facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[ภาค2]17.การจากไปของซากุระ

ชื่อตอน : [ภาค2]17.การจากไปของซากุระ

คำค้น : [ภาค2]17.การจากไปของซากุระ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 140

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2562 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ภาค2]17.การจากไปของซากุระ
แบบอักษร

​"ซากุระ"

ผมนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียง

"โกหกกันนิ"

ผมถอดแหวนออกและโยนทิ้งและก็ได้มีึเสียงเปิดประตูเข้ามา

"รุ่นพี่ค่ะ ขอเข้าไปน่ะค่ะ"

อลิสเห็นผมที่นั่งกอดเข่าอยู่ในห้องจึงเดินเข้าไปหา

"เกิดอะไรขึ้นค่ะ"

อลิสพูดถามแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ และเห็นกระดาษที่ตกอยู่ที่พื้น

"อย่าบอกนะค่ะ"

"อืม ซากุระจากฉันไปแล้ว เพราะงั้นฉันขออยู่คนเดียวนะ ส่วนจะฝึกอะไรไปใช้ในโรงฝึกนะ"

อลิสเดินออกจากห้องของผมจนเวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

"รุ่นพี่ ทาคุมิ ช่วยด้วยค่ะรุ่นพี่มาโคโตะไม่ยอมออกจากห้องเลย ตอนนี้ก็หนึ่งสัปดาห์แล้ว"

ทาคุมิไม่รอช้าวิ่งไปบ้านของผมและพังประตูห้องผม

"นี่มาโคโตะ"

ไม่มีเสียงตอบกลับ

"เฮ้ย"

ไม่มีเสียงตอบกลับ

ทาคุมิดึงคอเสื้อของผม

"พอเถอะค่ะรุ่นพี่"

ยูนะพยายามห้ามทาคุมิ

ทาคุมิต่อยเข้าที่หน้าของผม

"ไม่มีปัญญารึไง"

"พอเถอะค่ะรุ่นพี่"

ผมที่โดนต่อย ก็ได้ถีบทาคุมิให้กระเด็นออกไปและก็ต่อยเข้าที่หน้าของทาคุมิ

"คนอย่างนายมันจะรู้อะไร นายไม่เคยสูญเสียนิ ฉันเสียทั้งแม่ น้องสาวและซากุระไป ฉันเหลือตัวคนเดียวแล้ว"

ผมล้มลงไปนั่งกับพื้น

"รุ่นพี่มาโคโตะค่ะ หนูเข้าใจนะค่ะ"

แต่ทาคุมิไม่ยอมฟังจึงวิ่งเข้ามาหาผมแต่ว่าทาคุมิก็กระเด็นออกไป

"สายฟ้านี่มันคืออะไร"

"ฉันไม่รู้ ออกไปได้แล้ว อลิสคงหิวสินะเดี๋ยวไปทำข้าวให้กิน"

ผมลงจากห้องและทำข้าวให้พวกทาคุมิกินจนเวลาผ่านไปจนดึก

"มาโคโตะ อยู่มั้ย"

ทาคุมิเข้ามาในห้องของผมพร้อมกับยูนะแต่ก็ไม่เจอผม 

****

ผมที่นอนอยู่ที่โรงฝึกก็ได้ปล่อยสายฟ้าออกมา

"นี่มันอะไรกัน อาภรณ์สายฟ้ารึไง แต่ว่าครั้งนี้ไม่เจ็บนะ งั้น"

ผมลุกขึ้นยืนและตะโกนสุดเสียง

"อาภรณ์สายไฟ"

สายไฟสีดำล้อมรอบตัวผม ผมจึงหยิบดาบกูหลาบเพลิงขึ้นมา และเปลื่ยนเป็นสีดำ

"อาภรณ์สายฟ้า"

สายฟ้าเข้าคลุมดาบของผม

"อาภรณ์เพลิง"

ไฟได้คลุมตัวของผม

"ไม่ร้อนเลย งั้นเพลิงทฬิม"

ไฟสีดำล้อมรอบตัวของผมละดาบ

"แบบนี้สินะ"

ผมล้มตัวลงไปนอนอีกครั้ง และจากนั้นก็เกิดระเบิดที่โรงฝึกของผม ทำให้ทาคุมิวิ่งมาดู

"เกิดอะไรขึ้นมาโคโตะ"

"ฉันไม่รู้"

จากน้ันก็ได้มีชายคนหนึ่งที่ลอยอยู่บนฟ้ามีปีกและควันค่อยๆจางหายไป

"คาสึ วันนี้แกมีอะไร"

คาสึโยนกระดาษให้ผมกับทาคุมิจำนวนห้าใบ

"อะไร"

"บัตรเชิญ งานแต่ง"

จากนั้นผู้หญิงคนหนึ่งก้ได้ปรากฎกายข้างคาสึ

"ของแนะนำนะ นี่คือเจ้าสาวของฉันซากุระ"

ผมที่เห็นซากุระในชุดเจ้าสาวสีดำก็ได้ทรุดลงไปนั่งกับพื้นและน้ำตาค่อยๆไหลออกมา

"ซากุระเธอ ทำไมถึงทำแบบนี้"

"ทำไมน่ะหรอ ทาคุมิคุง ก็เพราะฉันรักกับคาสึคุงยังไงละ"

ทาคุมิที่ได้ยินแบบนั้นจึงได้หันมาหาผม

"มะ...มาโคโตะ"

ทาคุมิที่เห็นนั่งร้องไห้จึงล้มลงเช่นกัน

"รุ่นพี่ค่ะ"

ยูนะวิ่งเข้ามาและตกใจกับสิ่งที่เห็น

"ไม่จริงใช่มั้ยค่ะ รุ่นพี่ซากุระ"

ยูนะถามซากุระแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ

"อีกห้าวันพวกเาราจะแต่งงานกันเพราะงั้นมาด้วยละ มาโคโตะคุง"

ซากุระพูดออกมาก่อนที่จะจากไป

"มาโคโตะ เป็นอะไรรึป่าว"

ทาคุมิวิ่งมาดูผม

ผมที่นั่งอยู่ก้ลุกขึ้นยืน

"พวกนายจะไปมั้ย"

"ไปสิ ฉันจะช่วยซากุระ"

ผมก็ได้พูดแทรกทาคุมิ

"งั้นหรอ งั้นก็ไปนะ ฉันไม่ไปหรอก"

ผมเดินออกจากโรงฝึก

"คนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือมาโคโตะ"

"ค่ะรุ่นพี่"

"ครั้งนี้ ไม่ได้เจ็บที่ร่างกายแต่เจ็บใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้"

ผมถือดาบและออกมาจากโรงฝึก

"ฉันเนี่ยไม่เหลือใครแล้วละ คานะ"


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว