facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[ภาค2]21.ไม่เหมือนเดิม

ชื่อตอน : [ภาค2]21.ไม่เหมือนเดิม

คำค้น : [ภาค2]20.ไม่เหมือนเดิม

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 113

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2562 19:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ภาค2]21.ไม่เหมือนเดิม
แบบอักษร

ตั้งแต่วันที่ช่วยซากุระจนถึงวันนี้ก็เปิดเรียนเทอมสองแล้วพวกเราไม่ได้คุยกันเลย​

"เช้าแล้วนะมาโคโตะคุง"

ซากุระเข้ามาห้องของผมและดึงผ้าห่มออกแต่ไม่เจอผม

"มาโคโตะคุง"

***

ผมออกจากบ้านมาก่อนแล้ว1ชั่วโมง และตอนนี้ก็อยู่ที่ห้องเรียนแล้ว

"นานๆทีตื่นเช้าก็ดีเหมือนกันนะ"

ผมนอนอยู่ที่โต๊ะของตัวเองก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"ข้อความ งั้นหรอ"

วันนี้งานยุ่งมากเพราะงั้นตอนเย็นมาช่วยหน่อยนะ

"จริงๆจะไปตอนนี้เลยก็ยังได้"

ผมเก็บโทรศัพท์ลงนอนต่อ และพอเวลาผ่านไปจนถึงพักกลางวัน

"พักสักทีนะ"

ผมหยิบข้าวกล่องของตัวเองขึ้นไปกินบนด่านฟ้า ซากุระที่เห็นคงรีบตามไป

"นี่มาโคโตะคุง"

ผมหยุดเดินและฟังสิ่งที่ซากุระพูด

"คือว่าที่ฉันทำน่ะก็แค่ไม่อยากให้มาโคโตะเจ็บตัวก็เท่านั้น"

"งั้นหรอขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงแต่ว่าสิ่งที่เธอทำ มันทำให้ฉันเจ็บยิ่งกว่าโดนยิงหรือแทงอีก พอเถอะเลิกพูดเถอะ"

ผมเดินต่อไปโดนไม่สนใจซากุระที่ล้มทรุดอยู่กับพื้น

ผมกินข้าวกลางวันเสร็จก็ลงมานั่งที่โต๊ะของตัวเองจนถึงเลิกเรียน

"มาโคโตะคุง"

ผมขึ้นมอไซค์และขับไปที่ร้านเค้กใกล้ๆนี้

"ขอโทษที่ช้าครับ"

"มาแล้วหรอมาโคโตะ ขอโทษที่เลิกมานะ"

"ไม่เป็นไรครับ"

ผมเริ่มทำงานพาร์ทไทม์ตั้งแต่วันที่ช่วยซากุระเสร็จ

"เค้กนม สองที่โต๊ะสามครับ"

"นี่ครับเค้กสองที่"

"ลูกค้ามาแล้ว มาโคโตะไปรับทีนะ"

"ได้ครับ"

ผมเดินไปรับลูกค้าและพบว่านั้นคือพวกทาคุมิกับซากุระ

"จะรับอะไรดีครับ"

"มาโคโตะทำงานที่นี่หรอ"

"ที่นี่ไม่มีเมนูทำงานที่นี่นะครับ"

"งั้นฉันของเค้กเค้กสตอเบอรี่​ส่วนรุ่นพี่ซากุ..."

"ครับผมสตอเบอรี่​ กับบานาน่าช็อคโกแลต​"

"เดี๋ยวสิรุ่นพี่มาโคโตะ รุ่นพี่ซากุระยังไม่ได้สั่งเลยนะ"

ผมเดินไปเอาเค้กทันทีและไม่สนใจคำพูดของยูนะ

"ไม่เป็นไรหรอกยูนะจัง บานาน่าช็อคโกแลต​​น่ะคือเค้กที่ฉันชอบ"

"หวานกันจังนะค่ะ"

"ไม่หรอก ฉันไม่ได้คุยกับมาโคโตะนานแล้วละตั้งแต่วันนั้นขนาดวันนี้ยังไม่มองหน้าฉันเลย"

"แย่จังเลยนะค่ะ"

ทาคุมิพูดแทรกขึ้นมา

"ก็เป็นความผิดของเธอไม่ใช่หรอ เธอทำร้ายจิตใจของมาโคโตะตอนนี้เขาคงไม่ไว้ใจใครอีกแล้วละ"

"รุ่นพี่ค่ะ อย่าพูดแบบนั้น"

"มาโคโตะเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาแต่ตอนนี้หมอนั้นเป็นปีศาจเต็มตัวแล้ว งั้นฉันขอถามหน่อยทำไมถึงออกมาให้มาโคโตะเห็นละ มาโคโตะที่คุมพลังปีศาจได้แต่พอเขาเห็นเธอกับคาสึ เขาก็เปลื่ยนตัวเองเป็นปีศาจ ฆ่าคนอย่างไม่ลังเลไม่ว่าจะร้องขอชีวิตก็ไม่สน"

"งั้นทำไม เขาไม่ฆ่าคาสึละ"

"เธอแน่ใจหรอ หมอนั้นฆ่าคาสึด้วยการทรมาณ โดยการตัดนิ้วทีละนิ้วตัดแขนตัดขา แต่เท่าที่เห็นตอนนี้มาโคโตะยังอยู่ในร่างมนุษย์ เพราะตัวตนร่างปีศาจของหมอนั้นฉันจัดการไปแล้ว ทุกครั้งที่ฆ่ามาโคโตะจะเอาตัวตนปีศาจออกมา"

ในขณะที่กำลังคุยกันมาก็เดินมาเสริฟเค้ก

"สตอเบอรี่​ กับบานาน่าช็อคโกแลต​ได้แล้วครับ"

ผมที่กำลังจะเดินไปทำงานต่อก็มีเสียงเรียก

"มาโคโตะคุงคือว่า..."

"ฉันบอกไปแล้วนิ ว่ายังไงมันก็ไม่เหมือนเดิม"

ผมเดินจากไปและไม่หันหลังกลับมา

"นี่มาโคโตะมันจะเกินไปแล้วนะ"

"นี่ทาคุมิ นายน่ะถ้าไม่อยากตายก็อย่าเข้ามาสอดดีกว่านะ"

ผมหันหน้าไปมองทาคุมิก่อนที่จะเดินจากไป


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว