Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2562 09:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 01
แบบอักษร

TAKE CARE : 01


"มึงต้องบ้าไปแล้วแน่ๆแทฮยอง"  


เสียงทุ้มของจองกุกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาในขณะที่สายตาคมไล่มองบ้านโมเดิร์นที่ลักษณะไม่ต่างอะไรไปจากบ้านเขาเลยแม้แต่น้อยเขามองผ่านกำแพงข้างบ้านที่กั้นอยู่เพียงระดับหน้าอกแกร่งของเจ้าตัวฝั่งตรงข้ามด้านหน้าตอนนี้มีเด็กผู้ชายที่กำลังกอดอกยืนยิ้มแล้วยักคิ้วให้กับจองกุกแสดงให้เห็นถึงความภาคภูมิใจอย่างชัดเจน


"อึ้งเลยดิ นี่ผมเก็บเงินที่พ่อแม่ให้ค่าขนมไปโรงเรียนมาซื้อบ้านนี้โดยเฉพาะเลยนะ"  แทฮยองบอกกับคนอายุมากกว่าที่อยู่ตรงหน้าโดยมีกำแพงบ้านคอยกั้นอยู่ด้วยน้ำเสียงที่เจื้อยแจ้ว


"พ่อมึงรวยหรือไง"  เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบนิ่งสายตาจดจ้องที่เด็กหนุ่มโดยไม่แสดงความรู้สึกใดใดออกมา


"ไม่รวยหรอกครับพ่อผมแค่มีบริษัทเครื่องประดับเพรชอยู่ที่ต่างประเทศเท่านั้นเอง แค่กๆ เจ็บคอจัง"  คนตัวดีบอกอาชีพของบิดาให้คนตรงหน้าได้ฟังด้วยใบหน้าด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นก่อนจะไอออกมามือบางยกขึ้นมากุมลำคอตัวเองเล็กน้อย

แทฮยองตั้งใจปั่นหัวเขา จองกุกดูออก..


"ถุ้ย ดูก็รู้ว่าขอตังค์พ่อมึงมาซื้อบ้าน"  คนตัวโตถมน้ำลายลงพื้นหญ้าหน้าบ้านอย่างหัวเสียก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสนทนากับเด็กหนุ่มจอมกวนประสาทตรงข้ามกับเขาต่อ


"ผมเก็บเอง! ค่าขนมผม!!"  แทฮยองค้านสุดเสียงคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมเมื่อเห็นว่าจองกุกไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด มันจะเป็นแบบนั้นไปไม่ได้ก็ในเมื่อแทฮยองเก็บเงินมาเพื่อซื้อบ้านหลังนี้ด้วยตัวเองจริงๆ


"มึงได้ไปโรงเรียนวันละเท่าไหร่"


"วันละ1500 ผมใช้วันละห้าร้อยที่เหลือหยอดกระปุกหมู นี่ผมเก็บเงินมาเป็นปีเลยนะกว่าจะได้บ้านหลังนี้มา"  คนร่างบางเอ่ยบอกชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มและใบหน้าของความภาคภูมิใจ จองกุกจะไม่เชื่ออะไรเขาก็ได้แต่ต้องเชื่อเขาเรื่องเก็บเงินซื้อบ้านด้วยตัวของเขาเองสิ

ให้มันสมกับที่ยอมประหยัดมาเป็นปีหน่อย...


"ปัญญาอ่อน"  เอ่ยคำพูดออกมาด้วยความไม่ลังเลใจจองกุกไม่กลัวว่าคำพูดของเขามันจะไปกระทบจิตใจแทฮยองแค่ไหนแต่เชื่อสิเด็กจอมกวนประสาทอย่างคนตรงหน้าเขาตอนนี้ไม่สะทกสะท้านอะไรกับสิ่งที่เขากล่าวว่าไปหรอก


"คนไม่รู้จักอดออมอย่างพี่จองกุกจะไปเข้าใจอะไร"  เขาบอกแล้วว่าแทฮยองไม่สะทกสะท้านอะไรหรอกแถมยังอ้าปากเถียงคนอายุมากกว่าอย่างเขาด้วยความไม่ยอมแพ้เป็นปกติ


"เออ กูมันจนไม่เข้าใจคนรวยหน้าเลือดอย่างพวกมึงหรอก"


"อย่ามาว่าผมนะ!!"


"พ่อมึงกระเป๋าตังค์แน่นจัดให้เงินลูกใช้วันละพันห้า"  พูดแล้วเขาก็อยากจะหัวเราะให้ฟันล่วงในขณะที่เด็กคนอื่นไม่มีแม้แต่เงินจะไปโรงเรียนลูกคุณหนูอย่างใครบางคนดันได้เงินไปเรียนเท่ากับค่าอาหารทั้งอาทิตย์ของคนที่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก


"พ่อผมไม่ใช่คนใจร้ายเหมือนใครบางคนที่ให้เงินจีมินไปโรงเรียนวันละสองร้อยบาท"


"ถ้ามึงเป็นคนพอเพียงแบบพวกกูมึงจะรู้ว่าเงินแค่นี้ก็ซื้อข้าวแดกได้อิ่มท้อง"


"ผมไม่พอเพียงตรงไหน! ผมเก็บเงินซื้อบ้านเองนะ!!"  แทฮยองเริ่มโวยวายเจ้าตัวเริ่มไม่พอใจที่จองกุกเอาแต่ว่าเขาทั้งที่แทฮยองก็พยายามให้ได้บ้านหลังนี้มาด้วยตัวเองเหมือนกัน


"กูจะไม่อะไรเลยถ้ามึงเอาเงินไปซื้อบ้านหลังอื่น มาซื้อบ้านข้างบ้านกูทำไม"  คนร่างหนาเริ่มเข้าประเด็นเขาเลิกคิ้วถามเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสัยทั้งที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าแทฮยองกำลังหวังอะไรอยู่


"ผมสะดวกแบบนี้"  ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เฉยเมยตั้งใจจะกวนประสาทให้จองกุกหัวร้อนกับการกระทำและคำพูดของเจ้าตัวอยู่เสมอ


"ตั้งใจจะหาเรื่องใกล้ชิดน้องกูล่ะสิ เจอกันที่โรงเรียนทุกวันมึงไม่พอใจหรือไง"


"อย่ามาใส่ร้าย ผมบอกแล้วไงว่าผมสะดวกแบบนี้อีกอย่างบ้านหลังนี้มันก็ออกแบบสวยดี ผมชอบ"


"ชอบบ้านหรือชอบน้องกู"


"ทั้งสอง"  แทฮยองฉีกยิ้มกว้างใบหูแดงแจ๋ขึ้นมาทันทีที่ตอบคนตรงหน้าไป จองกุกอยากจะดึงอีกฝ่ายเข้ามาหักคอทิ้งให้มันรู้แล้วรู้รอดไม่รู้ว่าจะทะเล้นอะไรนักหนา


"อย่าคิดว่ากูจะยอมรับมึงเลย"  คำพูดของคนร่างหนาทำให้รอยยิ้มกว้างเมื่อสักครู่นี้หุบลงสนิทโดยอัตโนมัติมีเพียงสายตาที่ส่งผ่านมาถึงเขาแสดงออกมาถึงความไม่พอใจ


"พี่จะไม่ยอมรับก็เรื่องของพี่ ผมจะรักจีมินก็เรื่องของผม"  ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบนิ่งทำเหมือนสิ่งที่จองกุกพูดไม่ได้ทำให้สะทกสะท้านหรือความพยายามของแทฮยองนั้นลดลงได้เลยแม้แต่นิด


"ตราบใดที่กูไม่ยอมรับ มึงจะไม่มีวันได้คบกัน"  คราวนี้น้ำเสียงและใบหน้าของคนตัวโตแสดงความจริงจังออกมาให้ได้เห็นและแน่นอนจองกุกไม่ได้พูดเล่น


"พี่จองกุกเกลียดอะไรผมนักหนา! ทำไมต้องทำลายความรักของผมกับจีมินอยู่เรื่อย!!"


"มึงลองคิดย้อนไปเมื่อปีก่อน"



[ ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีที่ผ่านมา.. ]


ช่วงมัธยมปลายปีที่ 5 จีมินย้ายเข้ามาเรียนโรงเรียนเดียวกับเขาเทอมที่สองแทฮยองเห็นหน้าคนตัวเล็กแว๊บแรกก็ตกหลุมรักเข้าอย่างจังและสัญญากับตัวเองว่าจะคอยดูแลจีมินคอยประคับประคองให้เรียนจบมัธยมปลายไปด้วยกันและแน่นอนแทฮยองจะไม่ยอมให้จีมินห่างหายไปไหนจนบางทีเพื่อนสนิทอย่างจองโฮซอกที่เขามีก็ไม่ค่อยได้ไปเล่นด้วยเพราะเขามัวแต่หลงจีมินหน้ามืดตามัวเนี่ยแหละ

จองโฮซอกเข้าใจเขาอย่างดี ความรักทำให้คนตาบอด..


"แทฮยอง เราต้องรีบกลับแล้ว"  เจ้าของชื่อหันควับเมื่อได้ยินเสียงหวานคุ้นหูเอ่ยบอกกับเขาสายตาสวยมองที่ใบหน้าสวยและมือเล็กป้อมที่กำลังเก็บหนังสือเรียนใส่กระเป๋าสะพายสลับกันไปมา


"กลับยังไง วันนี้ไม่กลับกับเราหรอพ่อเราส่งคนมารับด้วยรถรุ่นใหม่ที่เพิ่งถอยมาเลยนะ"


"ไม่ล่ะ เราต้องกลับพร้อมพี่จองกุก"


"ทำไมต้องกลับกับพี่จองกุกไรนั้นด้วย ถ้าจีมินไม่ชอบเรานั่งรถเมล์กลับกันเหมือนเดิมก็ได้"


แทฮยองขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมเขารู้ดีว่าจีมินมีพี่ชายเรียนอยู่ที่นี่ด้วยคนหนึ่งชื่อว่าจอน จองกุก เขาเรียนอยู่มัธยมปลายปีที่หก ตอนแรกจีมินมักกลับบ้านด้วยรถเมล์กับเขาอยู่เสมอแต่พอจองกุกถอยรถมาใหม่ได้สองสามวันก็เริ่มรับจีมินกลับไปที่บ้านด้วยกันแล้ว

นั่นทำให้ความโรแมนติกขาดหาย แทฮยองไม่พอใจอย่างแรง!


"ไม่เป็นไร พี่จองกุกอยากให้เรากลับบ้านด้วยกันกับเขาน่ะ"  จีมินเอ่ยปฏิเสธทางอ้อมโดยไม่ลืมส่งยิ้มให้กับเพื่อนตรงหน้าเล็กน้อย 


"ก็ได้ งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"  แทฮยองจำเป็นที่จะต้องยอมปล่อยให้จีมินกลับบ้านไปกับพี่ชายจอมขัดลาภอย่างจองกุกแทนที่จะได้นั่งรถหรูหรือรถเมล์กลับบ้านไปกับเขาด้วยความปลอดภัย


"ไว้เจอกันแทฮยอง"



[ หนึ่งวันผ่านไป.. ]


"เราไปห้องน้ำก่อนนะจีมิน"  คนตัวดีเอ่ยบอกเพื่อนตัวเล็กทันทีที่ลุกขึ้นยืนจนสุดความสูงหลังจากที่นั่งรออาจารย์เข้ามาสอนในห้องหลายนาทีได้แล้ว


"ให้ไปเป็นเพื่อนมั้ย"  จีมินเลิกคิ้วถามอีกฝ่ายเตรียมตัวที่จะลุกขึ้นยืนตามแต่แทฮยองดันใช้มือจับที่ลาดไหล่ของเจ้าตัวเอาไว้


"ไม่เป็นไร"  แทฮยองว่าด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบนิ่งเพื่อไม่ให้มีพิรุธพลางส่ายหัวไปมาให้กับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาเล็กน้อย


"อือ งั้นรีบมานะ"


สิ้นประโยคของคนตัวเล็กแทฮยองก็รีบสาวเท้าเดินออกมาจากห้องเรียนทันทีรอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าหวานเมื่อก้าวขาลงมาที่บันไดมือบางล้วงหยิบคัตเตอร์ในกระเป๋ากางเกงก่อนจะเอามันออกมาถือไว้ในมือขาเรียวสาวเท้าเดินไปอย่างรู้จุดมุ่งหมาย ขาทั้งสองข้างหยุดฉับพลันเมื่อถึงลานจอดรถรอยยิ้มร้ายกาจเผยให้เห็นอีกครั้งเมื่อสายตาจดจ้องรถคันหรูตรงหน้าของเจ้าตัว


"อยากจะรู้จริงๆว่าถ้ายางรถพี่จองกุกใช้งานไม่ได้จะไปรับไปส่งจีมินยังไง ฮิฮิ"



[ 1 ชั่วโมงผ่านไป.. ]


"[วันนี้กลับเองได้มั้ย พอดียางรถพี่โดนกรีด]"


"รู้ตัวคนทำหรือเปล่า"  รอยยิ้มร้ายกาจของแทฮยองปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวเล็กกำลังนั่งคุยโทรศัพท์กับใครบางคน ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยนอกจากพี่ชายจอมป่วนของปาร์ค จีมิน ที่แทฮยองกำลังแอบหลงรักอยู่ตอนนี้


"[ยัง ไว้ค่อยไปขอลุงยามเปิดกล้องดู]"


"อือ งั้นจีมินกลับก่อนนะ"  คำพูดที่ออกจากปากของจีมินทำให้รอยยิ้มฉีกกว้างเข้าไปกันใหญ่มันเป็นที่พึ่งพอใจเมื่อทุกอย่างตรงแผนที่แทฮยองตั้งใจจะให้เป็น


"มีอะไรหรอจีมิน"  เอ่ยถามด้วยใบหน้าใสซื่อราวกับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งที่แทฮยองรู้อยู่แก่ใจเจ้าตัวดีแต่เรื่องเล่นละครช่วยยกให้เขาเป็นที่หนึ่งเถอะ


"ยางรถพี่จองกุกโดนกรีดน่ะวันนี้เราเลยต้องกลับเอง"


"เดี๋ยวเราไปส่ง"


"นั่งรถเมล์นะ"  คนตัวเล็กรีบเอ่ยขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่น่ารักชวนทำให้ใจคนมองแทบละลาย แท ยองอยากจะจับจีมินมาฟัดแก้มให้เข็ดถ้าไม่ติดว่าต้องเก็บอาการเอาไว้เขาทำไปตั้งแต่แรกพบแล้ว


"ได้ดิ เราชอบกลับรถเมล์นะบรรยากาศธรรมชาติ"



[ กลับมาปัจจุบัน ]


"นี่ถ้ากูไม่ขอลุงยามดูกล้องวงจรปิดคงไม่รู้ว่าเด็กบ้าที่ไหนมากรีดยางรถกู"  จองกุกว่าด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งเขาไม่พอใจในสิ่งที่แทฮยองเคยทำเอาไว้กับเขาจวบจนวันนี้


"แต่ผมก็จ่ายค่าเปลี่ยนยางให้แล้ว พี่จองกุกจะคับแค้นใจอะไรนัก"


"กูไม่ชอบนิสัยเด็กของมึง ตราบใดที่มึงยังเอาเงินพ่อแม่มาใช้เรี่ยราดไม่รู้จักประหยัดแบบนี้กูไม่มีทางฝากชีวิตจีมินไว้กับมึงแน่นอนต่อให้พ่อมึงจะรวยล้นฟ้าแค่ไหน"


"......"


"กูอยากจะรู้นักว่าถ้ามึงไม่มีพ่อจะอยู่ยังไงในเมื่อยังไม่รู้จักคำว่าประหยัดและพอเพียง พ่อมึงสามารถล้มละลายได้ทุกเมื่อถ้ามึงกลัวความจนเก็บเงินที่มีเอาไว้ตอนนี้ไม่สาย"


"......"


"กูเตือนด้วยความหวังดี แล้วถ้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบในบ้านกูส้นตีนมึงขาดคาพื้นบ้านกูแน่"


"นี่!! พี่จองกุกจะว่าผมแบบนี้ไม่ได้นะ! ผมบอกแล้วไงว่าผมประหยัด! ผมเก็บเงินใส่กระปุกหมูทุกวัน!!!"




Talk Talk

พระเอกเราปากร้ายมากเรื่องนี้ คอมเม้นท์คือกำลังสำคัญของเราเลยค่ะ 🖤

ความคิดเห็น