ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11 รู้หน้าที่

ชื่อตอน : บทที่ 11 รู้หน้าที่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2562 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 รู้หน้าที่
แบบอักษร

บทที่ 11 รู้หน้าที่

image


“แม่ว่าลูกไปดูงานที่ประเทศไทยครั้งนี้ให้หนูมินตราไปด้วยดีไหม”

“ผมให้มินตราดูงานที่นี่แทนครับ ผมจะไปคนเดียว”

“นี่แม่จะจับคู่ให้พี่กับคุณมินตราเหรอครับ”

มาคัสถามผู้เป็นแม่พร้อมกับตักอาหารใส่ปาก แล้วหันไปมองพี่ชายด้วยสายตากวนประสาท

“แกก็มีเมียได้แล้ว อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ”

“แม่ครับ ผมพึ่งจะยี่สิบสามนะครับ”

“นั้นแหละ แม่อยากอุ้มหลาน”

“อุ้มหลานของพี่ชายไปก่อนนะครับ ทำงานด้วยกันทั้งวันทั้งคืนคงมีลุ้นแน่ๆ”

“ไอ้คัส แกรีบกินข้างแล้วกลับบ้านไปซะ”

“วันนี้ผมมานอนกับแม่ครับ มีเวลาคุยกันอีกยาว”

มาร์คัสพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ไปเขกหัวน้องชายที่กวนประสาทไม่หยุด ในใจก็คิดถึงแต่ใบหน้าของคนที่รออยู่ที่บ้านเล็ก ป่านนี้เธอคงนอนไปแล้วอยากกลับไปนอนกอดหล่อนจริงๆ

“เดี๋ยวกลับก่อนนะครับ”

“จะรีบไปไหนล่ะ แม่ยังไม่ได้เจอหนูมินตราเลย”

“มินตราเค้ากลับไปพักแล้วครับ อย่ารบกวนเค้าเลย”

“ก็ได้ แต่วันเสาร์ลูกต้องพาหนูมินตรามาหาแม่นะ”

“ครับ?”

“แม่จะจัดงานเลี้ยงน้ำชา อยากให้หนูมินตรามาด้วย”

“ถ้าเค้าว่างนะครับ”

“แม่จะรอนะ”

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อคลายความอึดอัด เขารู้ดีว่าผู้เป็นแม่อยากได้เลขาสาวเป็นลูกสะใภ้แค่ไหน แต่หากว่าเขามีใจให้มินตราสักนิดก็คงจะดีแต่เขากับหล่อนไม่ได้คิดเกินเลยกันแบบนั้น

เวลา 22:00 น.

บ้านหลังเล็ก

“บุษบาเป็นยังไงบ้าง”

“เข้านอนแล้วค่ะ ตั้งแต่หัวค่ำ”

มาร์คัสยื่นสูทให้กับเลขาสาวที่รออยู่หน้าบ้านแล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านทันที เพราะการไปทานข้าวกับผู้เป็นแม่ทำให้เขาไม่ได้อยู่กับหญิงสาวเท่าไหร่

“คืนนี้ผมจะค้างที่นี่ คุณกลับไปเถอะ”

“พรุ่งนี้....”

“พรุ่งนี้วันหยุดผมจะพัก”

“พัก?”

เลขาสาวเอ่ยทวนคำเบาๆเมื่อเห็นเจ้านายจอมบ้างทนของหล่อนกำลังพูดถึงวันหยุดที่ไม่เคยได้หยุดตั้งแต่รู้จักกันมามาร์คัสไม่เคยหยุดพักเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ทำไม”

“ไม่มีอะไรคะ”

“คุณเองก็จะได้พักเหมือนกัน”

“ค่ะท่าน”

“พรุ่งนี้ให้คนเตรียมรถให้ผมด้วยนะ”

“ส่วนตัวเหรอคะ”

“ใช่ พรุ่งนี้ผมจะพาบุษบาไปซื้อของ”

“ค่ะ”

มาร์คัสเดินขึ้นไปที่ชั้นสองแล้วตรงไปที่ห้องของบุษบาทันที หัวใจของเขาโหยหาหล่อนตั้งแต่ก้าวออกไปจากหน้าบ้าน

“อือออ”

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้านวลเบาๆแล้วก้มลงหอมแก้มหล่อนอย่างอ่อนโยนที่สุดเพราะกลัวว่าหล่อนจะตื่น ร่างบางในชุดนอนซาตินสีขาวที่เผยเนินอกขาวเนียนทำให้เขาเริ่มมีอารมณ์สั่นไหว

“เฮ้อออ”

มาร์คัสตัดสินใจปล่อยให้ร่างบางพักผ่อนให้เต็มที่แล้วเดินไปอีกห้องเพื่อพักผ่อนเช่นกัน คืนนี้คงไม่เหมาะที่เขาจะทำอะไรหล่อนอีก เพราะหล่อนอาจจะเหนื่อยเกินไปหากเขาหยุดไม่อยู่

เวลา 07:00 น.

“นี่รถใครคะ”

บุษบาถามมินตราด้วยความสงสัยเมื่อเห็นรถคันหรูจอดอยู่หน้าบ้าน

“รถคุณมาร์คัสค่ะ”

“คุณมาร์คัสมาเหรอคะ!!”

“ค่ะ ตั้งแต่เมื่อคืน”

บุษบาตกใจที่รู้ว่าชายหนุ่มมาที่บ้านตั้งแต่เมื่อคืน หล่อนคิดแล้วก็ยิ่งเจ็บใจตัวเองที่เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำเลยอดที่จะเจอมาร์คัส

“งั้น บุษไปเตรียมข้าวเช้าให้คุณมาร์คัสก่อนนะคะ”

“ไม่ต้องค่ะ ดิฉันสั่งมาเรียบร้อยแล้ว”

“แต่...”

“คุณบุษบาไม่ต้องห่วงนะคะ ร้านนี้เป็นร้านอาหารโปรดของท่านค่ะ”

“ค่ะ แต่ถ้าคุณมาร์คัสมานอนที่บ้าน บุษขอทำอาหารให้คุณมาร์คัสเองได้ไหมคะ”

“ถ้าท่านชอบดิฉันก็ไม่ว่าค่ะ”

“ค่ะ”

บุษบาเดินเข้าไปในบ้านแล้วตรงไปยังห้องเล็กที่ชายหนุ่มนอนพักอยู่ มือบางเปิดประตูเข้าไปในห้องก็พบว่ามาร์คัสกำลังอาบน้ำอยู่

“ตื่นแล้วเหรอ”

บุษบาหันไปมองมาร์คัสที่เดินออกมาจากห้องอาบน้ำโดยที่ใส่แค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวโชว์กล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวยให้หญิงสาวได้ใจสั่น

“ค่ะ”

“แล้วทำอะไรอยู่”

“บุษเข้ามาเตรียมเสื้อผ้าให้คุณค่ะ”

บุษบายื่นชุดสูทให้มาร์คัสเพื่อเอาใจเขา ชุดที่หล่อนจัดเตรียมนั้นหากอยู่บนตัวชายหนุ่มต้องดูดีมากแน่ๆ

ก๊อกๆ

“เข้ามา”

“เสื้อผ้าลำลองค่ะท่าน”

มินตราเดินเข้ามาในห้องแล้ววางชุดลำลองดูใส่สบายไว้ที่เตียงให้เจ้านายของหล่อน

“วันนี้ผมไม่ได้ไปทำงาน คงไม่ต้องใช้สูท”

“งั้นเหรอคะ”

มาร์คัสเดินไปหยิบชุดลำลองแล้วหันไปมองเลขาสาวที่ยืนรอเขาอยู่ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตแล้วยืนให้เลขาสาวติดกระดุมให้ตามความเคยชิน บุษบามองทั้งสองด้วยหัวใจที่สั่นไหว มินตราคือคนที่รู้ใจเขาที่สุดจนหล่อนเทียบชั้นไม่ได้เลยยิ่งทั้งสองคนยืนเคียงกันแบบนี้แล้วยิ่งทำให้รู้ว่าพวกเขาช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน

“วันนี้ดิฉันสั่งข้าวต้มจากภัตตาคารน้านโปรดของท่านนะคะ”

“สั่งเผื่อบุษบาด้วยหรือเปล่า”

“ค่ะ”

“งั้นรีบพาคุณบุษบาไปรอฉันที่ห้องอาหารสิ”

“คุณบุษบาคะ”

“ค่ะ”

บุษบาแขวนสูทไว้ที่เดิมแล้วเดินตามเลขาสาวออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก หญิงสาวหลบสายตาของร่างสูงที่จ้องหน้าหล่อนนิ่งๆเพราะกลัวว่าเขาจะตำหนิหล่อนที่ทำเกินหน้าที่

“ขอบคุณค่ะ”

“ข้าวต้มหมูค่ะ บำรุงร่างกายตอนเช้าสักหน่อยนะคะ”

“คุณนี่ยังรู้ใจผมไม่เปลี่ยนเลยนะวันหยุดแท้ๆยังต้องมาทำงานให้ผมอีก”

“เป็นหน้าที่ของดิฉันค่ะ”

“คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ แล้ววันเสาร์อย่าลืมนัดเรานะ”

“ได้ค่ะ”

บุษบามองทั้งสองคนด้วยความน้อยใจ ชายหนุ่มสนใจเลขาสาวมากกว่าตัวหล่อนที่นั่งอยู่ตรงข้าม นัดที่ว่าคงจะเป็นนัดสำคัญที่เขาแหละเธอจะต้องเดินทางไปด้วยกันสินะ หากเป็นเรื่องงานมาร์คัสไม่เคยเตือนด้วยตัวเอง

“ทานสิ”

“บุษ...ไม่หิวค่ะ”

“ไม่หิวก็ต้องทานนะ เธอต้องบำรุงร่างกาย”

บุษบานิ่งแล้วคนข้าวไปมาเพราะความอยากอาหารของหล่อนตอนนี้มันไม่ตอบสนองเลย ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆหล่อนแล้วเอื้อมมือไปกอดเอวบุษบาเอาไว้

“คุณมาร์คัส”

“เธอคงเบื่อสินะที่อยู่แต่บ้าน”

“บุษอยู่ได้ค่ะ”

“วันนี้ฉันจะพาเธอไปช็อปปิ้ง”

“คะ?”

“เราจะกลับประเทศไทยกัน”

“!!!!”

บุษบาทำตาโตเพราะความตกใจที่ได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มพูดออกมา กลับประเทศไทยงั้นเหรออย่าบอกนะว่าหล่อนกำลังจะถูกเขี่ยทิ้ง

“ตกใจเหรอ”

“บะ บุษทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือเปล่าคะคุณมาร์คัส บุษ....”

“หมายความว่ายังไง”

“ก็คุณ...จะส่งบุษกับไทยใช่ไหมคะ”

“สิ้นเดือนผมจะไปทำงานที่สาขาของไทย ไม่ได้จะไล่ให้คุณกลับไทยสักหน่อย”

“งั้นเหรอคะ”

“ทำไม เธอกลัวฉันทิ้งงั้นเหรอ”

“......”

“คิดมากน่า ทานข้าวสิแล้วออกไปซื้อของกัน”

“ค่ะ”

บุษบายิ้มแล้วตักข้าวต้มทานตามคำสั่งของชายหนุ่ม หล่อนรู้ดีว่าสักวันเขาจะต้องเบื่อหล่อนและรู้ว่าตัวเองไม่ควรรู้สึกรักเขาและหึงหวงเขาอย่างออกนอกหน้า บุษบารู้ตัวเองดีว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไร

ห้างสรรพสินค้าK

“เราจะไปดูงานทางภาคเหนือตอนนี้อากาศเย็นแล้วคงต้องดูเสื้อผ้ากันหนาว”

“ค่ะ”

“เธออยากได้อะไรเพิ่มก็สั่งลูกน้องฉันได้เลยนะ”

“บุษไม่อยากได้อะไรแล้วค่ะ ที่คุณเลือกมาก็เยอะแล้ว”

“งั้นไปต่อร้านอื่นดีกว่า”

“ค่ะ”

ชายหนุ่มจัดการสั่งให้ลูกน้องถือของที่ช็อปมาเกือบๆยี่สิบถุงแล้วโอบเอวบุษบาเดินออกไปนอกร้านท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมาที่เขาด้วยความสนใจ

“ท่าทางคุณจะดังมากเลยนะคะ”

“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก”

“แต่มีคนมองคุณเยอะมาก”

“อาจจะมองเธอก็ได้ นี่อย่าบอกนะว่าหึงฉัน”

“ปะ เปล่าค่ะ”

“คิดว่าหึงซะอีก”

ชายหนุ่มก้มหน้าลงมามองหล่อนพร้อมกับยิ้มอย่างหยอกล้อทำเอาคนข้างกายเขินจนหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง

“แล้วถ้าคนอื่นมองบุษคุณจะหึงไหมคะ”

“ทำไมต้องหึงล่ะ”

“......”

“เพราะเธอเป็นของฉัน ไม่มีใครกล้าแย่งหรอก”

ชายหนุ่มพูดด้วยความมั่นใจก่อนจะพาหล่อนเข้าไปในร้านเค้กชื่อดังเพื่อพักจากการเดินช็อปปิ้ง

“เฮ้อออ ไม่ได้เดินแบบนี้นานแล้วนะ”

มาร์คัสเอนหลังลงที่โซฟาของร้านด้วยความผ่อนคลาย แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอื้อมมือไปกอดเอวลางเอาไว้ไม่ให้ห่างกาย

“แล้วเวลาคุณอยากได้อะไรจะทำยังไงคะ”

“มินตราเค้าจัดการให้ฉันทุกอย่างนั้นแหละ ไม่ต้องทำเอง”

“คุณมินตราดูจะรู้ใจคุณทุกอย่างเลยนะคะ”

“มินตราเค้าทำงานกับฉันมานาน ถือว่าเป็นสมองของฉันทั้งหมด ไม่สิ ต้องเรียกว่าเป็นตัวฉันอีกคน”

“........”

“ถ้าไม่มีมินตราฉันคงทำอะไรไม่ถูกหลายอย่าง”

“ดีจังเลยนะคะ”

“ทำหน้าบึงอีกแล้วนะ”

“คะ?”

“นี่ฉันอดคิดไม่ได้นะว่าเธอมีใจให้กับฉัน”

“!!!!!”

บุษบารีบเบือนหน้าหนีเพราะกลัวว่าเค้าจะจับความรู้สึกของหล่อนได้ ก่อนที่จะเริ่มงานเขาบอกอย่างชัดเจนแล้วว่าห้ามรู้สึกพิเศษกับเค้าเพราะหากมีลูกแล้วหลาอนจะแยกตัวออกไปลำบาก

“ว่าไง”

“บุษไม่กล้าหรอกค่ะ คุณเองก็บอกชัดในสัญญาแล้วนี่คะว่าห้ามรู้สึกอะไรกับคุณ”

มาร์คัสมองใบหน้าเรียวตรงหน้าแล้วเริ่มสั่นไหว การที่หล่อนบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขานั้นยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด ถึงจะเคยพูดไว้ว่าห้ามรู้สึกแต่ก็ไม่ได้แปลว่าหล่อนจะไม่เคยแบ่งใจมาให้เขาเลย

“งั้นเหรอ”

“ค่ะ หน้าที่ของบุษคือมีลูกให้กับคุณ พอเสร็จงานแล้วบุษจะรีบไปจากคุณ”

“ก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาไล่เอง”

ชายหนุ่มปล่อยเอวของบุษบาแล้วตัดเค้กตรงหน้าแรงๆเพื่อระบายความหงุดหงิดที่รู้ว่าหล่อนไม่ได้มาใจให้กับเขา ทำไมมันช่างปวดใจแบบนี้กันนะ ปวดจนไม่อยากให้หล่อนคิดไปไหนไกล

คฤหาสน์เวนเซียร์

“นี่มันอะไร!!”

ท่านผู้หญิงพิลาโยนรูปที่ลูกชายคนโตเกินกอดเอวกับหญิงสาวแล้วมีบอดี้การ์ดถือถุงช็อปปิ้งตามเกือบสิบคน

“ใจเย็นๆก่อนนะคะ”

มินตราที่โดนเรียกตัวมาที่บ้านอย่างกะทันหันพยายามทำให้ท่านผู้หญิงใจเย็น

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร”

“คือ....”

“นี่ถ้าเพื่อนฉันไม่ไปเห็นแล้วถ่ายรูปมาให้ก็คงไม่รู้หรอกนะว่ามีแบบนี้ มาร์คัสไม่เคยควงใครไปแบบเปิดเผยแบบนี้นะ”

“ดิฉันบอกไม่ได้จริงๆค่ะ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของท่าน”

“หนูมินตรา หนูรู้ใช่ไหมว่าฉันชอบหนูมากและอยากได้เป็นลูกสะใภ้”

“ท่านหญิง”

“จะบอกฉันหรือให้ฉันไปหามาร์คัส”

“คุณบุษบาค่ะ”

มินตราจำใจต้องบอกเพราะหากท่านหญิงเดินทางไปหาเจ้านายของหล่อนคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

“มันเป็นใคร”

“ผู้หญิงของท่านค่ะ”

“แล้วไปเจอกันที่ไหน”

“ท่านหญิง...”

“หนูมินตรา!!”

“ที่เรือของคุณอชิค่ะ วันที่ท่านไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆ”

“เรื่องของคุณอชิ งั้นแสดงว่าต้องเป็นผู้หญิงขายบริการบนเรือน่ะสิ”

“แต่คุณบุษบาเธอไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านหญิงคิดนะคะ เธอไม่ได้เต็มใจที่จะขายตัวค่ะ”

“รู้ได้ยังไง เจ้าหล่อนคนนั้นอาจจะใช้มารยาหลอกลูกชายฉันก็ได้”

“แต่....”

“ไม่ต้องออกรับหน้าแทนกันเลยนะหนูมินตรา บอกมาว่ามาร์คัสพาผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้ไปอยู่ที่ไหน”

ความพิโรธของท่านผู้หญิงพิลาทำให้มินตราไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งเพราะหล่อนรู้ดีว่าหากไม่บอกไปอย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะหาที่อยู่ของบุษบาพบ


โปรดติดตามตอนต่อไป...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว