ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ลงโทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 368

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2562 11:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลงโทษ
แบบอักษร

 ยู่จินเชียงเดินมาถึงหน้าเรือนใหญ่ก็หยุดเดินหลับตาลงหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆผ่อนออกมา เพื่อคลายความกังวลของตนเอง ตอนหนีเที่ยวน่ะไม่รู้สึกอะไรคิดว่าอย่างไงก็กลับมาทัน แต่ตอนนี้สิตายแน่ ตายแน่ๆ เป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองแท้ๆ ถ้าไม่ลงไปดูพ่อค้าทาสตอนนั้นคงกลับมาถึงก่อนท่านพ่อนานแล้ว ไม่หน้าเลย ไม่หน้าเลยจริงๆ

“เป็นไงเป็นกัน สู้ตายไฟติ้ง” ยู่จินเชียงให้กำลังใจตนเองเสร็จ ก็ก้าวขาขึ้นไปบนเรือนใหญ่ เมื่อเข้ามาในห้อง เห็นฮูหยินนั่งร้องไห้มีท่านแม่ทัพนั่งกุมมืออยู่ด้วยใบหน้ามืดครึ้มส่วนท่านพี่ทั้งสองทำเพียงมองหน้านางแล้วหันไปทางอื่น หายนะแล้วไหมล่ะ ท่านพ่อกับท่านพี่ไม่เคยแสดงสีหน้าแบบนี้กับนางมาก่อนท่านแม่ก็ไม่เคยร้องไห้แบบนี้อย่างมากก็แค่ดุนิดๆหน่อยๆเท่านั้น เจอแบบนี้เข้าไปจอดสนิทเครื่องไม่ติดเลยงานนี้ ยู่จินเชียงเริ่มหน้าซีดขึ้นเรื่อยๆเมื่อเข้ามาเจอสถานการณ์แบบนี้

 “ท่านพ่อ ท่านแม่ เจ้าค..”

“ท่านพ่อ ท่านแม่ขอรับ พวกข้าขอกลับเรือนก่อนน่ะขอรับ” คุณชายใหญ่พูดขึ้นแล้วหันไปพยักหน้าให้น้องชายออกไปพร้อมตน

“ไปเถอะ พ่อก็จะพาแม่เจ้าไปพักผ่อนเหมือนกันวันนี้แม่เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ท่านแม่ทัพประครองฮูหยินของตนลุกขึ้นเดินออกไปไม่มองแม้แต่ใบหน้าของบุตรสาวตนเองที่ยืนอยู่กลางห้อง

“ท่านพ่อ ท่านแม่ เจ้าค่ะเชียงเอ๋อขอโทษ ท่านพี่เจ้าค่ะน้องขอโทษ ” ยู่จินเชียงที่เห็นคนในครอบครัวพากันเมิน หันหลังเตรียมออกจากห้อง ก็ทรุดตัวเองลงคุกเข่า ก้มหน้า บีบมือตนเองไว้แน่น ตาเริ่มแดงมือเริ่มสั่น เพราะทุกคนไม่เคยแสดงกิริยาแบบนี้มาก่อน ตลอดเวลาที่ผ่านมามีแต่ตามใจ เอาใจ ยู่จินเชียงเริ่มใจเสียเมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมา ห้องทั้งห้องตกยู่ในความเงียบ น้ำตาที่กลั่นเอาไว้เริ่มไหลออกมาอาบแก้มทั้งสองข้าง สะอื้นออกมาเบาๆ

 “เชียงเอ๋อขอโทษ อย่าโกดเชียงเอ๋อน่ะเจ้าค่ะ ฮือ ๆๆอึก ” ท่านแม่ทัพที่กำลังจะเดินออกไปพร้อมฮูหยิน กับคุณชายทั้งสองก็ต้องหยุดเดิน หันกลับมามองยู่จินเชียงที่ทรุดตัวลงอย่างแรง ตอนแรกที่คิดว่าจะใจแข็งทำเป็นไม่สนใจเพื่อลงโทษยู่จินเชียงที่หนีเที่ยวเป็นอันต้องพังลง เมื่อเห็นบุตรสาวตัวน้อยที่นั่งก้มหน้าบีบมือตัวเองไว้แน่นเริ่มร้องไห้ หนักขึ้นเรื่อยๆ

“เชียงเอ๋อ เจ้าร้องไห้ด้วยเรื่องอันใด เจ้าทำสิ่งใดผิดรึใยต้องขอโทษ” ท่านแม่ทัพถามขึ้น ขณะที่เดินกลับมานั่งที่กับฮูหยิน มีคุณชายใหญ่กับคุณชายรองยืนมองเหตุการณ์ในห้องอยู่หน้าประตู ในใจอยากเข้าไปกอดปลอบน้องใจจะขาดแต่ก็ต้องใจแข็งเอาไว้

“ลูก คือ ลูก อึกๆ  ลูกหนีเรียนออกไปเที่ยวเล่นนอกจวน ลูกทำให้ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่เป็นห่วง ลูกทำให้ท่านแม่ร้องไห้ ลูกทำให้ทุกๆคนต้องเดือดร้อน ฮือๆ อึก ๆ” ยู่จินเชียงพยายามที่จะหยุดร้องไห้

 “รู้ตัวด้วยรึว่าทำสิ่งใดผิด พ่อตามใจเจ้าทุกอย่าง เจ้าไม่อยากเรียนหนีเรียนบ่อยครั้งพ่อไม่เคยว่า เพราะเห็นว่าเจ้ายังเล็กนัก เชียงเอ๋อถึงเจ้าจะยังเล็ก แต่พ่อรู้ว่าเจ้าเป็นคนฉลาด เจ้ารู้ว่าสิ่งใดควรไม่ควร  เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีเด็กอีกหลายคนที่อยากเรียนอย่างที่เจ้าได้เรียน อยากมีเหมือนสิ่งที่เจ้ามี แต่เจ้าที่มีพร้อมทุกสิ่งอย่างกับไม่ใส่ใจให้ความสำคัญ  และการที่หนีออกไปเที่ยวนอกจวนเช่นนี้ เจ้าคิดหรือไม่ว่าจะมีใครเป็นห่วงเจ้าบ้าง เจ้ากระทำตามใจตนโดยไม่นึกถึงความรู้สึกของผู้อื่นเยี่ยงนี้มันสมควรแล้วหรือ ” ท่านแม่ทัพพูดขึ้นแล้วลุกเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ายู่จินเชียง

“อึกๆ ไม่ อึก ๆ ไม่สมควรเจ้าค่ะ  ท่านพ่อเจ้าค่ะเชียงเอ๋อสำนึกผิดแล้ว จะลงโทษเชียงเอ๋อก็ได้ ท่านพ่ออย่าโกดเชียงเอ๋อเลยน่ะเจ้าค่ะ น่ะเจ้าค่ะท่านแม่ น่ะเจ้าค่ะท่านพี่”

“เชียงเอ๋อ พ่อรักเจ้ามากเจ้ารู้หรือไม่ ตอนที่พ่อกลับมาเห็นทุกคนในจวนวุ่นวายตามหาเจ้า บอกว่าเจ้าหายไปจากจวนเจ้ารู้หรือไม่ พ่อเป็นกังวลขนาดไหน ที่พ่อดุเจ้าครั้งนี้เพราะอยากให้เจ้าคิดก่อนที่จะทำสิ่งใด ให้นึกถึงจิตใจของคนที่รักเจ้าเป็นห่วงเจ้าบ้าง เชียงเอ๋อเจ้าเข้าใจที่พ่อพูดหรือไม่” ท่านแม่ทัพดึงตัวบุตรสาวเข้ามากอด ลูบหลังเบาๆ

“เข้าใจเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านพ่อเจ้าคะเชียงเอ๋อไม่รับปากน่ะเจ้าค่ะว่าจะไม่ทำให้เป็นห่วง แต่เชียงเอ๋อจะพยายามทำให้ทุกคนเป็นห่วงน้อยที่สุดเจ้าค่ะ ”

“เชียงเอ๋อพ่อควรลงโทษเจ้าอย่างไรดี กับความผิดครั้งนี้ไหนเจ้าลองตอบพ่อหน่อยสิ”

“ท่านพ่อเจ้าค่ะ เคยมีบัณฑิตท่านหนึ่งกล่าวไว้ว่า ผู้ที่กระทำความผิดเมื่อเขาคนนั้นรู้ตัวว่าผิดและกล้าที่จะยอมรับความผิดที่ตนก่อ คนๆนั้นสมควรที่จะได้รับการยอมรับและให้อภัย ในเมื่อลูกรู้ตัวว่าผิดและกล้ายอมรับสิ่งที่ลูกก่อ ท่านพ่อจะไม่ละเว้นโทษให้ลูกสักครั้งหรือเจ้าค่ะ” ยู่จินเชียงมองท่านแม่ทัพอย่างออดอ้อน ท่านแม่ทัพถึงกับชะงักมือที่กำลังลูบหัวนางอยู่ คุณชายใหญ่กับคุณชายรองที่คิดว่าจะช่วยพูดกับท่านพ่อให้ละเว้นโทษให้น้องสักครั้งถึงกับหลุดหัวเราะออกมา เมื่อได้ฟังยู่จินเชียงกล่าวตอบท่านแม่ทัพ

“เชียงเอ๋อ ครั้งนี้พ่อจะยกโทษให้เจ้าแต่ครั้งหน้า พ่อจะไม่ใจดียกโทษให้เจ้าแบบนี้อีกเข้าใจหรือไม่” ท่านแม่ทัพบีบจมูกยู่จินเชียงอย่างหมั่นเขี้ยว นึกไม่ถึงว่าบุตรสาวตนจะตอบกลับมาแบบนี้  

“เข้าใจเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”บรรยากาศที่หน้าอึดอัดได้หายไปแล้ว เพราะมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะมาแทนที่ ท่านแม่ทัพอุ้มยู่จินเชียงขึ้นพาไปนั้งข้างๆฮูหยินของตน

“เชียงเอ๋อ ทหารที่เฝ้าประตูบอกว่าเจ้าได้พาคนกลับมาด้วย เจ้าพาใครมารึ” ฮูหยินหนิงถามขึ้นด้วยความสงสัย

“อ่อ พวกเค้าเป็นคนที่ลูกซื้อมาเจ้าค่ะท่านแม่ พวกเค้ายังเด็กอยู่เลยน่ะเจ้าค่ะ พ่อค้าทาสคนนั้นใจร้ายมากเลยเจ้าค่ะ ทั้งทุบตี กักขัง แถมยังจับเด็กพวกนั้นมาขายทำอย่างกับพวกเขาไม่ใช่คนไม่มีความรู้สึก ท่านพ่อเจ้าค่ะ ท่านพ่อจับเจ้าพ่อค้าทาสใจโหดผู้นั้นไปรับโทษได้ไหมเจ้าค่ะ ถ้าปล่อยไปไม่รู้ว่าจะมีเด็กอีกสักกี่คนที่ถูกจับมาขาย ลูกสงสารพวกเขา  ”  ยู่จินเชียงพูดขึ้นพร้อมกับกอดเอวของฮุหยินหนิง

“ถ้าพ่อค้าทาสผู้นั้น ทำอย่างที่เจ้าว่ามาจริงๆพ่อจะจักการให้” ท่านแม่ทัพพูดขึ้น แล้วเรียกองครักษ์มาสั่งการทันที

“เชียงเอ๋อ เจ้าว่าเจ้าซื้อเด็กนั้นมา เจ้าเอาเงินจากไหนไปซื้อมารึ” คุณชายใหญ่ถามขึ้น

“คือ เออ คือ เออ ถ้าตอบไปแล้วอย่าโกดเชียงเอ๋อน่ะเจ้าค่ะ คือว่าเชียงเอ๋อเอาปิ่นกับแหวนที่ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ให้มาไปแลกเป็นเงินเจ้าค่ะ” ยู่จินเชียงเหลือบมองท่านพ่อกับท่านพี่ใหญ่เป็นระยะ

 “เจ้าตอบพ่อสิว่าสำคัญขนาดที่เจ้าต้องนำของที่พ่อกับพี่เจ้าให้ไปแลกเป็นเงินเชียวรึ”

“ท่านพ่อท่านแม่ ท่านพี่เจ้าค่ะ เชียงเอ๋อคิดว่าของเหล่านั้นเป็นเพียงของนอกกาย ไม่ตายก็หาใหม่ได้ แต่ชีวิตและลมหายใจของคนหนึ่งคนมีค่ามากนัก ถ้าเสียมันไปแล้วก็ไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้  ถ้าลูกไม่ซื้อมา เด็กกลุ่มนี้คงได้ตายแน่เจ้าค่ะ ท่านพ่อเจ้าค่ะลูกทำถูกใช่หรือไม่เจ้าค่ะ ”

“เชียงเอ๋อ เจ้าทำถูกแล้ว พ่อดีใจน่ะที่เจ้าคิดได้เช่นนี้”ตอนแรกคิดจะดุนาง แต่พอได้ฟังเหตุผลของนางแล้ว ท่านแม่พัพยกมือขึ้นลูบหัวยู่จินเชียงด้วยความรู้สึกภูมิใจ  ที่บุตรสาวมีความคิดความอ่านที่ดีเช่นนี้

 “เชียงเอ๋อ แล้วเจ้าคิดหรือยังว่าจะให้เด็กที่เจ้าพามาทำสิ่งใด ”คุณชายรองพูดขึ้น

 “เมื่อเชียงเอ๋อพาพวกเขาเข้ามา เชียงเอ๋อก็จะเป็นคนรับผิดชอบพวกเขาเอง ท่านแม่เจ้าค่ะ ค่าอาหารการกินของพวกเขาสี่คนหักออกจากเบี้ย ที่ท่านพ่อให้เชียงเอ๋อในแต่ละเดือนน่ะเจ้าค่ะ ” ยู่จินเชียงพูดด้วยท่าทีที่ดูจริงจัง  แต่คนอื่นเห็นแล้วกลับคิดว่าช่างหน้ารักหน้าหยิกยิ่งนัก

“ที่เจ้าพูดมา เจ้าแน่ใจแล้วหรือเชียงเอ๋อ ”

“ท่านพ่อเจ้าค่ะ ลูกแน่ใจเจ้าค่ะ ”

“งั้นตามใจเจ้าแล้วกัน เราจะมาดูกันว่าเชียงเอ๋อของพ่อจะปกครองคนของตัวเองได้ดีแค่ไหน ดีไหมน้องหญิง ดีไหมเจ้าใหญ่เจ้ารอง  ”

“ดีขอรับ/ดีขอรับ ท่านพ่อ”

“งั้นเชียงเอ๋อ ขอตัวกลับเรือนก่อนน่ะเจ้าค่ะ จะไปดูสักหน่อยว่า เป็นอย่างไรกันบ้าง ”ยู่จินเชียงยืดตัวหอมแก้มท่านพ่อกับท่านแม่ เดินไปหอมแก้มท่านพี่ทั้งสอง แล้วย่อตัวขออนุญาติอย่างหน้ารักหันหลังวิ่งลงเรือนไป

“เชียงเอ๋อ อย่าวิ่งลูก” ฮูหยินถึงกับส่ายหัวให้กับบุตรสาวของตน แล้วหันมาถลึงตาใส่ท่านแม่ทัพ

“ท่านพี่ก็ ลูกเราอายุแค่ สี่ขวบทำไมท่านถึงอนุญาตินางเล่าเจ้าค่ะ”

“น้องหญิง อายุนางสี่ขวบก็จริงแต่ความคิดความอ่านของนางเกินเด็กนัก เจ้าอย่ากังวลไปเลย”

“ท่านพี่ท่านก็เป็นซ่ะอย่างนี้ ตามใจลูก ตอนแรกตกลงกันว่าจะไม่พูดกับนางเป็นการลงโทษ สักสองสามวัน แต่ผ่านไปไม่ถึงสองเค่อท่านก็ใจอ่อน แถมยังตามใจนางอีก” ฮูหยินหนิงพูดด้วยความรู้สึกขัดใจ ลูกพึ่งตัวแค่นั้นจะไปปกครองใครได้ มีแต่จะพากันสร้างเรื่องปวดหัวให้นางมากกว่า

“ท่านแม่ขอรับ ให้นางลองดูก็ไม่เสียหาย อย่ากังวลไปเลยขอรับ” คุณชายใหญ่พูดขึ้น

“นั้นสิขอรับ ท่านแม่ อย่างไงพวกนางก็อยู่ในสายตาของเราน่ะขอรับ”คุณชายรองช่วยพูดสนับสนุนอีกแรง

“นั้นสิน้องหญิง เจ้าจะคิดมากไปใย ข้าว่าพวกเจ้าไปพักผ่อนเถอะ พ่อเองก็มีงานที่ต้องสะสาง เหมือนกัน น้องหญิงเจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะเดี๋ยวข้าสะสางงานเสร็จจะตามไป ” ท่านแม่ทัพพูดตัดบทแล้วมองฮูหยินตนด้วยสายตากรุ้มกริ่ม  คุณชายทั้งสองเมื่อเห็นเช่นนั้นก็พากันหายออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

 “ท่านพี่ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว” ฮูหยินหน้าแดง ลุกขึ้นเดินหนี เมื่อรู้ความในที่ท่านแม่ทัพสื่อออกมาให้ตน

“แล้วข้าจะรีบไป เจ้าอย่าพึ่งหลับหนีข้าล่ะน้องหญิง”ท่านแม่ทัพตะโกนขึ้น

“คนบ้า ไปทำงานของท่านเลยไป” เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านแม่ทัพก็หัวเราะเสียงดังออกมา มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานรีบสะสางงานให้เสร็จโดยเร็ว

.....................................................................................................................................................

# ขอบคุณ ที่ให้กำลังใจน่ะค่ะ เจอกันตอนหน้าค่าาาาา

ความคิดเห็น