ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กอดครั้งที่15

คำค้น : #วินหมอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2562 17:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กอดครั้งที่15
แบบอักษร






Chapter 15






พี่เรย์พาผมกลับมาที่ห้องพักที่หอของผม ไหนบอกจะพากลับบ้านไง -*-

ผมกำลังนั่งกอดเอวพี่ปลายอยู่พร้อมกับร้องไห้ออกมาเบาๆ จะร้องแค่วันนี้เท่านั้น แล้วพรุ่งนี้ทุกอย่างก็จะจบ ผมจะเป็นคนใหม่คนที่พี่วินไม่รู้จักอีกต่อไป

“มึงไปไม่ทัน?”พี่ปลายถามพี่เรย์ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ มือกำลังโอบผมพร้อมลูบหัวเป็นการปลอบ

“นี่โทษกู? ตัวเองสืบช้าเองกล้ามาโทษคนอื่น”พี่เรย์พูดออกมา

“กัส ปล่อยน้องกูเดี๋ยวนี้”จู่ๆก็มีเสียงหนี่งแทรกเข้ามา เสียงที่ว่านั่นคล้ายกับเสียงพี่ปลายมาก แต่พี่ปลายคือคนที่ผมกำลังกอดอยู่ไม่ใช่หรอ

ผมผละออกจากคนตรงหน้า มองไปทางคนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องใหม่ หรือจะบอกว่าเขาอยู่ก่อนแล้ว แต่เขาแค่ยังไม่ได้เดินออกมาให้ผมเห็น

“น้องกูเหมือนกันเหอะ มาทำเป็นหวง”คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมพูดขึ้น

ผมจ้องหน้าเขานิ่งพลางมองสลับกับคนที่ยืนอยู่อีกมุมห้องและกำลังก้าวเท้ามาทางผมไปมา ทำไม...

“ทำไมมีพี่ปลายสองคน?”ผมชี้นิ้วไปที่พี่ปลายทั้งสองสลับกันไปมา

“นี่พี่ปลายครับ นั่นไม่ใช่”พี่ปลายเดินมาดึงผมให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะรวบตัวผมเข้าไปกอด

“ให้กูกอดน้องบ้าง มึงกอดมาจะทั้งชีวิตแล้วปลาย”คนที่นั่งอยู่พูดขึ้นมาอย่างขัดใจ

“ไม่ให้นี่น้องกู”พี่ปลายกอดผมแน่นขึ้น

ว้อย พวกพี่มึงจะมาหวงผมอะไรกันตอนนี้!!!

ตอนแรกก็เศร้าอยู่หรอก แต่ตอนนี้งงหนักมาก ผมประมวณผลไม่ทันแล้วววว

แล้วสองคนนี้ก็ยังคงไม่ลดละในการแย่งกอดผม ผมควรจะดีใจที่มีผู้ชายมารุมกอด แต่แปลกที่ตอนนี้กลับรู้สึกปลงๆมากกว่า

“เดี๋ยวครับ”จับแยกพวกพี่มันสองคนออกจากกัน “อธิบายมาครับ”

ผมหันไปมองหน้าพี่ปลายและพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

พี่ปลายมองผมก่อนจะถอนหายใจออกมา มองไปทางพี่เรย์ด้วยสีหน้านิ่งๆไม่ต่างจากผม

“นั่นเรย์ พี่ชายคนที่สามของหมอก ส่วนนี่...”ชี้กลับมาที่คนที่นั่งอยู่ “ไอกัส เป็นฝาแฝดกับพี่เอง”

“สวัสดีน้องชาย มาให้หอมแก้มหน่อยสิ”พี่กัสพูดต่อและส่งยิ้มมาให้ผม

“หอมตีนกูนี่”พี่ปลายยกเท้าเขี่ยพี่กัส แต่อีกฝ่ายก็ปัดออก

ผมควรจะดีใจใช่ไหมอ่ะ ที่มีพี่น้องรักกันมากขนาดนี้ - -‘

ถ้าพี่กัสกับพี่เรย์เป็นพี่ชายผมจริงๆ งั้นคนที่ไอซุงชอบจะเป็นใครหล่ะ

“ขอถามครับ”ผมยกมือขึ้นห้ามศึกระหว่างพี่ปลายกับพี่กัสที่ยังคงทะเลาะกันไม่เลิก

ทั้งสามคนหันมามองหน้าผม

“ใครเป็นคนห้ามไม่ให้ซุงมายุ่งกับผม”

พรึบ!!!

ทันทีที่ผมพูดจบพี่ปลายและพี่กัสก็ชี้นิ้วไปที่พี่เรย์อย่างพร้อมเพรียงกัน ผมมองหน้าพี่เรย์นิ่ง และพี่เรย์ก็มองผมเหมือนกัน

“พี่ทำแบบนี้ทำไม”ผมถามคำถามและมองหน้าพี่เรย์ไปด้วย

“ก็ไอกัสอ่ะ สืบเรื่องช้า พี่ก็คิดว่าเป็นซุง”พี่เรย์น่าจะหมายถึงคนที่จะเข้ามาจีบผมแน่ๆ แต่อย่างไอซุงเนี่ยนะจะจีบผม เหอะ จีบตัวเองมันยังจีบไม่ได้เลย เรียกว่าจีบใครไม่เป็นเลยจะถูกกว่า

“กูบอกมึงแล้วเหอะว่าไม่ใช่น้องซุง มึงไม่ฟังกูเอง อย่าโยนความผิดมาให้กู”พี่กัสพูด

“แล้วพี่ทำอะไรไอซุงบ้าง”ผมยังคงถามต่อ

พี่เรย์นิ่งและไม่ได้ตอบคำถามผม นี่พี่มันคิดจะไม่ตอบ

“นอนกกเช้ากกเย็นเลยมั้ง...”พี่กัสพูดขึ้นมา จนพี่เรย์ต้องหันหน้ามามอง

“หุบปากไปมึงอ่ะ”พี่เรย์แทบจะเดินมากระทืบพี่กัสอยู่แล้วแต่แค่ไม่ทำ

ถ้ากกเช้ากกเย็นนี่ หมายถึงพี่เรย์กับไอซุงนี่มีอะไรอะไรกันแล้วหรือเปล่าอ่ะ หุ้ย!! น้องเขิน

ผมหันไปมองหน้าพี่ปลายที่ยืนอยู่ข้างๆ

“พี่ปลายรู้เรื่องไหมครับ”กระซิบเบาๆ

“หือ เรื่องไหนครับ”พี่ปลายกระซิบตอบกลับมา

“เรื่องที่ไอซุงมันชอบ...”จะหลอกถามว่าไอซุงมันชอบใครเพราะผมก็ไม่แน่ใจ

“ไอเรย์หรอครับ”พี่ปลายตอบกลับมา

แม่!! แม่จ๋า แม่จะมีลูกสะใภ้แล้วนะ ฮืออออออ ดีจายยยยยยย

“พี่ปลายโอเคไหมครับ”จำได้ว่าพี่ปลายเคยบอกว่าชอบไอซุง

“พี่คุยกับซุงแล้วครับ พี่โอเค แต่เรย์ยังไม่รู้เรื่องนี้นะ”พี่ปลายยิ้มตอบกลับมา

ผมหันไปสนใจพี่เรย์กับพี่กัสที่ยังเถียงกันอยู่ไม่เลิกซักที

“ผมมีความลับของไอซุงจะบอกครับ”พูดและมองหน้าพี่เรย์ไปด้วย

ผมคิดว่าผมน่าจะดูพี่เรย์ไม่ผิด พี่เรย์ต้องชอบไอซุงบ้างแหละ ดูจากที่พี่กัสบอก นอนกกเช้ากกเย็นขนาดนั้น หุ้ว!! น้องเขินอีกแล้ว

“อะไรครับ”พี่เรย์ตอบกลับมา

“จะให้บอกง่ายๆเลยหรอครับ”ต้องเล่นตัวหน่อย ไอซุงมันต้องมีความสำคัญบ้าง ขืนบอกไปง่ายๆเดี๋ยวพี่เรย์จะไม่ตื่นเต้น

“จะเอาเท่าไหร่”พี่เรย์ถามกลับมา

“อืม...”ทำท่าทางครุ่นคิด”พี่ว่า ไอซุงมีค่าเท่าไหร่หรอครับ”

ยิงคำถามกลับไปให้ฝ่ายตรงข้ามได้คิด พี่เรย์มองผมนิ่งก่อนจะหันไปสะกิดพี่กัสที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

“ถ้ากูยกบัญชีธนาคารให้น้องเลยมันจะยุ่งยากไหมวะ”

“ยกทำไม โอนเอาดิ”พี่กัสตอบแบบงงๆ

“มันได้แค่ห้าแสนไง”พี่เรย์ตอบกลับไป

เดี๋ยว!!! ไอพี่เรย์ ห้าแสนนี่ไม่พออีกเรอะ

“ปลายยืมสมุดเช็คหน่อย”พี่เรย์หันมาพูดกับพี่ปลายต่อ

“เกินไปอ่ะเรย์ มึงไม่คิดว่าน้องแค่แกล้งมึงเล่นหรอ”พี่ปลายส่ายหัวเบาๆ

“พี่จะให้เท่าไหร่นั่นไปคุยกับไอซุงเอาเอง”ผมพูด

“เออ มึงโอนเงินให้น้องแล้วก็ใช่ว่าน้องซุงจะยอมคบกับมึงซะหน่อย”พี่กัสนี่ทำไมกัดเก่งจัง ชอบอ่ะ มาให้น้องหอมแก้มเป็นรางวัลที

แต่ผมไม่ต้องให้รางวัลแล้วแหละเพราะพี่เรย์ยกเท้าถีบพี่กัสเป็นของรางวัลไปแล้ว ฮ่า

“ไอซุงมันโกรธพี่มากเลยนะ...ผมไม่รู้หรอกว่าพี่ทำอะไรให้มันโกรธบ้าง...”พูดช้าๆเพื่อดูปฏิกิริยาอีกฝ่าย

พี่เรย์มองผมนิ่งเพื่อฟังสิ่งที่ผมจะพูด ผมหันไปส่งยิ้มให้พี่ปลายที่ดูชอบใจกับการกลั่นแกล้งพี่เรย์ในครั้งนี้มาก ก่อนจะหันกลับมามองพี่เรย์อีกรอบ

“แต่ดูเหมือนว่ามันจะชอบพี่มาก...นั่นคือที่ผมรู้”

พี่เรย์ดูตกใจกับคำพูดที่หลุดออกไปจากปากของผม เหมือนพี่เรย์สติหลุดไปแล้วเพราะเอาแต่นิ่ง

“ไอซุงน่าจะอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องน๊าาาาา”พูดลอยๆครับ เชื่อผมสิว่าผมแค่พูดลอยๆไม่ได้มีเจตนาอะไรเลย ไม่เล๊ย!!

พี่เรย์ยังคงมองหน้าผมก่อนจะเดินไปที่ประตูห้องของผม ผมเดาว่าพี่เรย์น่าจะออกไปหาไอซุง ฮิฮิ

“จะทำอะไรก็เบาๆหน่อยน๊า เดี๋ยวไอซุงไปสอบพรุ่งนี้ไม่ไหว”ตะโกนตามหลังพี่เรย์ที่เดินออกไปและปิดประตูห้องให้ผมเรียบร้อย

ผมหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าประตูห้องปิดลง หื้อ ไอซุงจะได้สมหวังสักที พี่เรย์ต้องชอบไอซุงบ้างแหละไม่งั้นคงไม่คิดที่จะโอนเงินจนหมดบัญชีหรอก

“ร้ายนักนะ”พี่ปลายจับหัวผมโยกไปมา

“แล้วรักไหมครับ”พูดตอบกลับไป

“หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย”พี่ปลายบีบแก้มผมเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว

“ตอนแรกหมอกยังร้องไห้อยู่เลยไม่ใช่หรอ”พี่กัสมองมาที่ผม

เออว่ะ ทำไมลืมว่าตัวเองเศร้าอยู่แล้วมาหัวเราะชอบใจกับเรื่องพี่เรย์กับไอซุงได้ยังไงวะ

“ฮือออออ พี่ปลาย เค้าทิ้งผมไปแล้วอ่าาา”ร้องมันตอนนี้เลยแล้วกัน

ผมซุกหน้าลงบนอกของพี่ปลาย พี่ปลายดูตกใจกับอารมณ์อันแปรปรวณของผมมากแต่ก็ยกมือขึ้นมาลูบหลังเป็นการปลอบ

“กูว่าน้องเป็นไบโพล่าชัวร์”พี่กัสพูด

“กูก็ว่างั้น นัดหมอให้น้องเลยนะกัส”พี่ปลายพูดต่อ

“แงงงงงงงงงงง!!!!”ทำไมมาว่าผมแบบนี้

ผมไม่ได้เป็นไบโพล่าว้อยยยยยยย

.

.

.

.

.

.

.

นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วหลังจากวันนั้น ผมโอเคขึ้นเยอะมากแล้ว และคนที่ผมไม่อยากให้รู้เรื่องนี้มากที่สุดก็คือไอซุง แต่มันดันรู้แล้วนี่สิและคนที่บอกมันเรื่องนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน พี่เรย์นั่นเอง

เหอะ หลงไอซุงมากจนไม่สนใจน้องแล้วไง

ผมกำลังนั่งบ่นอยู่ในห้องไอซุงกับเจ้าของห้องแค่สองคน

“ซุง เอาไงดีวะ กูเศร้ามากเลยอ่ะ กูอิจฉามึงนะ มีพี่เรย์อยู่ด้วยแล้วนี่ เค้าดูรักมึงหลงมึงน่าดูเลย”ผมบ่นขณะที่นั่งกอดหมอนอยู่ที่เก้าอี้ใกล้ๆกับไอซุง

ตอนนี้ไอซุงมันกำลังซักผ้าอยู่ที่ระเบียงห้องครับ มันบอกว่าเครื่องซักผ้ามันเสีย เอาไปซ่อมอยู่ เลยต้องลงแรงซักผ้าด้วยตัวเอง

“น้ำไม่ไหลหว่ะหมอก”ไอซุงดูไม่ได้สนใจผมเท่าไหร่นักมันยังคงวุ่นวายกับก็อกน้ำอยู่

“พี่เรย์เค้าทำอะไรให้มึงบ้างไหมอ่ะ อย่างมีของขวัญให้หรือเปล่า เค้าพูดดีกับมึงบ้างไหม”ผมยังคงพูดเรื่องของผมต่อ

ถ้าไอซุงบอกว่าไม่มีผมจะไปกัดหูพี่เรย์ให้ขาดไปเลย กล้าดียังไงเปิดทางให้ขนาดนี้แต่ไม่คิดจะทำอะไรเลย ว่าแต่ ทำไมหมอกต้องจริงจังขนาดนี้อ่ะ

“กูเอาผ้าไปซักที่เครื่องหยอดเหรียญข้างล่างดีกว่า”ไอซุงยกตระกร้าผ้าเดินไปทางประตู

“ไอซุง!!! มึงได้ฟังที่กูพูดไหมห๊ะ!!!”ผมตะโกนตามหลังมัน

“เดี๋ยวมานะหมอก นั่งรอไปก่อน”แล้วมันก็ปิดประตูหนีผมออกไป

ไอเพื่อนเวร...

ผมถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ ไหนๆก็ได้เข้าห้องไอซุงตอนที่มันไม่อยู่แบบนี้แล้ว ก็ขอสำรวจห้องมันหน่อยก็แล้วกัน ฮิฮิ

ติ้ง!!

เหมือนได้ยินเสียงโทรศัพท์ แต่ไม่ใช่ของผมแน่ๆเพราะผมไม่ได้พกมาด้วย

ติ้ง!!

อยู่นี่เอง มองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ผมก็โน้มหน้าไปอ่านกล่องข้อความที่ขึ้นโชว์อยู่

“คนเถื่อน ใครวะ”ผมมองชื่อเจ้าของบทสนทนา แต่ก็ต้องงงอีกรอบเพราะไม่รู้ว่าคนที่ส่งข้อความมานั้นเป็นใคร

ผมเลิกสนใจข้อความนั้นเพราะสนใจไปก็ไม่รู้ว่าเค้าส่งอะไรมาให้ไอซุง เนื่องจากไอซุงมันตั้งค่าการแจ้งเตือนให้เห็นแค่ชื่อคนที่ส่งมาเท่านั้น นี่ขนาดโทรศัพท์มันยังระวังเรื่องส่วนตัวขนาดนี้ ผมนับถือจริงๆ

เดินมาหยุดอยู่หน้าตู้เย็นก่อนจะเปิดหาอะไรกิน แต่สิ่งที่ผมพบกลับมีแค่ ความว่างเปล่า ดีนะมันยังมีน้ำเปล่าในตู้เย็น แม้อย่างอื่นจะไม่มีก็เถอะ

ผมเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟา กดเปิดทีวีดูรอไอซุงที่ลงไปซักผ้าอยู่

แกร๊ก!!

ไอซุงมาแล้ววว ผมหันไปมองที่ประตู แต่คนที่เดินเข้ามากลับไม่ใช่ไอซุงแต่เป็นพี่เรย์

ฮั่นแน่ มีแวะมาหากันด้วย พี่เรย์นี่ร้ายนักนะ

“อ้าว ซุงหล่ะ”พี่เรย์เดินเข้ามาวางถุงของกินไว้ที่โต๊ะใกล้ๆผม

“ไปซักผ้าครับ”ตอบพี่เรย์เสร็จก็หันไปสนใจทีวีต่อ

“งั้นเดี๋ยวพี่มานะ”พูดจบพี่เรย์ก็หมุนตัวเดินออกไป

เดี๋ยวก๊อนนน!!! พี่มึงเห็นไอซุงสำคัญกว่าน้องอีกหรอเนี่ย

พี่เรย์ออกไปแล้ว และผมก็ยังคงนั่งอยู่ในห้องไอซุงแบบเดิม ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหมาเลยวะ มานั่งเฝ้าห้องให้ไอซุงเนี่ย

นั่งดูหนังไปได้ซักพักก็ได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากหน้าห้องจนต้องเงี่ยหูฟัง เสียงไอซุงไม่ผิดแน่ๆ และถ้าให้เดาคนที่ไอซุงทะเลาะด้วยก็ไม่พ้นพี่เรย์ชัวร์

“มาหาไม่ได้หรอครับ”ทำไมเสียงพี่เรย์มันดูชวนอ้วกแปลกๆ ถึงพี่เรย์จะพูดแบบนี้เป็นปกติกับทุกคนแต่พอรู้ว่าคนที่พี่เรย์กำลังพูดด้วยอยู่ตอนนี้เป็นไอซุงก็ชวนให้ผมอยากจะอ้วกขึ้นมา

เข้าใจเลยว่าทำไมใยไหมชอบด่าผมเวลาผมพูดอ้อนใครกราบขอโทษใยไหมด้วยที่ตอนนั้นไม่เข้าใจ ตอนนี้เราอยู่ในสถานการณ์เดียวกันแล้ว กอดคอร้องไห้ไปพร้อมกันนะ

“ไปไกลๆ”ไอซุงเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผม

“พี่ซื้อของโปรดน้องซุงมาให้ด้วยน้า”พี่เรย์เดินมาทิ้งตัวนั่งข้างๆไอซุงอีกทีและคุ้ยถุงที่พี่มันถือเข้ามาวางตอนแรกไปด้วย

ไอซุงมันถอนหายใจออกมาก่อนจะหันมามองหน้าผม

“นี่ๆ ร้านนี้ร้านประจำน้องซุงเลยนะ กินหน่อยสิพี่อุตส่าซื้อมาให้นะ”พี่เรย์ทำเสียงอ้อนใส่ไอซุงไม่เลิก

ถ้าผมจะขอหลบไออ้วกจะมีคนฆ่าผมไหมอ่ะ

“ไม่ได้ขอให้ซื้อมาให้...”ไอซุงหันไปตอบ

“กูว่า กูควรจะกลับห้องเนอะ”ผมลุกขึ้นยืน หันไปยิ้มให้ไอซุงกับพี่เรย์ “คุยกันดีๆนะ”

พูดจบผมก็เดินออกจากห้องไอซุงมาที่ห้องตัวเอง เปิดประตูเข้าไปทักทายพี่กัสที่กำลังทำของกินส่งกลิ่นหอมอยู่ในครัว

“หิววววว”นี่แหละคำทักทายของผม

ผมเดินไปหยุดอยู่ข้างๆพี่กัสส่องดูเมนูที่จะได้กินในวันนี้ไปด้วย

“จะเสร็จแล้วครับ”พี่กัสหันมายิ้มให้

“พี่ปลายไปไหนครับ”จำได้ว่าพี่ปลายบอกว่าจะมาอยู่ด้วยอาทิตย์นึง นี่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันทำไมพี่ปลายหายไปอยู่ที่อื่นอีกแล้ว

“ออกไปข้างนอกครับ”พี่กัสตอบกลับมา”อยากรู้ความลับพี่ปลายไหม”หันมาส่งยิ้มให้ผมอย่างมีเลศนัย

หึๆ ความลับของพี่ปลายใครบ้างไม่อยากรู้

“หือ อะไรหรอครับ”เอียงคอทำท่าทางสงสัยมองพี่กัสด้วยสายตาน่ารักสุดๆ

“น้องหมอกต้องรู้เรื่องที่พี่ปลายชอบน้องซุงแน่ๆใช่ไหมครับ”

ผมพยักหน้าหงึกหงักเป็นคำตอบ พี่กัสยิ้มออกมาอีกครั้ง

“แต่จริงๆแล้วพี่ปลายไม่ได้ชอบน้องซุงครับ”

“อ้าว!”

งง สิครับทีนี้

“พี่ปลายคิดว่าซุงเป็นแฮกเกอร์ครับ คนที่สืบข้อมูลพี่ๆนี่แหละ ไม่รู้ไปคุยกันท่าไหนพี่ปลายถึงบอกว่าชอบ ตอนแรกพี่ปลายคิดว่าเป็นน้องซุงครับเลยคิดว่าตัวเองชอบน้องซุงแต่ความจริงแล้ว...”

“เป็นน้องซีน”ผมพูดต่อให้จบประโยค

“น้องหมอกรู้หรอครับ”พี่กัสถามออกมาอย่างนึกสงสัย

“สักพักแล้วครับ”แอบหยิบกุ้งตัวใหญ่ในหม้อออกมากินด้วย

หื้อ อร่อยกว่าพี่ปลายทำอีก ต้องจ้างพี่กัสมาอยู่ด้วยกันที่ห้องแล้วแหละ

“ใครบอกครับ”พี่กัสยังคงถามต่อ

“พี่ซันครับ”แอบหยิบปลาหมึกอีกหม้อออกมาชิม

หื้อ อันนี้ก็อร่อย

“พี่ซันหล่อไหมครับ”

หือ! ถามทำไมวะ

ผมหันไปมองหน้าพี่กัสก่อนจะยกนิ้วชี้ชี้ไปที่หน้าของพี่กัส

“ห้ามครับ ห้ามพี่กัสชอบผู้ชายเด็ดขาด เดี๋ยวแม่ไม่มีหลานให้อุ้ม”

อีกอย่างคือสงสารครอบครัวไอซุงด้วย หล่อยกบ้านแถมเก่งขนาดนั้น ปล่อยให้เค้าไปมีครอบครัวปกติไว้สืบทายาทดีกว่า เสียดายความหล่อความเก่งของเค้า ฮืออออ

“อ้าว ทำไมพี่โดนสั่งห้ามคนเดียวหล่ะ ไปสั่งไอปลายด้วยสิ ไอเรย์อีกคน”พี่กัสพูดตัดพ้ออย่างน้อยใจ

“นั่นเรื่องของเค้าครับ แต่พี่กัสผมห้าม”แอบก้มลงไปหยิบปลาหมึกออกจากหม้อมากินอีกคำ

หื้อ น้ำตาจะไหล ไม่เคยกินอะไรอร่อยขนาดนี้

“ง่า เสียใจนะครับเนี่ย”หันไปตักอาหารใส่จานต่อ

ผมส่ายหัวให้กับความขี้น้อยใจของพี่กัสที่ดูไม่จริงจังนัก ก่อนจะก้มลงไปหยิบกุ้งขึ้นมากินอีกตัว

“มีคนทักมาหาน้องหมอกด้วยครับ แต่พี่ช่วยตอบข้อความไปแล้ว”พี่กัสหันมาบอก

“ใครครับ?”

“ไปดูเองดีกว่า โทรศัพท์วางอยู่หัวเตียงครับ”

ผมเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเองกดเปิดดูหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองดูก็ต้องตกใจอ้าปากค้าง รีบเปิดดูกล่องสนทนาที่มันน่าจะจบลงแบบไม่สวยเลยเมื่อเร็วๆนี้เอง


WINN: ขอโทษนะครับ

K’M: เรื่อง?

WINN: เรื่องที่ผ่านมา

K’M: ไม่เป็นไร ถือว่าทำบุญทำทาน

WINN: น้องหมอกโกรธพี่หรอครับ

WINN: ยกโทษให้พี่เถอะนะ พี่ไม่ได้เอาเงินจากพวกนั้นสักบาทเลยครับ

K’M: ไม่ได้ถาม

WINN: น้องหมอกกลับมาคบกับพี่ได้ไหมครับ พี่คิดถึงน้องหมอกมากเลยนะ

K’M: มีผัวใหม่แล้ว เลิกยุ่งซักที


“ไอ้...ไอ้พี่กัสว้อยยยยยยยยยยพี่ตอบเหี้ยอะไรของพี่”ผมเดินออกมาด่าพี่กัสก่อนจะชูโทรศัพท์ที่ยังคงค้างหน้าต่างบทสนทนาไว้อยู่

“ก็ตอบเหี้ยไงครับ”ยิ้มตอบกลับมา

ผมควรจะดีใจใช่ไหมอ่ะ ที่มีพี่ชายรักผมมากขนาดนี้ กวนตีนขนาดนี้ แถมยังปากหมาขนาดนี้ด้วย

ฮือออออออออออออออ





------------------------------

เอาแรงกว่าเน้ ฮ่า

มาอัพแย้ว มีคนหลงเข้ามาอ่านนิยายเค้าเยอะไหมน๊า

มาอัพก่อนหยุดยาว เที่ยวสงกรานต์ให้สนุกกันนะ

เล่นน้ำเผื่อไรท์ด้วย จะนั่งเฝ้าหม้อหมูกระทะอยู่ที่บ้าน ฮ่า

ความคิดเห็น