ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 ต้อนรับคุณชายชัชท์

ชื่อตอน : บทที่ 7 ต้อนรับคุณชายชัชท์

คำค้น : omegaverse , yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2562 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ต้อนรับคุณชายชัชท์
แบบอักษร

บทที่ 7

ต้อนรับคุณชายชัชท์


หลังจากวันที่ผมจับคู่กับพี่ชัชท์แล้วมันก็มีบางอย่างเปลี่ยนไปล่ะครับ อย่างแรกเลยคือประตูห้องนอนที่เป็นประตูเชื่อมห้องผมกับพี่ชัชท์ถูกเอาออกไปให้เดินหากันง่ายขึ้น ตอนที่คุณน้าวษาให้คนมาเอาออกไปผมก็ท้วงสุดแรงเลย แต่ก็ต้องหุบปากไปเพราะน้าแกขู่ว่าจะโวยวายจะทุบกำแพงแทน สายโหดสุดติ่ง อย่างต่อมาคือกางเกงนอนของผมถูกยึดไปบ่อยมาก ถึงใส่พี่ชัชท์ก็มาถอดออกให้แล้วฟัดพุงผมแถมด้วย แต่เขาไม่ได้จิ้มฝ่ากำแพงเข้ามาหรอกนะถ้าผมไม่อนุญาต แต่ส่วนใหญ่ผมก็ให้ใส่ถุงทำกันวันเว้นวันล่ะครับ ส่วนอย่างสุดท้ายคือพี่ชัชท์ชอบมาจูบผมทุกเช้าและก่อนนอนเป็น morning kiss and goodnight kiss แถมด้วยการจูบเบา ๆ ที่รอยพันธะเหมือนให้คอยย้ำเตือนกันไป แล้วเดี๋ยวนี้นะครับ พี่เขาชอบทำรอยที่คอมาก ถึงจะไม่ได้ฟาดงวงกันแต่ก็ต้องมาทำรอยเอาไว้ให้คนอื่นดูเล่นจนตัวผมเป็นจ้ำ ๆ ไปหมด ที่คอเยอะสุดรองมาก็อกกับช่วงก้น กางเกงในที่ใส่ก็สะดวกเขาล่ะ


แหม่


“อรุณสวัสดิ์ คุณริช”ผมทักคนที่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยอยู่บ้านให้เห็นทั้งที่ยังอยู่บ้านเดียวกัน “วันนี้ไม่ออกไปเที่ยวไหนเหรอครับ”


“เรื่องของฉัน”การตอบกลับห้วน ๆ แบบนี้ทำให้คนที่ใส่ใจในความเป็นอยู่ของแขกในบ้านอย่างผมปวดใจจริง ๆ “มีอะไรก็ว่ามา”


“พักนี้ไม่เห็นคุณริชมาพูดคุยกับชัชท์เลย”ผมหลุบตามองคนที่สีหน้าเริ่มเปลี่ยน “ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าครับ”นี่ถามด้วยความเป็นห่วงเลยนะนี่


“หึ”มุมปากบางยกยิ้มขึ้นน้อย ๆ “ชัชท์บอกฉันว่านายฮีทเพราะไปดูฉันมีเซ็กซ์กับคนอื่น”


มีการเปลี่ยนเรื่องให้วกเข้าตัวผมเฉย


“อ้อ...”เรื่องนี้ก็เอาไปบอกคนอื่นเขานะไอ้คุณชัชท์ คืนนี้อดแน่ “มันก็จริง”


“อ่อน”โห สำหรับลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้แต่ท้องได้อย่างผม คำนี้มันโคตรจึกเลย “แค่นี้ก็อารมณ์กระเจิดกระเจิง ถ้าเห็นตอนฉันทำกับชัชท์คงได้ตูดสั่นหาอะไรมาสอดไม่ทัน”


“ถึงตอนนั้นชัชท์ก็จะมาหาผมแล้วปล่อยให้คุณริชค้างเติ่งไงล่ะครับ”แต่มันจะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นหรือเพราะพี่ชัชท์เขาจะเป็นสมบัติของผมคนเดียว


เขากุมความต้องการของผมไว้ แต่ผมน่ะกุมหัวใจของเขาไว้เต็มฝ่ามือ ใครได้เปรียบใครเสียเปรียบก็เห็น ๆ กันอยู่


“มั่นอกมั่นใจซะจริง”อ้าว เบ้ปากให้อีก ผมพูดความจริงนะเออ ไม่จริงก็ค้านได้ไม่ว่ากัน


“แต่คุณริชเซ็กซี่มาก”อันนี้ต้องชมครับ เขาทำให้ผมอยากเป็นอัลฟ่าเพื่อขอไปนอนกลิ้งบนเตียงด้วยสักคืน “ผมเชื่อที่คุณบอกว่าคุณร้อนแรงแล้ว”


“ก็แค่เสี้ยวเล็ก ๆ เท่านั้นล่ะ”มีการขิงต่อด้วยครับว่า โอเค ผมเชื่อว่าคุณริชเซ็กซี่ได้มากกว่านั้น ร้อนแรงได้มากกว่านี้ แต่ผมไม่มีโอกาสได้สัมผัสมันไง ดูได้แต่ตามือแตะต้องไม่ได้ จะไปแอบดูให้ชื่นใจอีกสักทีก็คงอด


โอ๊ย มันน่าเศร้าเกินไปแล้ว


“ทำหน้าประหลาด”สายตาของคุณริชที่มองผมมามันฉายชัดเลยว่าเขากำลังมองว่าบ้า อะไรกัน ผมแค่เหม่อไปหน่อย คิดมาไปนิดเอง


ว่าไปแล้วช่วงนี้ความคิดแบบเบต้าของผมมันนำความเป็นโอเมก้าไปหน่อยนะ


“นี่... คุณริช”ผมมีคำถามที่ติดอยู่ในใจหน่อย ๆ อยากจะถาม “ถามอะไรหน่อยสิ”


“ก็ว่ามาสิ”น้ำเสียงของคุณเขาดูหงุดหงิดขึ้นอีกแล้ว ขี้หงุดหงิดจังเลยนะอัลฟ่าคนนี้


“ตอนที่คุณริชมีเซ็กซ์กับอัลฟ่าด้วยกันครั้งแรกเจ็บไหมครับ”ผมถามออกไปทำเอาคุณริชสำลักน้ำลายตัวเอง ฉิบหายละ ผมแค่อยากรู้นิด ๆ หน่อย ๆ เอง


“อยากจะรู้ไหมทำไมกัน”เออ นั่นสิ ผมอยากจะรู้ไปทำไม แต่ผมก็อยากรู้ไง “นายมันประหลาดคน”


“เป็นเรื่องที่ตอบไม่ได้เหรอครับ”ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของผมแสดงถึงความผิดหวัง คำถามนี้จะเอาไปถามพี่ชัชท์ก็ไม่ได้ด้วย ดูทรงแล้วเจ้าตัวไม่น่าจะเคยโดนใครเสียบประตูหลังมาก่อนเลย


สายตาเบื่อหน่ายของคุณริชเหลือบมองมาที่ผมแล้วไม่พูดอะไร


“ถ้าบอกไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ ผมไม่กวนแล้ว”ผมหันตัวเดินออกจากห้องไปแบบหงอย ๆ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวไปไหนไกลเสียงตอบคำถามก็ดังขึ้นมาซะก่อน


ฮ่า~ ขอรางวัลออสการ์ให้ผมด้วยนะครับทุกคน


“สำหรับคนอื่นฉันไม่รู้ แต่สำหรับฉันมันเจ็บ”เจ็บแล้วทำไมถึงยังทำต่อมาล่ะ... หรือคุณริชเป็นมาโซคิสม์ เออ อาจจะเป็นไปได้เลยเข้ากับพี่ชัชท์ได้ดี “เลือดกองเต็มที่นอนจนต้องเข้าโรงพยาบาลไปหาหมอนั่นแหละ”


น้ำเสียงของคุณริชฟังดูเรียบเฉยแต่แววตาฉาบไปด้วยความเจ็บปวดจาง ๆ ผมคงไปสะกิดความทรงจำที่แย่ ๆ ในสมองเขาออกมาซะแล้ว


“คุณริชคงรู้สึกแย่... ขอโทษด้วยนะครับ”ผมขอโทษออกไปจากใจจริงความอยากรู้อยากเห็นที่เป็นภัยกับคนอื่นแบบนี้ผมก็ไม่โอเคกับตัวเองเหมือนกัน ถ้าเป็นภัยต่อตัวผมเองเหมือนตอนที่ไปแอบดูแล้วฮีท ผมยอมรับมันได้เพราะเรื่องนั้นมันตกที่ตัวผม และผมเป็นคนเดินเข้าไปหามันเอง แต่กับเรื่องที่ผมทำให้คนอื่นรู้สึกแย่อย่างนี้มันทำให้ผมรู้สึกแย่โคตร ๆ ไปเลยล่ะ


“มันนานแล้ว ไม่ได้อะไรขนาดนั้นหรอก มันไม่ใช่ความทรงจำที่เลวร้ายอะไรมากมาย”น้ำเสียงของเพื่อนพี่ชัชท์อ่อนลง ผมรู้สึกถึงความเป็นมิตรที่เริ่มเจือมาหน่อย ๆ “ที่ถามมานี่นายไม่เคยเรียนสุขศึกษามาหรือไง”


แน่ะ ตอนท้ายต้องเหน็บผมถึงจากสบายใจสินะคุณ


“เรียนสิ แต่ภาคทฤษฎีมันไม่เหมือนปฏิบัติสักหน่อย”ผมเถียงกลับอย่างไม่ยอม ทีแลนด์แดนทฤษฎีปฏิบัตินี้ง่อยกันไปข้าง ไม่รู้หรือยังไง


“แต่ถึงเรียนไปโอเมก้าอย่างพวกนายก็ไม่เข้าใจหรอก”เอ... ผมเพิ่งสังเกตริมฝีปากของคุณริช มันเป็นสีชมพูอ่อนสวย รูปปากเล็กและด้านล่างหนากว่าด้านบนรับกับเครื่องหน้าที่ค่อนข้างหวาน “สรีระร่างกายมันต่างกัน โอเมก้าอย่างพวกนายคงไม่มีทางรับรู้ได้ถึง... นี่นายมองอะไรอยู่น่ะ”


“ปากคุณริชสวยจัง”ผมพูดไปตรง ๆ คือพอมองเวลาเขาพูดแล้วมันเพลินตามาก


“ทำไม อยากจูบฉันงั้นเหรอ”มีความยั่วยวน แล้วผมก็เสือกพยักหน้ารับอีก “ครอบครัวของชัชท์ไปเก็บโอเมก้าประหลาดอย่างนายมาจากที่ไหนกันเนี่ย”


“อยากรู้ก็ลองถามคุณน้าเขาดูนะครับ”ผมหย่อนตัวนั่งลงตรงข้าง ๆ คุณริช นี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับเนี่ยที่เรานั่งข้างกัน “ว่าแต่คุณริชไม่อยากได้ชัชท์แล้วเหรอครับ”


“ฉันไม่ได้อยากได้ชัชท์มาเก็บไว้สักหน่อย อย่างโง่ไปหน่อยเลยน่า คู่นอนเจ๋ง ๆ มันหาได้ไม่ยากนักหรอก คนที่นายไปเห็นตอนนั้นก็ไม่เลวเหมือนกัน”คุณฝรั่งผมทองยักไหล่น้อย ๆ เอาแล้วที่มาหาเรื่องกันตอนนั้นคืออะไร ฮอร์โมนพลุ่งพล่านเหรอ “ฉันแค่หงุดหงิดที่เขาไม่ยอมทำกับฉันเพื่อสั่งลาการเป็นเซ็กซ์เฟรนด์ของเราที่ทำกันมาตั้งหลายปี นี่ขนาดฉันบินตามมายังมีหน้ามาเมินกันได้มันน่าเซ็งไหมล่ะ แล้วก่อนหน้าจะบินมาทั้งเดือนเขาก็ทำตัวเป็นนักบวชไม่แตะไม่ต้องใครทั้งนั้นแถมไปตรวจเลือดส่งผลมาให้ที่บ้านอีกไม่ได้ดูหรือไง พวกเราไม่ได้สนุกส่งท้ายกันสักนิด ฉันเลยกะจะยั่วโมโหนายให้พาลไปที่เขาไง”


แล้วก็โดนผมยั่วโมโหกลับจนหัวร้อนไปเลย... กรรมละ ซอรี่นะ ย้อนกลับไปโมโหพี่ชัชท์ทันไหม


“ตอนอยู่อเมริกาทำกันบ่อยเหรอครับ”ผมไม่ได้หลอกถามนะ ถามโต้ง ๆ เลย ผมกล้าถามไปเพราะมันเป็นอดีตไปแล้ว ผมรับมันได้ เผื่ออนาคตทำอีกผมจะได้วางแผนแก้เผ็ดเอาไว้หน่อย


รู้เขารู้เรารบทีเดียวจะได้ชนะไปเลย


“เรามีปาร์ตี้ในกลุ่มกันบ่อยเกือบทุกอาทิตย์”เอิ่ม คืนเก็บน้ำเจ็ดวันแล้วไปสุดเหวี่ยงกันว่างั้นเถอะ “มันก็คงถือว่าบ่อยนั่นละนะ”


ตอบกั๊กไปอีก ขยายความอีกสักหน่อยได้ไหมนะ


“ทำหน้าแบบนั้นน่ะ อยากรู้ใช่ไหมล่ะว่าชัชท์นอนกับใครบ้าง”อ่านใจผมออกด้วยแหะ ผมอ่านง่ายขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย เพิ่งรู้ตัว “ชัชท์มันคนเลือกเยอะ พวกโอเมก้าเอเชียไม่เคยมีใครได้แอ้มมันหรอก ส่วนใหญ่หมอนั่นทำกับฉัน ที่เหลือจะเป็นพวกวันไนท์สแตนด์มาแล้วก็ไปทั้งนั้น”


“โอเมก้าเอเชีย?”


“มันบอกว่าโอเมก้าชาวเอเชียคนเดียวที่มันจะมีเซ็กซ์ด้วยคือเมียมัน”ไม่ทำกับเอยเชียแต่ไปทำกันฝรั่ง... อืม ผมควรจะเข้าใจไหม “ป้องกันความคิดยึดติดละมั้ง บางประเทศไม่ได้เปิดเสรีไม่ใช่เหรอ”


คุณริชดูจะเป็นคนที่มีความรู้ค่อนข้างกว้างอยู่นะครับ คงพอจะเข้าใจวัฒนธรรมของฝั่งตะวันออกอยู่บ้างว่ามีความแตกต่างจากชาวตะวันตกไม่น้อย


แหม่ แต่มองปากสวย ๆ นั่นขยับไปขยับมาแล้ว มันเพลินดีจริง ๆ พูดอีกสิผมอยากมอง


“มองอยู่นั่นแหละ อยากจะลองจูบก็มาจูบสิ”ถ้าลดความขี้รำคาญลงสักหน่อยผมว่าเขาจะมีเสน่ห์มากกว่านี้โขเลยละ “ถ้าไม่งั้นก็เลิกมองได้แล้ว มันน่ารำคาญ”


ผมทำหน้ายู่ใส่คนที่เริ่มกลอกตามองบน ก่อนจะขยับเข้าไปลองจุ๊บริมฝีปากสวย ๆ นั่นดูสักที มันนุ่มมากเลยละครับ ไม่รู้ข้างในจะหวานสักแค่ไหนกัน...


“ตะวัน!”ผมสัมผัสได้ถึงความฉิบหายในชีวิตยังไงก็ไม่รู้แหะ “ทำอะไรน่ะครับ”


ฉิบหายแล้ว... ผัวมา


ผมหันไปมองคนที่ทำหน้ายักษ์หวาด ๆ ชนักติดหลังตัวเบิ้มเลยงานนี้


“เย็นนี้มีงานเลี้ยงนะชัชท์”คุณริชปรายตามามองผมที่โดนหิ้วตัวลอย “ถ้าจะเปิดตัวเขาก็อย่าเพิ่งทำเกินไปล่ะ”


“ฉันรู้ว่าฉันต้องทำอะไร”เสียงของพี่ชัชท์เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด “ริชเถอะ ระวังตัวให้ดี”


ผมล่ะ ระวังตัวทันไหม


ผมโดนลากตัวขึ้นมาบนต้องนอนแล้วเหวี่ยงตุบลงเตียงอย่างแรง ผมส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้คนที่มองมาอย่างคาดโทษแค่ไม่แก้ตัวอะไรหรอกครับ ก็ผมเผลอตัวไปจริง ๆ นี่น่า


“ถอดกางเกงออก”ผมหลุบตาลงแล้วขยับตัวถอดกางเกงออกโดยดี “ถอดให้หมด”


ผมก็... ถอดหมดเลยทั้งเสื้อทั้งกางเกงใน ไม่ใช่ไม่อายนะครับ แค่ความกลัวมันมีมากกว่าความอายหน่อย ๆ ก็แหม่ ผมเล่นไปเจ๊าะแจ๊ะคนอื่นต่อหน้าต่อตาเขาเลยนี่น่า


พี่ชัชท์ดึงผมให้นอนคว่ำลงบนตักเขา ทำเหมือนผมเป็นเด็ก ๆ ที่ทำผิดแล้วต้องถูกตี...


เพี๊ยะ


“โอ๊ย”ตีก้นผมมาได้เต็มแรงเต็มฝ่ามือเลย เจ็บนะ ตีแล้วกดย้ำไว้ด้วย “โอ๊ย พี่ชัชท์ เจ็บ”


เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อยังดังต่อเนื่องหลายที พี่เขาตีก้นผมจนไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าแดงช้ำแล้ว ตีให้เจ็บแบบเน้น ๆ ไม่ใช่เอาแต่เสียงดังด้วย


ก้นคนนะไม่ใช่กลองแต๊กตีรัวลงมาได้


“ตีให้เจ็บจะได้จำได้ว่าตัวเองเป็นใคร”ปากพูดแต่มือยังไม่หยุดตี จากเจ็บตอนนี้เริ่มชาแทนแล้ว “ยังไงริชก็เป็นอัลฟ่า ถ้าไม่เห็นใจพี่ก็เห็นแก่ชีวิตตัวเองบ้างสิตะวัน”


ผมมองหน้าคนที่ลงโทษผมเหมือนแม่ลงโทษลูกผ่านน้ำตาที่คลอหน่วย ผมก็รู้แหละว่าผมผิด แต่ตีป้าป ๆ มาไม่พักแบบนี้ผมก็เจ็บเป็นนะ


“หึ”ผมทำหน้าบึ้งในคนที่ลูบ ๆ ก้นแดง ๆ เหมือนลิงของผมอยู่


“ถ้าไม่ใช่เพราะเย็นนี้เราต้องไปงานเลี้ยงกัน”มืออุ่นลูบไล้ผิวเนื้อผมเบา ๆ ก่อนจะแทรกลงไปแตะทางลับที่อยู่ตรงกลาง “พี่จะไม่ปล่อยให้ตะวันได้ลุกขึ้นจากเตียงสามวันสามคืนแน่”


“โหดร้าย”ผมแค่จุ๊บปากคนอื่นเบา ๆ เองนะ ไม่ได้ไปเอากับใครสักหน่อย


“ไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้มาแต่งตัว”คนมีชนักติดหลังอย่างผมก็ได้แต่ทำตามคำสั่งไปก่อน เดี๋ยวไปกระตุ้นต่อมโมโหพี่แกเพิ่มแล้วมันจะซวยเอา “ยังไม่ต้องแต่งตัวออกมาล่ะ เดี๋ยวพี่แต่งให้”


“พี่จะทำอะไร”ผมมองคนที่เอาแต่ยิ้มอย่างไม่ไว้วางใจนัก มันต้องมีอะไรแปลก ๆ แน่ แต่พี่ชัชท์ไม่ยอมตอบไง “บอกตะวันหน่อยสิครับ”ลองอ้อนดูหน่อยละกัน


“รอดูหลังอาบน้ำนะครับ”พี่ชัชท์ลุกขึ้นมาจูบแก้วผมไปที จุ๊บปากผมอีกสองทีแล้วเดินกลับห้องตัวเองไปอย่างสบายอารมณ์


อา... ยังดีที่ไม่โกรธมาก... ละมั้ง


ผมจัดการอาบน้ำอาบท่าจัดการตัวเองให้สะอาดเอี่ยมและสะดุ้งเฮือกทุกครั้งที่น้ำไหลผ่านแผลที่ก้นที่ยังบวมร้อน


แสบสุด ๆ เลยอ่ะ


ผมค่อย ๆ ซับหยดน้ำออกจากตัวโดยไม่ให้กระทบกระเทือนแผลที่ยังสดใหม่ คนอะไรมือหนักอย่างกับครูฝ่ายปกครอง


“ตะวันครับ”ผมชักจะกลัว ๆ ชื่อตัวเองที่ออกมาจากปากพี่ชัชท์แล้วยังไงพิกล มันไม่ได้มีเรื่องอะไรใช่ไหม “มาแต่งตัวเร็ว”


น้ำเสียงพี่ชัชท์ฟังดูสบาย ๆ ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล แต่ผมก็กังวลอยู่ดี เผลอทีเดียวเสียวไปอีกหลายชั่วโมง


“พี่ชัชท์ นี่มัน...”ผมมองกางเกงในที่พี่เขาเตรียมเอาไว้ให้ด้วยความตกตะลึง โซ่เล็ก ๆ ห้าเส้นที่ติดกับสายของกางเกงในดึงมาคล้องรวมที่ห่วงกลางเอาไว้มันพาให้ขนอ่อนลุกชัน “วันนี้งานเลี้ยง ใส่ธรรมดาไม่ดีกว่าเหรอครับ”


ผมลองเสนอความคิดไปดู อย่างน้อยก็เป็นแบบซีทรูเต็มก้นก็ยังดีนะ และผมก็ได้รับการปฏิเสธกลับมาโดยทันทีไม่มีการเก็บพิจารณา


“ไม่ดื้อนะครับ”พี่ชัชท์โอบเอวผมเอาไว้ ผมเหลือบมองรอยยิ้มอ่อนโยนของคนที่กำลังทำตัวโหดร้ายก่อนจะซบหน้าลงกับบ่าแกร่ง ซุก ๆ ไซร้ ๆ ออดอ้อนหน่อย เผื่อจะใจอ่อน


“อุก”พี่เขาใส่อะไรมาในตัวผม! ขนาดของมันไม่ใหญ่ น่าจะอันเดียวกับอันที่พี่เขาเคยใส่คาเอาไว้... “พี่ครับ ไม่เอานะ”


“คนทำผิดต้องถูกลงโทษ”พี่ชัชท์ย่อตัวลงไปสวยกางเกงในให้ผม “มันคือบทลงโทษของตะวัน อย่าให้หลุดลงมานะครับ”


ผมเม้มปากน้อย ๆ อย่างประหม่า พี่ชัชท์โรคจิต พี่ชัชท์บ้าไปแล้ว ทำแบบนี้ได้ยังไง รังแกกันเกินไปแล้วนะ นี่พี่เขายังมีหน้ามาบรรจงจัดวางเส้นโลหะให้พาดผ่านแก้มก้นผมให้ได้ตำแหน่งของมันอีก


หันไปถีบอกแม่งเลย โมโห


“เด็กดื้อนี่”พี่ชัชท์จับข้อเท้าผมที่ยันอกกว้าง ๆ ของตัวเขาไว้แล้วยกขึ้นไปจูบเบา ๆ “อืม... ตัวนี้เข้ากับตะวันมากเลยนะเนี่ย”


“พี่ก็พูดแบบนี้ทุกที”ผมแยกเขี้ยวใส่คนตรงหน้า แล้วหันไปใส่เสื้อสวมกางเกงให้เสร็จ ๆ แอร์มันเย็นจนตัวจะแข็งอยู่แล้ว


ชุดสูทสีครีมที่ตัดมาพอดีตัวเข้ารูปและเข้าชุดกับเจ้าของงาน พอดีละครับ เหมือนงานหมั้นมากกว่างานเลี้ยงต้อนรับคุณชายของบ้านศิริภัทรกิจ


หลังจากแต่งตัวเสร็จผมกับพี่ชัชท์ก็เดินลงไปขึ้นรถที่จอดรอท่าอยู่แล้ว พวกคุณน้าเขาออกไปก่อนแล้วครับเลยยังไม่รู้เลยว่าคุณน้าวษาเขาแต่งตัวสวยแค่ไหน เขาตัดชุดใหม่เตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนพี่ชัชท์จะกลับอีก ฮ่า ๆ


“คุณริชล่ะครับ”ผมมองหาคนปากนุ่มที่หายตัวไปไหนแล้วไม่รู้


“คงไปงานแล้วมั้ง”ไม่ใส่ใจไม่พอน้ำเสียงส่อแววหงุดหงิดด้วย ผมไม่ถามต่อแล้วเดี๋ยวได้เรื่อง


ผมหน่อยตัวนั่งลงบนเบาะหนังแล้วสะดุ้งโหยง เจ็บก้นที่บวม ๆ สุด ๆ จนต้องหันไประบายใส่คนข้าง ๆ ที่ทำผมเป็นแผล


“ไม่งอแงนะครับ มา ๆ”พี่ชัชท์ยกตัวผมไปนั่งที่ตักเขาแทน มันก็ดีขึ้นหน่อยนึงแต่มันก็เจ็บอยู่ดีอ่ะ “ทุบได้กัดได้ แต่อย่าฉีกเสื้อพี่นะตะวัน”


“ไม่ฉีกหรอกน่า”ผมทำหน้ายู่ยี่แล้วทุบพี่ชัชท์ไปอีกที “ผมหวงของผมเหมือนกัน”


เอ้า ยิ้มสิครับ ยิ้มให้แก้มแตกไปเลย เห็นแบบนี้ของ ๆ ผม ผมก็หวงเป็นเหอะ


ผมนั่งทำตัวเป็นของเหลวบนตัวพี่ชัชท์ไปจนถึงโรงแรมที่จัดเลี้ยง ก่อนจะเป็นของแข็งเมื่อต้องลงไปเดิน แม่งเอ๊ย อึดอัดที่ข้างหลังชะมัดแต่จะเดินขากางให้ผ่อนคลายหน่อยก็กลัวดูไม่ดี ต้องฮึบไว้เพราะกลัวหลุดอีก


ทรมานสังขารได้อีก เฮ้อ


“ไปกันครับ”พี่ชัชท์โอบเอวผมเดินเข้างานโดยมีแสงแฟรชวูบวาบจากนักข่าวที่มาถ่ายรูปทายาทคนสำคัญของสกุลใหญ่ในแวดวงไฮโซ แต่ไม่มีใครเข้ามาสัมภาษณ์เลยครับ คงเพราะพวกคุณน้าคงแถลงไปหมดแล้วแหละ


“มาแล้วเหรอชัชท์”น้าฌอณเดินเข้ามาหาพวกผมโดยมาสายตาของคนรุ่นเดียวกับคุณน้าเขามองตามมาด้วย “ขอแนะนำลูกชายผมให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการนะ นี่ ชัชท์ ส่วนคนนี้คงรู้กันอยู่แล้ว”


คนนี้ไม่ต้องถามว่าคนไหน ผมเอง ออกงานสังคมกับพวกคุณน้าอยู่บ้างถ้าเป็นงานสำคัญและผมไม่ฮีท ก็เลยพอจะเห็นหน้าค่าตากันอยู่แล้ว


“สวัสดีครับ”พี่ชัชท์เอ่ยทักทายพวกคุณน้าคุณลุง ส่วนผมก็ค้อมหัวให้ไม่พูดอะไร เอาไปแต่รอยยิ้มพอนะครับวันนี้


“หล่อกว่าพ่ออีกนะเนี่ย”คุณลุงที่เป็นนักการเมืองมีชื่อเอ่ยชมพร้อมยิ้มตาหยี “แล้วนี่หลานชายมีคนในใจหรือยังล่ะ”


เอิ่ม ผมไงลุง ก็รู้อยู่แล้วว่าผมถูกซื้อมาเป็นคู่พี่เขาน่ะยังจะถามอีก จะขายหลานสาวเบต้าอีกแล้วล่ะสินะ


ผมแกล้งเอามือลูบผมไปทัดหูขณะที่หันหน้าไปหาพี่ชัชท์ ยืดคอหน่อยผมจะได้ไม่บังมาก


“มีแล้วครับ”ตอบได้ดีเอาไปร้อยแต้ม ถึงแม้ว่าบางคนเขาจะจ้องมาที่รอยกัดบนคอผมมากกว่าการฟังคำตอบของพี่ก็เถอะ “คนเดียวก็พอแล้วเนอะ”


พี่ชัชท์ขยับมือมาจับหัวผมโยกไปโยกมาน้อย ๆ แสดงความสนิทสนมใกล้ชิดให้พวกผู้ใหญ่ดู ก่อนจะทำทีจัดทรงผมให้แต่ที่จริงแล้วคือเปิดรอยที่ประทับตราไว้ให้เห็นชัด ๆ เอาไปอีกห้าสิบแต้ม


“เป็นคู่ที่น่ารักดีนะ น่าอิจฉาจริง ๆ”ใครสักคนพูดขึ้นมาและคนอื่น ๆ ก็ตอบรับกันไปเป็นทอด ๆ “รักกันนาน ๆ แต่งเมื่อไหร่อย่าลืมเอาการ์ดมาให้พวกลุงด้วยล่ะ”


“แน่นอนครับ”พี่ชัชท์ตอบรับไป อวยพรให้พวกเรารักกันนาน ๆ แล้ว ก็อย่าส่งใครมาแทรกกลางระหว่างเรานะครับ เดี๋ยวหน้าแหกกลับไปจะมาโกรธกันไม่ได้นะ


พี่ชัชท์อยู่คุยกับเพื่อน ๆ ของน้าฌอณเขาพักนึงก่อนจะขอตัวเดินไปหาน้าวษา มันก็เข้าอีหรอบเดิมแหละครับ คนหน้าตาดี มีฐานะ ครอบครัวดีงาม ความรู้ดีเยี่ยม ย่อมเป็นที่ต้องการของตลาดจะผมต้องกลายเป็นคนอวดผัวไปเลย เฮ้อ ผมเกร็งไปหมดแล้วเนี่ย ไม่ใช่เพราะเจอคนนะครับ แต่เพราะไอ้ของนั่นที่พี่เขาใส่มามันอาบเจลไว้ลื่นสุด ๆ จนต้องคอยฮึบไว้กันร่วง


“พี่ชัชท์”ผมกระซิบเรียกคนที่ยืนยิ้มให้กับเหล่าสาวเล็กสาวใหญ่ที่มาทำความรู้จัก “มีคนอยู่กับคุณริชตรงนั้นด้วย”


ใครอ่ะ มองจากที่ไกล ๆ แบบนี้ยังดูออกว่าพวกเขารู้จักกันเลย ใช้คุณพี่ชายหรือเปล่า


“อ้อ เรแกนมาแล้วสินะ”พี่ชัชท์เหล่มองทางที่ผมพยักพเยิดชี้บอกไป “ผมขอตัวไปหาเพื่อนก่อนนะครับ”


คิดว่าพวกเราจะสามารถเดินออกไปได้ในทันทีไหมครับ แน่นอนว่าไม่ เรายังต้องขอตัวกันอีกหลายตลบถึงจะเดินออกไปได้ แต่ผมไม่เคืองอะไรหรอกนะ ก็ตลอดทางพี่ชัชท์เขาจับมือผมไว้ตลอดเลยนี่น่า


“ไง เรแกน”พี่ชัชท์ทักคนที่จับแขนคุณริชไว้แน่น “ทะเลาะกันหรือเปล่า”


“เปล่า”เสียงของคุณเรแกนทุ้มห้าวต่างจากหน้าที่ดูจะหวาน ๆ หน่อย “น้องชายฉันรบกวนนายไว้เยอะสินะ”


“ไม่นิ”ผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย นอกจากกินข้าวกับขอห้องนอนแล้ว คุณริชเขาก็ไม่ได้อะไรในบ้านเลย ออกจะเงียบ ๆ ไม่มีโวยวาย ไม่เอาแต่ใจกับพี่ ๆ ที่คอยรับใช้สักครั้ง


“พี่ชัชท์...”ผมเรียกคนที่ไม่ยอมแนะนำตัวคุณพี่ชายของคุณริชอย่างเป็นทางการสักทีเบา ๆ


“อ้อ จริงสิ เรแกน ขอแนะนำให้รู้จังนะ”รู้หน้าที่สักทีนะคุณพี่ “นี่ตะวัน ภรรยาของฉันเอง”


เฮ้ ผมยังเป็นว่าที่อยู่ไหม ยังไม่ได้แต่งสักหน่อยนึง!


“ยินดีที่ได้รู้จัก”คุณเรแกนยื่นมือมาตรงหน้าผม ผมก็เกือบจะได้จับมือสวย ๆ นั่นแหละแต่โดนพี่ชัชท์ตัดหน้าไปก่อนแล้ว “ขี้หวงนะเนี่ย เอาเถอะ ผม เรแกน เป็นพี่ชายของริช”


“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”ผมส่งยิ้มให้ พี่ชาย... พี่ชายแน่เหรอ สายตาที่มองคุณริชน่ะมันเหมือนจะเหนือกว่าพี่ชายไปหน่อยแล้วนะ


“แล้วก็เป็นสามีเขาด้วย”แหม่ สีหน้าผมออกอีกแล้วน่ะสิ แต่คุณริชดูจะไม่พอใจกับคำแนะนำนั้นสักเท่าไหร่แหะ ตีซะแรงเลย


ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้พูดคุยอะไรกันต่อ ไฟในงานก็หรี่ลงให้เวทีเด่นแล้วพิธีกรก็มาดำเนินงาน เริ่มจากเชิญพวกคุณน้าขึ้นไปพูดแล้วต่อด้วยพี่ชัชท์ขึ้นไปแนะนำตัวโดยหิ้วผมขึ้นไปด้วย


สายตาผมคอยแต่จะเหล่มองคนที่มีซัมติงกันเป็นระยะ คุณริชดูจะขู่ฟ่อ ๆ ใส่คุณแรแกนบ่อย ๆ แต่ก็ยอมให้เขาจับตัวอยู่ คงมีปัญหาผิดใจกันล่ะมั้ง


“ในปีนี้ผมจะแต่งงานกับตะวัน ถ้ายังไงก็ขอเรียนเชิญทุกคนมาร่วมฉลองกับพวกเรานะครับ”เฮ้ย!!! เดี๋ยวดิ! ผมไม่ทันฟังประโยคก่อนหน้านี้อ่ะ รีเพลย์ก่อนได้ไหมทำไมมันวกมาเรื่องนี้ได้ล่ะเนี่ย “ตอนนี้ขอหมั้นเอาไว้ไว้ก่อนนะครับ ตะวัน”


พี่ชัชท์หยิบแหวนออกมาจากกระเป๋าสวมที่นิ้วนางให้ผมแล้วส่งสายตาให้ผมเอาแหวนในกระเป๋าเสื้อสูทมาใส่ให้เขา


เวรกรรม มีแหวนในเสื้อตั้งแต่เมื่อไหร่ มัวแต่เสือกเรื่องของคนอื่นจนได้เรื่องอีกแล้วสิกู


กระทงที่สองของวัน... ฟ้าเหลืองแน่นอน


๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ตะวัน หนูทำอะไรลูกกกกกกกก ไปจุ๊บเขาแบบนั้นได้ยังไง ตีเพี๊ยะ ๆ เลยนะ

จิตวิญญาณเบต้าหนูแรงกล้าไปแล้ววว หนูทำพันธะกับพี่ชัชท์แล้วนะคะ อย่าแรดค่ะคุณลูก

คนขี้เซาตั้งใจเขียนให้ตะวันมีทั้งความเป็นเบต้าและโอเมก้าอยู่ด้วยกัน เพราะงั้นในบางจุดตะวันเขาจะมีความเป็นผู้ชายแมนๆเหมือนในชาติก่อนของเขาอยู่บ้างนะคะ(แล้วก็โดนพี่ชัชท์เล่นงาน อะคึอะคึ)

ติดงานเลี้ยงเลยยังไม่ได้แซ่บกันเลยย แต่พี่ชัชท์ก็ไม่วายลงโทษตะวันเล็ก ๆ ด้วย

แหม่ คู่นี้ช่างเข้ากันได้ดีจริง ๆ เลยน้าา

มีใครอยากอ่านคู่ เรแกนริช ไหมคะ เผื่อจะได้เขียนต่อหลังจากจบเรื่องนี้ ฮุฮิ

อ่านจบแล้วมาร่วมกันหวีดคุณพี่คุณน้องได้ในแท็ก #ตะวันเป็นโอเมก้า นะคะ ^^ คนขี้เซาลงโมเมนต์นอกเรื่องอย่าง #ระบบกางเกงในของนายเอก เอาไว้ด้วย สั้น ๆ ฮา ๆ ล่ะมั้ง 555 ถ้ามีโอกาสจะลงต่อค่ะ ฮรี่

แอบรอรูปกางเกงในน้องกันใช่ไหมคะ จัดไปค่า


ความคิดเห็น