ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พ่อค้าทาส 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 348

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2562 10:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ่อค้าทาส 100%
แบบอักษร

 “คุณหนูเจ้าค่ะแหวนวงนี้เป็นแหวนที่คุณชายใหญ่ซื้อให้คุณหนูน่ะเจ้าค่ะ คุณหนูจะเอาไปขายจริงๆเหรอเจ้าค่ะ”

 “จริงสิ แล้วก็อันนี้ด้วยน่ะ เจ้ารีบไปแล้วรีบกลับมาข้าจะรออยู่ตรงนี้ ”ยู่จินเชียงล่วงมือเข้าไปในแขนเสื้อแล้วหยิบ เอาปิ่นมุกออกมาจากมิติที่อยู่อยู่ในสร้อยข้อมือที่ท่านแม่ให้นางมาพร้อมกับสร้อยคอตอนที่นางอายุได้ 3ขวบ

 “คุณหนูเจ้าค่ะแต่ปิ่นนี้ท่านแม่ทัพ ท่าน..”

“พี่เสียวชิงมันแค่ของนอกกาย ชีวิตคนเราต่างหากที่สำคัญพี่รีบไปเถอะจะได้รีบกลับจวนกัน ”ยู่จินเชียงพูดดักขึ้นเมื่อเห็นเสียวชิงจะพูดขัดการกระทำของตน ที่นำสิ่งของที่ท่านพ่อกับท่านพี่ให้ไปแลกเป็นเงิน

 “เจ้าค่ะคุณหนูห้ามไปไหนน่ะเจ้าค่ะ” เสียวชิงรีบเดินไปตามทางที่ยู่จินเชียงบอกไม่นานก็กลับมาพร้อมกับเงินเหรียญทองนับยี่สิบกว่าเหรียญในถุงผ้า ยื่นให้ยู่จินเชียง

 เมื่อยู่จินเชียงได้เงินมาแล้วก็เดินตรงเข้าไปหาพ่อข้าทาส โดยมีเสียวชิงเดินเร็วๆตามหลังมา

“ท่านพ่อค้า ข้าอยากจะซื้อเด็กสี่คนนั้นท่านขายให้ข้าในราคาเท่าไหร่”

“โอ้คุณหนูน้อย ท่านอยากจะได้เด็กพวกนั้นใช่หรือไม่ข้าขายให้ถูกๆ แค่คนละ 4 เหรียญทองเท่านั้นเองไม่แพงหรอก” เมื่อพ่อค้าทาสเห็น ยู่จินเชียงที่แต่งตัวดีหน้าจะเป็นลูกคนมีเงินก็พูดขึ้นมาด้วยความโลภ

 “อ่าว ท่านพ่อค้าเมื่อกี้ที่ข้ามาถามไม่ใช่ราคานี้นิ คุณหนูเจ้าค่ะ บ่าวว่าเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะปาดนี้ที่จวนแม่ทัพคงวิ่งวุ่นหาคุณหนูแย่แล้วน่ะเจ้าค่ะ” เสียวชิงที่เดินมาที่หลังพูดขึ้น เมื่อพ่อค้าทาสได้รู้ว่าเด็กที่อยู่ข้างหน้าตนเป็นลูกเต้าใครก็รีบพูดขึ้นมาด้วยความนอบน้อมทันที

“เออ คือ เมื่อกี้ข้าพูดผิดไปน่ะ ข้าขายเด็กพวกนั้นคนละ 2 เหรียญทองคุณหนูท่านจะซื้อหรือไม่”

 “พี่เสียวชิง ข้าว่าเรากลับกันเถอะข้าไม่อยากได้แล้ว ดูสิเอาไปก็ไม่รู้จะวิ่งเล่นกับข้าได้หรือเปล่าบาดเจ็ดซะขนาดนั้น ถ้าข้าซื้อไปด้วยราคาที่แพงขนาดนี้ แล้วต้องกลับไปเสียเงินรักษาอีกข้าว่ามันไม่คุ้มเลยท่านพ่อต้องดุข้าแน่ ข้าว่า ข้าควรต้องกับไปถามท่านพ่อก่อนว่าข้าควรซื้อหรือไม่” ยู่จินเชียงพูดกับเสียวชิงแต่ เหล่ตามองไปทางพ่อค้าทาส

 “เออ งั้นข้าลดให้เหลือคนละ 1 เหรียญทองแล้วกันคุณหนูจะซื้อหรือไม่” เมื่อพ่อค้าทาสเห็นว่ายู่จินเชียงคุยกับสาวใช้แล้วกำลังจะหันหลังกลับก็รีบพูดขึ้นมาอีก เพราะตนไม่รู้จะเก็บเด็กพวกนั้นไปทำไม เพราะผ่านมาหลายเมืองแล้วก็ไม่มีใครสนใจเจ้าเด็กพวกนั้นสักคน

“ สี่คน สามเหรียญทองคุณหนูว่าอย่างไร”

“สี่คน หนึ่งเหรียญทอง ห้าสิบเหรียญเงินถ้าท่านตกลงข้าก็ซื้อถ้าไม่ตกลง พี่เสียวชิงเรากลับจวนกันเถอะ ” ยู่จินเชียงหยุดฟังรอคำตอบของพ่อค้าทาสเมื่อเห็นฝั่งนั้นเงียบก็เตรียมตัวหันหลังกลับไปขึ้นรถม้า

 “ตกลง ข้าตกลง สี่คน หนึ่งเหรียญทอง ห้าสิบเหรียญเงิน นี้ใบซื้อขายทาส เด็กๆเอาไอ้เด็กสี่คนนั้นออกมาสิ” เมื่อเก็บไว้ก็มีแต่จะเปลืองข้าวเปล่าๆขายๆออกไปซะดีกว่าปล่อยให้พวกมันตายพ่อค้าทาสคิดได้แบบนั้นก็ตอบตกลงตามราคาที่ยู่จินเชียงให้มา แล้วหยิบใบซื้อขายทาสออกมายื่นให้ยู่จินเชียงพร้อมกับรับเงิน แล้วหันไปสั่งให้ลูกน้องเอาเด็กสี่ตนนั้นออกมา

 “ข้าคงต้องไปดูลูกค้าท่านอื่นแล้ว ต้องขอตัวก่อน”  ยู่จินเชียงไม่พูดอะไรแค่พยักหน้าให้ แล้วมองเด็กสามคนที่นั่งคุกเข่าก้มหน้ากับอีกหนึ่งคนที่พิงไหล่ของเด็กน้อยที่อยู่ทางขวามือดวงตาปิดสนิท

 “พวกเจ้าพาน้องของเจ้าไปขึ้นรถม้าเถอะ ข้าจะได้กลับจวนเสียที ”

“ขอรับ ”เด็กทั้งสามขานรับแล้วช่วยกันพยุงไปขึ้นรถม้าของยู่จินเชียงด้วยความทุลักทุเล เมื่อขึ้นรถม้ามาได้แล้วหลังได้รับความช่วยเหลือจากลุงคนบังคับรถที่ช่วยอุ้มเด็กน้อยที่ยังหลับอยู่ขึ้นมาให้ เด็กที่ดูโตสุดก็พูดขึ้น

 “พวกข้าขอขอบพระคุณคุณหนูมากที่ช่วยเหลือพวกข้า บุญคุณของคุณหนูข้าจะไม่มีวันลืมเลยขอรับ”

“พวกข้าสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ ต่อคุณหนูไม่มีวันทรยศคุณหนูขอรับ ความจริงแล้วคุณหนูให้ข้าเดินตามรถม้าก็ได้น่ะ พวกข้าเนื้อตัวเหม็นจะทำให้คุณหนูสกปรกเอาได้น่ะขอรับ”

“ถ้าข้าปล่อยให้พวกเจ้าเดินตามรถม้าจริงๆมีหวังได้เป็นลมกลางทางแน่ และข้าต้องรีบกลับจวนคงไม่มีเวลาพอที่จะมาชะลอรถม้าคอยพวกเจ้าเดินหรอกน่ะ มีอะไรอยากพูดอะไรค่อยพูดทีหลังรอให้ข้าพูดคุยกับท่านพ่อ ท่านแม่ ให้เรียบร้อยก่อน”

“ขอรับคุณหนู” ทั้งสามรับคำพร้อมกันแล้วก็เงียบไป ส่วนยู่จินเชียงก็ได้แต่กระวนกระวายใจว่าจะหาอะไรเข้าไปอ้อนท่านพ่อ ท่านแม่ และท่านพี่ดี ให้ตนเองพ้นผิดจากการหนีเที่ยว เพราะนี้ก็เข้ายามอิ๋ว เข้าไปแล้วท่านพ่อก็หน้าจะกลับมาจากวังหลวงแล้วด้วย ถ้ารู้ว่าตนไม่อยู่ในจวนเป็นเรื่องใหญ่แน่ ทางเสียวชิงก็ได้แต่นั่งหน้าซีดตาแดงๆเมื่อเห็นหลังคาจวนมาร่ำไร ได้แต่นึกในใจว่าแย่ๆๆแน่ หายนะแน่ๆ ไม่ทันที่รถม้าจะจอดหน้าจวนดีด้วยซ้ำ ก็มีทหารยามพุ่งตัวออกมาทันทีที่เห็นเสียวชิงสาวใช้ที่ฮูหยินให้มาคอยรับใช้ คุณหนูคนเดียวของจวน เมื่อรถม้าจอดนิ่งสนิทยู่จินเชียงก็กระโดดลงจากรถลงมาแล้วพูดขึ้น

“ท่านพ่อกลับมาหรือยัง”

“กลับมาแล้วขอรับ ท่านแม่ทัพ ฮูหยิน และคุณชาย กำลังตามหาคุณหนูอยู่ขอรับ แต่ตอนนี้คงไปรอคุณหนูที่เรือนใหญ่แล้วขอรับ”ทหารยามพูดขึ้นเมื่อเห็นว่ามีคนไปรายงานนายท่านว่าพบตัวคุณหนูแล้ว

 “อ่อ ขอบคุณมากท่านไปได้แล้ว พี่เสียวชิงพาพวกเขาไปที่เรือนของข้าน่ะ ตามท่านหมอมารักษาพวกเขาด้วย ข้าไปที่เรือนใหญ่ก่อน” ยู่จินเชียงหันไปสั่งเสียวชิงที่ยืนตาแดงอยู่ ข้างหน้า สี่คนนั้น แล้วตนก็เดินเข้าจวนไปทางเรือนใหญ่ ที่มีคนอันเป็นที่รักยิ่งรออยู่ด้วยใจที่เต้นกระหน่ำ อย่างหวั่นๆ

ความคิดเห็น