ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3 ข้าชอบคนฉลาด

ชื่อตอน : ตอนที่3 ข้าชอบคนฉลาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2562 19:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 ข้าชอบคนฉลาด
แบบอักษร

เลี่ยงจินอุ้มร่างบางพากลับกระโจมทัพ ทหารต่างมองมาอย่าสงใสว่าแม่ทัพของตนอุ้มใครมา แต่ก็อบมองได้ไม่นานก็สัมผัสได้ถึงรังสีอันน่ากลัวออกมาจากตัวแม่ทัพทหารทุกคนรีบกลับไปทำหน้าที่ของตน

“ไม่มีผู้ใดได้นอนกระโจมของข้า แต่เจ้าถือสะว่าสงสารหึหึ”เลี่ยงจินก้มลงไปกระซิบข้างหูร่างบางที่หลับไม่รู้เรื่อง

“หมอจางเจ้าตรวจดูอาการเขาที”

“รับทราบ”จางเป็นหมอประจำทัพเลี่ยงจิงและยังเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเลี่ยงจิน

“นี่เจ้าทำอะไรเขากันเนี่ย!!”

“หลับนอน”

“!!บอกว่าไปสู้กับหมาป่าข้ายังเชื่อเลย!”

“เจ้าก็พูดเกินจริงไป”

“เอวก็เล็กนิดเดียวกระดูกไม่หักแล้วหรอ”

หมอจางจับร่างบางเพื่อดูว่ามีตรงไหนหักรึป่าว

“มันไม่หักหรอกน่า เจ้าก็รีบๆตรวจแล้วออกไปได้แล้ว!”

“ข้ารู้แล้ว!”

ผ่านไป1เค่อ(15นาที)

“ตรงส่วนนั้นฉีดขาดและอักเสบคาดว่าต้องจับไข้แน่ๆข้าเลยจัดยาไว้ให้แล้ว ในกระปุกคือยาทาเอาไว้ทาตรงนั้น....เจ้าฟังข้าอยู่รึไม่!”หมอจางดุเลี่ยงจินที่เอาแต่มองร่างบางที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

“ข้าฟังอยู่”

“แล้วอีกเรื่อง มันสำคัญมากๆ ห้ามหลับนอนจนกว่าแผลจะหายสนิท!”

“ข้าไม่รับปาก”

“จ..เจ้า!!!”

“ออกไปได้แล้ว”เลี่ยงจินพักหมอจางออกจากกระโจมส่งให้ทหารรากไป

“นี่!!เจ้าห้ามทำเด็ดขาดเลยนะ!!”ถึงจะโดนรากไปไกลแล้งก็ยังตะโกนห้ามเลี่ยงจิน

“อืออ..”ร่างบางเริ่มรู้สึกตัว

“ตื่นแล้วหรอ”

“!!!!ท..ท่าน!!!”

“ตกใจขนาดนั้นเลยหรอที่ตื่นมาเจอข้า”

“ข..ข้าต้องไปแล้ว”ร่างบางรีบรุกนั่งแต่ก็ต้องร้องออกมา

“อโอ้ยยย..เจ็บ!”ทั้งเอวและตรงนั้นมันเจ็บไปหมดจนขยับตัวไม่ได้

“เจ้าหิวรึยัง”

“ข้าไม่หิว..จ๊อกกก”เสียงท้องร้อง

“หึ ไปเตียมอาหารมาให้ข้า”เลี่ยงจินหันไปสั่งทหารที่เฝ้าอยู่หน้ากระโจม

“กินสะแล้วก็กินยา”

“ข้ามียา เก็บของท่านไปเถอะ”

“เจ้าเป็นหมองั้นหรอ”

ลี่ฉุ่นพยักหน้า

“ดี ข้าชอบคนฉลาด”เลี่ยงจินยิ้มร้าย

ลี่ฉุ่นงงกับคำพูดของแม่ทัพเลี่ยงจิน

“มาแล้วขอรับ”

“เอาเข้ามา”

อาหารกลิ่นหอมมากมายถูกเอามาวางไว้บนโต๊ะข้างหน้าลี่ฉุ่น

“ข้ากินได้หมดเลยหรอ”

“ได้ถ้าเจ้ากินหมด”

ไม่รอช้าลี่ฉุ่นคีบอาหารเข้าปากคำแรก

“อร่อย”ลี่ฉุ่นบ่นคนเดียวแต่เลี่ยงจินได้ยินก็แอบยิ้มให้กับความซื่อของร่างบาง

ผ่านไป1เค่อลี่ฉุ่นก็กินหมด

“กินเก่งขนาดนี้แต่ทำไมถึงไปผอมเพียงนี้”เลี่ยงจินลูบเอวลี่ฉุ่นไปมา

“ข..ข้าไม่รู้”รีบปัดมือออก

“เจ้ากำลังไปไหนงั้นรึ”

“ข้าเดินทางไปเลื่อยๆเพื่อช่วยผู้คน”

“งั้นเจ้าก็ไปกับข้า”

“ไปไหน!?”

“เมือง

“ทำไมข้าต้องไปด้วย”

“เจ้าเป็นเมียข้าแล้ว”

“ข..ข้าเป็นบุรุษนะ!จ..จะไปเป็นเมียท่านได้ไง!”

“หรือเจ้าอยากจะให้ข้าทำอีกรอบ”เลี่ยงจินลงกับที่นอน

“ไม่!ขอรับ!”

“หึ กินยาแล้วนอนสะ”

เลี่ยงจินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“จะได้หายไวๆแล้วมาทำหน้าที่เมียที่ดี หึหึ”เลี่ยงฉุ่นเดินออกจากกระโจมไป


(โอ๊ะ ยังมิได้ถามชื่อเลย กลับมาคืนนี้ค่อยถามละกัน หึหึ:เลี่ยงจิน)

“เราต้องหนี..ยังไงละ?ฮืออออT-T”รุกก็รุกไม่ไหวแถมยังมีทหารร่างใหญ่ยืนเฝ้าอยู่ ลี่ฉุ่นกินยาแบ้วล้มตัวลงนอน

“หายก่อนแล้วค่อยคิดละกัน”

image

หมอจางคนสวยเอง

หมอจาง:ข้าเป็นบุรุษ!ข้าหล่อเหล่าขนาดนี้

สะมาย:จ้ะ หล่อจ้ะแม่คนสวย



คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ จะได้มีกำลังใจแต่งต่อ อิอิ

1 คอมเม้นมีค่าเสมอ

ความคิดเห็น