facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 18 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2562 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 NC
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 18


อาหารเช้าวันนี้สมาชิกพร้อมหน้าทั้งปาณัท ปาริชาติ และจอมภพ มันเป็นความอบอุ่นที่จอมภพเริ่มเคยชินเสียแล้ว มีอยู่วันหนึ่งที่พี่ชายคนโตของปาณัทมาเยี่ยมถึงบ้าน ตอนนั้นจอมภพเกร็งจนตัวแข็งไปหมด เขากลัวว่าพี่ชายของปาณัทจะไม่ยอมรับเขา แต่เมื่อได้พูดคุยกันไปพักหนึ่งใบหน้าดุๆของพี่ชายปาณัทก็เริ่มผ่อนคลายลง จอมภพจึงหายเกร็งไปบ้าง ปาณัทแอบกลั้นยิ้มแทบตายเมื่อเห็นอาการของเขา


มันเป็นคำว่าครอบครัวอย่างที่จอมภพแทบไม่เคยได้สัมผัส แม่ทิ้งเขาไปช่วงรอยต่อระหว่างเด็กโตสู่วัยรุ่น แต่ระหว่างที่แม่ยังอยู่ด้วยก็ใช่ว่าแม่จะดูแลเขาได้ดีนัก พ่อเสียอีกที่คอยดูแลเอาใจใส่ แต่เมื่อแม่ทิ้งไปพ่อก็เสียศูนย์ทำให้เขาต้องโตมาโดยไม่มีใครดูแล


“วันนี้มีข้าวต้มกุ้ง ฝีมือป้าสายอร่อยอยู่แล้ว”


ปาริชาติหันไปกล่าวเอาใจแม่บ้านวัยกลางคนที่มาทำงานไปเช้าเย็นกลับ ป้าสายหันมายิ้มพลางส่งค้อนเบาๆ


“ค้า คุณปลาก็เอาใจป้าตลอด แต่ก็ไม่ค่อยได้อยู่กินฝีมือป้าหรอก”


“แหม มีตัดพ้อนะเดี๋ยวนี้”


ปาริชาติหัวเราะเบาๆก่อนชักชวนปาณัทและจอมภพให้จัดการกับข้าวต้มหอมฉุย พลางชวนพูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อยๆ


“จอม ถ่ายละครเสร็จแล้วสินะ จะออนแอร์เมื่อไหร่ล่ะ”


จอมภพวางช้อนลงเพื่อตอบคำถามพี่สาวของปาณัท


“ไม่นานหรอกครับพี่ปลา งานเร่งเพราะทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้ว เหลือแค่ตัดต่อแค่นั้นเองครับก็เริ่มฉายได้”


“จะว่าไป ทีมคุณเจริญนี่เขาก็ทำงานกันเร็วจริงๆนะ แป๊บเดียวละครออนแอร์ได้เลย ไม่ต้องรอคิว คงเพราะฉายทางช่องดิจิตอลด้วยนั่นแหละมันก็เลยง่ายกว่าช่องหลัก ว่าแต่จอมได้ผู้จัดการมาดูแลหรือยังล่ะ”


จอมภพหันไปสบตากับปาณัทก่อนจะหันกลับไปตอบคำถามของปาริชาติ


“ยังเลยครับ แต่ไม่ต้องรีบหรอกครับพี่ปลา ผมอาจจะยังไม่มีผลงานอะไรออกมาหลังจากนี้ก็ได้ เทอมหน้าเรียนหนัก ผมอยากจะยึดการเรียนไว้ก่อน”


ปาริชาติพยักหน้ารับรู้ หล่อนเบนความสนใจไปอ่านข่าวต่างๆในโทรศัพท์มือถือ ส่วนจอมภพก็หันไปคุยกับปาณัทจนกระทั่งอยู่ๆปาริชาติก็ส่งเสียงเอะอะขึ้นมา


“จอม นี่มันอะไรกัน ข่าวจอมจูบกับนักแสดงชื่อนิคที่ห้องอาหารเมื่อคืนนี้ เป็นข่าวจริงหรือนักข่าวมันเต้าข่าวขึ้นมาเนี่ย”


จอมภพตกใจ เขารีบรับโทรศัพท์ที่ปาริชาติส่งให้มาดู เป็นภาพเงาผู้ชายสองคนในความมืดที่กำลังแนบชิดกัน จอมภพกัดฟันกรอดเมื่อสิ่งที่ชานนท์ต้องการบังเกิดผล


“ผมขอโทษครับ ผมจูบไอ้นิคมันจริงๆนั่นแหละ ผมขอโทษนะครับพี่เปา ไม่อยากจะแก้ตัวแต่มันเป็นเหตุจำเป็น”


หัวใจของจอมภพร่วงหล่นเมื่อเห็นสีหน้าขรึมลงทันตา หากปาณัทด่าทอเขาคงจะดีกว่านี้ แต่อีกฝ่ายกลับกระทำเพียงนั่งก้มหน้าเม้มปากแน่นราวกับจะระงับอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาให้ได้ ปาณัทส่งเสียงแผ่วเบาหลุดจากปาก


“ไม่เป็นไรหรอกจอม”


“ไม่เป็นไรได้ไง”


ปาริชาติกลายเป็นคนส่งเสียงดังแทนน้องชาย หล่อนหันมามองจอมภพด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด


“อยู่กันมาเป็นปีแบบคู่ผัวตัวเมีย พี่ๆญาติๆก็อุตส่าห์ยอมรับเพราะเห็นแก่ความสุขของน้องคนเล็ก แล้วไง ผัวเด็กที่เพิ่งได้เป็นดารายังไม่ทันออนแอร์กลับมีข่าวไปจูบกับคนอื่นจนแพร่ไปทั้งโซเชียล แล้วไอ้ที่ประคบประหงมกันมาคืออะไร จอม ถ้ามีเหตุผลที่ดีกว่าการขอโทษก็พูดออกมา”


“พี่ปลา ใจเย็น อย่าเพิ่งดุจอมสิ”


ปาณัทพยายามลูบแขนพี่สาวที่กำลังเดือดปุดๆให้สงบลง จอมกัดฟันแน่นเมื่อถูกปาริชาติดุ และทั้งหมดก็เป็นความจริง ควรที่เขาจะต้องยืดอกยอมรับ


“นิคมันไปรู้เรื่องที่ผมเคยทำไม่ดีก่อนหน้าจะพบกับพี่เปาจากไหนก็ไม่รู้ แล้วเอามาขู่ผมครับว่าให้ยอมทำตามที่มันต้องการ ถ้าผมไม่ทำมันจะเอาไปบอกนักข่าว ผมไม่ได้กลัวว่าชื่อเสียงของผมจะเสียหายหรอกครับเพราะผมมันเกิดมาจากดินอยู่แล้ว แต่ที่ผมกลัวเพราะไอ้นิคมันขู่ว่าชื่อเสียงของพี่เปาจะเสียหายไปด้วย”


“แล้วไอ้เด็กคนนี้มันต้องการอะไร ถึงต้องเอาเรื่องพวกนี้มาขู่ ตอบพี่มาสิ”


ปาริชาติยังคงคาดคั้น จอมภพนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจออกมา


“เมื่อคืนนี้มันบังคับให้ผมจูบมัน และที่มากกว่านี้ มันต้องการให้ผม เอ่อ นอนกับมันครับ”


สาวใหญ่อ้าปากหวอ ปาริชาติไม่นึกว่าวัยรุ่นสมัยนี้เขาจะขอเรื่องอย่างว่ากันตรงๆแบบนี้ หล่อนได้แต่ยกมือกุมขมับส่วนปาณัทก็ยิ่งหน้าแห้งลงทุกที


“แล้วนี่ยังไม่ได้ไปนอนกับมันมาใช่ไหมจอม”


“ไม่ครับ ผมจะไม่ทำแบบนั้นเพราะไม่อยากทำให้พี่เปาเสียใจ แต่ก็ยังหาวิธีแก้ไขปัญหาไม่ได้ ก็เลยคิดจะเลิกรับงานแสดงมาออกแบบของให้พี่เปาอย่างเดียวนี่แหละครับ”


“ขอบใจนะจอม”


เมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากปากจอมภพ พร้อมกับคำกล่าวหนักแน่นว่าไม่ต้องการทำให้เขาเสียใจ สีหน้าของปาณัทก็แช่มชื่นขึ้นมาบ้าง แต่ดูเหมือนปาริชาติจะยังไม่ยอม จอมภพก็เหมือนญาติคนหนึ่งในครอบครัวไปแล้ว จะให้อยู่เฉยก็เหมือนไม่ใช่ปาริชาติ


“ก็ดีที่คิดได้แบบนั้น ไม่ต้องไปเป็นมันหรอกดารงดารา วงการนี้มีแต่เรื่องสตรอ พี่ให้เช่าเครื่องมืออยู่เหมือนจะแหย่ขาข้างหนึ่งอยู่ในวงการ ทำไมจะไม่รู้ แต่เจ็บใจมันนัก ไอ้เด็กนรกนี่ เดี๋ยวไปเหมาทุเรียนที่ตลาดไทไปตบมันดีไหม”


“ใจเย็นสิเจ้ ทุเรียนราคาแพงนะปีนี้”


เมื่ออารมณ์ดีขึ้นมาบ้างปาณัทก็เริ่มยิ้มออกและแหย่พี่สาวได้ ปาริชาติค้อนขวับ


“แหม ทีงี้ล่ะยิ้มออก แกไปซื้อต้นลาเวนเดอร์มาปลูกหลังบ้านแล้วไปนั่งดมกลิ่นมันไปไอ้เปา ทำไมฉันต้องมาเดือดเพราะเรื่องของแกด้วยเนี่ย มันชื่ออะไรนะ ชานนท์ใช่ไหม เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับน้องชายเจ้ปลา ได้ เจ้จัดให้ ถ้าข่าวจอมเล็ดลอดไปถึงหูนักข่าว ไอ้เด็กคนนี้มันก็ต้องไม่มีที่ยืน”


“เจ้จะทำไง”


ปาณัทมองพี่สาวอย่างนึกขำ ปาริชาติเป็นแบบนี้มานานแล้ว หล่อนไม่ยอมให้ใครมาลูบคมเป็นอันขาด


“ไม่รู้ อ้าว อย่ามาทำเป็นยิ้มนะ ตอนนี้ไม่รู้แต่อีกไม่นานรู้แน่ คนอย่างเจ้ปลาเส้นสายมีเป็นหนวดปลาหมึก ถ้ามันขุดเรื่องของจอมได้ เราก็ขุดเรื่องของมันได้เหมือนกัน”





จอมภพนั่งรถคันเดียวกับปาณัท อันที่จริงเขามีประชุมที่สำนักงานกลางเมืองหลวง แต่เรื่องของจอมภพกับชานนท์ทำให้เขาไม่มีอารมณ์ทำงาน ถึงแม้จะรู้ว่าจอมภพมั่นคงพอก็ตาม


“จอมมีเรียนช่วงเช้าไหมวันนี้”


หันไปถามชายหนุ่มที่นั่งมาข้างๆ จอมภพส่ายหน้าปฏิเสธ


“วันนี้เรียนช่วงบ่ายครับ”


ปาณัทพยักหน้ารับ เขากดโทรศัพท์ไปหาลูกน้องเพื่อยกเลิกการประชุม


“ประชุมไม่ไหว พักก่อนดีกว่า”


พวงมาลัยรถยนต์ถูกหมุนให้เลี้ยวไปอีกทาง จนถึงคอนโดมิเนียมที่จอมภพมาพบกับปาณัทและมีความสัมพันธ์กันครั้งแรก เมื่อก้าวเข้าไปในห้องปาณัทก็เปิดตู้เย็นหยิบขวดเบียร์ที่แช่ทิ้งไว้มาเปิดเทลงไปในแก้วแล้วยกดื่ม จอมภพเห็นการกระทำของปาณัทแล้วก็รู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายยังไม่สบายใจเท่าไหร่นัก


“ผมขอโทษนะ”


ร่างสูงก้าวเข้าไปกอดปาณัทจากเบื้องหลัง รั้งร่างนั้นให้เอนกายพิงอยู่ในอ้อมอกของเขา


“ผมไม่รู้จะพูดอะไรแทนคำนี้ดีถึงจะทำให้พี่เปาหายโกรธ แต่ผมก็นึกไม่ออกจริงๆ”


ปาณัทผ่อนลมหายใจเบาๆ เขายกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มพลางปล่อยให้อ้อมกอดแสนอบอุ่นนั้นครอบครองร่างกายของเขา


“ผมโกรธจริงๆนั่นแหละ แต่พอฟังเหตุผลของจอมแล้วก็หายโกรธแล้วล่ะ เหลือแต่ไม่สบายใจที่จอมต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ ชีวิตจอมกำลังจะรุ่งอยู่แล้วเชียว”


จอมภพคลี่ยิ้ม เขากดคางลงบนผมนุ่มกลิ่นหอม มือใหญ่ดึงแก้วเบียร์ในมือปาณัทมาดื่มไปด้วย


“ถ้าต้องรุ่งโดยทำให้พี่เปาเจ็บ ผมไม่เอาหรอก ขอเป็นเด็กฝึกงานในโรงงานพี่เปาดีกว่า อีกอย่าง ผมไม่ชอบให้ใครมาขู่ให้ผมทำโน่นทำนี่ ผมมันเด็กเหลือขอในสายตาคนอื่นอยู่แล้ว แต่ขออย่างเดียว ขอให้พี่เปาเชื่อมั่นในตัวผมก็พอ”


ปาณัทหัวเราะเบาๆกับอ้อมกอดที่ยิ่งกระชับแรงมากขึ้น เขาหันกลับไปสบตาพลางยกแขนวางพาดบนไหล่กว้าง


“ก็เพราะเป็นจอม ผมถึงได้มั่นใจไงล่ะ ว่าจอมจะไม่ทำให้ผมเสียใจแน่นอน”


“พูดดีจังครับ”


เขาโน้มใบหน้าลงไป ประทับจูบแผ่วเบาก่อนจะเพิ่มน้ำหนักมากขึ้นเรื่อยๆ จอมภพวางแก้วเบียร์ลงบนโต๊ะพร้อมกับตระกองกอดปาณัทไว้จนร่างแนบชิด ริมฝีปากที่ตวัดเคล้ายอมผละออกจากกันเพื่อจะได้สื่อสารความในใจทางสายตา


“เราเจอกันที่นี่เป็นครั้งแรก”


เสียงของจอมภพนุ่มกว่าเคย ปาณัทยังไม่วายใจสั่น


“ใช่ เห็นหน้าจอมครั้งแรกที่หน้าประตู ผมเกือบทำอะไรไม่ถูก ไม่นึกว่าจะหล่อขนาดนี้”


แก้มแดงเป็นสีเลือดฝาดเมื่อเผยความในใจที่เก็บงำไว้ จอมภพยิ้มถูกใจ


“แล้วครั้งแรกของเรา พี่เปาพอใจไหมครับ ผมทำอะไรให้รู้สึกว่าไม่คุ้มค่าจ้างหรือเปล่า”


“ถามอะไรแบบนี้นะ เด็กบ้า” ปาณัทหัวเราะขัดเขิน “ก็พอใจมากถึงได้ขอต่อเวลายังไงล่ะ จำไม่ได้หรือไง”


สีหน้ายามกระดากอายส่งผลให้ปาณัทยิ่งดูอ่อนเยาว์ลง จอมภพเผลอไผลมองภาพนั้นอย่างลืมตัวไปครู่หนึ่ง เขาดึงแว่นตากรอบใสจากใบหน้าของปาณัทออกมาวางบนโต๊ะก่อนจะรวบเอวของปาณัทขึ้นมา


“ถ้าอย่างนั้น วันนี้ผมขอดูแลพี่เปาเหมือนอย่างวันนั้น พี่เปาจะได้สบายใจและหายโกรธผมนะครับ”


พูดจบร่างโปร่งของปาณัทก็ลอยจากพื้นจนกระทั่งแผ่นหลังสัมผัสกับที่นอนนุ่ม เสื้อผ้าของเขาถูกจอมภพถอดออกทีละชิ้นช้าๆอย่างจงใจ ดวงตาคมจ้องมองร่างกายขาวเนียนตามเชื้อชาติไม่วางตาจนกระทั่งเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปิดบัง


“จอม มองขนาดนี้ผมก็เขินเป็นนะ”


ร้อนวูบวาบไปทุกจุดที่สายตาดุจเหยี่ยวกวาดสายตา จอมภพได้แต่ยิ้มไม่พูดไม่จาขณะเขาถอดเสื้อผ้าตนเองบ้าง รูปร่างสมบูรณ์แบบทำให้ปาณัทเองก็เผลอมองด้วยความหลงใหล มือเรียวนุ่มยกขึ้นวางแนบไปกับแผงอกโดยไม่รู้ตัว


“พี่เปาเองก็ยั่วผมตลอด”


จอมภพดึงมือเรียวมาจูบทุกปลายนิ้วก่อนจะเลื่อนไปตามท่อนแขนกลมกลึง เขาสูดดมกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่กระจายมาจากเนื้อนุ่มก่อนจรดริมฝีปากลงกับยอดอกสีอ่อนแล้วเม้มขึ้นมาช้าๆ


“จอม!”


ร่างนั้นผวาขึ้นตามแรงดึงดูด จอมภพฉวยโอกาสสอดมือข้างหนึ่งเข้าใต้แผ่นหลังแล้วเลื่อนต่ำมากอบกุมเนื้อแน่นของบั้นท้าย เขาลากริมฝีปากลงมาช้าๆจนถึงแอ่งสะดือ มือใต้ล่างก็พลันบีบเค้น ได้ยินเสียงครวญครางหวามไหวจากคนที่นอนบิดพล่าน


ชายหนุ่มไม่หยุดแค่นั้น เมื่อเขาเลื่อนต่ำมาถึงจุดสงวนที่ไม่สงวนสำหรับเขา จอมภพจูบเบาๆบนเนื้อสีชมพูจัดสลับกับใช้จมูกถูไถ เขาปลุกส่วนนั้นด้วยปลายลิ้นจนฉ่ำชุ่มก่อนที่จอมภพจะเปิดปากแล้วกินมันเข้าไป


“อา จอม จอมครับ”


ปาณัทกัดฟันหน้าเหยเก เขาตั้งชันเข่าขึ้นมาพร้อมกับใช้ปลายนิ้วขยุ้มขยำเส้นผมดกดำของจอมภพ มองเห็นศีรษะของชายหนุ่มผงกขึ้นลงอยู่ตรงเอวของตัวเอง ผ่อนบ้างเร็วบ้างจนกระทั่งกล้ามเนื้อของเขาบิดเกร็ง


“โอ้ จอม”


ทุกหยาดหยดที่พุ่งออกมาถูกจอมภพกลืนกินลงไป ปาณัททิ้งกายนอนหอบกับความสุขสมเพียงไม่กี่นาทีที่เริ่มต้น ยังไม่ทันหายเหนื่อยจอมภพก็จับต้นขาของเขาแยกห่างจากกันก่อนที่ปลายลิ้นที่แสนอัศจรรย์นั้นจะขยับไปตวัดอยู่ตรงรูจีบพับ เอวของปาณัทแทบจะยกลอยไปความเสียวซ่านที่บังเกิดขึ้น


“จอม ตรงนั้น โอ เสียวมาก”


เกร็งจนเผลอวางท่อนขาไปกับไหล่หนาที่คลอเคลียอยู่ตรงช่องแคบ ปลายนิ้วชุ่มฉ่ำด้วยเจลใสหล่อลื่นสอดเข้าไปในช่องทางช้าๆพลางหมุนวนเปิดทางขณะปลายลิ้นก็ตวัดเข้าสู่ภายใน ปาณัทส่งเสียงหนักจนนึกอายตัวเอง


“จอมครับ เข้ามาเถอะนะ ผมต้องการจอมมากเลย”


ผงกหัวส่งเสียงสั่นพร่าและสายตาเว้าวอน จอมภพจึงค่อยยันกายสูงพลางดึงปลายนิ้วออก เขาจ่อความเป็นชายไว้ที่ปากทางก่อนจะเอนตัวต่ำลงไปใช้ปากครอบคลุมยอดอกสีสวยอีกครั้งพร้อมกับดันเอวเข้าไปช้าๆ ช่องทางร้อนนั้นเปิดรับอยู่แล้วให้จอมภพเข้าไปเติมเต็ม ชายหนุ่มเป่าปากกับความรัดรึงที่กลืนกินเขาเข้าไปจนหมด

มีความสุขด้วยกันนะครับพี่เปา”


เขากระซิบที่ข้างหู กายแกร่งขยับเคลื่อนช้าๆ ปาณัทกอดก่ายจอมภพไว้ทั้งแขนและขาและปล่อยให้ชายหนุ่มพาเขาล่องลอยไปกับความเร่าร้อนที่เต็มไปด้วยความหวามไหว


“จอม โอ ดีเหลือเกิน อีกนิดเดียว”


ปาณัทขยับเอวรับ ใช่ว่าเขาจะนอนนิ่งเป็นขอนไม้ ยามตกอยู่ในความสุนทรีปาณัทก็ร้อนแรงไม่แพ้ใคร เขาเผลอกัดเข้าที่ไหล่ของจอมภพเมื่อความเสียวซ่านมาเยือน


“อื้อ จอม!”


ปาณัทถึงฝั่งไปแล้ว รู้ได้จากความเปียกชื้นตรงเอวที่เบียดเสียด เขาดันท่อนขาเรียวของปาณัทให้ยกสูงไปข้างหน้า เพื่อที่จอมภพจะส่งตัวเองเข้าสู่ฝั่งบ้าง ความแข็งขันทะลุทะลวงเข้าออก พักใหญ่จอมภพก็ส่งเสียงดังลั่นขณะดึงมันออกมา เขาทิ้งกายลงไปนอนเคียงข้างแล้วกอดปาณัทไว้


“ไปเรียนตอนบ่ายไม่ไหวแน่เลย โทรไปบอกเพื่อนให้เล็คเชอร์ให้ดีกว่า”


ชายหนุ่มรำพันกับร่างนุ่มชื้นเหงื่อ ปาณัทหยิกไปที่ลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องด้วยความหมั่นไส้


“เด็กนิสัยไม่ดี หัดโดดเรียน”


“พี่เปานั่นแหละครับทำให้ผมหมดแรง น่านะ พักให้หายเหนื่อยเผื่อผมจะฟื้นตัวมาดูแลพี่เปาอีกสักรอบ นะครับ”


ปาณัทส่ายหน้า แต่เขาก็ยิ้มตาม หลังจากนั้นเขาก็ปล่อยให้จอมภพนอนกอดเขา ใครจะกล้าขัดเมื่ออีกฝ่ายปรนเปรอความสุขให้ขนาดนี้ ก็ได้แต่เสพติดในสิ่งที่จอมภพมอบให้จนเกือบค่ำ





ในที่สุดก็ถึงวันที่ซีรีส์ชายรักชายที่ชื่อเสียงโด่งดังถึงกำหนดฉายวันแรก จอมภพจำเป็นต้องไปในงานอีเวนท์เปิดตัวซีรีส์ในวันนี้ ในงานมีทั้งนักแสดงวัยรุ่นในเรื่อง และทีมงานบางส่วนรวมถึงเจริญกับสุมาลีเจ้าของค่ายที่มาดูแลความเรียบร้อยของงาน ด้านหน้าเวทีมีแฟนคลับกลุ่มใหญ่ถือป้ายเชียร์นักแสดงด้วย


พิธีกรกล่าวเปิดงาน เชิญเจริญและบิ๊กขึ้นไปกล่าวถึงความเป็นมาของละครเรื่องนี้หลังจากนั้นนักแสดงในเรื่องก็ได้ขึ้นไปบนเวที ชานนท์นั่งติดกับจอมภพที่เป็นนักแสดงคู่หลัก เสียงดังของแฟนคลับก็เริ่มต้นทันที


“คู่เอกของเรามาแล้วครับ ไหนใครจิ้นจอมนิคส่งเสียงหน่อย”


จอมภพยิ้มให้กลุ่มแฟนคลับ แม้จะไม่ค่อยชอบใจนักที่ชานนท์เอนกายเข้ามาใกล้ชิดเขาบ่อยครั้ง รู้ทันว่าอีกฝ่ายกำลังสร้างกระแสคู่จิ้น แต่บังเอิญว่าจอมภพไม่ได้อินตามไปด้วย


“คู่นี้ก็มีข่าวสนิทสนมกันมากใช่ไหมครับเพราะว่ามีบทเลิฟซีนดุเดือดมากต้องถึงเนื้อถึงตัวกันตลอด เดือนที่แล้วมีข่าวว่าจูบกันด้วย ยังไงกันครับเนี่ย มีอะไรแน่นแฟ้นกันเป็นพิเศษหรือเปล่า เล่าให้พวกเราฟังหน่อย”


พิธีการตั้งคำถามเด็ด เสียงกรี๊ดกร๊าดของแฟนคลับยิ่งดังหนาหู ชานนท์ยิ้มเขินก่อนจะตอบคำถาม


“วันนั้นมีงานเลี้ยงปิดกล้อง ผมดื่มไปนิดหน่อยแต่ก็เริ่มเมานั่นแหละครับ ปกติไม่ค่อยดื่มเท่าไหร่ เดินๆไปห้องน้ำก็สะดุดพื้น โชคดีที่จอมรับไว้ทัน แต่ก็บังเอิญปากไปชนกันเท่านั้นเองครับ ส่วนเรื่องสนิทกันเป็นพิเศษจะจริงหรือเปล่า ให้จอมตอบดีกว่าครับ”


“ถ้าอย่างนั้น น้องจอมคงต้องตอบเรื่องนี้แล้วครับ น้องนิคโยนมาให้ขนาดนี้”


จอมภพฝืนยิ้ม เขาหันไปทางต้นเรื่องที่โยนมาให้ ชานนท์ยิ้มเป็นต่อและท้าทายในความลับที่ตนกุมไว้ในมือ


“ก็สนิทกันเพราะงานน่ะครับ ถ้าไม่สนิทคงถ่ายละครจนจบเรื่องไม่ได้ สนิทจนเริ่มจะรู้ไส้รู้พุงกันแล้วว่ามีกี่ขด”


เขาแสร้งหัวเราะบ้าง ไม่อยากทำลายบรรยากาศงานให้กร่อย พิธีกรยังตั้งคำถามย้ำเรื่องนี้มาอีก


“สนิทกันขนาดนี้แล้วจะมีโอกาสพัฒนาไหมครับน้องจอม”


“สนิทพอให้แฟนคลับฟินๆกันก็พอครับ ต่อไปต้องแยกย้ายกันไปทำงาน ผมไม่อยากให้ยึดติดกับผลงานเรื่องแรกจนไปขวางการทำงานต่อๆไป”


จอมภพไม่สนใจว่าชานนท์จะหุบยิ้มแทบไม่ทันกับคำตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆของเขา โชคยังดีที่พิธีกรหันไปถามนักแสดงคู่อื่นในเรื่องชานนท์จึงได้แต่ปั้นหน้ายิ้มทั้งที่ใจเดือดปุดๆ จนกระทั่งการสัมภาษณ์และแจกลายเซ็นเสร็จสิ้นลง จอมภพจึงรีบเลี่ยงเดินลงเวที


“จอม เดี๋ยวสิ” ชานนท์คว้าแขนเขาไว้ “ทำไมพูดฉีกหน้าเราแบบนั้น คู่จิ้นมาแรงจะตาย ทำไมไม่ทำตัวให้มันดีๆ งานจะได้เข้ามา”


“ปล่อยแขนกู”


จอมภพส่งเสียงดุในลำคอ จนชานนท์ชักหวั่น แต่เขาก็ฝืนเชิดหน้าท้าทายแถมยังทำใจกล้าวางมือไปบนแผงอกล่ำอีกด้วย


“เรื่องที่เราเสนอล่ะว่าไง วันนี้เราว่าง ไปวันนี้กันเลยก็ได้นะ เราอยากได้จอม อยากให้จอมทำให้เรามีความสุข นะจอมนะ”


จอมภพปัดมือนั้นออก สายตาคมมองชานนท์อย่างรังเกียจ


“ไม่ว่าง วันนี้ไม่ว่าง วันไหนๆก็ไม่ว่าง กูไม่มีวันว่างสำหรับมึงว่ะนิค ขอโทษที กูเอามึงไม่ลงจริงๆ”


จอมภพเดินจากไปทิ้งให้ชานนท์ยืนกัดฟันมองด้วยความเคียดแค้น คนอย่างชานนท์ ถ้าเขาไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าใครจะได้ ในเมื่อพูดดีด้วยจอมภพยังไม่ยอม เขาก็จะใช้ไม้เด็ด และตอนนั้นจอมภพจะต้องคลานมาขอร้องเขา


ชานนท์จะต้องทำให้ได้!


TBC

แต่งนิยายช่วงใกล้ๆจบนี่ยากแท้น้อ

อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ

ความคิดเห็น