ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปราบพยศรักร้าย 07

ชื่อตอน : ปราบพยศรักร้าย 07

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2562 22:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปราบพยศรักร้าย 07
แบบอักษร

ฉันผลักพี่โซ่ออกทันทีเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์

“มีอะไรวะ” พี่โซ่รับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ แต่มือของเขายังกอดเอวฉันไว้แน่น ส่วนฉันนะหรอได้แต่นั่งซบอกเขาเพราะไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมอง

“เออ เดี๋ยวกูไป”

พี่โว่วางสายไปพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง

“เดี๋ยวพี่ไปส่งบ้าน” ฉันพยักหน้ารับแล้วลุกไปนั่งเบาะข้างคนขับทันที ระหว่างทางเราสองคนไม่ได้พูดอะไรกัน ต่างคนต่างเงียบ พอถึงบ้านฉันก็รีบเปิดประตูแล้วเดินเข้าบ้านทันทีโดยที่เรายังไม่ได้พูดอะไรกัน


PART SO

ผมรีบขับรถกลับไปผับทันทีที่ไอ้อาร์ตโทรมา อารมณ์เสียชะมัดกำลังสั่งสอนเด็กดื้ออยู่แท้ๆ กับมีมารมาผจญ ยอมรับว่าผมโกรธที่เจ้าเอยตะคอกใส่ ไหนจะเรียกผมว่าไอ้อีก เด็กอะไรยิ่งอยู่ยิ่งไม่น่ารัก

“ไปส่งน้องกูถึงไหนว่ะสัส” ไอ้อาร์ตด่าผมทันทีที่มาถึง มันคงหวงน้องมันเพราะมันรู้ว่าผมนิสัยยังไง

“มึงจะจีบใครกันแน่วะระหว่างน้องเอยกับน้องขิม” ตามมาด้วยคำถามของไอเวย์ติดๆ

“...............” ผมไม่ตอบแต่ยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มแทน

“จับปลาสองมือแบบนี้ระวังจะไม่เหลืออะไรเลยนะครับเพื่อน” ยังๆ ไอเวย์ยังไม่หยุดพูด ผมละเบื่อความเสือกของมันจริงๆ

“น้องกูไม่ใช่ตัวเลือกของใคร ถ้าไม่จริงจังก็อย่ามายุ่งกับน้องกู”

ไอ้อาร์ตมันคงกลัวผมทำน้องมันเสียใจ ถึงได้พูดแบบนี้กับผม หึหึ ดูนิสัยน้องมันสิครับดื้อขนาดไหน ผมยอมรับว่าเจ้าเอยสวย สวยกว่าสายขิมเพื่อนของเธอด้วยซ้ำ แต่ด้วยนิสัยของเธอที่หยิ่งจองหอง พูดจาไม่น่ารัก กลับทำให้สายขิมน่าเข้าหามากกว่า และน่าพูดคุยด้วยกว่าเยอะ ตอนนี้ผมไม่สนใจคำพูดพวกมันนั่งดื่มต่อไปเรื่อยๆ จนเกือบตีหนึ่งพวกเราจึงแยกย้ายกันกลับ

ในระหว่างที่ผมกำลังเดินไปที่รถ สายจาดันเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังถูกกระชากให้เดินไปกับผู้ชายคนนั้น ด้วยความที่ที่นี่เป็นผับของผมไง ผมเลยต้องเข้าไปช่วย เกลียดจริงไอ้พวกหน้าตัวเมียทำร้ายผู้หญิงเนี่ย

“ทำเหี้ยไรวะ” ผมเดินเข้าไปถามผู้ชายคนนั้นด้วยความน้ำเสียงกวนตีน

“พี่โซ่ช่วยขิมด้วย” พอได้ยินเสียงผม ผู้หญิงคนนั้นก็หันกลับมา แต่ที่ทำให้ผมโกรธเพราะผู้หญิงคนนั้นคือสายขิมเพื่อนของเจ้าเอย ที่ร้องไห้ให้ผมช่วยด้วยน้ำตานองหน้า

“ปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้”

“แล้วมึงเสือกเหี้ยอะไรด้วยวะ เรื่องของผัวเมีย” สายขิมส่ายหน้าไปมาราวกับบอกผมว่าเรื่องที่มันพูดไม่ใช่เรื่องจริง

“ไม่ปล่อยใช่มั้ย ได้” ผมเดินเข้าไปถีบไอ้เหี้ยนั่นจนมันล้มลงไปนอนกับพื้นก่อนที่ผมจะตามไปต่อยมัน

ผั๊วะ  ผั๊วะ  ผั๊วะ

“เกิดอะไรขึ้นหรอครับคุณโซ่”

“เอามันไปจัดการ อย่าให้มันเข้ามาที่นี่อีก”

ผมบอกการ์ดที่เดินเข้ามาหา ให้จัดการตามที่ผมสั่งทันที

“เป็นไงบ้างครับน้องขิม” ผมเดินเข้าไปหาสายขิมที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้น

พรึบบบ

“ขิมกลัว” สายขิมโผลเข้ากอดผมเต็มแรง คงช็อกกลับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ถ้าผมมาไม่ทันก็ไม่รู้จะเป็นอย่างไร

“ไม่ต้องกลัวแล้วนะ” ผมกอดปลอบพร้อมกับลูบผมเพื่อให้เธอหายกลัว

“ขอบคุณพี่โซ่มากนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ขิมต้องแย่แน่ๆ เลย”

“ไม่เป็นไรครับ แล้วนี่พักอยู่ไหนเนี่ยเดี๋ยวพี่ไปส่งกลับเองอันตราย”


@ CONDO L

“ขอบคุณพี่โซ่อีกครั้งนะคะที่ช่วยขิมไว้”

“ไม่เป็นไรครับ คราวหลังระวังตัวด้วยนะมันอันตรายพี่เป็นห่วง”

“ขิมกะมางานวันเกิดเพื่อนแค่แปปเดียว ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

“เป็นผู้หญิงกลางค่ำกลางคืนมันอันตราย ดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ”

“ขอบคุณมากนะคะ งั้นขิมไปก่อน ฝันดีนะคะ”

“ฝันดีครับ”

ผมมาส่งขิมที่คอนโดเสร็จก็ขับรถไปที่คอนโดตัวเอง วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไหนจะเรื่องยัยเด็กดื้อนั่นอีกไม่รู้พรุ่งนี้จะหลบหน้าผมหรือป่าวก็ผมเล่นฉวยโอกาสกับเธอไปซะขนาดนั้น

@ วันต่อมา

PART JAOAEI

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ร้านกาแฟ รอสายขิมกับชะเอมอยู่ วันนี้วันหยุดฉันเลยชวนมันมาช้อปสักหน่อย

“จ๊ะเอ๋ชะนี วันนี้มาเร็วนะจ้ะ” เป็นใครไปไม่ได้นอกจากนังชะเอม มาถึงก็แดกดันฉันเลยนะ

“แล้วนี่นางขิมมันยังไม่มาอีกหรอ ปกติมันต้องมาก่อนพวกเราหนิ”

“รถอาจจะติดอยู่ก็ได้ นั่นไงมาพอดีเลย”

พวกฉันสั่งอาหารมากินก่อนที่เราจะไปช้อปปิ้งกันเคยได้ยินไหมคะกองทัพต้องเดินด้วยท้อง วันนี้ฉันกะมาช้อปให้จุใจไปเลย ช่วงนี้งานเยอะ และนานๆ ทีกว่าพวกเราจะมีเวลาว่างตรงกัน

“นี่นังขิมแขนแกไปโดนอะไรมา ทำไมมันช้ำอย่างนี้อะ” ฉันหันไปมองที่แขนของสายขิมก็พบกับรอยช้ำอย่างที่ชะเอมมันบอก

“เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยอะ แต่ดีนะพี่โซ่มาช่วยไว้ได้ทัน”

“ว๊ายยยย เมื่อวานอยู่ด้วยกันหรอจ้ะ ร้ายนักนะชะนี พี่โซ่นี่ก็อะไรตอนแรกทำเหมือนจะจีบยัยเอย ทำไมตอนนี้เหมือนจะจีบแกละนังขิม หรือว่าที่มาส่งนังเอยบ่อยๆ เพื่อจะมาดูหน้าแกห้ะนังขิม”

ทันทีที่จบคำพูดของชะเอม ใจฉันก็กระตุกวูบขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ชื่อของเขามันมีอิทธิพลกับใจฉันจริงๆ ทั้งๆ ที่เมื่อวานตอนหัวค่ำเขาอยู่กับฉัน กอดฉัน จูบฉัน แต่พอตอนกลางคืนเขากับไปอยู่กับสายขิม ความรู้สึกฉันตอนนี้มันบอกไม่ถูก หรืออาจจะจริงอย่างที่ชะเอมมันว่าทุกวันที่เขามารับมาส่งฉันเพราะเขาอยากเจอสายขิม แต่ฉันดันบ้าบอคิดไปเองคนเดียวว่าเขาสนใจฉัน มีใจให้ฉันแล้วเป็นไงละสุดท้ายคนที่ต้องเสียใจก็คือฉัน

เขาที่ฉันบอกคนอื่นว่าเกลียดนักเกลียดหนากับเป็นคนที่ทำให้ใจฉันเต้นแรงทุกครั้งที่เราอยู่ใกล้กัน หรือต่อไปนี้ฉันควรจะเกลียดเขาจริงๆ สักที เพื่อปกป้องงหัวใจตัวเองไม่ให้เจ็บไปมากกว่านี้  


สงสารนางเอกกันไหมคะ พี่โซ่นางไม่ให้ความชัดเจนกับเจ้าเอยสักที แถมยังไปให้ความหวังกับสายขิมอีก

ช่วยติดตามเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว