ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
[ภาค2]18.ความมืด

​ผมตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเองและแต่งตัวออกไปข้างนอกแต่ว่าก็ได้มีคนมาที่หน้าบ้านของผมและเผาโรงฝึกของผม

"เฮ้ย"

ผมวิ่งเข้าไปต่อยแต่ว่าชายปริศนาสองคนก็ใช้ปืนจ่อที่หัวของผม

"อย่าขยับ"

ผมจู่โจมก็ทันทีจนทั้งสองคนล้มลงไปกันพื้น และทาคุมิก็วิ่งมา

"แกอะไรขึ้นมาโคโตะ"

ทาคุมิกับยูนะที่ยืนมองผมอยู่ทำให้สองคนนั้นหนีไปได้

ผมหยิบปืนขึ้นมาและยิงไปที่ขาของทั้งสองคน

"ใครสั่งแกมา"

ไม่มีเสียงตอบกลับ

"ใครสั่งแกมา"

คนที่นอนอยู่ด้านขวาหยิบปืนขึ้นมาพยายามจะยิงผม แต่ว่าผมก็ยิงใส่กลางหัว

"อยากโดนแบบนี้งั้นหรอ บอกมาใคร"

ผมตะโกนถาม

"คาสึ"

ผมที่ได้ยินแบบนั้นจึงใช้ปืนยิงจนกระสุนหมด

"มาโคโตะ นี่นายทำเกินไปน่ะ"

ผมหันไปมองทาคุมิด้วยสีหน้าเย็นชาและเปื้อนเลือด

"แค่นี้มันยังน้อยไป"

"มาโคโตะคุง"

มีเสียงผู้หญิงตัวโกนเรียกผม

"มาโคโตะคุง เป็นอะไรรึป่าว"

ผมหันไปมองและพบว่าคนที่เรียกผมคือซากุระ

"ซากุระ งั้นหรอ"

ผมเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจซากุระ 

"จะไปไหนก็ไป"

ผมเดินเข้าไปในห้องของตัวเองและขัดดาบของตัวเอง

"ปีศาจชั้นต่ำอย่างคาสึ คิดจะมาท้าทายจอมมารงั้นหรอ"

จากนั้นชินก็ได้มาหาผม

"ท่านจอมมาร"

"ชิน คาสึมันจะจัดงานแต่งสินะ"

"ขอรับนายท่าน"

"งั้นหรอ ฝากเอานี่ไปให้มาโคโตะและคืนซากุระด้วย"

"ได้ขอรับ"

จากนั้นชินก็หายไปจากห้องของผม

****

"ซากุระ"

"คุณชิน"

"ท่านจอมมารให้เอามาคืน"

จากนั้นชินก็หายไป

"ทำไมถึงทำแบบนี้ซากุระ"

ซากุระไม่ตอบและเดินจากไป

ทาคุมิจึงรีบวิ่งขึ้นมาหาผม

"มาโคโตะ"

แต่สิ่งที่ทาคุมิเห็นคือ ตาผมทั้งสองข้างเปลื่ยนเป็นสีแดงไปแล้ว

****

"ท่านชิน"

คาสึวิ่งเข้ามาหาชิน

"คือว่าเชิญท่านจอมมารได้ด้วยนะครับรับ"

"ได้สิ"

จากนั้นคาสึก็วิ่งจากไป

"ขอโทษด้วยนะ แต่ว่าถึงไม่เชิญก็ไปอยู่แล้วละ แต่ครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของเจ้าก็ได้นะ เพราะว่ามาโคโตะที่เจ้าทำร้ายนะ คือจอมมาร"

****

"มาโคโตะ นี่นาย"

"งั้นหรอ ฉันคงต้องใส่แว่นแล้วสิ"

ผมหยิบแว่นขึ้นมาใส่เพื่อตาทันที

"ฉันขอ ออกไปซื้อของข้างนอกหน่อยนะ"

ผมออกไปซื้อคอนแทคเลนส์​และใส่ทันที

"เท่านี้ตาก็กลับเป็นเหมือนเดิมแล้วสินะ"

ผมออกจากห้องน้ำและเดินไปที่ร้านอาหารทันที

"ยินดีต้อนรับค่ะนายท่าน"

"อะ...อะ...อลิส"

คนที่อยู่ตรงหน้าของผมคืออลิสรุ่นน้องของผมเอง อลิสส่งเสียงร้อง จากนั้นก็มีเสียงดังจากข้างในร้าน

"ดูสิมันทำอลิสจังร้องไห้ละ"

"แย่ที่สุด"

ผมที่เห็นแบบนี้จึงเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะ

"อลิสฉันขอกาแฟแก้ว"

"ค่ะ กาแฟหนึ่งแก้วโต๊ะหกค่ะ"

"วันนี้  มีอะไรงั้นหรอถึงแต่งเมดเนี่ย"

"มีงานนิดหน่อยค่ะ ตอนนี้ตัวก่อนนะค่ะ"

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น