facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[ภาค3]33.ฝากด้วยนะ

ชื่อตอน : [ภาค3]33.ฝากด้วยนะ

คำค้น : [ภาค3]33.ฝากด้วยนะ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 143

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2562 12:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ภาค3]33.ฝากด้วยนะ
แบบอักษร

"มาโคโตะเป็นยังไงบ้างนะ"​

มิราที่เดินอยู่ในทางเดินที่มีแสงส่องและหยุดที่หน้านองพักและได้ยินเสียงของใครบ้างคนดังจากข้างในห้อง

"มาโคโตะคุงเป็นยังไงบ้างนะ"

"หมอนั้นไม่เป็นไรหรอก เพราะว่าเขากับฉันเป็นคนเดียวกันฉันรู้ดีเลย นายน่ะคงไม่มาตายที่นี่ใช่มั้ยตอนฉัน"

มิราที่แอบฟังอยู่ห้นาประตูจึงเปิดเข้าไปแต่ก็ไม่เห็นใคร

"ไม่เห็นมีใครเลยนิ"

แต่ว่าจากนัั้นเสียงกก็ดังขึ้น

"คุณมิราหรอค่ะ"

"ใครน่ะ"

ซากุระได้ปรากฎตัวให้กับมิราพร้อมกับมาโคโตะ

"นี่พวกเธอ ที่ใช้เห็นตอนมาโคโตะใช้ดาบเล่มนั้นนิ"

มิราชี้ไปที่ดาบจอมมารของผม

"คุณมิราจากนี้ไปของฝากมาโคโตะคุงด้วยนะค่ะ"

"มิราขอฝากตัวฉันด้วยนะ ตัวฉันไม่ค่อยได้เรื่องแต่ก็คอยทำเพื่อคนอื่นเสมอ"

"ได้เลย"

เมื่อพูดจบทั้งสองคนก็หายไปจากนั้นสักพักผมก็ตื่นขึ้นมา

"ฟื้นแล้วหรอ มาโคโตะ"

"อืม ว่าแต่ตอนนี้กี่โมงแล้ว"

"ห้าโมงเย็นแล้ว"

"หมอนั้นอะ"

"แพ้ยับเลย นายนี่มันบ้าจริงๆเลยนะ"

ผมลูบหัวมิราก่อนเดินออกจากห้องกลับบ้านและเมื่อเดินออกจากบ้านก้ได้มีคนเข้ามาทักมิรา

"ไม่ได้เจอกันานเลยนะค่ะ พี่"

"ยูริ"

น้องสาวของมิรางั้นหรอ แต่ว่าดูเหมือนไม่ถูกกันยังไงก็ไม่รู้

"ยังไม่ตายหรอค่ะพี่ ทำไมถึงต้องให้พ่อแม่ตายทั้งๆทีคนที่ควรจะตายคือพี่"

มิราเงียบไม่ตอบกลับ

"มิรา"

"นี่หรอ เจ้าหญิงดาบ"

ยูริถอดถุงมือและปาใส่หน้าของมิรา

"มาสู้กันเถอะค่ะ ครั้งนี้หนูจะฆ่าพี่"

ผมกับมิรามาที่สนามฝึกที่บ้าน ผมที่ทำได้แต่นั่งดูเท่านั้นไม่สามารถไปยุ่งได้เพราะโดนเขตป้องกันกันเอาไว้

"นี่คิดจะฆ่าจริงๆสินะ"

มิราค่อยๆดึงดาบออกมาแต่ว่ายูริก็โจมตีเวทใส่มิราล

"มิรา"

ผมตะโกนออกมาเสียงดังแต่เสียงของผมก็ไม่ถึงมิรา

"ข้าคือผู้ทำลายล้าง..."

แต่ว่าถ้าทำแบบนั้นฉันจะไม่เหลือแรง

ผมใช้ดาบกุหลาบเพลิงฟันใส่เขตจนสามารถเข้าไปหามิราได้

"เป็นอะไรไป มิรา เธอเป็นเจ้าหญิงดาบนะ สู้สิ"

มิราที่ได้ยินจึงลุกขึ้นอีกครั้งและต่อสู้กับยูริ

"จะสู้ต่อทำไม ยอมโดนฆ่าก็ดีอยู่แล้ว คนที่ไม่มีใครต้องการอย่างพี่ตายไปซะ คนเขาเกลียดพี่กันหมดเพราะพี่น่ะมักจะหยิ่ง และไม่สนใจผู้อื่น"

ยูริใช้เวทย์ลมพัดมิราจะกระเด็กออกไปแล้วปล่อยไฟเข้าไป เพื่อให้เกิดพายุไฟ

"มิรา"

ผมที่เห็นจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยมิรา ผมหยิบดาบกุหลาบเพลิงของผมและปัดพายุของยูริหายไปในพริบตา จากนั้นร่างของมิราก็ตกลงมา ผมรับไว้ได้ทัน

"ทำแบบนี้ทำไม"

ยูริพูดกับผม

"พี่น้องน่ะ ไม่ควรสู้กันนะ"

"มาโคโตะ"

มิรากอดผมเอาไว้

"ฉันนะสมควรตาย นายไม่น่ามาช่วยฉันเลย"

ผมที่ได้ยินแบบนั้นจึงกอดมิราอย่างแน่น

"เธอนะ ยังตายตอนนี้ไม่ได้ ถ้าเธอตายแล้วฉันจะอยู่กับใคร"

"แต่ว่า ฉันน่ะมีแต่คนเกลียด ไม่มีใครต้องการ"

"งั้นหรอ ทุกคนไม่ได้เกลียดเธอหมดหรอกนะ ยังมีผู้คนที่รักเธอ และชื่นชมเธอ"

"แต่ว่า"

"จะอะไรก็ชั่งต่อให้คนทั้งโลกนี้เกลียดเธอ ฉันก็จะไม่เกลียดเธอ ถึงแม้จะเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกฉันก็ยอม เพราะงั้นอยู่กับฉันนะ"

มิราที่ได้ยินจึงร้องไห้ออกมาราวกับเด็ก

"ขอโทษ....ขอโทษนะค่ะ...."

"ไม่เป็นไรนะ"

"น้ำเน่าชะมัด"

"ขณะที่ยูริกำลังจะเดินไปผมก็ได้หยุดเอาไว้"

"เดี๋ยวก่อน"

"อะไรอีกละ"

"ฉันขอท้าประลองกับเธอ จะเอาคนของเธอทั้งหมดมาสู้กับฉันคนเดียวก็ได้"

"แล้วฉันจะได้อะไร"

"ถ้าเธอชนะ เธอจะทำอะไรกับฉันกับมิราก็ได้ แต่ว่าถ้าฉันชนะเธอต้องคืนดีกับมิรา"

"น่าสนนิ"

"แต่ว่านะคนที่จะชนะ คือฉัน"

"ปากดีจังเลยนะ มาโคโตะ"

หลังจากที่พูดจบยูริก็เดินจากไป​ ในคืนนั้นมิราก็ร้องไห้ทั้งคืนโดยที่ไม่ได้นอน เธอกอดผมและร้องไห้ไม่หยุด

วันต่อมา

มีคนมีที่บ้านของมิรา และพอมิราเปิดประตูออกไปก็พบกับ

"เจ้าหญิงมาได้ยังไงค่ะ"

"เราก็แค่มาหาเพื่อนของเราไงมิรา"

แต่ว่าผมที่เดินกลับจากตลาดก็ได้มาเห็นจึงทำให้เจ้าหญิงเข้ามาหาผม

"คุณคือ มาโคโตะใช่มั้ยค่ะ เราได้ดูการแข่งนั้นแล้วสุดยอดจริงๆค่ะ"

"เจ้าหญิงท่านพูดแบบนี้ผมก็เขินแย่สิ"

มิราที่ได้ยินจึงทำหน้างอนใส่ผม

" มิราพาเราเดินชมหน่อยสิ"

"ได้สิค่ะ"

มาเรียเดินกลับไปพร้อมกับมิรา

"เจ้าหญิงนี่สวยจังนะ"

ผมพูดพึมพำคนเดียว

****

"มิราเนี่ยชอบคุณมาโคโตะงั้นหรอ"

มาเรียพูดแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ

"คุณมาโคโตะเท่ดีเนอะ"

"อืม"

"คุณมาโคโตะหน้าตาก็ดี ต่อสู้ก็เก่ง"

"อืม"

"เราขอเขามาเป็นสามีของเราได้สินะ"

"ไม่ได้นะ"

มิราพูดออกมาก่อนที่จะหน้าแดง

"มิราชอบคุณมาโคโตะหรอ"

"ปะ...ป่าว"

"งั้นทำไมต้องห่วงด้วยละ เราเพื่อนกันนะแบ่งๆกัน"

"ไม่ได้นะค่ะ"

"ล้อเล่นน้า"

****

"วันนี้อากาศดีจังเลยนะ พรุ่งนี้แล้วสินะที่จะได้สู้กับยูริ"

ผมล้มตัวลงไปนอนใต้ต้นไม้ที่สวน

"โลกฝังนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ"

ผมหลับไปในใต้ต้นไม้ที่ร่มและมีลมเย็น

"เราน่ะ ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่อยากสู้หรอก แต่ว่าเมื่อก่อนเราเป็นคนอ่อนแอ ต้องขอบคุณเธอนะรุยที่ทำให้ฉันรู้จักการต่อสู้และความเกลียดชัง"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว