email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

คลั่งครั้งที่ 10 ขอกัดหน่อย

ชื่อตอน : คลั่งครั้งที่ 10 ขอกัดหน่อย

คำค้น : RAVE , ร้าย I คลั่ง I รัก , อวบ , น่ารัก , โหด , หื่น , ไอหมอก , ลิษา , ลิซ , Bad_devil

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 02:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งครั้งที่ 10 ขอกัดหน่อย
แบบอักษร

คลั่งครั้งที่ 10 ขอกัดหน่อย 

“บ้านหลังนี้หรอ?” 

“ค่ะ” 

“สวยหนิ ดูอบอุ่นดี” ไอหมอกพูดพลางมองไปที่บ้านชั้นเดียวขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ที่เหมาะสำหรับครอบครัวเล็กๆ แถมบรรยากาศรอบบ้านก็ยังดูร่มรื่นดีอีก 

“พ่อของลิซท่านเป็นคนออกแบบเองน่ะค่ะ” ใบหน้าจิ้มลิ้มเผยยิ้มออกมายามเมื่อพูดถึงผู้เป็นพ่อของตัวเอง 

“แล้วตอนนี้พ่อเธออยู่ไหนล่ะ ฉันจะได้ลงไปไหว้” 

“...” ลิซชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตหมองลงเล็กน้อย “ท่านเสียไปได้จะ 5 ปีแล้วค่ะ” 

“...” เป็นไอหมอกที่เงียบไปบ้าง 

“งั้นพี่ไอหมอกรอลิซอยู่นี่นะคะ เดี๋ยวลิซไปเอาของแป๊บเดียวค่ะ” 

ฟึ่บ! 

“อ่ะ...” ลิซตาโตขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่อยู่ดีๆเธอก็ถูกดึงให้กลับมานั่งที่เดิมก่อนที่จะได้เปิดประตูรถออกไป “O_O” แล้วก็ต้องตกใจเป็นรอบที่สองที่อยู่ดีๆมือหนาก็เอื้อมมาวางแหมะไว้ที่หัวของเธอ ก่อนที่เจ้าของมือจะออกแรงลูบเบาๆ 

“ขอโทษที่ถามนะ” 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ริมฝีปากอวบอิ่มแย้มยิ้มออกมาน้อยๆเพื่อเป็นเครื่องยืนยันในเรื่องที่เธอกำลังพูด 

“งั้นลงไปเอาของของเธอกันเถอะ ^^” 

ปึก! 

“ห้ะ...O[]O” 

ร่างอวบนั่งชะงักค้างอยู่ในรถกับการกระทำรวดเร็วของเขา ก่อนที่จะรีบเปิดประตูรถตามลงมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะเดินเข้าไปในบ้าน 

“พะ พี่ไอหมอกไม่ต้องไปหรอกค่ะ ลิซไปเอาของแค่แป๊บเดียวเอง” 

“ไม่เป็นไร ฉันอยากเข้าไปดูในบ้านเธอด้วย” 

“คือ...” 

ไอหมอกเห็นแววตากังวลในดวงตากลมโตคู่นั้นทั้งหมดแต่เขาก็แค่แสร้งทำเป็นไม่รู้ เขารู้อยู่หรอกว่าเธอกังวลเรื่องอะไรอยู่ แต่ก็อยากจะเข้าไปให้เห็นกับตาตัวเอง 

ร่างสูงออกเดินตรงไปที่ประตูบ้านต่อโดยที่ไม่รอฟังคำแย้งของเจ้าของบ้านต่อทันที แต่ยังไม่ทันที่มือจะได้แตะลูกบิดประตู คนด้านในก็เปิดพรวดออกมาซะก่อน 

อึ่ก... 

นักศึกษาแพทย์อย่างเขาที่ค่อนข้างอนามัยถึงกับชะงักกับกลิ่นแอลกอฮอล์และบุหรี่เหม็นหึ่งที่โชยมาเข้าจมูกทันทีที่ประตูเปิดออกมา มือหนายกขึ้นมาป้องจมูกโดยอัตโนมัติ นี่ถ้าเขาไม่เห็นสภาพบ้านด้านนอกก่อนคงคิดว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเดินเข้าไปในผับเป็นแน่ 

“นี่เธอ...” 

นัยน์ตาคู่คมสบเข้ากับนัยน์ตาของหญิงสาววัยกลางคนที่เปิดประตูออกมา เขามองสำรวจสภาพอีกฝ่ายเล็กน้อยก็แทบจะเบ้หน้า 

สภาพที่เหมือนไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันกับกลิ่นพวกนี้นี่มันอะไรกัน...เหม็นเป็นบ้า 

“อ้ะ มะ แม่คะ สวัสดีค่ะ” ลิซที่เห็นแม่เลี้ยงของตนเองเปิดประตูออกมาก็รีบวิ่งเข้าไปหาก่อนจะยกมือไหว้น้อย แต่แทนที่อีกฝ่ายจะรับไหว้กลับขมวดคิ้วทำหน้าไม่พอใจใส่เธอแทน 

“ทำไมเมื่อคืนแกถึงไม่กลับบ้านห้ะนังลิซ” 

“คือ...” 

“หึ หรือว่าไปกับพ่อหนุ่มนี่?” 

“...” ไอหมอกเงียบไม่ได้โต้ตอบอะไรคนที่ชี้มาที่เขา 

“ลิซไม่ได้...” 

“ก็ดีแล้วที่คิดได้ หัดใช้ร่างกายของแกให้เป็นประโยชน์บ้าง ฉันก็เคยบอกไปแล้วว่ามันจะต้องมีพวกที่ชอบของแปลกแบบแก” 

คำพูดยาวเหยียดของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงทำเอาลิษาหน้าชาวาบ ยิ่งที่ตรงนี้มีคนนอกอย่างไอหมอกที่เธอพึ่งรู้จักยืนอยู่ด้วยกันด้วยแล้ว คำที่จะใช้แก้ต่างให้ตัวเองพลันก็หายไปในลำคอ 

“แล้วแม่จะไปไหนเหรอคะ...” 

“ออกไปซื้อเหล้าน่ะสิวะ ว่าแล้วแกก็เอาเงินมาหน่อย” 

“แต่...ลิซพึ่งให้แม่ไปเมื่อวานซืนนะคะ” เสียงหวานเถียงกลับไปเบาๆ 

“แล้วไง! เล่นไพ่ไม่กี่ตามันก็หมดแล้วโว้ย! ช่วงนี้ดวงยิ่งไม่ดีอยู่” 

“...” 

“เอามาเร็วๆสิ” 

“ลิซไม่มีค่ะ...” ลิซตอบกลับไปเสียงอ่อน ตอนนี้เงินที่ติดตัวเธออยู่มีแค่สองร้อยกว่าๆเท่านั้น นั่นก็คือเงินที่เธอได้มาจากงานที่ผับเมื่อคืนนั่นล่ะ 

หญิงวัยกลางคนขมวดคิ้วอย่างขัดใจก่อนจะตรงเข้าไปกระชากกระเป๋าสะพายมาจากร่างตรงหน้าอย่างแรง “อย่ามาตอแหล!” 

“แม่คะ ยะ อย่าเอาเงินไปเลยค่ะ ลิซต้องเอาไปซื้ออุปกรณ์” ลิซพยายามที่จะเข้าไปเอากระเป๋าของตัวเองคืนมา แต่คนตรงหน้าก็กระบัดแขนใส่เธอแรงๆแถมยังรื้อค้นกระเป๋าของเธอจนข้าวของกระจัดกระจายตกลงมาอีก 

“จิ๊! ทำไมมีแค่นี้นะ ไปทำงานมาภาษาอะไร” 

“...” 

“พ่อหนุ่มที่มากับแกก็ท่าทางรวย ทำไมไม่หัดขอตังค์เขามาบ้างห้ะ” 

ลิซแทบจะเซล้มในตอนที่โดนแม่เลี้ยงของตนเองปากระเป๋าใส่ก่อนจะตามมาด้วยการใช้นิ้วชี้ดันหน้าผากเธอจนเธอเซไปด้านหลัง แต่ก่อนที่เธอจะได้เสียหลักล้มลงไปคนที่ยืนเงียบมาตลอดอย่างไอหมอกก็ขยับเข้ามารับตัวเธอเอาไว้เสียก่อน 

ส่วนหญิงสาวอีกคนเมื่อได้สิ่งที่ตัวเองต้องการแล้วก็สะบัดตัวเดินออกจากบ้านไปโดยที่ไม่คิดจะหันกลับมามองอีกสองคนเลยแม้แต่น้อย 

“ขะ ขอบคุณพี่ไอหมอกนะคะ” เสียงหวานรีบพูดขอบคุณหลังจากที่เธอยันตัวขึ้นมายืนดีๆแล้ว แต่สีหน้าของคนตัวสูงกลับนิ่งเรียบเสียจนเธอกลัว หรือเขาจะไม่ชอบใจที่ต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้กันนะ 

“...” 

“ลิซ...ขอโทษนะคะที่ทำให้พี่ต้องมาเจออะไรแบบนี้” 

“...” 

ไอหมอกปรายตาลงมองใบหน้าน่ารักของคนตรงหน้าก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำสีหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้อยู่... 

“อ้ะ...” 

สัมผัสแผ่วเบาเหมือนกับตอนที่เธอได้รับบนรถทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมามองคนที่กำลังจับหัวเธออยู่ด้วยดวงตาโตๆ 

เธอถูกเขาลูบหัวอีกแล้ว... 

“ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” 

“...” ทำไมอยู่ๆเขาก็ดูอ่อนโยนขึ้นมาอีกแล้วกันนะ 

“แล้วไหนบอกจะขึ้นไปเอาของไง ชักช้าเดี๋ยววันนี้งานก็ไม่เสร็จหรอก” 

“อ้ะ จริงด้วย” นัยน์ตากลมโตแสดงแววตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน แต่เพียงแค่เปิดประตูมันออกมากลิ่นอับและกลิ่นเหม็นหึ่งของแอลกอฮอล์ก็ลอยเข้ามาปะทะจมูกของคนสองคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตู 

สำหรับลิซแล้วกลิ่นนี้จะเรียกว่าเธอได้กลิ่นมันจนเริ่มจะคุ้นชินแล้วก็ได้ แต่คงไม่ใช่สำหรับอีกคนที่คงไม่คุ้นกับกลิ่นอับขนาดนี้ 

“ตานี้ฉันได้เว้ย!” 

“โถ เอ็งโกงรึเปล่าวะ ได้เอาๆ” 

พอเดินเข้ามาในบ้านเสียงโหวกเหวกโวยวายก็ยิ่งดังขึ้นจนลิซต้องหันไปดึงแขนเสื้อไอหมอกให้เดินตามเธอมาเร็วๆ 

“อ้าวนั่นนังลิซนี่หว่า” 

“พาผู้ชายเข้าบ้านแล้วเว้ย” 

เสียงของเหล่าป้าๆลุงๆที่นั่งล้อมวงเล่นไพ่และดื่มเหล้าอยู่ตรงส่วนกลางของบ้านยังดังตามหลังเข้ามาจนกระทั่งประตูห้องนอนของลิษาปิดลง เสียงพวกนั้นถึงได้เบาลงไป 

“ขอโทษด้วยนะคะที่ในบ้านกลิ่นอับไปหน่อย” 

“อืม” ไอหมอกพยักหน้ารับไปในขณะที่ก็กวาดสายตาไปทั่วทั้งห้องขนาดกระทัดรัดของร่างอวบ ภายในห้องนี้อากาศถ่ายเทกว่าในบ้านเยอะ แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนกับกลิ่นตัวของเจ้าของห้องลอยอบอวลอยู่ด้วย 

หอมเป็นบ้า :) 

ของภายในห้องถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ จะมีก็แต่ตรงโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กเท่านั้นที่มีของวางระเกะระกะไปหมด ซึ่งดูเหมือนนั่นจะเป็นงานที่เจ้าตัวทำค้างเอาไว้ 

“แล้วแม่เลี้ยงของเธอเอาเงินไปแบบนั้น แล้วเธอจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของ” 

เสียงทุ้มถามขึ้นมาในระหว่างที่ลิษากำลังก้มลงเก็บพวกอุปกรณ์ในการทำงานใส่กระเป๋าผ้า เธอหันไปมองคนถามน้อยๆก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ รอยยิ้มที่แววตาไม่ได้ยิ้มไปด้วยเลย 

“ลิซยังพอมีเงินที่หยอดไว้ในกระปุกน่ะค่ะ อ่ะ...เอ้ะ” ท้ายประโยคที่เธอกำลังจะหันไปชี้ให้เขาดู พลันเสียงหวานก็ขาดห้วงไป 

สภาพกระปุกออมสินพลาสติกที่มีร่องรอยของการแกะและเศษเหรียญบาทที่กระจายอยู่หลายเหรียญทำให้ลิซชะงักค้าง นัยน์ตากลมโตสั่นระริก ไม่คิดว่าขนาดเงินในกระปุกออมสินแม่เลี้ยงของยังจะมาเอาไป 

ไอหมอกที่มองตามสายตาของคนเด็กกว่าไปก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น...ให้ตายสิ คนอะไรมันจะไม่มีจิตสำนึกขนาดนี้ 

เขามองร่างที่เหมือนจะเริ่มสั่นเทาความรู้สึกสงสารก็ตีขึ้นมา แต่เหนือกว่าความรู้สึกสงสารคือความรู้สึกที่ว่าโชคดีชะมัด :) 

ให้มันเข้าทางเขาไปหมดอย่างนี้สิ 

“ไม่เป็นไรน่า” ไอหมอกยื่นมือไปลูบหัวปลอบคนที่นั่งอยู่กับพื้นเบาๆ พอเธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาก็ส่งยิ้มบางๆกลับไปให้... 

แม่งเอ้ย หน้าตอนจะร้องไห้แม่งน่าแกล้งจริงๆ 

“...” 

“ถ้าจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆก็มาเอาที่ฉันก่อนก็ได้” 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ไอหมอก เดี๋ยวลิซทำงานพิเศษก็ได้แล้ว” ลิซรีบส่ายหัวปฏิเสธด้วยความเกรงใจ ทำไมเขาคนนี้ถึงได้ดีกับเธอขนาดนี้นะ ถึงแม้จะดูน่ากลัวไปในบางทีแต่ตอนนี้กลับดูใจดีมากๆ 

“ไม่ต้องฝืนน่า ฉันเข้าใจว่าเรียนคณะนี้ค่าอุปกรณ์มันเยอะ ถ้าไม่พอก็มายืมฉันก่อน” 

“คือ...ลิซ” 

“แล้วอย่างนี้ค่าเทอมเธอล่ะ” 

“ลิซได้ทุนน่ะค่ะ” 

แหม กำลังจะบอกว่าการเงินมีปัญหาถอดชุดนักศึกษามาหาพี่พอดีเลย ^^ 

เอ๊ะ ไม่ได้สิ เดี๋ยวลูกแมวก็เตลิดหมด 

ไอหมอกคิดในใจยิ้มๆแต่มันคงหลุดแสดงออกมาทางสีหน้าเล็กน้อยจนลิซเอียงคอมองอย่างสงสัยกับสีหน้าแปลกๆของเขา 

“แล้วนี่ขาดของอะไรที่ต้องใช้มั้ย?” 

“ก็...มีนิดหน่อยค่ะ” 

“งั้นเดี๋ยวขากลับแวะไปซื้อกัน” 

“แต่เงินลิซ...” 

“เอาของฉันไปก่อน” 

“ลิซเกร-” 

นิ้วเรียวถูกยื่นมาแตะที่ริมฝีปากนิ่มเอาไว้เป็นการบอกว่าให้หยุดพูด ก่อนที่เจ้าของนิ้วจะยิ้มออกน้อยๆแล้วพูดต่อ “ไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เราก็เหมือนอยู่ในสถานะดูใจกันอยู่ เพราะฉะนั้นก็ถือว่านี่เป็นการจีบอีกอย่างหนึ่งของฉันก็แล้วกัน” 

จีบโดยที่ให้ยืมเงินเนี่ยนะ...ลิษามองเขาอย่างอึ้งๆ แต่แล้วมุมปากของเธอก็ถูกดึงยืดขึ้นโดยฝีมือของคนตรงหน้า 

“ถ้าอยากจะตอบแทนกันก็ยิ้มเยอะๆสิ” 

“ยิ้ม...เหรอคะ?” 

“ใช่ ก็ตอนเธอยิ้มมันน่ารัก ^^” ที่สำคัญคือน่ากินมากๆ อ่า...อันนี้คงพูดออกไปไม่ได้เนอะ 

ลิซกระพริบตาปริบๆก่อนจะยอมคลี่ยิ้มออกมาตามที่คนตัวสูงบอก แต่เขากลับชะงักไปซะงั้น... 

นี่เธอยิ้มแปลกๆไปเหรอเนี่ย ลิซได้แต่คิดไปต่างๆนานาในหัวจนมันตีกันยุ่งไปหมด แต่แล้วอยู่ๆความคิดก็ต้องกระเจิงเมื่อไอหมอกเขยิบกายเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเองก็เคลื่อนใกล้เข้ามาชิดจนจมูกแทบจะแตะกัน 

“น่า...” น่ากินชิบ 

“ค่ะ...คะ?” 

“ขออะไรหน่อยได้มั้ย ^^” ไอหมอกพูดยิ้มๆ ซึ่งขัดกับท่าทางที่กำลังคุกคามอีกฝ่ายอยู่มาก 

“ขออะไรคะ?” ระหว่างที่ถามกลับไป ลิซก็ย่นคอหนีไปด้วย 

“ขอกัดคำนึง :)” 

ลิ้นร้อนถูกส่งออกมาเลียตวัดที่ริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองเร็วๆ ในขณะที่ลมหายใจร้อนก็ถูกเป่ารดไปที่ใบหน้าน่ารักที่กำลังแสดงสีหน้าตื่นๆอยู่ 

“กัด O_O” 

“อื้อ กัดนิดเดียว สัญญาว่าจะกัดเบาๆ” 

“...” อะไรกันเนี่ย เมื่อกี้เขายังดูปกติอยู่เลยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมอยู่ๆถึงมาขอกัดเธอได้ล่ะ O/////O 

“ทำไมถึง...” 

“ก็น่ารักนี่ น่ากัด น่า...” 

น่าจับเยไปหมด... 

“คือ...” ใบหน้าเริ่มร้อนฉ่าจนลิซต้องหันหน้าหนีสายตาสื่อความหมายนั่นไปทางอื่น 

“นะ ขอกัดนิดเดียว” 

“กะ ก็ได้ค่ะ แล้วพี่ไอหมอกจะกัดตรงไห- อ้ะ! O_O!” 

หลังจากได้รับคำตอบที่เป็นที่น่าพึงพอใจ ไอหมอกก็ไม่รอช้ารีบพุ่งเข้าไปชิดลิซก่อนที่จะอ้าปากงับเข้าที่กลีบปากอวบอิ่มนั่นเบาๆ ใจจริงอยากจะทั้งดูด ทั้งขบมันด้วยซ้ำ แต่เพราะไม่อยากให้แมวตื่น ที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็มีเท่านี้ล่ะนะ 

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลากัดกลีบปากนุ่มแช่ทิ้งไว้โดยที่นัยน์ตาก็สอดประสานกับเจ้าของกลีบปากไปด้วย เขาเห็นใบหน้าน่ารักที่เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆจนมันลามแดงไปถึงใบหูก็ยิ้มออกมา ก่อนจะยอมปล่อยให้ริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ 

“นุ่มจัง ^^” 

“คือ...คือลิซว่าเรารีบไปกันเถอะค่ะ” เจ้าของใบหน้าแดงก่ำรีบลนลานหยิบอุปกรณ์การทำงานยัดใส่กระเป๋าอย่างรีบๆ ตาก็คอยหลบหลีกไม่ยอมสบตากับอีกคน 

“^__^” ไอหมอกเองก็ไม่ได้ขัดหรือว่าพูดอะไรเพื่อแกล้งคนตัวอวบอีก เขาเพียงแค่ยิ้มน้อยๆกับท่าทางลนๆที่มันน่ารักๆนั่น 

ร่างสูงเหยียดกายลุกขึ้นยืนตามเจ้าของห้องที่รีบเดินไปเปิดประตูเตรียมก้าวออกไปทันทีที่เก็บของเสร็จ เขาเพียงแค่เดินตามอีกฝ่ายที่ก้มหน้างุดๆเดินหนีไปหลังจากที่ปิดห้องเสร็จ 

มองท่าทางดุ๊กดิ๊กๆนั่นแล้วก็กระชุ่มกระชวยจริง :) 

“เฮ้! ไอ้หนุ่ม! เอ็งเป็นผัวนังลิซมันเรอะ” แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวออกไปจากบ้านตามร่างอวบนั้นไป เสียงเรียกเมาๆของคนที่ล้อมวงเล่นไพ่ในบ้านก็ดังขัดอารมณ์ดีๆของเขาซะก่อน 

“...” 

รอยยิ้มที่ริมฝีปากบางหายไปอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคู่คมที่เคยมีแววยิ้มอยู่ก็พลันหายไปกลับกลายเป็นเรียบนิ่งอย่างรวดเร็ว เขาตวัดสายตากลับไปมองทั้งชายทั้งหญิงในสภาพเมามายโดยที่ไม่ได้ตอบอะไร 

“เอ๊ะ ไอ้นี่ ผู้ใหญ่ถามเสือกไม่ตอบอีก มารยาททรามเสียจริง” 

“...” ไอหมอกกระตุกยิ้มเย็นกับคำพูดนั้นก่อนจะหันไปประจันหน้ากับคนพูดเต็มตัว “พอดีผมให้ความเคารพแค่กับคนที่น่าเคารพเท่านั้นน่ะครับ และพวกคุณอาจจะยังไม่รู้ว่าการปากดีไปทั่วน่ะมันไม่ใช่เรื่องดี” 

“...” 

“พวกที่ตายเพราะชอบพูดพล่อยๆก็มีเยอะเหมือนกัน J” 

“...” 

“หึ” 

หลังจากทำให้บรรยากาศในบ้านเงียบกริบไอหมอกก็แสยะยิ้มรั้งท้ายก่อนที่จะก้าวออกจากบ้าน ออกมาก็เจอเข้ากับลิซที่ดูท่าทางแล้วคงกำลังจะเดินกลับมาตามเขา 

“พี่ไอหมอก ทำไมออกมาช้าจังคะ” เสียงหวานถามพลางชะโงกหน้าไปมองทางด้านหลังของเขา 

“คุยกับพวกป้าๆลุงๆเขานิดหน่อยน่ะ” 

“O_O เขาไม่ได้ทำอะไรพี่ใช่มั้ยคะ” ลิซถามตาโต 

“เปล่านี่ ก็คุยกันดีนะ” 

ช่ายยยย คุยกันถูกคอเลยล่ะ หึ! 

“หรอคะ...” เธอไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย คุยกันดีๆเนี่ย...กับป้าๆลุงๆพวกนั้นน่ะนะ 

“อ้าวนังลิซ! แกยังไม่ออกไปอีกเหรอ” เสียงแหลมๆที่ดังขึ้นมาจากทางหน้าบ้านทำให้ลิซต้องหันไปมอง ก็เห็นเป็นหญิงสาวในวัยกลางคนคนเดิมที่กำลังถือถุงบรรจุขวดเหล้าเข้ามาหลายขวด 

“ค่ะ” 

“คืนนี้จะไปทำงานที่ผับนั่นใช่มั้ย” 

“ค่ะ” ลิษาตอบรับเสียงอ่อน เพราะหลังจากนี้ก็คงจะเป็นการพูดแบบเดิมๆ 

“ดี กลับมาก็เอาเงินมาให้ฉันด้วย วันนี้ฉันหมดไปกับค่าเหล้าเยอะแล้ว” พูดจบหญิงร่างบางก็เดินสะบัดเข้าไปในบ้านทันที 

“อ้ะ ให้ตายสิ...เธอเข้าไปรอฉันในรถก่อนนะ พอดีฉันลืมของไว้ที่ห้องเธอน่ะ เดี๋ยวฉันมา” 

“เอ๊ะ ค่ะ” ลิซตอบรับร่างสูงไปแบบงง แต่ก็ไม่ได้โต้แย้งอะไรถึงแม้จะสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าเขาลืมของอะไร ก็ตอนเข้าไปก็เห็นเข้าไปตัวเปล่านี่นา 

“นี่คุณแม่ครับ” 

ด้านหญิงวัยกลางคนที่เดินเข้ามาในบ้านแล้วกลับถูกเสียงทุ้มเรียกเอาไว้เสียก่อน และเมื่อหันกลับไปก็เห็นชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลากำลังมองมาที่เธอด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ซึ่งขัดกับคำพูดคำจาไพเราะนั่นเสียจริง 

“มีอะไร” 

ไอหมอกมองสบตากับอีกฝ่ายนิ่ง มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบกระเป๋าสตางค์ยี่ห้อหรูขึ้นมา แบงค์พันห้าใบถูกควักออกมาก่อนที่เสียงเย็นจะพูดขึ้น “ห้าพันแลกกับคืนนี้คุณบอกให้ลิซไม่ต้องกลับบ้าน” 

“หือ? หึ ก็ดีสิ ฉันไม่ได้อยากให้นังเด็กนั้นกลับมาให้ขวางหูวางตาอยู่แล้ว” 

“...” ถึงแม้จะคิ้วกระตุกกับคำพูดพวกนั้นเท่าไหร่ แต่มันก็เป็นผลดีแล้วเพราะลิซจะได้ไม่ต้องกลับมาเจอกับอะไรแย่ๆภายในบ้านแบบนี้ 

“เอ้ะ! เอาเงินมาสิ” เสียงแหลมเริ่มโวยวายเมื่อเธอจะยื่นมือไปรับเงิน แต่คนรุ่นลูกกลับชักมือหนี 

“หึ เอาไปสิครับ :)” 

แบงค์สีเทาหลายใบถูกโปรยลงกับพื้นจนหญิงสาวได้แต่รีบก้มลงไปเก็บมันโดยที่ไม่ได้สังเกตกับสายตาดูถูกดูแคลนที่ไอหมอกกำลังใช้มองตนเองอยู่เลยแม้แต่น้อย 

ในสายตาของเขาหญิงตรงหน้านั้นช่าง...น่าสมเพช 

​นิยายมาเสิร์ฟเเล้วจ้าาาาา เป็นไงบ้างกับความปากร้ายเล็กๆของพี่ไอหมอก 

บอกเลยว่าอุบอิบของจริงไว้ อันนั้นเอาไว้ใช้ในตอนฉุกเฉินเนอะ อิอิ >_< 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว