ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ก่อเรื่อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2556 13:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ก่อเรื่อง
แบบอักษร

หลังจากที่ผมให้ลูกน้องเช็คดูว่าวันนี้มีใครมางานปาร์ตี้ผมบ้างคนอื่นๆเขาก็มายกเว้นเด็กใหม่สองคนนั่นที่ได้ข่าวว่าย้ายมาจากต่างประเทศผมประกาศต่อหน้าทุกคนว่าพรุ่งนี้ให้ใครก็ได้เชิญตัวสองคนนั้นมาเจอกันตรงหอประชุมและให้ทุกคนมาเป็นพยานว่าจะลงโทษสองคนนั่นยังไง

ก็อย่างที่บอกผมชื่อ พายุ อายุ 22   ปี

เรียนวิศวะปีสุดท้ายบ้านผมก็รวยแต่ผมมีเรื่องชกต่อยไปทั่วไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับผมเพราะพ่อผมก็ถือว่าเป็นผู้มีอิทธิพลเหมือนกันและเวลาผมจัดงานก็ไม่มีใครปฎิเสธผมมีแต่สองคนนี้ที่กล้ามากเลยนะที่มาท้าทายคนอย่างผมเอ๊า!!ทุกคนครับสนุกกันให้เต็มที่นะครับพรุ่งนี้มีอะไรสนุกๆทำกันอีกเยอะ

สวัสดีคะพายุคืนนี้แอบเปิ้ลขอนั่งด้วยคนนะ

เชิญครับผมรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คิดจะจับผมฮึๆมันยังเร็วไปผมไม่สนหรอกถ้าจะมีไรกันคืนเดียวจบพรุ่งนี้เช้าก็กลายเป็นคนแปลกหน้าใครจะว่าผมเลวก็ช่างเถอะ ที่ผมเป็นแบบนี้เพราะพ่อแม่สนใจแต่งานเอะอะอะไรก็ใช้แต่เงินฟาดหัวจะว่าผมเลวก็ไม่ถูก

 

(เช้าวันต่อมา……………….)

นี่ๆพวกเธอสองคนเกิดเรื่องใหย่แล้วนะยัยลูกปลารีบวิ่งหน้าตื่นมาบอก

เรื่องอะไรของเธอฮ่ะวิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว

คืองี้พี่พายุอ่ะเรียกตัวเธอสองคนให้ไปพบโทษฐานที่พวกเธอไม่ไปงานพี่เขาน่ะ

ฮ่ะ แค่เนี่ยปัญญาอ่อนสิ้นดีว่ะ

เฮ้ย!ฝนอย่าพูดแบบนี้นะเดี่ยวเจอดีเข้าหรอก

ทำไมจะพูดแบบนั้นไม่ได้

เพราะพ่อพี่เขาช่วยเหลือมหาวิทยาลัยนี้และธุรกิจทั่วโลกเลยนะ

ยังไงก็น้อยกว่าพ่อฉันอยู่ดีพ่อฉันก็ทำธุรกิจทั่วโลกเหมือนกันไม่เห็นต้องมาอวดเบ่งอะไรขนาดนี้เลย

จริงหรอฝน?”

จริงแต่พวกเราไม่อวดเบ่งหรือใช้อำนาจในทางที่ผิดข่มเหงคนที่ด้อยกว่าก็เท่านั้นเอง

เออ ฝนอย่าก่อเรื่องนะแกเดี๋ยวเรื่องถึงหูป๊าแกจะเป็นเรื่อง

รู้แล้วละน่าอย่าห่วงเลย

อืมๆอย่าก่อเรื่องนะแก

นี่พวกเธอสองคนไปพบพี่พายุที่หอประชุมก่อนเถอะนะ

อืมๆนำทางไปดิพอไปถึงก็เห็นนักศึกษาทุกคนกำลังยืนรอเหมือนกำลังทำเหมือนท่านเปากำลังพิพากษาตัดสินประหารนักโทษอย่างไงอย่างงั้นเลยเห็นแล้วขำชะมัดเลย

นี่นะหรอเด็กใหม่สองคนนั้นที่กล้าขัดคำสั่งไม่ไปงานปาร์ตี้ที่บ้านฉัน

ใช่พวกเราเองฉันเป็นคนตอบหมอนี่

นี่นะหรอเด็กใหม่ทำไมเหมือนเด็กที่มาจากต่างจังหวัดแต่งตัวก็เฉิ่มเชยไหนจะแว่นหน้าเตอไอ้คนที่ดูดีหน่อยก็คงจะเป็นเพื่อนยัยนี่ยัยหน้าวอกนั่นพูด

หยุดเถอะนะแอบเปิ้ล

ชื่อแอบเปิ้ลงั้นหรอ?”ฉันเป็นคนถามขึ้น

ใช่แล้วทำไมมิทราบ

ก็ไม่ทำไมหรอกน่ะชื่อก็งามนามก็เพราะเสียอย่างเดียวนั่นปากหรอที่พูดนะไม่สมกับเป็นนักศึกษาเอาซะเลยปากแบบนี้เหมือนพวกแม่ค้าเลยนะ

กะ กะ แก แก๊  ปากดีนักนะฉันจะตบแก

ก็เข้ามาดิเดี๋ยวแมร่งต่อยให้ฟันร่วงเลยคอยดู

เฮ้ย!!อย่ามีเรื่องเลยนะฝน

พอได้แล้วแอ๊บเปิ้ลเงียบเรื่องนี้ฉันจัดการเองดีกว่า

คะก็ได้

จะเอาไงก็ว่ามา

ก็ไม่ยังไงหรอกนะยัยเฉิ่มเธอรู้ไหมไม่เคยมีใครกล้าขัดคำสั่งฉันเลยนะมีแต่พวกเธอเพราะฉะนั้นต้องโดนลงโทษ

หรอ นายเป็นใครทำไมฉันกับเพื่อนต้องฟังนายด้วยพ่อแม่ก็ไม่ใช่ญาติก็ไม่ใช่

นี่แกยังปากดีกับพายุอีกหรอเดี๋ยวแกจะโดน

แล้วจะหาว่าฉันไม่เตือนนะ

การที่นายรังแกคนอื่นเนี่ยดีแล้วหรอรึพ่อแม่นายเขาสอนให้เป็นอันธพาล

นี่ฝนหยุดเถอะนะ

ไปร์ทแกกลัวมันรึไงว่ะ”

“เปล่าแต่ฉันไม่อยากให้แกนะมีเรื่องนะ”

“ปากดีนิยัยแว่นเฮ้ยพวกแกจัดการสั่งสอนยัยแว่นหน่อยดิ”

“ได้เดี๋ยวจะได้รู้สึกไปร์ทฝากแว่นหน่อยละกัน”

“เออๆระวังตัว”

~~~~พลัก พลั๊วะ ตุ๊บๆ~~~~~~~

“นี่นายเปลี่ยนใจให้เพื่อนนายยอมแพ้ก็ได้นะ”พายุพูดขึ้น

“ฮึๆพวกนายต่างหากละ”

“ฮึๆพวกปลายแถวเอ๊ย!!คิดจะสู้คนอย่างฉันนะมันยังเร็วไปนะไอ้น้อง”

“เยี่ยมเลยว่ะฝน”

“เป็นไปได้ไงว่ะ”พายุดูรู้สึกจะตกใจมาก

“ทีนี้ก็ตานายแล้วนายพายุจอมอวดดี”

“นึกว่าฉันกลัวเธอหรอยัยแว่น”

ฉันจัดการต่อยนายพายุจนสลบก่อนที่จะออกไปฉันยังบอกกับนายนั่นว่า “ทีหลังคิดจะซ่าส์ก็ซ่าส์ให้ถูกที่ถูกเวลาจำไว้!!และนี่เงินค่ารักษาพยาบาลนะเอาไว้ทำแผลไปกันดีกว่าไปร์ทดูเหมือนทุกคนจะอึ้งกับเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่น้อยเลยทีเดียวช่างเถอะใครจะสนและอีกอย่างฉันตัดสินใจมาเป็นตัวเองเหมือนเดิมและไม่ใส่แว่นอีกแล้ว

 

ความคิดเห็น