ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พ่อค้าทาส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 404

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2562 10:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ่อค้าทาส
แบบอักษร

   เมื่อใช่เวลาในการเดินทางสักพักใหญ่ๆก็มาถึง ย่านการค้าตลอดทางเข้ามีการวางแผงลอยขายของอยู่ข้างทางเต็มไปหมด เดินเข้าไปเรื่อยๆ ก็จะมีโรงเตี๋ยม ร้านขายผ้าแพรร้านขายโอสถ ร้านขายหนังสือ เต็มไปหมด ยู่จินเชียงเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อย่างสนุกสนานเพราะเป็นครั้งที่สามที่ได้ออกจากจวนและเป็นครั้งแรกที่ได้ออกมาเที่ยวเล่นนอกจวนโดยไม่มีบรรดาพี่ชายตามประกบ

“พี่เสียวชิงปิ่นอันนี้สวยไหม”

“สวยเจ้าค่ะ”

“พี่เสียวชิงถังหูลู่นี้ไม่เห็นอร่อยเลย”

“ทิ้งมันไปเถอะเจ้าค่ะ”

“พี่เสียวชิงว่าผ้าพับนี้งามหรือไม่”

“งามมากเจ้าค่ะ”

“พี่เสียวชิง…พี่เสียวชิง……พี่เสียวชิง…..” ยู่จินเชียงจับอะไรได้ก็หันมาถามเสียวชิงแล้วหันกับไปสนใจสิ่งอื่นต่อ โดยไม่ได้สังเกตุเสียวชิงเลยว่าจะตามตนเองทันหรือไม่

“คุณหนูเจ้าค่ะ รอบ่าวด้วยเจ้าค่ะ คุณหนูไม่เหนื่อยบ้างหรือเจ้าค่ะ เราเดินมานานแล้วน่ะเจ้าค่ะ” เสียวชิงพูดขึ้นด้วยเสียงที่ค่อนข้างหอบเพราะต้องเดินให้ทันยู่จินเชียงที่เดินเร็วมากอย่างไม่หน้าเชื่อ นางไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนที่คุณหนูหนีเรียนถึงตามหาไม่เจอ แค่รู้ว่าอาจารย์มา เพียงนางเผลอนิดเดียวคุณหนูของนางก็หายไปแล้ว

“เราพึ่งพักไปเองน่ะ พี่เสียวชิงเหนื่อยอีกแล้วหรอ” ยู่จินเชียงหยุดเดินแล้วหันมาถามเสียวชิงที่ยืนหอบ เอามือเช็ดน้ำบนใบหน้าออก

“โธ่คุณหนูเจ้าค่ะ นี้เราเดินมาจะ 2 ชั่วยามได้แล้วน่ะเจ้าค่ะ คุณหนูไม่เหนื่อยหรือเจ้าค่ะ นี้ก็ยามเซินแล้ว บ่าวว่ากลับกันเถอะเจ้าคะ เดี๋ยวท่านแม่ทัพกลับมาถึงก่อนจะแย่น่ะเจ้าค่ะ”

“นั้นสิข้าลืมไปเลย พี่เสียวชิงนี้เงิน พี่เสียวชิงเอาไปเช่ารถม้ามาน่ะ ถ้าเดินกลับไม่ทันแน่ๆ เดี๋ยวข้าจะไปเลือกซื้อหนังสือรอที่ร้านฝั่งตรงข้ามพี่เสียวชิงไปรับข้าที่ร้านนั้นน่ะ” ยู่จินเชียงยื่นเงินให้เสียวชิงแล้วก็วิ่งข้ามถนนไปที่ร้านหนังสือใช้เวลาเลือกอยู่ไม่นาน ก็ได้หนังสืออ่านเล่นมา 5 เล่ม มี หนังสือเกี่ยวกับสมุทรไพร 2 เล่ม ผักผลไม้ 1 เล่มและ พืชพันธุ์ดอกไม้ 2 เล่ม ยู่จินเชียงชอบเรื่องพวกนี้มากเพราะก่อนที่จะได้มาอยู่ที่นี้ ที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวกับพืชผักผลไม้ และดอกไม้ส่งออกต่างประเทศ  เมื่อมาอยู่ที่นี้ยู่จินเชียงจึงอยากจะเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เพื่อจะได้สานฝันของตัวเองต่อ แม้มันจะเป็นไปได้ยากสักหน่อยก็เถอะเพราะอยู่ที่นี้ข้าต้องหาอ่านเองเรียนรู้ด้วยตัวเองไม่มีใครเอาความรู้มายัดใส่สมองให้เหมือนโลกที่จากมา  ยู่จินเชียงเดินดูหนังสืออยู่ประมาณหนึ่งเค่อเสียวชิงที่ไปเช่ารถม้าก็กลับมา

  “คุณหนูเจ้าค่ะได้รถม้า มาแล้วเจ้าค่ะ” เสียวชิงเดินเข้าไปบอกยู่จินเชียงที่เลือกหนังสืออยู่

 “งั้นเรากลับกันเถอะพี่เสียวชิง ข้าได้หนังสืออ่านเล่นพอดี ร้านนี้มีหนังสือที่หน้าสนใจเยอะวันหลังเวลาหนีออกจากจวนข้าจะกลับมาซื้ออีก” ยู่จินเชียงพูดกับเสียวชิงที่เดินตามหลังออกมาจากร้านขายหนังสือ

 “คุณหนูคิดที่จะออกมาเที่ยวเล่นนอกจวนอีกหรือเจ้าค่ะ” เสียวชิงพูดขึ้นด้วยความเหนื่อยใจ นี้ไม่รู้ว่ากลับไปจะเจออะไรบ้าง คุณหนูยังจะคิดหนีออกจากจวนมาเที่ยวเล่นอีก เฮยย

  “พี่เสียวชิง ขึ้นมาเร็วข้าอยากพักผ่อนเต็มทีแล้ว”

“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ” เสียวชิงรีบตอบแล้วขึ้นรถม้าไปนั้งอยู่ข้างๆคนบังคับรถ แล้วรถม้าก็เริ่มเคลื่อนตัวออกจากหน้าร้านหนังสือมุ่งหน้าสู่จวนท่านแม่ทัพ ที่อยู่ห่างจากย่านการค้าประมาณ 4 ลี้ ได้

 “เร่ เข้ามา  ขอรับ เร่ เข้ามา นายท่าน นายหญิง คุณหนู คุณชายทั้งหลาย ท่านต้องการสาวใช้ คนงานสักคนไหมขอรับ สามารถเดินเลือก เดินดูได้น่ะขอรับ  คุณชายท่านนั้นต้องการสักคนไหมขอรับ สามารถเลือกดูได้ก่อนน่ะขอรับ”  ขณะที่รถม้าใกล้จะออกจากเขตย่านการค้านั้น ยู่จินเชียงที่กำลังเพลิดเพลินกับการนั่งชมสองข้างทางก็ได้เห็นคนยืนมุ่งอะไรสักอย่าง ก็ได้เปิดผ้าที่กั้นระหว่างคนบังคับออกแล้วถามพี่เสียวชิงที่นั้งอยู่ข้างคนบังคับรถม้าว่า

“นั้นเค้าทำอะไรหรือพี่เสียวชิง”

“ไม่มีอะไรมากเจ้าค่ะคุณหนู แค่วันนี้มีพ่อค้าทาสผ่านมา เลยมีคนไปมุ่งดูเลือกคนกลับไปเป็นคนงานที่จวนนะเจ้าค่ะ”

 “พ่อค้าทาสอย่างงั้นหรือพี่เสียวชิง ข้าอยากเห็นจัง ”

“ไม่ต้องดูหรอกเจ้าค่ะคุณหนู เจ้าพ่อค้าทาสพวกนั้นไม่มีอะไรดีพอให้คุณหนูต้องลงไปดูหรอกเจ้าค่ะ”

“แต่ข้าอยากเห็นนี่น่า พี่เสียวชิง คุณลุงเจ้าค่ะหยุดรถก่อนเจ้าค่ะข้าจะลง” ยู่จินเชียงเลิกคุยกับเสียวชิง แล้วหันไปบอกลุงคนบังคับรถม้าแทน ทันทีที่รถม้าหยุด ยู่จินเชียงก็กระโดดลงจากรถด้วยความคล่องแคล้วไม่สมกับเป็นหญิงแม้แต่น้อย แล้วก็วิ่งแทรกตัวเข้าไปในบรรดาคนมุง เนื่องจากยู่จินเชียงเป็นเด็ก 4 ขวบ ตัวเล็กนางจึงแทรกตัวเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

  “คุณหนูรอบ่าวด้วยเจ้าคะ คุณหนูเจ้าค่ะ” เสียวชิงที่เห็นคุณหนูกระโดลงจากรถม้าทันทีที่รถหยุดจะเอ่ยปากห้ามก็ไม่ทันได้แต่บอกคนบังคับให้รอก่อน แล้วรีบลงจากรถม้าเข้าไปตามคุณหนูที่วิ่งหายเข้าไปในจุดที่มีคนมุงทันที

เมื่อยู่จินเชียงมุดเข้าถึงด้านในสุด แล้วได้เห็นภาพเบื้องหน้าก็รู้สึกรังเกียจเจ้าพ่อค้าทาสเหล่านี้ขึ้นมาที่นำคนเหล่านี้มากักขังใส่กรงเหมือนสัตว์ ขายเหมือนผักเหมือนปลายังไม่พอยังทุบตีร่างกายคนเหล่านี้อีก คนที่ยังหนุ่มๆสาวๆหน่อย พอมีกำลังที่จะใช้งานได้ก็ถูกซื้อไป  แล้วคนแก่กับพวกเด็กละ จะมีใครซื้อ ใช่ประโยชน์อะไรก็ไม่ได้ นางอยากจะซื้อคนพวกนี้กลับจวนแต่เงินก็มีไม่มาก คงทำได้เพียงแต่ภาวนาให้มีคนที่จิตใจดีสักคนมารับซื้อไป เพราะถ้าอยู่กับเจ้าพ่อค้าทาสนี้ต่อไปมีหวังถูกทุบตีจนพิการแน่

 “คุณหนูขอรับ ช่วยซื้อพวกเราไปด้วยขอรับ พวกเราถูกพวกนั้นจับตัวมา ช่วยพวกเราด้วยน่ะขอรับ” เด็กชายอายุประมาณ 9 ขวบ พูดขึ้นเมื่อเห็นเด็กผู้หญิงแต่งตัวดีด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีราคาแพง มายืนฝั่งที่ตนอยู่ คิดว่าที่จวนคงมีฐานะพอควรหน้าจะช่วยเหลือตนเองและน้องๆได้ เด็กชายคนนั้นจึงนำมือมาจับชายกระโปรงที่ยู่จินเชียงสวมแล้วกระตุกเบาๆให้เด็กคนนั้นมองมาที่ตน

 “ข้าจะช่วยพวกเจ้าได้อย่างไร ข้ามีเงินเพียงนิด เจ้าลองร้องขอคนอื่นดูเถอะเผื่อพวกเค้าอยากซื้อพวกเจ้าก็ได้น่ะ” ยู่จินเชียงก้มลงไปมองเด็กชายที่นั่งคุดคู่อยู่ในกรงขังแล้วหันไปมองรอบๆแต่ก็ไม่มีใครมาอยู่บริเวณนี้หรือสนใจเด็กเหล่านี้เลย  

 “คุณหนูไม่ต้องซื้อข้าก็ได้เพียงช่วยซื้อน้องสาวคนเล็กของข้าด้วยเถอะ นางป่วยมาหลายวันแล้วเจ้าพ่อค้าทาสเลวนั้นโหดร้ายนักมันทุกตีพวกข้าทุกวัน ช่วยน้องข้าด้วยน่ะขอรับ” เด็กชายอีกคนหนึ่ง อายุประมาณ 8 ขวบ พูดขึ้น ยู่จินเชียงจึงมองเลยไปแล้วเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนอนหลับตา หายใจรวยริน อยู่มุมหนึ่งของกรง ตามเนื้อตัวมีแผลเต็มไปหมด

 “คุณหนูเจ้าค่ะ รีบกลับกันเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันการเอาน่ะเจ้าค่ะ” เสียวชิงที่แหวกผู้คนเข้ามาด้วยความยากเย็นพูดขึ้น แล้วจูงมือของยู่จินเชียงที่พยักหน้าให้ตนออกไป

 “คุณหนูขอรับ ช่วยน้องข้าด้วยน่ะขอรับ ช่วยนางด้วย ถ้าไม่ช่วยนางคงได้ตายเร็วๆนี้แน่ขอรับ” เด็กชายวัย 6 ขวบ ตะโกนขึ้นมาสุดเสียงเมื่อเห็นยู่จินเชียงหันหลังให้

  “พี่เสียวชิง ข้าอยากได้เด็กสี่คนนั้น พี่เสียวชิงไปถามราคาให้ข้าหน่อยว่าขายสี่คนนั้นราคาเท่าไหร่” ยู่จินเชียงพูดออกมาเมื่อเดินออกมาจากวงล้อมนั้น

 “คุณหนูจะเอาเด็กพวกนั้นไปทำอะไรเจ้าค่ะ แล้วคุณหนูมีเงินหรือเจ้าค่ะ บ่าวรู้ว่าคุณหนูสงสารพวกเขาแต่เราไม่มีเงินน่ะเจ้าค่ะ” เสียวชิงพูดขึ้นเมื่อเห็นคุณหนูของตนตาแดงๆ

 “ข้าหาได้แล้วกัน พี่เสียวชิงไปถามมาเถอะหน่า” ยู่จินเชียงพูดขึ้นอีกครั้งหลังคิดและตัดสินใจบางอย่างเรียบร้อยแล้ว

 “ ก็ได้เจ้าค่ะ คุณหนูอยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนน่ะเจ้าค่ะเดี๋ยวบ่าวจะรีบกลับมา” เสียวชิงรีบวิ่งไปหาพ่อค้าทาสและสอบถามราคาสักพักก็กลับมา

 “พี่เสียวชิงเขาขายให้เราเท่าไหร่”

“เจ้าพ่อค้าเลวทรามนั้น ขายโกงราคามากเจ้าค่ะ เด็กตัวแค่นั้นแถมยังบาดเจ็บอีกขาย คนหนึ่งตั้ง 2 เหรียญทองนะเจ้าค่ะ บ่าวไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงไม่มีใครมาซื้อเด็กพวกนั้นไป” เสียวชิงพูดขึ้นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

 “’งั้น 4 คนก็เท่ากับ 8 เหรียญทองสินะ พี่เสียวชิงเอาแหวนนี้ไปแลกเป็นเงินให้ข้าที ข้าเห็นว่ามีโรงแลกเงินอยู่ไม่ไกล เดินไปทางนั้นก็เจอแล้ว” ยู่จินเชียงพูดขึ้นแล้วถอดแหวนหยกขาวเนื้อดีออกจากนิ้วของตน แล้วชี้นิ้วบอกทางที่ตนเห็นว่ามีโรงแลกเงินอยู่


ความคิดเห็น