facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[ภาค3]39.ทำไมถึงเป็นฉันละ

ชื่อตอน : [ภาค3]39.ทำไมถึงเป็นฉันละ

คำค้น : [ภาค3]39.ทำไมถึงเป็นฉันละ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 74

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2562 22:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ภาค3]39.ทำไมถึงเป็นฉันละ
แบบอักษร

ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้าและพบกับมิราที่หลับอยู่

"ทำไงยังดีเนี่ย"

ผมนอนคิดและห้านาทีต่อมามิราก็ตื่น

"ตื่นแล้วหรอ มาโคโตะ"

"อืม"

มิราลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปอาบน้ำ

"อย่าตายงั้นหรอ"

ผมล้มไปนอนอีกครั้ง

"ฉันไม่ตายหรอก"

ผมลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปใส่เสื้อผ้าและเดินออกจากห้อง

"หนาวจัง"

ผมออกไปมองข้างนอกและเห็นว่าหิมะตกลงมา

"ไม่คิดเลยว่าที่นี่จะมีหิมะด้วย"

ผมเดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้งและไปหามิรา มิราที่พึ่งจะออกจากห้องน้ำก็ได้เตรียมตัวที่ออกจากห้อง ผมได้จ้องมองมิราอยู่นาน จนมิราหันมา

"มีอะไรติดหน้าฉันหรอ"

"ไม่มี ไปกันเถอะ"

ผมเดินออกจากห้องและเดินไปที่ตลาดเพื่อที่จะหาของกิน

นั้นเจ้าหญิงดาบนิ

มากับใครน่ะ

ผู้ชายคนนั้นหล่อจังเลยนะ

มิราเริ่มหน้าแดงขึ้นมา

"จะกินอะไรละ"

"แปปนะ"

"ผมขอชุดที่ถูกที่สุดนะครับ"

"ฉันด้วย"

ผมกับมิรานั่งกินอาหารและเดินออกจากร้าน

"หนาวจัง"

ผมที่เดินอยู่จึงเอาผ้ามาคลุมมิราเพื่อให้เธอหายหนาวแต่ทันใดนั้น มิราก็วิ่งเข้ามาข้างหลังผมหน้าอกของมิราทาบหลังของผมทำให้ผมเกิดหน้าแดงขึ้นมา

"อะไรกัน มาโคโตะหน้าแดงแล้วนะ เป็นไข้หรอ"

"ป่าว"

ผมเดินทางไปต่อแต่ว่าดินแดนความมืดนั้นอยู่อีกใกล้กว่าจะถึงก็อีกหลายวัน ผมเดินทางมาไกลผมสมควร

"นี่ มาโคโตะ ขอพักก่อนนะ"

"อืมได้"

ผมพามิราไปหาที่พักแต่ว่าไม่มีเมืองที่อยู่ใกล้นี้จึงทำให้พวกเราต้องพักกันกลางทาง ผมเดินไปหาที่ๆใกล้แม่น้ำเพื่อที่จะสดวกในการทำอาหารด้วย

"นี่มาโคโตะ ทำไมถึงตามมาละ"

มิราพูดถามผมแต่ก็ไม่มีเสียงตอนกลับ

"นี่ ฟังอยู่รึป่าว"

"ฟังอยู่ๆ"

"กลัวฉันตายหรอ หรือว่าหึง"

ผมจับแขนของมิราก่อนจะดึงเธอเข้ามาหอม มิราเริ่มหน้าแดงขึ้นมา

"ใช่ ฉันไม่อยากให้เธอตายและฉันก็หึงด้วยตอนงานวันเกิดฉันหึงมากรู้มั้ย จะไปบอกคนที่ชอบก็ได้นะว่าให้มาจัดการฉัน แค่นี้ชัดพอยัง"

"ยังไม่ชัดหรอก"

มิราจับหน้าของผมก่อนจะจูบผม

"ก็คนที่ฉันชอบอยู่ตรงนี้ฉันแล้วไง"

"มิรา"

มิราซบไหล่ผม

"นี่ มิราทำไมถึงเป็นฉันอ่ะ"

มิราที่ได้ยินจึงจับหน้าผมอีกครั้ง

"จำเป็นต้องมีเหตุผมด้วยงั้นหรอ"

มิราจูบผมอีกครั้งและผลักผมล้มลงไป

"มิราตอบนี้ก็เย็นละนอนเถอะ"

ผมให้มิราไปนอนก็ที่ตัวเองจะนอนตาม

วันต่อมา

"ตื่นแล้วหรอ มิรา"

ผมที่จับธนูก็ได้เล็งไปที่แม่น้ำ

"สายฟ้า..."

เดี๋ยวนะถ้าใช้สายฟ้าปลาก็จะตายหมดไม่งั้นยิงธรรมดาละกัน

"ขอ3ดอก"

ผมดึงสายธนูจนตึงและยิงลงแม่น้ำ และจับปลามาได้สามตัวและเอามาย่าง

"ขอบคุณนะ มาโคโตะ"

"รีบกินแล้วไปอาบน้ำนะ เดี๋ยวฉันจะไปเดินเล่น"

"ไม่ได้ถ้านายไปแล้วถ้าเกิดมาคนมาแบบมองละ"

กำแพงน้ำแข็ง

"แบบนี้ก้ได้แล้วสินะ"

ผมที่กำลังจะไปก็โดนมิราดึงเอาไว้

"นาย...ต้อง...อยู่ตรงนี้"

ผมถอนหายใจก็หันหลังและมิราก็ไปอาบน้ำ

"เสร็จละ ไปกันเถอะ"

มิรารีบวิ่งไปที่เมืองข้างหน้าและผมก็เห็นบ้านของใครบางคน ผมหันไปทางมิรา มิราที่เห็นจึงจับมือผมและวิ่งไปทันที และเมื่อมาถึงบ้านหลังนั้น

"พี่ค่ะ มาแล้วหรอ"

"ยะ...ยูริ"

"มาโคโตะ"

ยูริตกใจที่ได้เห็นผม และผมเองก็ตกใจเช่นกัน

"ทั้งสองคนกับมือกันไม่ปล่อยเลยนะ"

มิราที่ได้ยินรีบเอามือออกทันทีและหน้าแดงขึ้นมา และเดินเข้าไปในบ้านทันที

"มาโคโตะเอง ก็เข้ามาสิ"

ยูริเชิญผมเข้าบ้าน ผมเดินเข้าบ้านไปละตกใจอย่างมาก

"หรูจังเลยนะ ฉันขอออกไปอยู่ข้างนอกละกัน"

ผมที่กำลังจะเดินก็ถูกมิราดึงคอเสื้อเอา

"จะไปไหน มาโคโตะ"

"ไปห้องน้ำครับ"

มิราลากผมเข้าไปที่ห้องและบังคับให้อยู่ที่นี่

"ห้ามไปไหน นี่คือคำสั่ง"

"ครับ"

ผมวางดาบของตัวเองลงกับพื้นและออกไปข้างนอกเพื่อไปหามิรา

"มิรา เดี๋ยวไปทำข้าวให้นะ"

"อืม ฉันขอข้าวผัดนะ"

ผมเดินเข้าไปในครัวและไปทำข้าวผัดให้มิรากับยูริ

"ได้แล้วนะ ทั้งสองคน"

ผมเดินขึ้นไปบนห้องและเมื่อก้าวเท้าขึ้นบันไดจนถึงชั้นสองผมก็หน้ามืดขึ้นมาจนตกบันได

"มาโคโตะ"

ทั้งสองคนตะโกนพร้อมกันและรีบวิ่งเข้ามาดูผม

"แย่แล้ว ฉันยังไม่ได้กินอะไรมาสองวันเลยนิ"

ผมสลบไปและหลังจากนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย จนผมตื่นขึ้นมาและพบกับมิราที่อยู่ข้างๆผม

"มิรา"

"มาโคโตะพื้นแล้วหรอ"

เสียงฟ้าผ่า

"นี่เธอกลัวงั้นหรอ"

"บ้าฉันไม่ได้กลัว"

เสียงฟ้าผ่า ดังขึ้นอีกครั้ง มิราที่ได้ยินเอามือปิดหู ผมดึงมิราลงเตียงของผม

"นี่มาโคโตะ"

"ขอวันหนึ่งนะ"

ผมนอนกอดมิราแน่น

"นายเนี่ยบ้าจริงเลยนะ"

มิราจับมือของผมและนอนข้างๆ

"ทำโลกถึงโหดร้ายแบบนี้น่ะ"

มาโคโตะพูด

"นี่มาโคโตะ"

"โลกมันโหดร้ายจังเลยนะหรือเป็นเพราะฉันอ่อนแอ ถึงต้องเสียแม่ไป ต้องเห็นน้องสาวตายต่อหน้า พ่อจ้างคนมาฆ่าผม ปกป้องคนจนตัวตายนี่คงเป็นเวรกรรมของฉันสินะ ตอนอายุ12ก็ถูกแกล้งทุกวัน จนวันหนึ่งได้ฆ่าพวกมัน หลังจากแม่เสียก็ออกไล่ฆ่าเพื่อหาคนที่ทำให้แม่ตาย ตากนั้นซากุระก็ความจำเสื่อมเพราะพ่อส่วนฉันก็โดนผนึกพลังชีวิตไว้ในหิน จนสุดท้ายต้องทำร้ายหินนั้นจนตัวเองตาย"

"มาโคโตะ"

มิราจับมือผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"และอยู่ที่นี่ ตอนแรกที่เจอกับเธอเป็นครั้งแรกฉันไม่ค่อยชอบเธอเลยรู้มั้ย"

มิราที่ได้ยินจึงเตรียมตัวที่จะตบมาโคโตะ

"แต่ว่า จริงๆไม่ใช่เธอเป็นคนที่อ่อนโยน และสนใจคนอื่นเสมอ "

"มาโคโตะ"

"ฉันเล่าเยอะเกินไปละมั้ง แต่ว่าวันนี้นอนเถอะ"

มิราจับมือผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"ฝันดีนะ มาโคโตะ"

มิราได้ฟังอดีตของมาโคโตะจึงทำให้ตัวเองนอนคิดอยู่นาน

มาโคโตะเจอเรื่องเลวร้ายมามากมายเลยสินะ



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว