ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนนะคะ หากนิยายมีคำผิด หรือ ข้อผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยที่ทำให้เสียอรรถรสในการอ่านค่ะ (Puingfungfing)

MY PEACH 01 นางฟ้าเกณฑ์ทหาร

ชื่อตอน : MY PEACH 01 นางฟ้าเกณฑ์ทหาร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2562 08:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
MY PEACH 01 นางฟ้าเกณฑ์ทหาร
แบบอักษร


- MY PEACH 01 -


ในช่วงเดือนเมษายนของทุกปี นอกจากอากาศที่ร้อนอบอ้าวจนต้องร้องขอชีวิตจากยมบาล และเทศกาลหยุดยาวอย่างสงกรานต์แล้ว อีกอีเว้นท์สำคัญสำหรับชายไทยผู้มีอายุ 18 ปีบริบูรณ์ ก็คือ การเกณฑ์ทหารนั่นเอง 


 ก่อนเวลา 7 โมงเช้า

“อ๊ะ”เสียงหวานปนห้าวดังขึ้นเมื่อร่างบอบบางของตนถูกชนกระแทกจนเกือบหงายหลัง เพราะมีลำแขนแกร่งโอบตวัดรอบเอวบางภายใต้กางเกงยีนส์สกินนี่เอวสูงสีน้ำเงิน

“ขอโทษครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”ชายหนุ่มหล่อขาวตี๋ผู้เป็นเจ้าของท่อนแขนแข็งแรงอุดมไปด้วยเส้นเลือดเอ่ยถามสาวน้อยในอ้อมแขน

“มะ ไม่ค่ะ”ใบหน้าหวานส่ายไปมาจนกลุ่มผมยาวสีน้ำตาลเข้มเป็นลอนหระจายไปมาบนแผ่นหลังเล็ก

“ครับ”ตอบแล้วค่อยๆ ประคองร่างบางให้ทรงตัวดีๆ

"..."

"..."

“เอ่อ...คือ แถวนี้มีร้านข้าวตรงไหนบ้าง พอจะรู้ไหมคะ”เสียงหวานเอ่ยถามอย่างเอียงอาย ก็ผู้ชายตรงหน้าหล่อน้อยเสียเมื่อไหร่

“อ่อ ผมกำลังจะไปกินอยู่พอดี ไปด้วยกันไหมครับ”

“เอ่อ...ถ้าอย่างนั้น...ก็รบกวนด้วยนะคะ”

“ครับผม”


เมื่อมาถึงร้านขายโจ๊ก สองหนุ่มสาวต่างคนก็ต่างสั่งเมนูของตน ก่อนจะมานั่งมองหน้ากันแล้วเขินไปมา ชายหนุ่มจึงได้เริ่มบทสนทนาเพื่อไม่ให้เก้อเขินไปมากกว่านี้

“คือ มาให้กำลังใจแฟนจับใบดำใบแดงหรือครับ”

“อ่อ ป่าวค่ะ เราโสด”

“อ๋อ ถ้าอย่างนั้นคงมาให้กำลังใจพี่ชายแน่ๆ”

“คิกๆๆ”หัวเราะเบาๆ แต่ไม่ยอมตอบ

“โจ๊กได้แล้วจ้าาา”แม่ค้าร่างอวบเดินเอาโจ๊กหมูใส่ไข่สองชามมาเสิร์ฟให้

“ขอบคุณครับ”ชายหนุ่มรับชามโจ๊กมาตั้งบนโต๊ะตรงหน้าตนเอง และคนตรงหน้า


เคร้ง


“อ๊ะ”คนสวยทำช้อนหลุดมือหล่นลงพื้นเสียงดัง

“เดี๋ยวผมเก็บให้ครับ”อาสาด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ

“ไม่เป็นไรค่ะ”ตอบแล้วก็ก้มลงเก็บช้อนที่ร่วงอยู่บนพื้น จนเสื้อครอปสายเดี่ยวเอวลอยลายดอก โชว์หน้าท้องขาวแบนราบที่เจ้าตัวสวมใส่หย่อนลงน้อยๆ จนเผยให้เห็นเนินเนื้อเล็กๆ ขาวเนียนน่าซุกหน้าลงไปซบ

“เอ่อ”ชายหนุ่มใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อเนินเนื้อเล็กๆ นั่นกระแทกตาเข้าเต็มๆ ดวงตาเรียวเสมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่เนินขาว


.

.

.


เมื่อกินข้าวกันเสร็จแล้วก็ถึงเวลาแยกกัน แต่มันคงจะน่าเสียดายเกินไปถ้าจะจากกันไปเฉยๆ เพราะงั้นหนุ่มตี๋จึงได้เอ่ยปากขอไอดีไลน์คนสวย 

"เอ่อ...ขอไลน์ได้ไหมครับ"

"จะเอาไปทำอะไรหรอ"

"คือ...อยากรู้จักมากกว่านี้อ่ะครับ"

"อ่อ...อะ เอาโทรศัพท์มาสิ"

"ครับผม"รีบล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงส่งให้คนสวยแทบจะทันที

"อ่ะนี่..."ยืนโทรศัพท์คืนหนุ่มตี๋

"ขอบคุณนะครับ...เราต้องไปแล้ว"

"อะ อื้อ โชคดีนะ"

"ครับผม"


.

.

.


เมื่อแยกจากคนสวยแล้ว หนุ่มตี๋สไตล์เกาหลีนิยมก็มานั่งเข้าแถวรอเรียกตรวจบัตรประชาชน และตรวจร่างกาย แน่นอนว่าเขาถูกจัดอยู่ในกลุ่มที่ 1 คือ คนที่มีร่างกายสมบูรณ์ดีไม่มีอวัยวะพิการ หรือ ผิดส่วนแต่อย่างใด ด้วยส่วนสูงที่มากกว่า 180 ซม. และผิวขาวๆ เรียกสายตาสาวๆ ที่มาให้กำลังใจญาติมิตร สามีได้ดีทีเดียว 

"อะ อ้าว เจอกันอีกแล้ว"น้ำเสียงหวานคุ้นหูดังขึ้น เรียกให้หนุ่มตี๋หันไปสนใจ

"อ้าว มาให้กำลังใจพี่ชายใช่ไหม คนไหนอ่ะ"

"ป่าวหรอก เรามาคัดทหารน่ะ แต่ไม่ผ่านหรอก เราเป็นคนกลุ่มที่ 3 น่ะ มารอเขาตรวจสอบเพื่อปล่อยตัว แต่เธอต้องอยู่จับใบดำใบแดงนี่ ใช่หรือเปล่า"ถามพร้อมรอยยิ้มหวานๆ

"....."แต่หนุ่มตี๋ตอนนี้สติหลุดไปแล้วก็ว่าได้ หญิงสาวหุ่นบาง สูงโปร่ง ผิวขาวเนียนไปทั้งตัว ดวงหน้าหวานรับกับตากลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากบาง ไม่ใช่หญิงแท้ เรด้าที่มีไม่สามารถใช่งานได้อีกต่อไป

"นี่ ตกใจหรอที่เราไม่ใช่ผู้หญิง"คนสวยถาม รอยยิ้มหวานค่อยๆ เจื่อนลงอย่างน่าสงสาร จนใจหนุ่มเขว

"ม ไม่ใช่ๆ คือ เอ่อ ก็ใช่ แต่ที่ผมตกใจเพราะคุณสวย ล แล้วก็เหมือนผู้หญิงมากๆ"รีบละล่ำละลักตอบเมื่อเห็นใบหน้าขาวนั้นเศร้าลง แม้จะตกใจ แต่จะให้ทำยังไงได้ ก็มันปิ๊งไปแล้ว อีกอย่างนี่มันปีไหนแล้ว ถึงจะเป็นกระเทย แต่ก็สวยจนผู้หญิงยังอาย

"จริงหรอ"

"อ อืม"

"เธอไม่รังเกียจที่เราไม่ใช่ผู้หญิงใช่ไหม"

"บ้า พูดอะไรอย่างนั้น ผมจะรังเกียจคุณได้ยังไง คุณสวยออกขนาดนี้"

"คิกๆๆๆ บ้า...แล้วนี่รอจับใบดำใบแดงใช่ไหม"

"อ อืม"

"อยากได้ใบไหนล่ะ"

"ก็ต้องดำอยู่แล้ว"

"หรอ ถ้างั้นเราขอให้เธอจับได้ใบดำนะ สู้ๆ"

"ขอบคุณครับ"

"ถ้างั้นเราจะยืนรอให้กำลังใจเธออยู่ตรงที่สำหรับญาติตรงนั้นนะ"

"ครับผม"


ท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าวราวนรกภูมิ ชายไทยวัยฉกรรจ์นับร้อยนั่งถอดเสื้อเรียงกันด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ ไหสีดำที่กุมชะตาชีวิตของพวกเขาอยู่ในมือของนายทหารในชุดสีเขียวขี้ม้า เสียงเฮเคล้าเสียงสะอื้นดังไปทั่วบริเวณ​​

"นายสิรสรณ์ ธนารัตน์"เสียงเรียกชื่อทำเอาหนุ่มตี๋ใจเต้นระส่ำ มือไม้เย็นเฉียบ เหงื่อไหลเป็นทาง หนุ่มตี๋ล้วงมือลงไปในไหสีดำ ที่นายทหารชูอยู่เหนือศีรษะ คนเเบาๆ ก่อนจะวัดใจจับสลากขึ้นมา เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ดวงตาเรียวรีหลับแน่นยามที่เจ้าหน้าที่ทหารคลี่สลากออก นายทหารขยับตัวไปตรงไมค์แล้วประกาศเสียงดังฟังชัดว่า

"ใบดำ"

"เยสสส"หนุ่มตี๋ลืมตาแล้วกระโดดดีใจจนตัวลอย


เมื่อทำเรื่องทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย หนุ่มตี๋ก็เดินเข้ามาหาคนสวยที่อุตส่าห์รอให้กำลังใจ

"ดีใจด้วยนะ"คนสวยวิ่งเข้ามากอดชายหนุ่มอย่างลืมตัว

"อ เอ่อ"ใบหน้าขาวตี๋แดงระเรื่อ เมื่อผิวกายนุ่มๆ แนบไปกับร่างกายตน

"อ๊ะ โทษที เราลืมตัว"

"ไม่เป็นไรครับ"

"....."ยิ้มหวานให้จเห็นฟันขาวครบแทบทุกซี่

"แล้วนี่กลับยังไงหรอ"

"อ่อ คงจะแท็กซี่แหละ"

"งั้นให้ผมไปส่งไหม"

"จะดีหรอ"

"อืม ถ้าไม่รังเกียจก็ขอไปส่งได้ไหม"

"อ อื้ม ได้สิ"

"งั้นไปกันเลยไหม ผมจอดรถไว้ตรงข้ามนี้อ่ะ ต้องเดินไปหน่อยนะ"

"ได้"

"เอ่อ ว่าแต่เธอชื่ออะไรหรอ คุยกันมาทั้งวันยังไม่รู้ชื่อกันเลย ฮะๆๆ"คนสวยถามกลั้วหัวเราะ พลางจับปอยผมยาวทัดใบหูเล็กของตัวเอง

"ผมชื่อเจ คุณล่ะชื่ออะไร"

"เราชื่อพีช"

"พีช ลูกพีชใช่ไหม"

"อื้ม ใช่"

"ชื่อน่ารักเหมาะกับเธอดี"

"บ้า"

"หึหึหึ ไปกันเลยไหม"

"อื้ม ไปสิ"

"ครับผม"



ความคิดเห็น