ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คิด คิด คิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 292

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2562 11:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คิด คิด คิด
แบบอักษร

  “ท่านหมอเพ่ย พวกเขาเป็นเช่นไรบ้างเจ้าค่ะ” ยู่จินเชียงที่ขึ้นมาบนเรือนเห็นท่านหมอวัยกลางคนซึ่งเป็นหมอประจำตระกูลกำลังปิดประตูห้องๆหนึ่งพอดีคาดว่าหน้าจะเป็นห้องที่พี่เสียวชิงให้เด็กเหล่านั้นนอนรักษาตัว

“หลับกันหมดแล้วขอรับคุณหนู เด็กผู้ชายร่างกายของพวกเขาบอบช้ำมาก มีแผลอยู่หลายแห่งอาจใช่เวลาหลายวันขอรับกว่าจะหาย ส่วนเด็กผู้หญิงนางไม่สบายหนักมาก ร่างกายมีบาดแผลและรอยช้ำเต็มไปหมด แต่ข้าได้ใช้เวทย์รักษาและให้โอสถไปแล้วพรุ่งนี้ยามซื่อนางคงฟื้นขอรับ ” ท่านหมอเพ่ย(ระดับเวทย์รักษาสีเขียวขั้นห้า และเป็นนักปรุงโอสถขั้นกลาง)ตอบ มองยู่จินเชียงด้วยสายตาเอ็นดู เพราะยู่จินเชียงให้ความเคารพตนที่ถือว่าเป็นผู้อาวุโสกว่าเสมอ

“เชียงเอ๋อ ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าค่ะ เดี๋ยวเชียงเอ๋อไปส่งน่ะเจ้าค่ะ” ยู่จินเชียงย่อกายลงแสดงความขอบคุณท่านหมอเพ่ย

“ไม่เป็นไรขอรับ ข้าเดินกลับได้คุณหนูพักผ่อนเถอะขอรับ ถ้าพวกเขาอาการณ์แย่ลง คุณหนูให้คนไปตามได้ทันทีน่ะขอรับ ”

“เจ้าค่ะท่านหมอ เดินทางกลับปลอดภัยน่ะเจ้าค่ะ” ยู่จินเชียงเดินมาส่งท่านหมอแค่หน้าเรือนตนเอง พอหลังท่านหมอลับสายตาไปแล้วนางก็ขึ้นไปบนเรือนมุ่งหน้าไปยังห้องที่สี่คนนอนอยู่

“พี่เสี่ยวชิง ก่อนที่พวกเขาจะหลับได้กินข้าวหรือยัง” ยู่จินเชียงที่เข้ามาในห้องเห็นเสียวชิงกำลังทายาให้เด็กชายคนหนึ่งอยู่

“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะคุณหนู ท่านหมอสั่งให้พวกเขากินข้าวกินยา แล้วเจ้าค่ะ” เสียวชิงวางกระปุกยาลงเมื่อคุณหนูถามขึ้นมา

“ถ้างั้นรอให้พวกเขามีร่างกายที่แข็งแรงกว่านี้ก่อน ค่อยเรียกมาคุยระหว่างนี้ฝากพี่เสียวชิงดูแลพวกเขาด้วยน่ะ ” ยู่จินเชียงพูดขณะมองไปยังเด็กชายสามคนที่นอนอยู่บนพื้นมีผ้าปูรองนอน และเด็กหญิงนอนอยู่บนเตียง แล้วหันหลังออกจากห้องไป

“คุณหนูไปเรือนใหญ่มาเป็นไงบ้างเจ้าค่ะ คุณหนูถูกท่านแม่ทัพลงโทษหรือไม่เจ้าค่ะ ”  เสียวชิงถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงสีหน้ากังวล ระหว่างทางเดินมายังห้องของยู่จินเชียง

“โธ่ พี่เสียวชิงระดับข้าแล้ว ข้าไม่ยอมโดนทำโทษง่ายๆหรอกหน่า อย่าได้กังวลไป” ยู่จินเชียงตอบด้วยท่าทางสบายๆ เดินเข้าห้องไปนั่งลงที่ปลายเตียง

“ บ่าวรู้เจ้าค่ะว่าคุณหนูของบ่าวฉลาดและเจ้าเล่ห์ขนาดไหน แต่บ่าวก็อดห่วงไม่ได้นิเจ้าค่ะ”  ฮูหยินที่ว่าแน่ ยังต้องแพ้คุณหนูนางอยู่บ่อยครั้ง แล้วท่านแม่ทัพที่หลงลูกสาวขนาดนั้นจะไปเหลืออะไร เสียวชิงได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกมา

“ดูพี่เสียวชิงพูดเข้าสิ ข้าไม่ได้เจ้าเล่ห์อย่างที่พี่เสียวชิงกล่าวเสียหน่อย” ยู่จินเชียงทำปากยู่ใส่เสียวชิง

“เจ้าค่ะ คุณหนูของบ่าวไม่เจ้าเล่ห์เลยเจ้าค่ะ นี้ก็ยามซวีแล้วคุณหนูจะอาบน้ำเลยหรือไม่เจ้าค่ะ บ่าวจะเตรียมน้ำให้” ไม่ว่าสิ่งใดที่เกี่ยวกับยู่จินเชียง เสียวชิงจะเป็นคนดูแลเองทั้งหมด แม้แต่การตักน้ำมาให้นางอาบน้ำก็ไม่เว้น

“ก็ดีเหมือนกัน ข้าเหนียวตัวจะแย่”

“งั้นบ่าวไปเตรียมน้ำให้คุณหนูน่ะเจ้าค่ะ ”เสียวชิงก็ลุกขึ้นออกจากห้องไป ระหว่างที่รอ ยู่จินเชียงก็คิดว่าจะทำอย่างไรกับเด็กสี่คนนั้นดี เงินก็ไม่มี ทำงานหรอแล้วข้าจะทำอะไรดีล่ะตัวก็แค่นี้จะมีปัญญาไปทำอะไรได้  โอ๊ยยยคิดแล้วกลุ้ม ช่างมันเลิกคิดๆๆ

“คุณหนูเจ้าค่ะเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” เสียวชิงที่เตรียมน้ำให้คุณหนูเสร็จแล้วเดินออกมาจากหลังฉากอาบน้ำ

“พี่เสียวชิงไปพักผ่อนเถอะ ข้าจัดการตัวเองได้”

“เจ้าค่ะคุณหนู ถ้าต้องการสิ่งใดเรียกบ่าวได้ทุกเมื่อน่ะเจ้าค่ะ”  พอเสียวชิงออกไปจากห้องแล้ว ยู่จินเชียงก็ลุกขึ้นไปหลังฉากกลั้นถอดเสื้อผ้าออกลงไปนอนแช่น้ำ ให้ร่างกายสดชื่นขึ้นเผื่อสมองจะคิดออกว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี เมื่อมีสี่ชีวิติที่นางต้องดูแล ไม่หน้าเลยจริงๆไม่หน้าหาเรื่องใส่ตัวเองเลย เฮยย เซ็งๆๆๆ ยู่จินเชียงใช่เวลาในการอาบน้ำอยู่ประมาณ 2 เค่อ จึงลุกขึ้นแต่งตัว เดินออกมาจากหลังฉากกลั้น ล้มตัวลงนอนบนเตียงพอหัวถึงหมอนนางก็หลับไปทันทีเพราะความเหมื่อยล้าจากการหนีออกไปเที่ยวนอกจวน

เช้าของวันต่อมา

“คุณหนูเจ้าค่ะ ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะยามเฉินแล้วน่ะเจ้าค่ะ” เสียวชิงเข้ามาปลุกยู่จินเชียงที่ตื่นแล้วแต่ไม่ยอมลุก นอนคลุมโปร่งพลิกตัวหนีมือที่พยายามจะงัดตนออกจากเตียง

“คุณหนูเจ้าค่ะ ลุกเถอะเจ้าคะ เด็กที่คุณหนูซื้อตัวมาเมื่อวานรอพบคุณหนูอยู่น่ะเจ้าค่ะ ” ยู่จินเชียงได้ยินดังนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง นึกทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ พอแน่ใจว่าไม่ใช้ความฝัน ก็กระเด้งตัวขึ้นนั่งหันไปทางเสียวชิง

“พี่เสียวชิง ความจริงหรอกรึ ข้านึกว่าความฝันซ่ะอีกแล้วตอนนี้ สี่คนนั้นรอข้าอยู่ที่ใดรึ ” ยู่จินเชียงพูดเสร็จก็ หาวปากกว้างพร้อมบิดขี้เกียจไปมา

“คุณหนูทำเช่นนี้ไม่งา…” เสียวชิงพูดไม่ทันจบประโยคยู่จินเชียงก็พูดแทรกขึ้น

“ไม่งามเลยน่ะเจ้าค่ะ ถ้าฮูหยินเห็นเข้าจะถูกดุเอาได้น่ะเจ้าค่ะ พี่เสียวชิงข้าฟังจนเบื่อแล้วน่ะประโยคนี้ เปลี่ยนใหม่เถอะน่ะเจ้าค่ะ พี่เสียวชิงเจ้าขา” ยู่จินเชียงพูดหยอกล้อเสียวชิงดัดเสียงทำเป็นเสียงเล็กเสียงน้อย

“คุณหนูเจ้าค่า”เสียวชิงเรียกด้วยเสียงงอนๆ

“อ่ะๆ ข้าไม่แกล้งแล้วก็ได้ ว่าแต่สี่คนนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ ไหนท่านหมอเพ่ยบอกว่ายามซื่อนางถึงจะตื่นไงล่ะ นี้แสดงว่าร่างกายของนางฟื้นตัวได้เร็วมากเลยสิน่ะ ชักอยากจะเห็นแล้วสิ ” ยู่จินเชียงถามขึ้นขณะลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระร่างกาย

“บ่าวให้คอยคุณหนูอยู่ที่ศาลาริมน้ำเจ้าค่ะ”เสียวชิงที่เดินไปเตรียมชุดให้ยู่จินเชียงพูดขึ้น ยู่จินเชียงใช่เวลาไม่ถึง เค่อก็ออกมาจากหลังฉากให้เสียวชิงช่วยแต่งตัวให้ พอแต่งตัวถักผมเสร็จเรียบร้อย ยู่จินเชียงก็เดินไปหน้าตู้เสื้อผ้า หยิบชุดที่ตนไม่ค่อยได้ใส่ออกมาสองชุด ยื่นให้เสียวชิงถือ

“คุณหนูจะเอาไปให้เด็กหญิงคนนั้นใส่หรือเจ้าค่ะ”

“ใช่แล้วล่ะ พี่เสียวชิงไปกันเถอะวันนี้ข้ามีเรียนขับร้องไม่อยากให้ท่านอาจารย์ต้องรอนาน”ยู่จินเชียงเดินออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังศาลาริมน้ำ

“นี้บ่าวไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหมเจ้าค่ะ”เสียวชิงที่เดินตามหลังมาถามขึ้นด้วยความตกตะลึง ระคนแปลกใจ เพราะที่ผ่านมาคุณหนูหนีเรียนเป็นว่าเล่นกว่าจะมานั่งเรียนดีๆได้แต่ละครั้งเหนื่อยยิ่งกว่าทำความสะอาดทั้งจวนเสียอีก

“พี่เสียวชิงก็ ข้าแค่รู้สึกอยากเรียนขึ้นมาบ้างทำไมต้องถามอย่างนั้นด้วยเล่า” ยู่จินเชียงหยุดเดินหันมาทำแก้มป่องใส่อย่างงอนๆ จะไม่ให้ทำตัวดีๆได้ไงล่ะ ยังมีคดีติดตัวอยู่ช่วงนี้ต้องทำตัวน่ารักๆหน่อย

“บ่าวแค่แปลกใจ คุณหนูอย่าสนใจเลยเจ้าค่ะ คุณหนูรีบอยู่ไม่ใช่หรือเจ้าคะเดินต่อเถอะเจ้าค่ะ”

“งั้นพี่เสียวชิงตามข้าให้ทันก็แล้วกัน ไปหล่ะ” ยู่จินเชียงวิ่งมายังศาลาอย่างรวดเร็ว พอเห็นศาลาริมน้ำอยู่ไม่ไกล ก็หยุดวิ่ง ยืนรอพี่เสียวชิงที่เดินเร็วๆตามมา เมื่อมาถึงแล้วยู่จินเชียงก็เดินตรงไปยังศาลาริมน้ำที่มีเด็กสี่คนนั้งคอยอยู่

..........................................................................................................................................................

#ขอขอบคุณทุกคอมเม้นท์น่ะค่ะ

บ๊าบบายจ๊าาาาาา จะพยายามลงให้ได้************วันละตอนน่ะค่ะ

ความคิดเห็น