวเองตื่นเดี๋ยวนี้!!!




TBC.

>>>>

วันนี้ที่รอคอย ><

ไม่รู้ว่าจะชอบกันมั้ยย รออ่านคอมเม้นน้า

ขอบคุณค่า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว