ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา EP[35] สร้างความร้าวฉาน

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา EP[35] สร้างความร้าวฉาน

คำค้น : ดั่งใจบัญชา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2562 16:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา EP[35] สร้างความร้าวฉาน
แบบอักษร

​บทที่ ๓๕

-โรงแรม กายคลับ-

เจ้าของร่างสูงสมส่วนบนร้องเท้าผ้าใส่สบายเดินออกมาจากในลิฟต์เมื่อถึงชั้นหมายแล้วตรงไปยังห้องผู้บริหาร และแน่นอนว่าครั่งนี้ก็ต้องเจอกับใครบางคนเหมือนทุกๆครา 

“ท่านประธานมีนัดสำคัญข้างนอกค่ะ” เสียงของเลขาหน้าห้องทักขึ้นทันทีที่ดาหลาไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะ

“เหรอ...เธอรู้ไหมว่าที่ไหน?” นักฆ่าสาวพูดกับหล่อนอย่างสุภาพ

“นายหญิงไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องก็ได้นะคะ” หล่อนว่าพลางยิ้มเป็นมิตรเฉกเช่นนางมารร้ายส่งให้  คำพูดของลาล่าไม่ต่างจากน้ำเย็นจัดที่สาดใส่หน้าจนรู้สึกชาวาบ 

ดาหลากำหมัดแน่นพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองอย่างหนักเพื่อไม่ให้ทำอะไรผลุนผลัน เพราะมันไม่เป็นผลดีต่อตัวเธอเองและอีกสองชีวิตในท้องด้วย แต่เหมือนว่ามันจะยากเกินความสามารถของเธอจริงๆ

“นี้พึ่งออกจากโรงพยาบาลไม่ใช้หรือคะ ดิฉันว่าแท่นที่นายหญิงจะมาเฝ้าท่านประธานที่นี้ ควรใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่บ้านดีกว่านะคะ ไม่ต้องห่วงว่าใครจะมาแย่งท่านประธานไป เพราะถ้านายหญิงดีจริงท่านก็ไม่หวั่นไหวให้ใครหรอกค่ะ” 

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?” 

“เปล่านิคะ” หล่อนเอียงคอตอบอย่างยียวน “กลับไปพักผ่อนเอาแรงเถอะนะคะ เดี๋ยวดิฉันบอกท่านประธานให้ว่านายหญิงมาที่นี่”

 นักฆ่าสาวกำหมัดแน่นจนท่อนแขนเรียวสั่นเทิ้ม ทว่าต่อมาเธอก็แสยะยิ้มมุมปากพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกและเอ่ยออกมาอย่างนึกสมเพชอีกฝ่าย

“เธอควรจะทำความรู้จักฉันให้มากกว่านี้นะ คุณเลขา เพราะถ้าเมื่อไหร่ฉันทนไม่ไหวเธอจะได้ไม่ต้องร้องขอชีวิตให้เสียแรง”

“...”

“ถ้าปากว่างมาก บอกฉันได้นะเดี๋ยวหาอะไรมาให้อม...” รางบางทำท่าคิดหาวิธี “...เอาเป็นลูกอมหรือลูกตะกั่วดี?” 

“...” ลาล่าได้แต่หายใจฟึดฟัด

“อยากได้อะไรกว่ากันก็บอกนะ😊” ดาหลาส่งยิ้มหวานให้เป็นการตอบท้าย แล้วตั้งท่าจะเดินออกไปจากตรงนั้น ทว่ากลับโดนคนข้างหลังกระชากแขนอย่างแรง

“โอ๊ย! นี้!” เพราะไม่ทันตั้งตัวจึงส่งผลให้เซถลาไปตามแรงกระชากของหล่อน พอประคองตัวเองได้ก็รีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม 

แล้วหันมามองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

“คนอย่างลาล่า อยากได้อะไรก็ต้องได้!” หล่อนยกยิ้มมุมปากก่อนจะลงมือทำให้สิ่งที่คาดคิดเอาไว้ มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นไปขยี้ผมตัวเองเองจนยุ่งเหยิง ดาหลารู้ได้ในทันทีว่าเธอคิดจะทำอะไรแต่ก็นิ่งเฉย และยิ่งหน้าสมเพชผู้หญิงพันธุ์นี้

“ผู้ชายร้อยทั้งร้อย มันก็แพ้มารยาหญิงทั้งนั้นจริงไหมคะ?” 

เพียะ! 

”โอ๊ยยย!!” ดาหลาอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อเมื่อลาล่าใช้ฝ่ามือฟาดหน้าตัวเองจริงๆ ก่อนจะขยำเสื้อผ้าที่สวมใส่จนยับเยิน จากนั้นก็ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างน่าเวทนา สภาพของหล่อนไม่ต่างจากศพที่ยังหายใจเลย

เพียะ! เพียะ! เพียะ! 

“โอ๊ยยย!” เท่านั้นยังไม่พอหล่อนยังทำร้ายตัวเองต่อ ส่วนดาหลาก็ได้แต่ยืนมองด้วยความสมเพชเวทนา 

ลาล่าแสยะยิ้มสะใจ ที่นี่เป็นถึงชั้นผู้บริหารพนักงานธรรมดาไม่สามารถขึ้นมาได้หากไม่ได้รับอนุญาต ฉะนั้นหากธาวินมาเห็นเข้าก็ไม่มีใครเป็นพยานได้ว่าหล่อนทำร้ายตัวเอง

“สู้สิ! ตอบโต้ฉัน!” เมื่ออีกฝ่ายยังคงนิ่ง เลขาสาวจึงดีดตัวลุกขึ้นมาหาเรื่องด้วยการยิบแก้วน้ำที่ว่างอยู่ใหล้มือแล้วสาดใส่ดาหลา จากนั้นก็พุ่งตัวเข้าไปกระชากผมพร้อมกับขยี้มันจนยุ่งเยิง

เพียะ!

“กรี๊ดดดด! เธอมันโรคจิตชัดๆ!” ดาหลาตวาดเสียงดังลั่นด้วยความโกรธจัด ผลักลาล่าออกห่างพร้อมกันนั้นก็ตวัดมือขึ้นกลางอากาศฟาดหน้าผู้หญิงหน้าด้านเต็มแรงจนเธอล้มลงไปกองกับพื้น

“อึก..ฮืออๆ...นะ..นายหญิงยะ..อย่าทำอะไรดิฉันเลยนะคะ” จู่ๆลาล่าก็ยกมือขึ้นไหว้ร้องไห้ขอความเมตตาอย่างน่าสงสาร พร้อมกับเสียง สัญญาณลิฟต์ที่มาส่งผู้โดยสารถึงที่หมาย

ติ่ง!

ประตูลิฟต์เปิดออกตามด้วยบุคคลที่เป็นต้นเหตุของเรื่องเดิมออกมา

“เกิดอะไรขึ้น!!?” ธาวินตวาดลั่นเร่งสาวเท้ามายังในจุดเกิดเหตุ ในขณะที่คนหนึ่งมึนงงกับภาพที่เห็น อีกคนก็กำลังโกรธจัด แต่อีกคนกลับเงยหน้ามองร่างหนาเพียงคนเดียวด้วยหยาดนำ้ตานองหน้า

“อึก! ทะ..ท่านประธาน...ชะ..ช่วยลาล่าด้วยค่ะ นายหญิง...ฮือๆๆ” เอ่ยไว้เพียงนั้นก่อนจะก้มหน้าก้มตาร้องไห้ให้น่าสงสารที่สุด ธาวินเห็นเช่นนั้นจึงเข้าไปพยุงตัวให้หล่อนลุกขึ้น

“อีลาล่า! อีต่อแหล!” เพียงแค่คิดว่าคนรักจะเข้าข้างนังผู้หญิงหน้าด้านอย่างลาล่า อารมณ์เดือดดาลก็ยิงพุ่งจนสุดขีด ดาหลาพุ่งตัวเข้าหาหวังจะตบสั่งสอนนังต่อแหลนั้น ทว่าเธอกลับโดนธาวินผลักให้ออกห่าง ถึงจะไม่แรงนักแต่เขาคงไม่รู้ว่ามันสามารถทำร้ายความรู้สึกของเธอมากแค่ไหน

“วินปกป้องมัน!”

“ทำอะไรไม่รู้จักคิด ถ้าคะ..” 

“วินต่างหากที่ไม่รู้จักคิด!...” มาเฟียหนุ่มจำต้องกลืนคำพูดทุกคำกลับลงคอเช่นเดิม เมื่อภรรยาสาวไม่ยอมฟังอะไร “...ถ้าคิดว่าฉันเป็นคนเริ่ม! งั้นต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันแล้วก็ลูกอีก ไป! ไปอยู่กับมัน พร้อมเมื่อไหร่นัดวันอย่ามาได้เลย!” ทิ้งท้ายเอาไว้เท่านี้ นักฆ่าสาวก็เดินกระแทกไหล่สามีออกไปด้วยความโกรธที่มาพร้อมกับความเสียใจและมากกว่านั้นคือความผิดหวังในตัวของชายหนุ่ม

“ดาหลาเดี๋ยวก่อน! ดาหลาผมไม่ได้ตั้งใจ! ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น! ที่รัก!” ธาวินตั้งท่าจะตามคนรักออกไป ทว่าลาล่าก็รั้งไว้เสียก่อน

“ท่านประธานค่ะ!...อึก! ลาล่าเจ็บจังเลยค่ะ” ธาวินตวัดสายตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างชิงชัง แล้วผลักหล่อนออกห่างจากตัว

พรึ่บ!

“ทะ..ท่านประธาน!” สายตาคมไล่มองลาล่าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะจะขยับปากเอื้อนเอ่ย

“ฉันไล่เธอออก หวังว่าฉันจะไม่เห็นหน้าเธอในโรงแรมของฉันอีกนะ!”

ว่าจบมาเฟียหนุ่มก็รีบตามคนรักไป โดยหาสนใจเสียงร้องโหยหวน? ของคนข้างหลังไม่

ธาวินตามดาหลามาจนถึงโรงจอดรถของโรงแรมแต่ก็สายเกินไปเพราะหญิงสาวได้ขับรถของตนเองออกไปแล้ว

“โธ่เอ้ย! ให้มันได้อย่างนี้สิวะ!” ชายหนุ่มรีบวิ่งไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ไกลพอสมควรและขับตามเธอไป แต่กว่าเขาจะขับรถออกมาจากโรงแรง ดาหลาก็ขับทิ้งห่างออกไปแล้ว

“ไอ้มาเฟียบ้า! ไอ้ผัวเฮงซวย! ฉันไม่หน้าหลงเชื่อนายเลย!” ความผิดหวังเสียใจทำให้ดาหลาลืมคำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง ว่าตอนนี้เธอกำลังขับรถบนท้องถนนด้วยความเร็วสูง

“อึก...ฮืออออๆ” หยาดน้ำตาค่อยๆถูกปลดปล่อยออกมาชะล้างความผิดหวังเสียใจ อาการแพ้ท้องที่มียิ่งทำให้เธออ่อนแอเป็นสองเท่า

ดาหลาขับรถมาจนถึงคฤหาสน์ กาย และแน่นอนว่าเจ้าของคฤหาสน์อย่างธาวินก็ตามมาทัน ทันที่ลงจากรถนักฆ่าสาวก็ไม่รอช้ารีบตรงไปยังห้องนอนทันทีทันใด ท่ามกลางความสงสัยของเหล่าลูกน้องทุกคน เมื่อเห็นนายหญิงของพวกตนกลับคฤหาสน์มาด้วยสภาพน้ำตาท่วมหน้า

-ห้องนอน ธาวิน-

ผัวะ!!

เสียงประตูถูกผลักเข้ามาในห้องนอนอย่างเร่งรีบและเจ้าของการกระทำนั้นก็ไม่ใช่ใครไหนไกล นอกจากธาวิน

“คุณจะไปไหน” ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาแย่งกระเป๋าเดินทางจากมือภรรยาที่กำลังจะเก็บเสื้อผ้าส่วนของตนออกมาจากตู้

“มันเรื่องของฉัน นายจะไปไหนก็ไป ไปอยู่กับอีลาล่าโน่น!” ร่างบางสบัดตัวออกห่างพร้อมกับแย่งกระเป๋าเดินทางนั้นกลับมา


.............................................................

หายไปนานยังมีใครรออยู่ไหมเอ่ย อ่านจบช่วยเม้นด้วยนะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว