ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แค้นนี้ต้องชำระ

ชื่อตอน : แค้นนี้ต้องชำระ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 22k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2556 13:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค้นนี้ต้องชำระ
แบบอักษร

 

เจ็บใจนักยัยแว่นเอ๊ย!!ฝากไว้ก่อนเถอะนะแค้นนี้ต้องชำระ อะ อะ โอ๊ย เบาๆดิว่ะ

“นี่ลูกพี่ผมว่ายัยนั่นฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะ”

“ไม่ธรรมดายังไงของแกว่ะ?”

“ก็ฝีมือเหมือนพวกมาเฟียหรือยากูซ่าอะไรทำนองนี้อะ”

“ฮ่าๆสงสัยแกจะดูหนังมากไปว่ะไอ้ปรื๊ด”

“จริงๆนะลูกพี่เชื่อผมเถอะถ้าผู้หญิงธรรมดาจะเอาแรงที่ไหนมาล้มผู้ชายตัวเท่าควายได้ละ”

“เออน่าไม่มีไรหรอกแกอย่าคิดมากคอยดูนะถ้าฉันหายเมื่อไหร่เจอดีแน่ยัยแว่นเอ๊ย!!”

 

(END PHAYU TALK)

 

“เฮ้ย!!ฝนฉันว่าแกระวังตัวก็ดีหน่อยนะเดี๋ยวไอ้พายุนั่นมันกลับมาแก้แค้นแกได้นะเว๊ย!!

“ขอบใจแต่ถ้ามันมาเมื่อไหร่คราวนี้ละก็เจอดีแน่”

“แต่ฉันว่าแกกลับไปใส่แว่นเป็นยัยเฉิ่มเถอะนะ”

“ไม่ละไปร์ทตอนนี้ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้นฉันเป็นมาเฟียนะไม่ใช่ลูกแง่”

“เออๆตามใจแกละกัน”

 

(เช้าวันต่อมา………….)

 

 กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆอร๊าย><หล่อจังเท่จังมีแฟนรึยังและสารพัดคำถามบลาๆๆ

“เฮ้ย!!ฝนแกนี่ชักจะฮอตเกินไปแล้วนะ”

“ก็คนมันหล่ออะฉันไปเข้าเรียนก่อนนะไปร์ทตอนเย็นเจอกัน”

“เออๆละเจอกัน”

“ขอโทษนะคะคุณเป็นใครหรอคะทำไมมานั่งแทนที่ฝนล่ะ?”ลูกปลาถามขึ้น

“หรือว่ายัยฝนโดนเด้งออกไปแล้ววะ โธ่!ไม่น่าเลยยัยแว่น”

“ปากหรอที่พูดนะฟังนะฉันนี่แหละฝนตัวจริงเสียงจริงและไม่มีทางที่จะโดนเด้งง่ายๆเว้ย”

“นี่ฝนหรอทำไมทั้งหล่อเท่ห์ดูดีอย่างกะคนละคนกันหรือเธอไปศัลยกรรมมา”

“เหอะๆคิดได้เนาะนี่หน้าตาฉันตั้งแต่เกิดไม่ได้ไปพึ่งมีดหมอที่ไหนเลย”

“จริงๆหรอจ้ะ”ยัยลูกปลายังคงถามต่อ

“อืมสาบานนี่หน้าจริงพิสูจน์ได้”ฉันพูด

“แล้วทำไมเธอถึงต้องใส่แว่นหนาเตอะนั่นด้วยละหน้าตาเธออกจะน่ารักขนาดนี้น่ะ”ลูกปลาก็ยังถามต่อ

“อ่อ!ไม่มีไรหรอกเรานึกสนุกนะเลยอยากแต่งแบบนั้นบ้างก็เท่านั้นเอง”และเรื่องที่ฉันไม่ใส่แว่นก็เป็นที่เล่าลือกันทั่วมหาวิทยาลัยบางคนสร้างเพจขอถ่ายรูปเป็นแฟนคลับอีกตะหากมีแต่สาวๆรุมเพียบบ้างก็แอดไลน์มาขอเป็นเพื่อน

“ลูกพี่ๆ ไอ้พายุๆๆๆๆๆอยู่ไหนว่ะ?”ไอ้ปรื้ดและเพื่อนนายพายุอีกคนเป็นฝ่ายถามหา

“โอ๊ย!อยู่นี่มีอะไรถึงได้แหกปากลั่นห้องฉันซะขนาดนี้ว่ะ”

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วแก”เพื่อนนายพายุพูด

“เรื่องอะไร พ่อแกมีเมียน้อย ส่วนแม่แกเล่นไพ่หรอว่ะ”

“ไอ้เวรไม่ใช่เว๊ยอยู่ดีๆมาแช่งพ่อแม่ฉัน”

“อ่าวละมันเรื่องอะไรกันละ?”พายุเป็นฝ่ายถาม

“คือแกจำยัยแว่นนั่นได้ไหมที่ชกแกจนสลบอะ”

“แล้วทำไมแกไม่ต้องย้ำเรื่องที่ฉันโดนยัยนั่นต่อยนะมีไรว่ามาเลย”

“อะนี่ไงแกดูเอาเองเถอะ”

“จะให้ดูอะไรของมันว่ะเนี่ยมีลับลมคมในอยู่ได้?

 

“แล้วแกเอารูปใครมาให้ฉันดูว่ะ”

“อ๊าว!!ก็รูปยัยแว่นนั่นไง”

“ห๊า!!ไม่ใช่มั้ง”

“จริงๆนะลูกพี่นี่แหละยัยแว่นคนนั้น ชื่อฝน เป็นทอมเรียนคณะบริหารมีเพื่อนสนิทชื่อ ไปร์ท”ลูกน้องคู่ใจเป็นฝ่ายพูดบ้าง

“ฮ่าๆพวกแกอำฉันใช่ไหม?”

“ไม่ได้อำไม่เชื่อเดี๋ยวพาไปดู”

“เออๆพาไปดิ”

“ขณะที่นั่งกินข้าวกับไอ้ไปร์ทอยู่นั้นจู่ๆมีมือที่ไหนก็ไม่รู้ตบโต๊ะที่ฉันกับไปร์ทนั่งกินข้าว”

“นี่เธอคือยัยแว่นหนาเตอะนั่นใช่ไหม?”พายุเป็นฝ่ายถาม

“ใช่!!แล้วนายเป็นใครกันถึงได้มาถามฉันก็เลยตัดสินใจที่จะเงยหน้ามองดูแล้วมันก็คือ อะ อะ ไอ้พายุ”

“เออฉันเองมีไรมะ”

“ไม่มีอะไรหรอกน่ะ พลั๊วะ พลั๊ก ฉันจัดการถีบหมอนั่นกระเด็นไปกองอยู่ที่พื้น”

“เฮ้ย!ยัยทอมเธอกล้ามาถีบฉันหรอคราวที่แล้วก็ทีนึงแล้วนะฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลยน่ะ”

“อ่อจะแก้แค้นฉันว่างั้นถ้านายทำได้ก็คอยดูน่ะ”

“นี่พวกนายสองคนพาเพื่อนนายออกไปได้แล้วและอย่าให้มาวุ่นวายกับเพื่อนฉันอีก”

“ช่างมันเถอะไปร์ทอย่างหมอนี่ไม่มีปัญญาทำไรฉันได้หรอก”

“ตะ ตะ แต่ว่า”ไม่ทันที่เพื่อนยัยทอมนั่นจะได้พูดต่อผมก็จัดการกระชากยัยทอมนั่นเข้ามาประทะอ้อมอกผม

“นะ นะ นี่ นายจะทำอะไรนี่ปล่อยนะเว้ย”

“ฮึๆอย่างงั้นหรอเธอคิดว่าฉันทำอะไรเธอไม่ได้สินะงั้นขอจูบยัยทอมอย่างเธอหน่อยเป็นไง”

 “อะ อะ ไอ้บ้าแกกล้าจูบฉันหรอจูบแรกของช้านนนนนน แกตายซะเถอะ”

“ช่วยด้วยยัยทอมบ้าจะทำร้ายผมช่วยด้วยๆ”

“แกตายฉันจัดการต่อยหน้าหมอนั่นจนสลบและเตรียมที่จะกระทืบซ้ำถ้าไอ้ไปร์ทมันไม่ห้ามไว้รับรองไอ้เวรนั่นได้ตายคาเท้าฉันแน่ ฮึ่ย!!!

ความคิดเห็น