facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2562 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 19


ชานนท์รอจนงานใกล้เลิกแล้วจึงเข้าไปหาเจริญ เขายิ้มหวานพลางก้าวเข้าไปยกมือกราบที่อกของเจ้าของค่ายจนแนบชิดตัวติดกัน


“นิคกราบขอบคุณพี่เจริญมากนะครับที่ให้โอกาสเล่นละครเรื่องนี้ ดังตั้งแต่ยังไม่ฉายแน่ะ”


เจริญเหลือบตาไปมา พอเห็นว่าเป็นมุมปลอดคนจึงคว้ามือของชานนท์มากุมไว้ ดวงตาของเขากระหายอย่างเห็นได้ชัด รสชาติลีลาของนายเอกในละครสะเด็ดสะเด่าจนเขาขึ้นสวรรค์ไปเสียหลายรอบในคืนนั้น


“ก็เป็นเพราะนิคแสดงเก่งด้วยไงล่ะ ละครชายรักชายนี่กระแสมาแรงจริงๆนะ โฆษณาก็เข้าจนครบทั้งสิบสองตอนแล้ว พี่ว่าจะหาเรื่องมาทำใหม่อีกสักเรื่อง นิคสนใจจะมาแคสงานก่อนไหมล่ะ”


ชานนท์เบิกตากว้าง สีหน้าของเขาไร้เดียงสาราวกับเด็กได้ของเล่นถูกใจ


“ดีสิครับพี่เจริญ พี่จะให้ผมไปแคสที่ไหนดีล่ะครับ พอดีวันนี้ผมไม่มีคิวงานด้วย”


สบตากันอย่างรู้เท่าทัน เจริญกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อคิดถึงบทบนเตียงของชานนท์


“ได้สิ เดี๋ยวเลิกงานวันนี้แล้วพี่ก็ว่าง เราไปพบกันที่เดิมช่วงค่ำๆนะ ให้ภาคภูมิพาไปก็ได้ แต่อย่าตามไปติดกันนักล่ะ เดี๋ยวมีใครสงสัย ถ้าแคสแล้วเหมาะกับบท พี่เอานิคเล่นเรื่องหน้าต่อแน่ๆ”


เจริญปล่อยมือชานนท์ด้วยความเสียดายก่อนจะเดินจากไป เมื่ออยู่เพียงลำพังชานนท์ได้แต่เบะปากตามหลัง


“โธ่ ไอ้แก่ จะเอายังเอาไม่ค่อยจะเป็นเลย ถึงว่าเมียต้องไปหาซื้อเด็กกิน”


แต่ชานนท์ก็ต้องไปตามนัดโดยไม่มีภาคภูมิไปด้วย ผู้จัดการของเขายังต้องดูแลเด็กอื่นอีกสองสามคนที่ต้นสังกัดเอเยนซี่รับเข้ามา แต่ไม่ได้มีปัญหาอะไรสำหรับชานนท์หรอก ดีเสียอีกที่คล่องตัวกว่า เขากลับหอพักไปขัดสีฉวีวรรณก่อนจะนั่งแท็กซี่ไปยังคอนโดมิเนียมเล็กๆชานเมืองที่เจริญใช้สำหรับเป็นห้องเชือดนักแสดงหน้าใหม่ เคาะประตูไม่กี่ครั้งเจ้าของห้องก็เปิดประตูรับ ชานนท์ถูกดึงไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงทันที


“เดี๋ยวสิครับ พี่เจริญ รอแป๊บนึงผมยังไม่ทันตั้งตัวเลย”


เสแสร้งปัดป้องทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเจริญกำลังหื่นกระหาย ทำท่าเดินหันหลังแต่ความจริงคือนำทางเจริญไปยังเตียงนอน ชานนท์โปรยยิ้มหวานยั่วยวนพลางถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น


“นิค เร็วหน่อยไม่ได้หรือไง”


เจริญชักหงุดหงิด ชานนท์จึงผลักเขาลงไปบนเตียงก่อนจะปรนเปรอยกแรกให้ด้วยปาก ชานนท์รู้ดีว่าช่วงนี้เขายังไม่ควรพูดอะไรมากไปกว่าการบำรุงบำเรอให้เจริญอิ่มจากรสกามของเขาเสียก่อน พักใหญ่กว่าเจริญจะสงบลงได้ตอนนั้นเองที่ชานนท์รู้ว่าแผนการของเขาเริ่มต้นแล้ว


“พี่เจริญสบายตัวหรือยังครับ”


หลังจากอาบน้ำให้หายเหนียวตัวแล้ว ชานนท์จึงมานอนเคียงข้างเจริญที่นอนแผ่เปิดโทรทัศน์ดูละครที่เริ่มฉายวันแรก


“สบายมาก เรานี่มันเด็ดจริงๆพับผ่า ตอนอยู่บนเตียงไม่ได้ใสซื่อเหมือนหน้าตาเลยนะ”


หลังจากปลดเปลื้องไปหลายน้ำ เจริญติดใจชานนท์เสียแล้ว หน้าตาใสๆแต่ลีลายั่วสวาทเป็นที่หนึ่ง


“อยากได้อะไรเป็นรางวัลไหม พี่จะซื้อให้ แล้วเรื่องต่อไปน่ะ พี่ให้เราเล่นแน่ๆ ดูสิเล่นดีกันขนาดนี้”


ชี้ให้ดูผลงานหน้าจอ ชานนท์ยิ้มรับคำชม สักพักเขาก็เริ่มบทสนทนาบทใหม่


“จอมเล่นแข็งไปหน่อยนะครับ จริงๆตอนแคสบทพี่บิ๊กอยากได้อีกคนมาเล่นมากกว่า”


“อ้าว แล้วทำไมถึงตกลงใจเอาจอมมาเล่นล่ะ”


เจริญไม่ได้อยู่ช่วงแคสบท บิ๊กเป็นผู้กำกับที่อยู่กับค่ายมานาน เขาจึงไว้ใจอีกฝ่ายมาก ชานนท์แสร้งทำสีหน้าแปลกใจ


“เอ๊ะ นึกว่าพี่เจริญรู้เรื่องแล้ว คนที่บอกให้พี่บิ๊กรับจอมมาเล่นบทพระเอกคือพี่สุมาลีไงครับ”


คิ้วของเจริญขมวดเข้าหากัน ปกติสุมาลีไม่ค่อยได้มายุ่งเรื่องนักแสดงนัก ภรรยาของเขาดูแลเรื่องการเงินเสียเป็นส่วนใหญ่


“สุกับจอมรู้จักกันเหรอ ถึงได้รับจอมมาเล่น จอมมันก็ไม่ได้มีงานแสดงก่อนหน้านี้นี่”


“รู้จักกันสิครับ ผมยังเห็นพี่สุกับจอมยืนกอดกันที่ลานจอดรถเลย อุ๊บ!”


ชานนท์ทำเป็นตกใจที่พลั้งปากพูดออกไปก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าสลดเมื่อเห็นเจริญนิ่งอึ้ง


“พี่เจริญผมขอโทษที่เผลอพูดเรื่องนี้ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องจริงก็ได้ วันนั้นผมไปรอพี่ภาคแล้วบังเอิญเห็นเข้า ยังคิดว่าไม่น่าใช่ก็เลยถ่ายรูปเก็บไว้ แล้วก็ เอ่อ..”


“เอารูปที่ว่ามาให้พี่ดู เร็วๆนิค”


ถึงแม้เจริญกับสุมาลีจะไม่ค่อยได้รักใคร่กลมเกลียวเหมือนแต่ก่อน แต่ด้วยสันดานผู้ชายแล้วเจริญก็ไม่ชอบที่ภรรยาจะไปสนิทสนมกับชายอื่น แม้ตัวเขาจะยุ่งกับใครมากหน้าหลายตาแต่เพราะเป็นผู้ชายไม่มีอะไรเสียหาย ส่วนสุมาลีอย่างไรก็เป็นผู้หญิง หากไปยุ่งกับผู้ชายอื่นย่อมทำให้ครอบครัวเสื่อมเสีย


“ตะ แต่ว่า พี่เจริญจะดูจริงเหรอ ถ้าพี่สุรู้ว่าผมถ่ายรูปพี่สุไว้ ผมต้องตายแน่เลย”


“นิค สุไม่รู้หรอกน่า เอามือถือมาให้พี่”


ชานนท์หยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดหน้าจอช้าๆแกล้งให้เจริญหงุดหงิด ก่อนจะส่งรูปที่เขาแอบถ่ายไว้ได้ในวันที่เห็นสุมาลีกับจอมภพที่ลานจอดรถ นึกขอบคุณสวรรค์ที่ดลใจให้เขาใช้โทรศัพท์แอบถ่ายรูปไว้ทัน และสามารถนำรูปนี้มาใช้ประโยชน์ได้ เจริญกระชากโทรศัพท์ไปจากเขาพลางจ้องรูปนั้นด้วยความโมโห แม้จะอยู่ในความมืดก็ดูออกค่อนข้างชัดว่าเป็นสุมาลีกับจอมภพจริงๆ


“อีสุ อีเมียสารพัดพิษ”


ชานนท์ก้มหน้าลอบยิ้ม ปลาติดเหยื่อแล้ว หมั่นไส้สุมาลีนักที่ได้กินจอมภพมาก่อนหน้านี้ คงอร่อยมากถึงยังมีเยื่อใยไปอ่อยจอมภพขนาดนั้น


“ไอ้จอม ไอ้เหี้ย กูจะเอามันออกจากละคร”


“ทำไม่ได้นะครับพี่เจริญ” ชานนท์รีบเอ่ยห้าม “ละครมันออนแอร์แล้ว โฆษณาก็ขายหมดแล้วไง แค่สิบสองตอนเองพี่เจริญปล่อยให้ฉายไปเถอะ อย่าให้เรื่องนี้ทำให้พี่เจริญต้องขาดทุนเลย เรื่องต่อไปก็แค่อย่ารับจอมมาเล่นก็พอ ผมเองก็เสียใจที่แนะนำจอมให้มาเล่นละครเรื่องนี้ ผมขอโทษ”


ชานนท์ตาแดงก่ำราวกับจะร้องไห้ เจริญรีบปลอบโยนเพราะยังตกอยู่ในบ่วงสวาทที่ชานนท์ขุดหลุมไว้


“ไม่ใช่ความผิดของนิคสักหน่อย ใครจะไปรู้ว่ามันจะร้ายขนาดนี้”


“แต่เรายังไม่มีหลักฐานแน่ชัดนะครับ อย่าเพิ่งปรักปรำพี่สุเลย มันอาจเป็นแค่อุบัติเหตุหรืออะไรสักอย่าง ผมว่าพี่เจริญลองดูท่าทีของพี่สุไปก่อนดีกว่า”


เจริญหลงกลชานนท์เสียแล้ว เขาเชื่อคำพูดของเด็กหนุ่มที่มีลีลาบนเตียงเผ็ดร้อนกว่าหน้าตา ชานนท์ซุกกายกอดเขาไว้พลางเอ่ยคำหวาน


“อย่าเพิ่งเครียดนะครับ ผมไม่ดีเองที่เอาเรื่องรกตารกใจมาทำให้พี่เจริญหงุดหงิด มาครับ มาให้ผมช่วยทำให้อารมณ์ดีดีกว่านะ”


ถึงเวลานี้ชานนท์ต้องปรนเปรอเจริญไว้ก่อน ยิ่งอีกฝ่ายหลงเขามากเท่าไหร่ การก่อกวนของเขาก็จะสัมฤทธิ์ผลยิ่งขึ้น ทั้งจอมภพและสุมาลีจะต้องเสียชื่อเสียงโดยที่ชานนท์ยังมือสะอาดอยู่ ชานนท์มั่นใจว่าเขาทำได้แน่นอน






ไม่กี่วันหลังจากนั้น ชานนท์จึงได้เห็นข่าวสุมาลีเข้าโรงพยาบาลเพราะความเครียด เขาหัวเราะเบาๆเพราะรู้ดีว่าความเครียดของสุมาลีไม่ใช่เรื่องงานแต่เป็นเพราะทะเลาะกับสามี เมื่อว่างจากงานอีเวนท์ชานนท์จึงไปที่โรงพยาบาลที่สุมาลีพักรักษาตัว เขาซื้อดอกไม้ไปด้วยช่อหนึ่ง


“สวัสดีครับพี่สุ”


“อ้าวนิค”


สีหน้าของสุมาลีพอมีสีเลือดขึ้นมาบ้าง จากที่เห็นในข่าว แต่ก็ยังมองเห็นความเครียดได้ชัด ชานนท์วางช่อดอกไม้บนโต๊ะก่อนจะชักชวนสุมาลีพูดคุย


“เห็นข่าวพี่สุเป็นลม นิคตกใจเป็นห่วงแทบแย่” วันนี้ชานนท์เล่นบทชายหนุ่มช่างฉอเลาะ “พี่สุเครียดเรื่องงานหรือครับ หรือว่าละครที่นิคเล่นเรทติ้งไม่ดี”


“เปล่าหรอก เรทติ้งดีกว่าที่คิดเยอะ พี่เครียดเรื่องอื่นน่ะ แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นมาแล้ว”


ละครชายรักชายที่ค่ายทำให้ช่องดิจิตอล ประสบความสำเร็จงดงาม ออกอากาศได้ครึ่งเรื่องก็ติดอันดับเทรนด์ทวิตเตอร์ พระเอกนายเอกและนักแสดงบทรองก็พากันโด่งดัง จึงไม่ใช่ปัญหาที่ทำให้สุมาลีเครียดเลย


“ถ้าอย่างนั้นนิคก็หายห่วง อ้อ เดือนก่อนมือถือพี่สุหายใช่ไหม นิคเพิ่งรู้ มันอยู่กับนิคเองแหละ ไปเจอมือถือหล่นหน้าห้องน้ำ ถามใครก็บอกว่าไม่ได้เป็นเจ้าของ นิคเลยเอาไปให้เพื่อนที่เป็นช่างซ่อมมือถือเปิดหน้าจอล็อคให้ แต่นิคลืมไปรับคืน เพิ่งว่างไปเมื่อวานนี้ ก็เลยรู้ว่าเป็นมือถือพี่สุ”


ชานนท์หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าส่งให้สุมาลี


“แต่ว่านะ เพื่อนมันไปเจอแชทที่พี่สุคุยกับหนุ่มคนนึงโดยบังเอิญ มันเอามาบอกนิค นิคก็รีบห้ามมันไม่ให้พูด เดี๋ยวจะเป็นข่าวใหญ่”


“แชทอะไร!”


สีหน้าที่ดีขึ้นมาบ้างกลับเผือดลงไปอีก สุมาลีรีบคว้าโทรศัพท์มือถือมาจากมือของชานนท์ทันที ชานนท์แสร้งยิ้มอ่อนหวานก่อนจะกล่าวเสียงใส


“ไม่เห็นหน้าคนพูดหรอกครับ มีแต่รูปลำตัว แต่มันก็คุ้นอยู่ว่าคล้ายใคร พอมาดูดีๆมันก็คล้ายจอมเหมือนกันนะ นิคถ่ายละครกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับจอมตั้งหลายฉากก็จำพอได้ แต่ว่านะ นี่หรือเปล่าเอ่ย สังคมความอร่อยของพี่สุที่ไม่ยอมแบ่งปันให้นิค”


ชานนท์หัวเราะเบาๆ เป็นครั้งแรกที่สุมาลีรู้สึกถึงความเสแสร้งของชายหนุ่มหน้าใสที่อยู่ตรงหน้า


“ไอ้นิค!”


“พี่สุเก็บมือถือไว้ดีๆนะครับ อย่าไปทำร่วงหล่นที่ไหนอีก ระวังจะมีข่าวหลุดว่าเจ้าของค่ายละครชื่อดังซื้อเด็กคราวลูกไปกิน แถมยังให้มาแสดงละครค่ายตัวเองอีกด้วย ยิ่งถ้าพี่เจริญรู้เรื่องนี้ด้วยนะ เรื่องใหญ่แน่”


“นี่แกกำลังขู่ฉันอยู่นะ”


สุมาลีชี้หน้า หล่อนโมโหจนเหมือนความดันจะขึ้น ชานนท์ยักไหล่ ไม่นึกแคร์เพราะเขาถือไพ่ดีกว่าในมือ


“ไม่ได้ขู่ครับ แต่เพื่อนนิคมันเซฟรูปไว้ด้วย นิคกลัวเพื่อนจะทำแชทหลุด”


“แกจะเอาเท่าไหร่”


สุมาลีกัดฟันยื่นข้อเสนอ หล่อนมองชานนท์ด้วยความเคียดแค้น หน้าใสแต่พิษสงจัดยิ่งกว่างูเห่าเสียอีก


“เพื่อนนิคบอกว่ามันขอค่าซ่อมมือถือสองแสน นิคก็ต่อว่ามันให้นะครับว่าทำไมแพงจัง แต่อย่างว่าแหละ มือถือรุ่นนี้มันซ่อมยากด้วยสิ”


สาวใหญ่สบถออกมา หล่อนคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมของหล่อนเพื่อหยิบสมุดเช็คขึ้นมา เมื่อเซ็นเรียบร้อยสุมาลีจึงฉีกใบนั้นออกมาขว้างใส่ชานนท์


“ฉันนึกว่าแกใสซื่อ แต่ความจริงโคตรเลว อย่าหวังว่าจะได้มาแสดงละครของฉันอีกเลย ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ แล้วอย่ามาให้เห็นหน้าอีกนะ”


ชานนท์ก้มลงหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมา อ่านทวนว่าเขียนชื่อของเขาและจำนวนเงินถูกต้องเขาก็เดินผิวปากออกไปจากห้อง สุมาลีคว้าช่อดอกไม้ของชานนท์ขว้างตามไปจนมันกระจายอยู่กับประตู หล่อนนั่งเครียดอยู่พักใหญ่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น


“ไม่รับแขก พยาบาล พยาบาลอยู่ไหน”


สุมาลีเกรี้ยวกราด แต่ประตูก็ยังถูกผลักเข้ามา หล่อนจำเป็นต้องสงบลงเมื่อเห็นว่าแขกที่มาเยี่ยมเป็นใคร


“สวัสดีค่ะคุณสุ”


“สวัสดีค่ะคุณปลา”


สุมาลีพยายามระงับโทสะ แปลกใจที่ปาริชาติมาเยี่ยม


“ได้ข่าวคุณสุเข้าโรงพยาบาลก็เลยมาเยี่ยม ความจริงก็ว่าจะขอนัดพบคุณสุอยู่แล้ว”


“คุณปลามีธุระเรื่องอะไรหรือคะ”


ปาริชาติเป็นเจ้าของบริษัทให้เช่าอุปกรณ์ในวงการบันเทิงซึ่งเป็นธุรกิจส่วนตัว และยังมีธุรกิจของครอบครัวอีกหลายอย่าง สุมาลีเคยพูดคุยกับปาริชาติหลายครั้งแต่ก็ไม่ถึงกับสนิทสนมเป็นพิเศษ


“ธุระด่วนค่ะ” ปาริชาติดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งข้างเตียงของสุมาลี “ชานนท์เพิ่งออกจากห้องใช่ไหมคะ นี่แหละค่ะธุระของฉัน”


สุมาลีสบตาปาริชาติด้วยความงงงัน แขกที่มาเยี่ยมส่งยิ้มจริงใจไปให้


“ก่อนจะพูดอะไรออกไป ฉันสัญญากับคุณสุว่าเรื่องทุกอย่างที่เราคุยกันวันนี้จะเป็นความลับ เชื่อใจฉันได้”


ปาริชาติเท้าความให้สุมาลีฟัง ว่าจอมภพเป็นคนในปกครองของปาณัทน้องชายของหล่อน และชานนท์พยายามเข้าหาจอมภพหลายครั้ง ล่าสุดถึงกับใช้ความลับที่จอมภพเคยมีอดีตไม่ดีมาขู่บังคับ


“ไอ้เลว” สุมาลีด่าทอ หล่อนเกลียดชานนท์เข้าไส้


“จอมภพก็ถือว่าอยู่บ้านของฉัน เรื่องแบบนี้ฉันเองไม่อยากยอมให้จอมกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ฉันก็เลยส่งคนไปสืบเรื่องชานนท์บ้าง รู้เขารู้เรา และที่รู้มามันทำให้ฉันต้องมาหาคุณสุวันนี้”


ปาริชาติส่งรูปถ่ายหลายใบให้สุมาลีดู สุมาลีเห็นแล้วถึงกับมือสั่น


“ชานนท์ไปที่คอนโดนี้ ตอนไปก็ไปคนเดียว แต่ขากลับออกมาเขากลับพร้อมคุณเจริญ ก็อย่างในรูปนั่นแหละค่ะ เขาสนิทสนมกันมาก ฉันลองให้สืบย้อนหลังไปแล้ว ชานนท์ทำแบบนี้หลายครั้งกับเจ้าของงานหลายคนเพื่อให้ได้งานค่ะ”


สุมาลีหน้าแดงจัดด้วยความโมโห ชานนท์สวมเขาให้หล่อนด้วยการไปนอนกับเจริญ สุมาลีรู้สันดานของสามีดีเพราะเคยมีปัญหาเรื่องผู้หญิงและผู้ชายหลายครั้ง แต่ครั้งนี้หล่อนโกรธจัดเพราะเป็นชานนท์


“มันเพิ่งมาขู่เอาเงินฉันไปสองแสน”


ระบายความอัดอั้นออกไป สุมาลียอมสารภาพออกมา


“ขอโทษนะคะคุณปลา เมื่อปีที่แล้วฉันเคยซื้อบริการของจอม และไอ้เด็กเลวนั่นมันขโมยมือถือฉันไปแน่ๆ มันเอาไปปลดล็อกแล้วเจอแชทที่ฉันติดต่อกับจอม มันเอามาขู่ ฉันขอโทษเรื่องจอม”


ปาริชาติรู้ความจริงก็โมโหไม่น้อย เด็กคนนี้ร้ายกว่าที่คิด


“เรื่องจอมช่างเถิดค่ะ ไหนๆก็เป็นอดีตก่อนที่เขาจะมาอยู่กับฉัน แต่ตอนนี้คุณกับฉันคงต้องหาทางจัดการชานนท์ก่อนที่เขาจะทำให้พวกเราเดือดร้อนไปมากกว่านี้”


ปาริชาติเอ่ยเตือนและสุมาลีก็เห็นด้วย ชานนท์ไม่ควรจะมีโอกาสทำเลวอย่างนี้ต่อไป และการที่มาลูบคมสตรีที่ผ่านโลกมามากกว่า ชานนท์สมควรได้รับบทเรียนที่สาสมที่สุด






เมื่อนำเช็คไปขึ้นเงินโอนเข้าบัญชีมาแล้ว ชานนท์ตอบแทนกิ๊กเก่าที่ช่วยขุดแชทของสุมาลีไปเพียงสองหมื่นบาท เงินที่เหลือเขานำมันมาปรนเปรอความสุขให้ตัวเองด้วยการท่องราตรี เขาไปที่ผับมีระดับที่เคยได้แต่ใฝ่ฝันว่าจะไปใช้บริการแต่เพราะไม่มีเงินจึงทำได้เพียงมองหน้าร้าน แต่วันนี้ชานนท์มีชื่อเสียงและมีเงินเขาจึงเดินเข้ามาด้านในด้วยความผยอง


ภายในไม่แออัดเหมือนผับระดับโลวคลาสที่เคยไป แขกที่มาเที่ยวล้วนแต่งตัวเนี้ยบหรู เขาเองวันนี้ก็ใส่แบรนด์เนมทั้งตัว ชานนท์นั่งลงที่โต๊ะว่าง ดวงตามองไปรอบๆด้วยความตื่นเต้น เขาสั่งเครื่องดื่มมาให้ตัวเองและเพลิดเพลินไปกับนักดนตรีบนเวทีจนกระทั่งรู้สึกว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้าสายตา ชายหนุ่มหันขวับไปตามสัญชาตญาณ และได้สบตากับชายคนหนึ่ง


รูปร่างสูง ฟิตเฟิร์ม หน้าตาดี และเหมือนคุ้นๆว่าเคยเห็นหน้าที่ไหนแต่นึกไม่ออก ผู้ชายคนนั้นส่งยิ้มให้และเดินถือแก้วเหล้าตรงมายังโต๊ะของเขา เมื่อเดินมาถึงก็ชนแก้วกับเขาเป็นการทักทาย


“สวัสดีครับ นิค”


เมื่อมองใกล้ๆท่าทางเร้าใจกว่าที่คิด ชานนท์จึงไม่เห็นความจำเป็นที่จะปฏิเสธปฏิสัมพันธ์นี้


“ครับ คุณรู้จักผมด้วยเหรอ”


“ตอนนี้คุณกำลังดังนะ ซีรีส์ที่คุณเล่นน่ะ ใครๆก็รู้จัก แต่อันที่จริงเราเคยเจอกันมาก่อน เมื่อหลายเดือนที่แล้วเราพบกันที่งานแคสหนัง ผมชื่อเบส แต่คุณคงจำผมไม่ได้หรอก”


ชานนท์ทบทวนความทรงจำแต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี เบสคงไม่เตะตาเขาเท่าไหร่ตอนนั้น


“จำไม่ได้ก็ช่างเถอะ รู้จักกันใหม่ก็ได้นี่ คุณมาคนเดียวหรือเปล่าล่ะ”


เบสชวนเขาพูดคุย เป็นผู้ชายที่เจรจาเก่งทีเดียว และยิ่งเวลาผ่านไปเหล้าเข้าปากมากขึ้นการสนทนาก็ยิ่งมีรสชาติ


“นิค ผมมีของดี รับรองคุณต้องชอบ”


เพื่อนใหม่ดึงซองพลาสติกออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วส่งให้ชานนท์ ภายในซองเป็นผลึกเกล็ดใส ชานนท์เห็นแล้วถึงกับตาลุก เบสโน้มไปหน้ามากระซิบเสียงอ้อแอ้


“อย่างดีเลยนะ เกรดพรีเมียมใสกิ๊งอย่างกับเกล็ดหิมะ นำเข้าจากต่างประเทศถ้าได้ลองแล้วจะติดใจ”


ชานนท์เคยลองแล้ว และเคยติดใจด้วย เขาจำได้ว่าสนุกจนเหมือนขึ้นสวรรค์ มองเกล็ดแวววาวสะท้อนแสงไฟก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของแท้อย่างที่เบสพูด


“จะดีเหรอเบส”


“ดีสิ ไหนๆมาเที่ยวแล้วก็ต้องให้มันสุดเหวี่ยงกันหน่อย มา ผมจะให้คุณลองสูดมัน”


เบสหยิบออกมาแค่ไม่กี่เกล็ด เขาบดมันลงในอุ้งมือก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยุดยืนเบื้องหลังของชานนท์ เบสยื่นมือของเขามาใกล้กับจมูกของชานนท์เพื่อให้สูดละอองของมันเข้าไป เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้นดวงตาของชานนท์ก็เริ่มล่องลอย มือของเบสดึงใบหน้าของชานนท์ให้หันกลับมา เขาจูบที่ปากของชานนท์ที่ไม่ได้ปัดป้องซ้ำยังจูบตอบอีกด้วย


“ไปกับผมนะ ไปขึ้นสวรรค์กัน”


เบสกระซิบเสียงกระเส่า เขาประคองชานนท์ให้เดินตามไปยังประตูด้านหลังของผับ หากไม่สังเกตก็คงไม่มีใครรู้ว่าด้านหลังมีประตูห้องเรียงกันอยู่หลายห้อง เบสผลักประตูบานหนึ่งเข้าไปแล้วเหวี่ยงชานนท์ลงไปบนเตียงที่เป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นเดียวของห้อง


ชานนท์ยังคงล่องลอยด้วยฤทธิ์ของสารเสพติด ใบหน้าของเขายิ้มแย้มยินดีเมื่อเบสถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนหมดทั้งตัว และไม่ได้สนใจว่าเบสกำลังใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายรูปเปลือยของเขาไว้หลายรูป แม้แต่ขณะมีกิจกรรมบนเตียงเบสก็ยังกดถ่ายคลิปไว้อีกด้วย


TBC

บทนี้ยกให้นังนิคมันไป แต่บทหน้าตอนจบนะจ๊ะ

​อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ

ความคิดเห็น