facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 20 (ตอนจบ)

ชื่อตอน : บทที่ 20 (ตอนจบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 138

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2562 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 3,300
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 (ตอนจบ)
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 20


จอมภพไม่ยอมรับงานอีเวนท์ต่างๆที่ติดต่อผ่านมาทางค่ายละครหรือแม้แต่ติดต่อมาทางปาณัท แม้ว่าละครที่ออกอากาศจะเป็นที่กล่าวถึงขนาดไหน แฟนคลับต่างบ่นเสียดายเมื่อไม่เห็นพระเอกออกงาน จนกระทั่งวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ละครจะออกอากาศ เขาก็ยังไปเรียนที่มหาวิทยาลัยตามปกติ


“จอม แกไม่ไปออกงานนู้นงานนี้เหมือนคนอื่นในเรื่องบ้างเหรอ”


เพื่อนสาวๆในคณะที่เป็นแฟนละครถามด้วยความแปลกใจ เพราะรู้กันดีว่าก่อนหน้านี้จอมภพงกเงินรายได้ขนาดไหน จอมภพได้แต่ฏิเสธเพื่อน


“ไม่ไป ขี้เกียจ คนในวงการบันเทิงที่เจอมาไม่ค่อยถูกใจ”


รู้ว่าไม่อาจเหมารวมได้ คนอื่นๆที่ไม่เคยเจออาจจะเป็นคนดี แต่ที่พบเจอมาจากเรื่องนี้มีแต่ทำให้ปวดหัว


“เสียดายแทนน่ะแก ถ้าไปนะ หูวว แฟนคลับแกต้องกรี๊ดแน่เลย ว่าแต่ว่า ฉันถ่ายรูปแกหน่อยนะจอม ยิ้มซิ”


เขาแยกเขี้ยวให้เพื่อนก่อนจะส่ายหน้าอย่างระอา ชายหนุ่มหยุดเล่นกับเพื่อนเมื่อโทรศัพท์ที่ตั้งระบบสั่นไว้เตือนว่ามีสายเข้า จอมภพรับสายเมื่อหน้าจอแสดงว่าเป็นเบอร์ของโนเอล เพื่อนใหม่ที่เคยพบกันเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนหน้านี้


“ฮัลโหล จอม” เสียงของโนเอลทักทายมาก่อน “สบายดีไหม ผมดูละครของคุณด้วยนะ เล่นแข็งเป็นต้นไม้เลยว่ะ ยกเว้นฉากบนเตียงนะ”


จอมภพหัวเราะ โนเอลเป็นคนอารมณ์ดี เขาสบายใจเมื่อได้คุยกับเพื่อนใหม่ต่างวัยอีกครั้ง


“สบายดีครับ คุณโนเอลคิดยังไงโทรหาผมครับเนี่ย”


“คืองี้ คืนนี้ผมรับงานให้ห้องเสื้อแต่นายแบบไม่พอน่ะ จอมว่างไหม อยากลองมาชิมลางเดินแบบไหมล่ะ งานง่ายๆเล็กๆ เดี๋ยวมีค่าจ้างให้”


ชายหนุ่มนิ่งคิดไปพักหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องเสียหายถ้าจะลองอะไรใหม่ๆ โนเอลกับชาวีก็เป็นคนที่ไม่น่ามีเบื้องหลังอะไรร้ายแรง และวันนี้ปาณัทบอกไว้แล้วว่าจะกลับดึกเพราะไปสังสรรค์กับลูกค้า


“ได้สิครับ ต้องไปที่ไหนครับคุณโนเอล”


เมื่อเรียนคลาสบ่ายเสร็จจอมภพก็ไปที่ออฟฟิศของโนเอลตามที่นัดไว้ เขาได้ลองสวมเสื้อผ้าหลายชุดและได้ฝึกเดินแบบชนิดเร่งด่วนจากการสอนของโนเอลและชาวีนั่นเอง ไม่ใช่เรื่องยากเลยเพราะจอมภพเป็นคนหน้านิ่งอยู่แล้ว รูปร่างเขาก็เหมาะกับเสื้อผ้าจนโนเอลชมเปาะ


“ดีๆ เวลาจริงจอมก็เดินตามที่รันคิวไว้นี่แหละ พอถึงจุดที่มาร์กไว้ก็หยุดก่อนเทิร์นกลับ ไม่ยากใช่ไหม ถ้าติดใจเดี๋ยวงานหน้ามาเดินอีกนะ”

เมื่อถึงเวลางานจริง เขาก็เดินแบบได้อย่างราบรื่น จอมภพเริ่มชอบงานนี้เพราะมันไม่ต้องเสียเวลามาก มาซ้อมรันคิวลองชุด เมื่อถึงเวลาก็มาแต่งหน้าแต่งตัวเดินแบบ จบงานรับเงินหลักหมื่น  ชาวีบอกกับเขาว่าจอมภพได้เปรียบเพราะกำลังมีชื่อเสียงจากละครหากจะเบนสายมาทางสายนี้ก็ให้รีบคิด


เมื่อเลิกงานกลับมาถึงบ้านแล้ว ในห้องมีเพียงแสงไฟสลัว ปาณัทหลับสนิทอยู่บนเตียงทั้งที่ยังคงใส่แว่นและข้างกายมีหนังสือตกอยู่ จอมภพมองภาพนั้นอย่างสะท้อนใจ ตอนนี้เขารู้แล้วว่ารักปาณัทมากขนาดไหน และการที่มีปาณัทอยู่เคียงข้างในทุกวันของชีวิตคือสมบัติที่ดีที่สุดที่ภวัตผู้เป็นบิดามอบให้


ชายหนุ่มดึงแว่นออกจากใบหน้าที่หลับสนิทอย่างเบามือ เขาโน้มกายไปหอมหน้าผากของปาณัท จอมภพสัญญากับตัวเองว่าเขาจะทำทุกอย่างให้ตนเองได้อยู่กับปาณัทตลอดไป








ละครจบลงไปแล้วเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา กระแสตอบรับดีมาก ฝ่ายบัญชีโอนเงินมาให้จอมภพตามจำนวนที่ตกลงกันไว้ในสัญญา จอมภพโล่งใจที่ระหว่างนี้เขาไม่ได้พบกับชานนท์อีก เขาคิดว่าชานนท์คงจะวางมือจากเขาแล้วเมื่อถูกปฏิเสธขั้นเด็ดขาด แต่ยามสายของวันจอมภพก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆก็มีสำนักข่าวชื่อดังลงข่าวเรื่องภาพหลุดแชทดาราปริศนาที่เคยขายตัวมาก่อนเข้าวงการ


คำใบ้ในข่าวบอกว่าเป็นดาราหน้าใหม่ที่ผลงานชิ้นแรกเพิ่งจบไป กระแสโซเชียลก็มุ่งตามหากันยกใหญ่ว่าใครคือพระเอกปริศนาคนนั้น และหลายคนพุ่งเป้ามาทางเขาจนกลายเป็นข่าวดังเพียงไม่กี่ชั่วโมง


“จอม เห็นข่าวหรือยัง” ปาริชาติโทรหา ฟังเสียงแล้วรู้ว่ากำลังโมโหจัด “ก็แชทกับคุณสุมาลีนั้นแหละ ปิดชื่อปิดเสียงเพราะกลัวโดนฟ้อง แต่คนเอาไปให้นักข่าวก็คงมีอยู่คนเดียว ไอ้ชานนท์นั่นแหละ”


“เห็นแล้วครับ เป็นห่วงก็แต่พี่เปา”


จอมภพกังวลอยู่เรื่องเดียว กลัวปาณัทจะเสื่อมเสียไปด้วย ส่วนตัวเขาไม่ได้มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว


“ไม่หรอก ข่าวมันไม่ถึงเปาหรอก เดี๋ยวคงมีนักข่าวแห่กันไปขอสัมภาษณ์นะ จอมคิดให้ดีก่อนตอบก็แล้วกัน ส่วนไอ้เวรนั่น คุณสุคงไม่ปล่อยไปหรอก”


สนทนากับปาริชาติแล้วจอมภพก็รีบไปหาปาณัทที่โรงงาน สีหน้ามีแต่ความยุ่งยากกังวลจนปาณัทที่นั่งทำงานในห้องถึงกับตกใจ


“จอม เป็นอะไร”


ร่างสูงก้าวตรงเข้าไป เขาดึงปาณัทเข้าสู่อ้อมกอด กดท้ายทอยของปาณัทให้จมไปกับแผงอกของเขา


“ไอ้เลวนั่น มันเล่นผมเข้าจริงๆ แชทที่ผมเคยคุยกับพี่สุมาลีหลุดออกไป”


เมื่อรู้สาเหตุแล้วปาณัทจึงเข้าใจ เขาลูบหลังจอมภพราวกับกำลังปลอบโยนเด็กชายตัวน้อยทั้งที่จริงคนที่กอดเขาอยู่ตัวใหญ่กว่าเป็นคืบ


“ไม่เป็นไรนะจอม ทุกอย่างมีทางออก อย่างที่เราเคยคุยกันว่าทุกอย่างอยู่ที่การตัดสินใจของจอม ผมจะเป็นกำลังใจให้อยู่ตรงนี้”


“ผมรู้ว่าพี่เปาไม่ไปไหน แต่ผมขอกอดพี่เปาสักครู่เถอะนะ ปัญหานี้มันใหญ่กว่าที่คาดไว้”


ปาณัทจูงมือจอมภพมาที่เก้าอี้โซฟารับแขก เขานั่งลงโดยมีร่างสูงที่นั่งตามพร้อมกับซุกศีรษะไว้บนตักเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น มือเรียวลูบผมสีดำสนิทเบามือแทนกำลังใจที่มอบให้ จนกระทั่งจอมภพถอนหายใจยืดยาว เขาดันกายลุกนั่งสบตากับปาณัทด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น ชีวิตต้องการแค่เท่านี้ ใครสักคนที่จะอยู่เคียงข้างจริงๆ ยามมีปัญหาที่ต้องแก้ไข


“ขอบคุณพี่เปานะครับ ผมดีขึ้นมากแล้ว”


เสียงโทรศัพท์มือถือของจอมภพดังขึ้น ชาวีนั่นเองที่โทรเข้ามา จอมภพรีบรับสายของรุ่นพี่ในวงการนายแบบ


“เฮ้ย จอม พี่เห็นข่าวเอ็งแล้วนะ” ชาวีตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นข่าวที่แพร่สะพัดไปทั้งโซเชียลในแวดวงบันเทิง “เอ็งจะเอาไง งานเดินแบบที่ตกลงกันคืนนี้จะมาไหวหรือเปล่า พี่ว่านักข่าวต้องมากันแน่นเลยว่ะ”


จอมภพนิ่งคิด เขาคิดว่าเขาพร้อมที่จะรับมือแล้ว


“ไหวครับ แต่จะไม่รบกวนงานของคุณโนเอลใช่ไหมพี่ชาวี”


“ไม่หรอก งานห้องเสื้อของคนรู้จักโนเอลน่ะ ฝึกนายแบบรุ่นใหม่ไปในตัว งั้นเอางี้ พี่จะจัดที่ให้เอ็งให้นักข่าวสัมภาษณ์ก็แล้วกัน ทำใจดีๆนะโว้ย พี่เคยโดนมาก่อน พี่เข้าใจ”


ชาวีวางสายไปแล้ว จอมภพจึงเล่าให้ปาณัทฟังถึงเรื่องที่เขาลองไปเดินแบบให้โนเอล คืนนี้โนเอลให้เขาไปทำงานอีกครั้งและหลังงานจบเขาจะให้สัมภาษณ์กับนักข่าว ปาณัทยิ้มให้กำลังใจ


“สู้ๆ จอมทำได้อยู่แล้ว”


จอมภพคลี่ยิ้มออกจนได้ เขาดึงปาณัทเข้ามาจูบจนแทบสำลัก


“พี่เปานี่เหมือนเด็กเลย ไม่รู้ว่าผมกับพี่ใครอายุมากกว่ากันแน่ แต่ก็แบบนี้แหละที่ผมรัก ถ้าไม่ติดว่าต้องไปทำงานให้คุณโนเอล ผมจะจับพี่ปล้ำตรงนี้เลย”


ปาณัทหัวเราะ เขาดึงแก้มจอมภพอย่างมันเขี้ยว


“ปล้ำผมตรงนี้รับรองคนงานทั้งโรงงานแห่มาถ้ำมองน่ะสิ จอมไปทำงานเถอะ ผมจะรอจอมที่ห้องไม่ชิงนอนหลับไปก่อนแน่ๆ”


จอมภพหอมแก้มปาณัทอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะไปทำงานกับโนเอล และก็เป็นอย่างที่คิด นักข่าวมากันหลายสำนัก จอมภพต้องพยายามตั้งสมาธิไปกับการเดินแบบ โดยมีกำลังใจจากชาวี


“ใจเย็นไอ้น้อง มีสติไว้ อย่าไปหลงกลกับคำถามวกไปวนมาของนักข่าวนะ ไม่งั้นเอ็งได้อารมณ์เสียแล้วก็เข้าทางพวกนั้นแน่ จะพูดอะไรก็พูดทีเดียวจบ เข้าใจไหม”


จอมภพพยักหน้ารับ เขามุ่งมั่นกับงานเดินแบบจนเสร็จงานจึงได้ออกไปบริเวณที่โนเอลจัดที่ไว้ให้ ทั้งไมโครโฟนและโทรศัพท์มือถือ ต่างยื่นตรงเข้ามาแทบจะชนใบหน้า คำถามเรื่องแชทหลุดและงานในอดีตของเขาประดังกันเข้ามาจนฟังไม่ทัน จอมภพสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนยิ้มบางๆให้นักข่าว


“ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่ให้ความสนใจนะครับ ผมจะขอตอบแค่ครั้งเดียว ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง มันก็ไม่ได้เป็นผลอะไรต่อใครเลย มันเป็นเรื่องส่วนตัวมากๆของคนในแชทนั้น คนเรามีอดีตด้วยกันทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเอาอดีตนั้นมาเป็นบทเรียนสอนเราในวันนี้ หรือเอามาทำลายตัวเอง ก็แล้วแต่ใครเลือกอะไร ส่วนแฟนคลับของผมจะเสียใจหรือไม่หากเป็นเรื่องจริง ผมคิดว่าพวกเขาคงรู้ดีว่าผมเป็นคนอย่างไร และพวกเขาคงมองที่ผลงานของผมในวันนี้หรือในอนาคตมากกว่าจะสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้ ขอบคุณครับ”






ชานนท์ดูข่าวจอมภพให้สัมภาษณ์แล้วได้แต่เบะปาก ฉลาดที่จะพูดเหลือเกิน ไม่ยอมรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เห็นหน้าหล่อเหลาตอบคำถามอย่างมั่นใจก็ยิ่งเคียดแค้น เขาไม่เคยถูกใครปฏิเสธนอกจากผู้ชายคนนี้ ดีแค่ไหนแล้วที่รอให้ละครออกอากาศจนจบแล้วค่อยให้คู่ขาเก่าปล่อยแชทนั้นออกมา


เดินไปเปิดประตูห้องพักเมื่อได้ยินเสียงเคาะ ชานนท์ให้เบสเดินเข้ามาภายในห้อง ระยะหลังเบสเป็นคู่ขาประจำของเขา ชายหนุ่มมีประโยชน์ทั้งรูปร่างหน้าตาและสิ่งอื่นที่ชานนท์ถูกใจ


“ว่างเหรอวันนี้”


เบสดึงชานนท์มากอดจูบอย่างรู้ใจ เขาดึงซองพลาสติกบรรจุสารเสพติดออกจากกระเป๋าเสื้อไปโรยบนโต๊ะรับแขกก่อนจะใช้ไฟแช็กจุดให้ความร้อนจนกลายเป็นไอระเหย ชานนท์ชะโงกหน้าไปสูดกลิ่นควันของมัน ไม่นานเขาก็ลอยเคลิ้มและปล่อยให้เบสจัดการกับร่างกายของเขา จนกระทั่งสติเริ่มกลับคืนมา


“เบส เพื่อนเราอยากได้บ้าง มีเหลือเยอะไหม จะได้เอาไปขายต่อมัน”


เบสหัวเราะ เขาคว้ากระเป๋าเป้แล้วดึงออกมาหลายซองส่งให้ชานนท์


“วันหลังนัดกันปาร์ตี้สิ รับรองสนุก หลายๆคนโคตรมัน”


เบสบอกเช่นนั้นก่อนจะจัดเขาเสียอีกยกก่อนจะขอตัวกลับไป ชานนท์ยังนั่งนิ่งอยู่บนพื้นใกล้กับโต๊ะรับแขกนั่นเอง จนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูอีกครั้ง เบสคงลืมของแล้วกลับมาใหม่


“เบส ลืมอะไรเหรอ เข้ามาสิ ไม่ได้ล็อกประตูไม่ใช่เหรอ”


ประตูถูกผลักเข้ามา แต่ไม่ใช่เบส ชานนท์ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อกลุ่มคนที่กรูเข้ามานั้นคือตำรวจ บางคนใส่ชุดเครื่องแบบ บางคนนอกเครื่องแบบแต่มีบัตรพนักงาน


“คุณชานนท์ใช่ไหมครับ เราได้รับข่าวมาว่าคุณมาสิ่งเสพติดในครอบครอง”


“ไม่ ไม่นะ ไม่จริง”


ชานนท์ร้องไห้โหยหวนเมื่อเขาถูกเจ้าหน้าที่คนหนึ่งรวบตัวไว้ และอีกหลายคนกำลังค้นห้อง ซองใส่สารเสพติดที่เพิ่งได้มาจากเบสกลายเป็นของกลางสำคัญ รวมถึงร่องรอยของการเสพที่ทิ้งไว้บนโต๊ะ และคำพูดปิดท้ายของหัวหน้าชุดจับกุมทำให้ชานนท์คล้ายตกนรกทั้งเป็น


“คุณถูกจับในข้อหามีสารเสพติดไว้ในครอบครอง และถ้าหากน้ำหนักของมันเกินที่กฎหมายกำหนด อาจจะมีข้อหาซื้อขายยาเสพติดด้วยนะครับ ตอนนี้ลุกขึ้นมาแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วไปโรงพัก ลุกขึ้นมาครับ”






เมื่อจอมภพกลับถึงบ้านในตอนดึกก็พบว่าปาริชาติกับปาณัทนั่งดูข่าวใหญ่ทางโทรทัศน์กันอยู่ เมื่อเห็นจอมภพปาริชาติจึงกวักมือเรียกเขาให้เขาไปดูข่าวด้วย จอมภพตกใจเมื่อเห็นข่าวว่าชานนท์ถูกจับข้อหามีสารเสพติดในครอบครอง ซ้ำร้ายสำนักข่าวที่เด่นในเรื่องแวดวงบันเทิงได้แสดงคลิปที่อ้างว่าเป็นชานนท์ยามมัวเมากำลังมีเพศสัมพันธ์กับชายปริศนาอีกด้วย ถึงแม้จะไม่ชอบชานนท์ แต่เมื่อเห็นข่าวทั้งหมดจอมภพเองก็อดเห็นใจไม่ได้ เช่นเดียวกับปาณัทที่กำลังส่ายหน้ากับการกระทำของชานนท์


“โธ่ ไม่น่าเลย กำลังจะรุ่งแท้ๆ”


“ทำตัวเองทั้งนั้น ใครบังคับให้เสพยาหรือก็เปล่า โตแล้วมีสมองก็น่าจะคิดได้”


ปาริชาติยักไหล่ หล่อนสมเพชเมื่อกล้องจับภาพสีหน้าของชานนท์ที่ถูกตำรวจควบคุมตัวไว้ ปาณัทมองพี่สาวด้วยความสงสัย


“ฝีมือเจ้ปลาหรือเปล่า”


“เดี๋ยวเหอะไอ้เปา” ปาริชาติปาหมอนอิงใส่น้องชาย “แกอย่ามากล่าวหาเจ้นะ เจ้ก็อยู่สวยๆของเจ้ จะไปรู้จักพวกเล่นยาแบบนั้นได้ไง เจ้น่ะเป็นแค่พิราบสื่อสารคาบข่าวไปบอกคุณสุคู่กรณีตัวจริงแค่คนเดียว แต่ฝ่ายนั้นน่ะเขากว้างขวางกว่าเราโว้ย แถมยังแค้นเพราะเสียเงินก้อนไปอีก เราแค่ชี้แนะแล้วก็กลับมานั่งสวยอยู่ที่ออฟฟิศ ไม่เปื้อนมือดี ข่าวนายเอกซีรีส์ชื่อดังขายยาและมีคลิปหลุดเลยดังกว่าข่าวพระเอกมีแชทหลุดไปเลย ละครเรื่องนี้บันเทิงจริงๆ”


ปาริชาติหัวเราะเบาๆก่อนจะบอกให้แยกย้ายกันเข้าห้องพักเพราะดึกแล้ว ปาณัทกับจอมภพจึงได้จูงมือกันเข้าห้องบ้าง เมื่อได้อยู่กันเพียงลำพังจอมภพก็ดึงปาณัทเข้ามากอด


“ผมดูสัมภาษณ์ของจอมแล้ว ตอบได้ดีนะ”


“ผมแค่คิดว่าถ้าเป็นพี่เปาจะตอบยังไง แล้วผมก็ตอบตามนั้น”


“ปากหวานอีกแล้ว ไหนมาชิมซิ”


ปาณัทดึงใบหน้าคมเข้มของจอมภพมาจูบ คืนนี้จอมภพเจอเหตุการณ์ที่มีผลกระทบต่อจิตใจมามากพอแล้ว แต่ปาณัทเชื่อว่าจอมภพจะเติบโตขึ้นอีกระดับเมื่อปัญหาผ่านไป


“หวานอย่างที่พี่เปาต้องการไหมครับ ถ้ายังไม่พอ ผมจะได้จัดที่หวานกว่านี้ให้”


ร่างสูงช้อนแขนอุ้มปาณัทไปวางบนเตียง เขาจ้องมองกรอบหน้าที่เป็นเจ้าหนี้หัวใจของเขาอย่างหลงใหล บัดนี้เขายอมรับว่าพ่ายแพ้ต่อปาณัทโดยสิ้นเชิง


“อยู่กับผมนะครับพี่เปา เป็นหลักยึดให้หัวใจของผม หัวใจที่ไม่เคยรู้จักความรักจนได้มาพบกับพี่”


รอยยิ้มอ่อนโยนผุดพราย ปาณัทลูบไล้ใบหน้าของชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าสิบปี แต่ไม่มีช่องว่างระหว่างวัยเลยสักนิด จอมภพพิสูจน์ได้ว่าความคิดของเขาโตเกินกว่าวัย และพร้อมที่จะดำเนินชีวิตไปพร้อมกับปาณัท


“ได้สิ ผมจะอยู่กับจอมแบบนี้ ตลอดไปเลยนะจอม”


จอมภพพยักหน้าก่อนจะก้มลงจูบที่กลีบปากนุ่มนวล เขาตระกองกอดร่างของปาณัทและสัมผัสไปทุกส่วนด้วยความรัก ปาณัทเองก็ไม่ยอมแพ้เมื่อกอดก่ายร่างแกร่งแน่นหนา เมื่อจอมภพบอกรักเขาด้วยการพากันจูงมือขึ้นสวรรค์


“อา จอม จอมครับ ดีจัง”


ทุกส่วนที่สัมผัส หนักแน่น ร้อนแรง ทว่าหวานจัด ปาณัทรำพันไม่ขาดสายเมื่อจอมภพปรนเปรอให้กับเขาในยามราตรีนี้ ผลัดกันในบางคราวที่ปาณัทกลับเป็นฝ่ายแสดงออกบ้างจอมภพก็ส่งเสียงอย่างกลั้นไม่อยู่ ทั้งคู่ประสานเสียงราวกับดนตรีที่บรรเลงในสรวงสวรรค์กระทั่งพากันกอดก่ายสุขสม


“ผมรักพี่เปา รักวันนี้และทุกๆวัน”


“ผมก็รักจอม จะรักจอมให้เท่ากับที่จอมรักผม”


ชีวิตของคนเราอาจต้องการเพียงแค่นี้ ใครสักคนที่จะมาเติมเต็มอีกครึ่งหนึ่งจนกระทั่งสมบูรณ์ เหมือนอย่างจอมภพกับปาณัทที่ต่างก็มีกันและกันตลอดไป







3 ปีต่อมา


ปาณัทที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอมยิ้มเมื่อเห็นว่าใครเข้ามาในห้องทำงาน คนที่เข้ามาใหม่โน้มตัวลงห้อมแก้มเขาก่อนจะย้ายมาจูบหนักหน่วงที่ปากนุ่ม


“จอม พอแล้ว”


“French kiss ไงพี่เปา”


จอมภพหัวเราะร่าเริงทั้งที่เพิ่งเดินทางกลับจากประเทศฝรั่งเศส แต่ความเหนื่อยหายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นหน้าคนรัก เขาเดินทางไปต่างประเทศเช่นนี้บ่อยครั้งเมื่อต้องไปทำงานกับโนเอลในฐานะนายแบบชื่อดัง


3 ปีที่แล้วหลังจากเล่นละครได้แค่เรื่องเดียว จอมภพก็เบนเข็มไปเส้นทางนายแบบ ทั้งถ่ายแบบและเดินแบบโดยอยู่สังกัดโมเดลลิ่งของโนเอล ปีแรกจอมภพลงทุนดร็อปเรียนเพื่อเดินทางไปแคสงานต่างๆตามงานแฟชั่นวีค ชื่อเสียงของเขาเริ่มโด่งดังมากขึ้นในปีที่สอง เมื่อทุกอย่างอยู่ตัวเขาก็กลับมาเรียนและเดินทางไปทำงานต่างประเทศเดือนละครั้ง แม้ว่าต้องห่างกันบ้างแต่ปาณัทก็เข้าใจ หลายครั้งปาณัทบินตามไปชมงานเพื่อให้กำลังใจคนรักและท่องเที่ยวไปด้วย


จอมภพดึงซองจดหมายซองหนึ่งมาจากกระเป๋าหนังแบรนด์เนมที่เขาเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์แล้วยื่นให้ปาณัทรับไว้ ปาณัทสบตาด้วยความสงสัย


“เปิดสิครับพี่เปา”


ปาณัทเปิดออก ข้างในบรรจุเช็คเงินสดใบหนึ่ง ระบุชื่อของเขาเป็นผู้รับเงิน


“สองล้านสี่แสนเก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าบาท”


เมื่อเห็นจำนวนเงินปาณัทก็เงยหน้าขึ้น จอมภพยิ้มอ่อนโยน


“เงินใช้หนี้พี่เปาไง เงินเก็บของผมสามปีเลยนะเนี่ย”


“ขาดไปบาทนึงนี่ ทำไมล่ะจอม”


ชายหนุ่มดึงปาณัทให้ยืนขึ้น จอมภพโอบเอวปาณัทไว้ เขาเชยคางของปาณัทขึ้นพลางประสานสายตาแสดงความรัก


“หักไว้หนึ่งบาท เพราะผมจะได้เป็นลูกหนี้พี่เปาแบบนี้ไปตลอดชีวิต หัวใจของผมขายฝากไว้กับพี่เปา รักษามันไว้ให้ดีนะครับ เพราะผมจะขายฝากหัวใจของผมตลอดไป”


พูดจบจอมภพจึงบรรจงจูบไปที่ริมฝีปากของปาณัทแทนสัญญาของเขาชั่วชีวิต




The End


จบแล้วจ้า  วู้ๆๆๆๆๆ

ขอบคุณตัวเองที่แต่งจนจบ ขอบคุณแฟนคลับที่อ่านจนถึงตรงนี้

ทุกครั้งที่แต่งนิยายจบเรื่องก็จะดีใจมากๆ เช่นกันกับ #หัวใจขายฝาก หวังว่าทุกคนคงจะชอบกันนะคะ

ใครอ่านแล้วชอบ รักน้องจอมกับพี่เปา ช่วยสนับสนุนด้วยการ รีวิว แนะนำ นิยายเรื่องนี้ก็จะเป็นพระคุณกับบีเลิฟเป็นอย่างยิ่ง

ขอบคุณค่ะ

Belove


อ่านมาถึงตอนจบแล้ว อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ

ความคิดเห็น