ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 13

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.2k

ความคิดเห็น : 78

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2562 01:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 13
แบบอักษร

“ กี่ครั้งกันที่คุณยอมให้อะไรเดิมๆทำร้ายจิตใจคุณซ้ำๆ “​

“ ก็นานเท่าที่คุณยังรักสิ่งๆนั้นอยู่ ”









“ หมดเวลาแล้วค่ะ คุณผู้หญิง “

“ อืม “



ผมลุกขึนยืนอย่างทุลักทุเลเมื่อแม่บ้านเห็นมันลุกขึนยืนแบบนั้นก็รีบเข้ามาประคองผมทันที



“ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ “

“ ขอโทษค่ะ แต่คุณครูสสั่งเอาไว้ว่าให้ดูแลคุณให้ดี “



ผมขี้เกียจที่จะต่อปากต่อคำ เบื่อที่จะหาเหตุผลมาเถียงกับใครสักนึงแล้ว อยากทำอะไรก็ทำ เพราะอิกไม่นานผมก็ต้องไปจากที่นี้อยู่ดี




เพียงแค่ระวังไม่ให้แม่บ้านมาจับโดนที่ซ้อนโทรศัพแค่นั้น




“ ฉันจะขอนอนสักหน่อย อย่าให้ใครขึนมารบกวนเข้าใจไหม “

“ ค่ะ “



เมื่อแม่บ้านมาส่งผมที่ห้องผมก็เอ่ยสั่งกับพวกเธอไปทันที เพราะผมต้องการเวลาเช็คโทรศัพเพราะไม่รู้ว่าครูสจะเข้ามาตอนไหน


เอาละ อย่างแรก ต้องเริ้มหาที่ที่จะไปอยู่ ต้องไกลจากที่นี้ ไกลจากผู้คน หนีให้ห่างจากความวุ่นวาน แต่ก็ต้องเป็นที่ที่สบายด้วย เป็นที่ที่มิเกลอยู่ได้และก็ชอบมัน



มิเกลจะต้องรู้สึกสนุก และเราทั่งสองคนก็ต้องชอบ



เราต้องว่างแผน ในหลายๆเรื่อง เรื่องที่เรียนของมิเกล เรื่องเงิน และผมก็ต้องเริ้มทำงานอิกครั้ง ถึงแม้เงินในบันชีผมจะมีถึง แปดหลัก แต่สักวันก็ต้องหมดอยู่ดีเพราะผมคำนวนไว้แล้วว่าต้องใช้เยอะ


ทั่งเรื่องเรียน เรื่องบ้าน เรื่องค่ารักษาพยาบาล ต้องเผื่อผมตอนที่ผมแก่ทำงานไม่ได้ด้วย ต้องวางแผนให้ดี  รวมถึงแผนที่ผมจะต้องใช้หนีด้วย


ผมกะว่าถ้าวันนั้นวันที่เหมาะสมมันยังไม่ปล่อยผมออกไปผมก็จะขอมันไปที่สวนอิกครั้ง ต้องเลือกวันที่มิเกลหยุดด้วย แล้วเราจะปืนกำแพงหลังสวนที่อยู่ติดกับห้องเก็บของมันมีบันได้เหล็กอยู่ในนั้น คนสวนจะเอาของไปเก็บตรงนั้น


ผมจะไม่เอาอะไรไปสักอย่าง นอกจากเอกสารสำคัญกับเงิน นอกนั้นไม่เอาไป สิ่งที่ยากที่สุดคือ ต้องเร็ว ผมจะต้องทำให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำ


ต้องใช้เวลาให้มันน้อยแล้วต้องไม่กลับมาที่นี้อิก ผมไม่คิดจะกลับมาอยู่แล้ว ต่อให้ผมคิดถึงมากแค่ไหนแต่ความคิดถึงมันไม่ใช่ทางเลือกของผม


ผมฉลาดพอที่จะเลือกอิกทางนึง ผมกำลังจะเป็นอิสระ ผมกำลังจะได้ออกไปใช้ชีวิตของผม ชีวิตที่ผมเป็นคนเลือกเอง ชีวิตที่เดินโดยที่ไม่มีเศษแก้วโรยอยู่บนถนน มันเป็นทางตรงที่เดินง่าย ไม่ต้องเดินขึนเขาหรือเลี้ยวไปไหน แต่ตามพื้นที่ผมเดิน มันมีทั่งเศษแก้ว มีทั่งหนาม ค่อยมาทิ่มแทงทุกก้าวที่ผมเดิน




จุดหมายปลายทางก็ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน ไม่มีเลย ผมไม่เคยเห็นมัน




ผมพลาดเอง ตอนที่ผมมองมันครั้งแรกมันคิดว่ามันจะสบาย จะสวยงามเหมื่อนที่ผมคิดเอาไว้

แต่มันไม่ใช่เลย มันทั่งเจ็บ ทั่งทรมาณ



อิกทางที่ผมกำลังจะเลือกถึงแม้ว่ามันไม่สวยงามเท่าไหร่นัก มีทางที่ต้องปืนเขา เข้าป่า ลงน้ำ ไม่รู้ว่าจะถึงจุดหมายเมื่อไหร่ ไม่รู้จะลำบาคขนาดไหน แต่อย่างน้อยๆมันก็ไม่มีเศษแก้วมาวางเอาไว้ให้ผมเดินเหยียบ ทางนี้ผมอาจจะสะดุ้ดล้มบ้าง แต่ผมมั่นใจว่าผมต้องมีความสุข มันจะต้องถึงจุดหมายปลายทางแน่นอน



ผมจะต้องมีความสุข


ผมเช็ดน้ำตาไหลลงมาถึงแก้มตอนไหนผมก็ไม่รู้ตัวเหมื่อนกันแต่นี้มันไม่ใช้น้ำตาจากความเจ็บปวดอิกแล้ว ผมไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนี้ว่าอะไร แต่มันไม่ใช่ความเจ็บปวดแล้วก็ไม่ใช่คามสุข ผมแค่รู้สึกดี รู้สึกตื่นเต้น


มันเหมื่อนเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ผมไม่ได้เจอมันมาหลายปี เพราะตลอดหลายปีมานี้ ผมจมอยู่กับความมืดมิด ความเจ็บปวด



ความสุขที่มันได้รับมาในตลอดหลายปี คือมิเกล ลูกชายของผม นอกจากนั้นผมก็ไม่รูสึกอะไรอิกแล้ว



เอาละ ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามานั่งคิดถึงความรู้สึกตัวเองตอนนี้ผมจะต้องรีบจัดการเรื่องที่อยู่ให้เรียบร้อย ที่ไหนดี ผมชอบต้นไม้ ชอบภูเขา ชอบกลิ่นของธรรมชาติ มิเกลก็ชอบเหมื่อนกันผม แต่ต้องมีน้ำด้วย มิเกลชอบเล่นน้ำ


แน่นอน ต้องไม่ใช่ทะเล ผมไม่ชอบมัน มันมีความทรงจำร้ายๆอะไรหลายอย่าง ผมรู้สึกกลัว ทุกครั้งที่มองมัน บางครั้งแค่รูปถ่าย หรือ ภาพวาดโง่ๆผมยังกลัวจนตัวสั่น บางคนอาจจะชอบแต่ผมเกลียดมัน




ชั่งเหอะ ค่อยสร้างสระน้ำให้มิเกลก็ได้นิเนอะ




“ ทำอะไรอยู่ “

“ !!!! “


ผมไม่รู้ว่าครูสเข้ามาตอนไหนผมไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูด้วยซ้ำ



ไวเท่าความคิดผมรีบโยนมือถือลงเป็นหน้าเท้าก่อนที่จะเขี่ยมันไว้ใต้เตียง ทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้



“ กูถามว่ามึงทำอะไรอยู่ “

“ นั่ง เฉยๆไง กำลังจะนอน “



ผมกลืนน้ำลายลงคอดังอึกเมื่อเห็นสายตาคมกริบของมันจ้องมาที่ผมอย่างไม่ลดละ ตัวผมสั่นโดยอัตโนมัติ



“ กูจะถามอิกครั้งว่ามึง ทำ-อะ-ไร !!!! “

“ กะ กู จะนอนไง มึงเป็นเหี้ยอะไร “



ผมมั่นใจว่ามันไม่เห็นเพราะผมนั่งหันหลังให้ประตูอยู่ ยังไงมันก็ไม่ให้แน่นอน มันอาจจะเป็นเรื่องอืน แต่ผมก็นึกไม่ออก ผมนึกไม่ออกจริงๆว่าเรื่องอะไรนอกจากเรื่องนี้



“ มึงคิดว่ากูโง่มากใช่ไหม “

“ โอ้ย!! “



ครูสเดินเข้ามากระชากข้อมือผมอย่างแรง มันแรงกว่าทุกครั้ง ผมเจ็บมากเหมื่อนข้อมือผมหลุดออกจากกัน เจ็บจนผมน้ำตาคอล มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ



โคร่ม!!!!



“ อั๊ก เจ็บ!! “



ร่างของผมถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นสะโพกกระแทกพื้นอย่างแรง ในหัวตอนนี้ไม่มีคำอืน เลยนอกจากคำว่าเจ็บ



“ กูใจดีกับมึงมากไปใช่มั้ยช่วงนี้ “

“ ไม่!! “



เพี๊ยะ!!!



หน้าของผมสะบัดไปตามแรงมือของครูส ผมได้กลิ่นคา่วเลือดอยู่ในปาก ผมเจ็บจนหน้าชาไปหมด



เพี๊ยะ!!



เหมื่อนครูสมันยังไม่พอใจ กระชากหัวผมขึนมาก่อนที่จะตบผมซ้ำอิกทีและอิก  ตอนนี้ผมเบลอไปหมด ภาพข้างหน้ามันเลื่อนลาง กลิ่นคาวเลือดมันลอยไปทั่วห้อง


เจ็บจนจะตายอยู่แล้ว ผมเริ้มเข้าใจความรู้สึกของคนที่โดนกระทืบจนตายมันเป็นยังไง ผมไม่มีแรงแม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมาด้วยซ้ำ



ใครก็ได้ช่วย ผมที ผมจะรับมันไม่ไหวอยู่แล้ว


สายตาของผมมองไปที่ประตู ผมเห็นแม่บ้านคนนึงยืนอยู่ตรงหน้าประตูนั้น พร้อมกับพึมพำคำว่า ขอโทษค่ะ ซ้ำไปซ้ำมา ผมพอจะเดาออกได้แล้วละ ว่าครูสรู้ได้ยังไง



“ มึงอยากให้กูบ้ามากใช่ไหม!!!! “



ผมมองมือของครูสที่ยกขึนมาเตรียมที่จะทำร้ายผมอิกครั้งด้วยน้ำตา ถ้าโดนอิกครั้งสติผมต้องดับไปแน่ ผมไม่ไหวแล้ว


ถ้าร่างกายผมดีครบร้อยผมคงสู้ได้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้แค่ผมจะเดินยังไม่รอดเลย ทำไมชีวิตของผมมันต้องโหดร้ายขนาดนี้




ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม  




ผมหลับตาลงพร้อมที่จะรับความเจ็บปวดที่ปีศาจตัวนั้นจะมอบให้ผม



“ คุณผู้ชายครับ มีสายด่วนมาจากหุ่นส่วนของคุณครับ “

“ แม่ง!! อะไรวะ “



เหมื่อนสวรรค์จะเห็นใจผมอยู่บ้าง น้ำตาของผมไหลออกมาปนกับเลือดที่จมูกจนมันหยกมาถึงคาง ผมยกมือขึนมาเช็ดออกลวกๆ มือของผมสั่นเทาไปด้วยความเจ็บปวด


ชีวิตของผมมันน่าสมเพชแค่จะหนียังไม่มีปัญญาที่จะทำ ผมมันไร้ค่า  แค่จะเลือกเส้นทางชีวิจของตัวเองยังไม่มีปัญญาที่จะทำ


ผมมองครูสที่กำลังยืนคุยโทรศัพอะไรสักอย่างกับหุ้นส่วนของตัวเอง ใบหน้ายุ่งเหยิงของครูสทำให้ผมรู้เลยว่ากำลังมีปัณหาให้



“ เราจะต้องรีบไปครับ “



ผมมองวินที่กำลังสวมเสื้อสูทให้กับครูส เพื่อที่จะเตรียมเดินทางออกจากบ้าน ไปธุระเรื่องสำคัญ



“ กูกลับมาจัดการกับมึงต่อแน่ไม่ต้องห่วง “



ผมตัวสั่นไปด้วยความกลัวสายตาของครูสมันน่ากลัวมาก ผมรู้ได้เลยว่าต้องตายแน่ๆ



“ พวกมึงจะไปไหนก็ไป ถ้ากุกลับมาแล้วเจอใครในบ้านกูมึงโดนไล่ออก!!! “



ครูสตวาดใส่แม่บ้านทุกคนที่ยืนอยู่หน้าห้องก่อนที่จะสั่นให้วินล็อคประตู



“ กูจะรีบกลับมา “



ครูสหันมายิ้มให้ผมก่อนที่จะเดินออกไป มันเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวมาก นี่อาจจะเป็นวันสุดท้ายจริงๆ ที่ผมจะได้อยู่บน โลกใบนี้



ไม่ยอม!!



ผมจะไม่ยอมแน่ ผมต้องหาทางหนี ผมจะต้องไปเดี๋ยวนี้



“ วิน ฮึอ “



ผมร้องเรียกวินที่กำลังปิดประตูห้องผมด้วยสายตาที่ขอร้องอ้อนวอน ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย



“ ขอโทษนะครับ “



วินขอโทษผมก่อนที่ประตูจะถูกปิดลงจนสนิท




“ ฮึก ฮือออออออ  “




สิ้นหวัง ไร้หนทาง ไม่มีทางไหนที่ผมจะออกไปจากที่นี้ได้ ไม่มี ไม่มีเลย




ผมมองมือตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือด ข้อมือก็บวมเขียวจนน่ากลัว ตามตัวผมมีแต่รอบช้ำเต็มไปหมด เลือดที่ออกมาจากจมูกผม ตอนนี้มันเริ้มแห้งกังแล้ว


หายใจไม่สะดวกเหมื่อนคนกำลังจะตาย ทำไมชีวิตของคนคนนึงจะต้องมาเจอเรื่องโหดร้ายแบบนี้หรือชาติที่แล้วผมไปทำอะไรใครเขาไว้นะ


ชาตินี้เขาเลยมาเอาคืนผมหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ชาติที่แล้วผมตงจะทำเลวไว้มากจริงๆ ชาตินี้ผมถึงได้ทุขทรมาณแบบนี้



“ ฮึก ฮืออ “



เจ็บ ไม่ใช่ที่ร่างกายต่อให้ร่างกายผมแหลกแตกเป็นเสี่ยงๆก็ไม่เท่ากับความรู้สึกผมตอนนี้ ทุกอย่างมันมืดแปดด้านไปหมด ตัวผมอะไม่เป็นไร แต่มิเกล



มิเกลเป็นเด็กน่ารัก เป็นเด็กเก่ง เรียนดี มิเกลไม่ควรมาอยู่ในครอบครัวแบบนี้ จะต้องทำยังไงดี




สิ้นหวังเหลือเกิน



ผมหยิบผ้าห่มมาเช็ดเลือดที่หน้าตัวเองจนกลิ่นคาวเริ้มเจือจางลง สายตาผมก็ไปสะดุดกับกุญแจอะไรบางอย่างที่ถูกสอดเข้ามาตรงใต้ประตู


ผมรีบพุ่งตัวไปที่ประตูทันที ผมหยิบกุญแจขึนมาอย่างไม่ลังเลอะไรทั่งนั้น




กุญแจรถ!!!



“ วิน ฮึก “



ต้องเป็นวินแน่ๆ ขอบคุณวิน ขอบคุณพระเจ้า ที่มอบชีวิตให้ผมอิกครั้ง อย่างน้อยๆในชีวิตผมก็มีคนดีๆเข้ามาหาผมบ้าง




ถ้าวินทิ้งกุญแจไว้แบบนี้ งั้นแปลว่าประตู..




แกร๊ก!





ไม่ได้ล็อค!!!



ผมอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ ผมจะได้ออกไปแล้ว จะได้ออกไปจากที่นี่ ต้องไปหามิเกล ต้องรีบไป



เมื่อคิดได้แบบนั้นผมก็รีบคว้ากระเป๋าสตางที่มีบัตร ATW อยู่ใต้หมอนแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปหามิเกลทันที ใจของผมตอนนี้มันเริ้มมีหวังขึนมาแล้ว มันกลับขึนมาเต้นอิกครั้งเหมื่อนผมลืมความเจ็บปวดทางกายไปเลย หรือบางทีผมอาจจะแค่ไม่สนใจมันแล้วก็ได้



“ มิเกล !! “

“ หม๊าม่า “



ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องมิเกลรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบกระเป๋าเอกสารสำคัญต่างๆที่ผมใส่เอาไว้แล้วรีบไปอุ้มมิเกลขึนมาจากเตียง



“ เราต้องรีบไปจากที่นี้ “

“ หม๊าม๊า “

“ มิเกลอยากไปกับหม๊าม๊าไหมครับ “

“ อยากฮะ มิเกลจะไป “



ผมหอมแก้มนุ้มของมิเกลก่อนที่จะรีบวิ่งออกจากห้อง ผมจะไปจากที่นี้ผมจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อิก ความทรงจำที่เลวร้ายผมของทิ้งไว้ที่นี่



ขอบคุณสำหรับความสุขสบายจอมปอมที่มอบให้แก่กันมาเกือบ 10 ลาก่อน



ผมวิ่งไปที่โรงจอดรถแล้วเปิดประตูให้มิเกลขึนนั่งข้างผมก่อนที่ผมจะไปประจำที่คนขับ ผมสตาร์ทรถแล้วขี่ออกไปทันที ประตูบ้านผมใช้รัโมทกดเอาดีนะที่ผมหยิบติดมืออกมาด้วย



“ เราจะไปไหนกับฮับหม๊าม๊า “

“ ที่ที่ มีสระว่ายน้ำ มีต้นไม้ มีบ้านอบอุ่นๆ มีเราสองคนอยู่ด้วยกันไงครับ  “

“ เย้ มิเกลรักหม๊าม๊า “



เรากำลังจะไปมีความสุขกันแล้ว มิเกลจะได้เจอเพื่อนใหม่ เจอที่ใหม่ๆ เราสองคนจะอยู่ด้วยกัน แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว บ้านไม่ต้องใหญ้มาก ขอแค่เล็กๆพออยู่ก็พอ


ไม่ต้องใช่ชีวิตหรูหรา ใช้ชีวิตอย่างพอเพียง ผมจะปลูกต้นไม้ขาย ผมจะเปิดร้านชา เราจะได้ไปเริ้มต้นชีวิตใหม่ จะทิ่งทุกอย่าง ทิ้งความทรงจำ ทิ้งความรู้สึก ทิ้งความเจ็๋บปวดไว้ที่นี้


หัวใจดวงน้อยของผมกลับมาเต้นอิกครั้ง หลังจากที่มันเฉยชาไปนาน ขอบคุณวินจริงๆ ขอบคุณนะวิน




ปรี๊นนน !!!!! ปรี๊นๆๆๆ!!!!





ผมหันไปมองรถขด้านหลังที่กำลังบี้บแตรใส่เราอย่างบ้าคลั่ง เป็นบ้ารึไง ผมก็ไม่ได้ขับรถส่ายนะ



“ !!!! “



ครูส!!!!



มันอยู่นี้ได้ยังไงไม่ใช่ว่ามันไปทำธุระแล้วหรอ แล้ววินไปไหน



ปรี๊นนน !!!



ต้องรีบ! ผมเหยียบคันเร่งสุดเท้า แต่ครูสก็ขับตามผมมาติดๆ ผมจะทำยังไงดี ผมจะหนีพ้นไหม




ขออิกแค่นิดเดียว  




“ หม๊าม๊า ฮึก มิเกลกลัว “

“ ไม่เป็นไรครับ มิเกลคาดเข็มขัดเอาไว้นะครับ “



ผมส่งยิ้มให้มิเกลก่อนที่จะตั้งใจขับรถอย่างแน่วแน่ ผมหักเลี้ยวไปอิกซอยแล้วเหยียบคันเร่งอิกรอบเพื่อที่จะหนีรถของครูส แต่ดูเหมื่อนครูสก็ขับตามผมมาได้ติดๆ



โถ่เว้ย!!!! แม่ง !








ขออิกแค่นิดเดียว ได้โปรด อิกแค่นิดเดียว








-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ศรีที่ไหลไปพร้อมกับน้ำวันสงการณ์​ได้ไหลกลับมาแล้วค่ะ ตอนนี้ยาวเป็นพิเศษเลยนะคะเป็นการไถ่โทษค่ะ 


1 คอมเม้น เท่ากับ 1 กำลังใจเสมอนะคะ 


คอมเม้นเยอะศรียิ่งมีไฟอะ ตอนต่อไปอาจจะมาติดๆกันเลย 


ปล. ศรียังไม่ตรวจคำผิดนะคะ จุ้บๆ 


คอสจะหนีได้มั้ยน้าาาาาาาาาาา ♥​



ความคิดเห็น