facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 1/2 นางมารร้าย

ชื่อตอน : Chapter 1/2 นางมารร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 15k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2562 19:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1/2 นางมารร้าย
แบบอักษร



พิมภิธานั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ในใจว้าวุ่นเกินจะทน ป่านนี้พี่อนาวินจะทำอะไรอยู่กับยัยกาณจน์แก้วกันนะ ก่อนที่เขาจะเดินออกมา เขาเหลือบไปเห็นสายตาของกาณจน์แก้วที่มองมาทางหล่อนราวกับจะบอกว่า ศึกครั้งนี้มันเป็นผู้ชนะ หึ ต่อหน้าพี่อนาวินทำตัวเป็นคนดีไร้เดียงสา เนื้อแท้ยัยนั้นมันนางจิ้งจอกดีๆนี่เอง มีแต่พี่อนาวินที่ปกป้องมันจนไม่สนอะไรทั้งนั้น ถ้าพี่อนาวินไม่อยู่ที่นั้น เธอคงโผเข้าตบยัยกาณจน์แก้วซักฉาดไปแล้ว


’พี่วิน พิมพ์รักพี่...“


ร่างบางพูดใจลอย เจ้าหล่อนรักอนาวินมาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นพี่ชายที่แสนดีของเธอ คอยห่วงใย รักใคร่ มันทำให้เธอใจเต้นแรง แรกๆก็คิดว่าอาจเป็นแค่ ป็อปปี้เลิฟทั่วไป แต่นานเข้าความรู้สึกกลับเพิ่มพูนขึ้นจนยากจะเก็บไว้ เธอแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่ารักอนาวินแค่ไหน แต่เหมือนกับว่า อนาวินจะไม่รู้หรือรูเแล้วแกล้งไม่รู้กันแน่นะ หลายครั้งหลายคราที่ไม่ว่าอนาวินจะคบผู้หญิงคนไหน เธอจะเข้าไปขัดขวางอยู่ร่ำไป แต่พี่วินไม่เคยโกรธ และปล่อยผู้หญิงพวกนั้นไปแต่โดยดี จนทำให้พิมพ์ภิธารู้ว่า ผู้หญิงพวกนั้นต่างก็เป็นเพียงของเล่นของอนาวินเพียงเท่านั้น จนกระทั่งอนาวินมาคบกับกาณจน์แก้ว ในตอนแรก พิมภิธาเกิดความรู้สึกหวงพี่อนาวิน และรู้สึกห่วงกาณจน์แก้วเพราะเธอรู้ดีว่าอนาวินร้ายกาจเรื่องผู้หญิงแค่ไหน หล่อนไม่อยากให้ ผู้ชายที่ตนรักและเพื่อนรักต้องรู้สึกเสียใจ เลยไปเตือนกาณจน์แก้วด้วยความหวังดีแม้ลึกๆจะหวงอนาวินมากก็ตาม แต่ผลกลับไม่เป็นไปอย่างที่ใจคิดนัก เมื่อกาณจน์แก้วที่เจ้าหล่อนคิดว่าจะทำตามสั่งของเธอทุกอย่าง กลับกลายเป็นไม่เชื่อที่เธอพูด ส่วนพี่อนาวินก็จริงจังกว่าครั้งไหนๆ พวกเขาคบกันมายาวนานกว่าที่ตนคิด กาณจน์แก้วเริ่มตีตัวออกห่างพิมภิธาและไปคบกลุ่มเพื่อนกลุ่มใหม่ แถมยัยนั้นดันเอาพิมภิธาไปนินทาเสียๆหายๆ หาว่าเธอโขกสับกาณจน์แก้วทั้งที่จริงแล้วไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย จากที่เพื่อนน้อยอยู่แล้ว กลับน้อยลงกว่าเดิมซะอีก ธาตุแท้ของกาณจน์แก้วเริ่มเผยให้เห็น เรื่องราวมากมายเกิดขึ้นล่วงผ่านมาเป็นเวลา 3 ปีที่ทั้งคู่คบกัน และความเป็นเพื่อนของพิมภิธากับกาณจน์แก้วแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด



“พี่วินต้องเป็นของฉัน..” หมายมั่นก่อนจะล้มตัวลงนอนพร้อมคราบน้ำตา






อนาวินหลังจากที่ขับรถไปส่งกาณจน์แก้วที่บ้านก็ขับรถกลับมาที่บ้าน เมื่อถึงบ้านร่างสูงรีบกดมือถือเลื่อนหารายชื่อหนึ่งที่เขารู้จักมานานนับสิบปี 


‘พิมพ์เด็กแสบ’


เบอร์ถูกต่อสายหาเจ้าของชื่อ แต่ไร้คนรับสาย เขาลองโทรไปเป็นรอบที่ 3 ก่อนจะตัดใจ เขารู้ว่าเขาพูดจาทำร้ายจิตใจร่างบาง แต่อีกคนหนึ่งก็เป็นแฟนที่เขาจริงจังถึงขั้นอยากแต่งงานด้วย ส่วนอีกคนก็น้องที่เขาเอ็นดู เห็นหันมาตั้งแต่เด็กๆ เมื่อพิมภิธาพูดจาไม่ดีใส่กาณจน์แก้ว เขาย่อมโกรธเป็นธรรมดา ไม่ใช่ว่าเขาเข้าข้างกาณจน์แก้ว แต่เป็นเพราะพิมภิธาไม่หัดควบคุมอารมณ์ซักที


“ทำไมไม่รับสายนะ” พึมพำก่อนจะพิมพ์ข้อความลงในไลน์ส่วนตัวของพิมภิธา




ไล้~!

“ทำไมไม่รับสายพี่” winter ส่งข้อความหาคุณ


ร่างบางของพิมภิธากดอ่านข้อความก่อนจะคว่ำจอลงโดยไม่ตอบใดๆอีก ยอมรับว่าโกรธร่างสูงจับใจ

ทำไมไม่รับสายพี่” อ่านแล้ว


‘นั้น ขึ้นอ่านแต่ไม่ตอบ งอลชัวร์ๆ’ อนาวินคิดในใจ เขาวางมือถือ ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ ไม่ใช่ว่าไม่แคร์ แต่พิมภิธาเป็นเพียงน้องสาวของเขาเท่านั้น วันนี้ง้อไม่สน วันต่อมาก็หายเอง พิมภิธาโกรธง่ายหายเร็วอยู่แล้ว



-เที่ยงวันต่อมา-


  หลังจากเข้าคลาสเที่ยงเสร็จ พิมภิธาก็กลับบ้านมาอาบน้ำด้วยจิตใจกระสับกระส่าย สมองตื้อไปหมด เธอเรียนแทบไม่รู้เรื่อง อนาวินหลังจากส่งข้อความมา เธอก็ไม่ได้ตอบอีกเลย และอีกคนก็ไม่โทรและทักมาอีก มันทำให้เธอเป็นกังวล 


“คุณหนูดึกแล้วจะออกไปไหนคะ” เสียงแม่นมที่ดูแลพิมภิธามาตั้งแต่เด็กถามด้วยความเป็นห่วง คืนนี้ร่างบางแต่งตัวด้วยชุดสีดำเว้าแขน กระโปรงสั้น นางคิดว่าพิมภิธาต้องออกไปเที่ยวแน่ๆ แม้พิมภิธาจะเที่ยวไม่บ่อยนัก แต่หล่อนก็ไม่อยากให้คุณหนูที่ตัวเองเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กไปเที่ยวกลางคืน ตั้งแต่คุณผู้ชาย กับ คุณผู้หญิงหย่าขาดจากกัน คุณผู้ชายก็หอบข้าวของไปอยู่กับเมียน้อย โดยทิ้งคุณผู้หญิงไว้ ตอนนี้คุณผู้หญิงซึ่งเป็นเสาหลักของธุจกิจต้องทำงานคนเดียว ไม่ค่อยมีเวลาให้ร่างบางตรงหน้าหล่อน ความร้ายกาจและเอาแต่ใจของร่างบางเคิ่มหนักขึ้นเพราะครอบครัวที่แตกหัก


“ไปเที่ยวค่ะนม ดึกๆกลับ ไม่ต้องรอนะคะ” เสียงใสตอบกลับไป ต่อให้พิมภิธาร้ายแค่ไหน เธอก็เป็นคนรู้จักบุญคุณคน แม่นมนิ่มดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก แม้ตอนที่พ่อแม่ของเธอทะเลาะกัน นมนิ่มเป็นคนเอามือมาอุดหูเธอไม่ให้ฟังเสียงทะเลาะกัน แต่มีหรือที่เธอจะไม่รู้ สุดท้ายมันก็มาถึง ครอบครัวที่เคยมีความสุขกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป..


“คุณหนูอย่างกลับดึกนะคะ ป้าเป็นห่วง”


“โอเคค่ะ”


-คลับแห่งหนึ่งใจกลางทองหล่อ-


ร่างบางแกว่งเหล้าช็อตในมือไปมา นี่เป็นแก้วที่ 5 ที่เธอยกดื่ม ปกติพิมภิธาไม่ใช่คนคอแข็ง แค่แก้วเดียวก็แทบล้มไม่เป็นท่า แต่พิมภิธาอยากให้เรื่องในหัวที่วนเวียนหายไปซักที ตอนนี้สมองเริ่มไม่อยู่ในโลกแห่งความจริงอีกต่อไป มือกดโทรหาเบอร์คุ้นเคยที่ขึ้นโทรล่าสุด


‘พี่วิน’


.

.

.


“พิมพ์ ว่าไง หายงอลพี่แล้วล่ะสิ” เสียงเข้มดังขึ้นปลายสาย

“พี่วินนนน มาหาพิมพ์หน่อยยยย” เสียงพูดอู้อี้ลากยาน สติร่างบางเริ่มหลุดลอยเข้าไปทุกที

“อยู่ที่ไหนพิมพ์ เราเมาเหรอ อยู่ไหน อยู่กับใคร?!” อนาวินที่อยู่ปลายสายร้อนใจ ยัยตัวแสบของเขาค่อยไปเที่ยวกลางคืนและเขารู้ว่าเจ้าหล่อนไม่ชอบดื่มเหล้า

“อยู่วววคนนเดียววว”

“อยู่ที่ไหน”

“คลับxxx คิดถึงพี่วินนนน”

“อยู่นั้นแหละ เดี๋ยวพี่ไปรับ ถ้าผู้ชายคนไหนชวนไปไหน ห้ามไปด้วยเด็ดขาดเข้าใจมั้ย”

“เข้าจายยยย”

ติ้ดดด

หลังจากวางสาย อนาวินรีบขับรถออกจากที่ทำงานที่เขาอยู่ทำจนดึกดื่น ทิ้งกองงานเพื่อมาตามยัยตัวแสบ เขายอมรับว่าเขาเป็นห่วงน้องสาวนอกไส้คนนี้เหลือเกิน ถึงจะเป็นแค่น้องสาวก็เถอะ..


ผับxxx


“สวัสดีครับ มาคนเดียวเหรอครับ ผม เอกนะครับ ให้ผมนั่งเป็นเพื่อนมั้ย?” ชายหนุ่มหน้าตาบ้านๆท่าทางไปทางพวกหลอกฟันเดินมาทักพิมภิธาที่นั่งอยู่คนเดียวที่บาร์ และแน่นอน พิมภิธาทำแค่เพียงเหลือบมองเท่านั้น เจ้าหล่อนไม่ตอบแถมยังหันหน้าหนี


“ว่าไงครับ มีเรื่องทุกข์ใจบอกผมได้นะ ผมยินดีรับฟัง” มือหนาแตะไปบนไหล่เปลือยมน

“อย่ามายุ่งกับฉัน” พิมภิธาขยับตัวหนี

“เล่นตัวเหลือเกินนะ มากับพวกฉันซะดีๆเถอะ มาคนเดียวแบบนี้ไม่พ้นต้องการคนไปต่ออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ จะเล่นตัวไปทำไมวะ” ชายคนนั้นดึงแขนร่างบางจนเซ พิมภิธาไม่สามารถขยับได้ตามใจนึกเพราะพิษสุราทำให้เจ้าตัวไร้สติ ไม่มีแม้แต่แรงพยุงตัวเอง

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า ไปไกลๆ” พูดเสียงอ่อย พยายามบิดตัวหนีจากอกแกร่งของผู้ชายคนนี้แต่ก็ไม่เป็นผล

“ไปกับฉันซะดีๆเถอะน่า สวรรค์รออยู่ตรงหน้าแล้ว”


พลั้กกกก!!!


“นี่แกเป็นใค....” พลั้กกกก ตุบบบ เสียงหมัดกระทบใบหน้าชายคนดังกล่าว ก่อนที่ชายคนนั้นจะล้มลงไปนอนกองกับพื้น

“ไอ้เวรเอ้ย” อนาวินชกไปที่ใบหน้าของไอ้ผู้ชายสารเลวที่มาชุดกระชากลากถูพิมภิธาด้วยความเดือดดาน กล้าดียังไงมายุ่งกับยัยตัวดีของเขากัน!


“พิมพ์” เมื่ออีกคนสลบไปแล้วร่างสูงก็ลุกขึ้นมาพยุงร่างบางที่ฟุบลงไปกับโต๊ะ

“เป็นยังไงบ้าง” ถามอีกคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวไปเรียบร้อย

“พี่วินนนน ช่วยยยย”

“กลับบ้านได้แล้ว” อนาวินบอกเสียงเข้ม ต้องพากลับก่อนแล้วค่อยสะสาง


ร่างสูงอุ้มพิมภิธาเข้ามาในรถฝั่งคนนั่งก่อนจะวิ่งกลับมานั่งประจำที่ฝั่งคนขับ อยู่ๆพิมภิธาก็เอาหน้าเข้ามาใกล้เขา มือบางลูบไปที่แผ่นอกหนาผ่านเสื้อเชิ๊ตสีขาว

“พี่วิน พิมพ์รักพี่ พิมพ์ต้องการพี่” เสียงงุ้งงิ้งข้างๆหูเขาทำเอาอนาวินจั้กจี้ ขนในกายลุกพรึบ ไม่ได้ พิมพ์เป็นน้องสาวของเขา พิมพ์ไม่เหมือนบรรดาผู้หญิงที่เป็นเพื่อนนอนแล้วก็จากไป แต่สำหรับเขาพิมพ์ก็คือน้องสาว ไม่ควรเกินเลย แม้ในใจจะคิดแบบนั้น แต่ส่วนล่างมันกลับเต้นตุบๆแถบจะทะลุกางเกงออกมา เนื้อเนียนๆขาวๆ หน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนแมวน้อยเอาแต่ใจ เขยิบมาใกล้เขาจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น


ไม่ ไม่!!! เขามีแฟนอยู่แล้ว กาณจน์แก้วคือคนที่อนาวินจะแต่งงานด้วยเท่านั้น!!




ฝากติดตามพี่วินกับน้องพิมพ์ด้วยนะคะ ตอนนี้ก็ยังหวานชื่น โหมดน่ารักห่วงใยของพี่วินนี่ล่ะ ทำน้องพิมพ์รักได้มากขนาดนี้ ตอนต่อไปจะเป็นยังไง วันพรุ่งนี้มาลงต่อนะคะ ขอบคุณค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว