facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[ภาค3]37.ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า

ชื่อตอน : [ภาค3]37.ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า

คำค้น : [ภาค3]37.ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 104

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2562 11:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ภาค3]37.ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า
แบบอักษร

"ผู้หญิงคนเมื่อกี้ใครกันนะ"

ผมเดินไปที่เมืองและในระหว่างนั้นก็เดินเข้าไปในเมืองและไปพักที่โรงแรม

"ได้พักสักที"

ผมล้มตัวนอนกับเตียงนอนและหลับไป

วันต่อมา

"เช้าแล้วหรอเนี่ย"

ผมเดินออกจากที่พักและเดินไปที่ตลาดและเดินชนกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

"ขอโทษครับ"

ผมมองไปที่เธอ

"นี่เธอคนเมื่อวาน"

"มาโคโตะงั้นหรอ"

ยัยนี้รู้ชื่อของฉันได้ไง

"นายจะปกป้องมิรางั้นหรอ แต่ว่าชุดแบบนั้นมันจะรอดหรอ"

ผมก้มมองดูที่ชุดของตัวเอง

"ก็ไม่ได้แปลกตรงไหนนิ แล้วว่าเธอรู้จักฉันได้ยังไง"

"นั้นสินะ แต่ช่างเถอะ ไปหาซื้อผ้าใหม่ซะ"

ผมเดินเข้าไปร้านขายเสื้อและซื้อเสื้อขนสัตว์สีดำมา

"แบบนี้ดีแล้วใช่มั้ย"

"อืม"

ผมเดินออกจากร้าน

"นี่เธอ"

"ริน"

"ริน?"

ผมคิดว่านั้นคงเป็นชื่อของเธอละมั้ง

"ริน นี่เราจะไปไหน"

"ไปดินแดนความมืด"

รินมีร่างกายที่ดูเล็กแต่ก็ถือดาบใหญ่ไว้ ดาบนั้นน่าจะหนักพอตัวแต่เธอก็สามารถแบกมันได้ยังไงกันนะ

"นี่ถามหน่อยทำไมเธอถึงรู้ว่าฉันมาจากต่างโลก"

ผมถามแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ

"นี่ มาโคโตะ วันนี้่เราจะไปจากเมืองนี้เลย"

"ทำไมละ ฉันยังไม่ได้เดินดูเลยนะแถมฉันเริ่มอยากใช้ธนูแล้วสิ"

"ก็สร้างสิ นายใช้แปรธาตุได้ไม่ใช่หรอ"

ผมเดินออกจากเมืองกับรินเพื่อไปเมืองต่อไป แต่ในขณะนั้นผมก้ได้ลองใช้แปรธาตุไปหลายครั้งเพื่อที่จะทำธนูเวทเพราะจะได้ไม่ต้องใช้ลูกธนู

"ได้แล้ว"

"มันมาแล้ว"

"อะไรมา"

ผมหันไปมองตามที่รินบอกและพบกับมังกรที่บินอยู่บนฟ้า

"ได้เวลาลองของใหม่แล้ว"

ในทันใดนั้นมังกรก็พ่นไฟมาใส่ผมกับริน พวกเราต่างคนต่างหลบ ผมจับธนูดึงสายธนูอย่างสุดแรงและปล่อย

"มันต้องแบบนี้สิ"

"อย่างพึ่งดีใจ มาโคโตะ"

"รู้แล้วน่ะ"

ผมเริ่มวิ่งไปข้างหน้าเพื่อไม่ให้เป็นเป้า ในขณะที่วิ่งผมก็ดึงสายธนูเอาไว้และยิงออกไป 

"ทำไมมันนี้มันทนจัง"

ผมหยุดวิ่งและยืนอยู่กลับที่

"ขอห้าดอก"

ลูกธนูของผมเพิ่มขึ้นมาจากหนึ่งเป็นห้า

"ศรสายฟ้า ทมิฬ"

ผมยิงออกไปลูกธนูของผมมีสายฟ้าปกคลุมและเมื่อโดนตัวมังกร มังกรตัวนั้นก็ระเบิดออก

"ทำอะไรเนี่ย เปื้อนไปหมดเลย"

ตัวของรินเปื้อนเลือดของมังกร ทำให้รินแสดงท่าทางออกมา

"ขอโทษๆยังไงตอนนี้ก็ไกลมืดแล้วไปหาที่พักกันก่อนเถอะ"

ผมกับรินเดินมาถึงเมืองและเดินเข้าโรงแรม

"เธอไปอาบน้ำก่อนได้เลยนะ"

ผมให้รินไปอาบน้ำก่อนส่วนผมก็นั่งอยู่ที่โต๊ะก็ได้นึกขึ้นว่า ถ้าเกิดเหตุแบบนี้อีกธนูมันจะช้าไปไหม ผมจึงเปลื่ยนธนูให้กลายเป็นปืน

"นี่มาโคโตะ ฉันอาบเสร็จแล้วนะ"

"เออ..."

ผมหันไปมองรินและพบว่ารินใส่แค่กางเกงในตัวเดียว เธอกำลังเช็ดหัวของเธออยู่แต่ก็ยังดีที่ผ้ามันปิดหน้าอกของเธอไว้

"ทะ...ทำไม...ไม่ใส่ชุดให้เรียบร้อยละ"

ผมหันหน้าหนีก็เดินเข้าไปห้องน้ำ จนผมอาบน้ำเสร็จผมก็เดินมานอนทันที

"เธอนอนข้างบนไปเถอะ เดี๋ยวฉันนอนพื้นเอง"

เมื่อพูดจบผมหยิบหมอนลงมานอนที่พื้นและรินนอนข้างบน

วันต่อมา

"มาโคโตะตื่นได้แล้วนะ"

รินพยายามที่จะปลุกผมให้เดินทางต่อ ผมที่ยังไม่รู้เรื่องก็ยื่นมือมาจับและโดนที่หน้าอกของริน รินเริ่มหน้าแดงขึ้นมา

"ตื่นแล้วหรอริน"

"ไอโรคจิตปล่อยมือเดี๋ยวนี้เลยนะ"

***

"มาโคโตะ ตอนนี้นายเป็นยังไงบ้าง"

มิรามองไปข้างหน้าและเห็นแต่ท้องฟ้าสีดำและกองทหารอีกมากมาย

"ฉันต้องรีบแล้วสินะ"


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว